Ποια είναι η πραγματικότητα, χωρίς υπερβολές, πανικό ή θεωρίες συνωμοσίας, με βάση όσα γνωρίζει σήμερα η επιστήμη σε σχέση με τον ιό:

- Ο κοροναϊός είναι - από τα μέχρι τώρα στοιχεία - ένας ιός που υπάρχει σε ζώα (πουλιά, νυχτερίδες, φίδια κα) αλλά δεν είχε μεταφερθεί στον άνθρωπο. Φαίνεται ότι στην Κίνα πέρασε από τα ζώα σε άλλα ζώα και τελικά στον άνθρωπο.

- Το πιο επικίνδυνο στοιχείο του ιού είναι ότι μεταδίδεται γρήγορα, αλλά είναι πολύ πιο ακίνδυνος αναλογικά σε σχέση με τη γρίπη, για παράδειγμα. Απειλεί κυρίως άτομα με ευάλωτη υγεία και σχεδόν καθόλου τα παιδιά.

- Υπάρχουν κι άλλοι παρόμοιοι ιοί που ήταν άγνωστοι και προκάλεσαν πανικό αλλά τελικά εξελίχθηκαν σε μια συνηθισμένη γρίπη

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία:

- το 85% των ασθενών περνάνε την ίωση από τον κοροναϊό πολύ ελαφριά (πιο ελαφριά από την συνηθισμένη γρίπη),

- το 10% πιο σοβαρά (υψηλός πυρετός κ.ά.), ενώ

- ένα 5% πολύ σοβαρά με επιπλοκές στο αναπνευστικό και καρδιακό σύστημα (κυρίως οι ευάλωτες από άποψη κατάστασης της υγείας τους άνθρωποι

Φαίνεται ότι η θνησιμότητα από τον κοροναϊό είναι περίπου 2%. Είναι μικρό ποσοστό σε σχέση με το συνολικό ποσοστό όσων ασθενούν και πιθανά είναι ακόμα πιο μικρό με δεδομένο ότι πολλοί που ασθενούν δεν καταγράφονται αφού τα συμπτώματα είναι πολύ ελαφριά, ιδιαίτερα μεταξύ των παιδιών και των νέων.

Συμπερασματικά:

- Ναι στα μέτρα προφύλαξης (καθαριότητα, υγιεινή, βελτίωση συνθηκών ζωής ευάλωτων ομάδων όπως άστεγοι, πρόσφυγες σε άθλια καμπ) αλλά όχι στον πανικό και στην υπερβολή, εγρήγορση, όχι ισοπεδωτικές και αυταρχικές επιλογές. 

- Τα ευάλωτα άτομα πρέπει να προσέχουν περισσότερο να μην εκτίθενται σε συνθήκες που ευνοούν την μετάδοση της ίωσης. Αυτό είναι το πιο σημαντικό εργαλείο για τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού. 

- Είναι σημαντικό να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης, υγιεινής και ιατρικής μέριμνας των προσφύγων στα κέντρα "φιλοξενίας" στα νησιά και να μειωθεί άμεσα ο αριθμός τους με μεταφορά σε αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα καθώς και να βελτιωθεί η κατάσταση άλλων ευάλωτων ομάδων πληθυσμού. Αυτοί οι πληθυσμοί που διαβιώνουν σε άθλιες συνθήκες είναι πιο ευάλωτοι απέναντι στον ιό. Θα περιμέναμε από την κυβέρνηση να έχει μια ρεαλιστική και αποτελεσματική πολιτική προωθώντας συγκεκριμένα μέτρα, αντί να επικεντρώνει σε αναποτελεσματικά και μη ρεαλιστικά, επικοινωνιακού κυρίως χαρακτήρα, εξαγγελίες (απαγόρευση εισόδου σε ανθρώπους που έχουν περάσει από Ιράν, Αφγανιστάν κ.ά.)
- Αν δεν είναι ισορροπημένα τα μέτρα, υπάρχει κίνδυνος να διολισθήσουμε ως κοινωνίες σε αυταρχικές και ιδιαίτερα ανησυχητικές από άποψη δημοκρατίας καταστάσεις. Η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να συμβάλει στην πρόληψη (πχ αποστολή από τις περιφερειακές αρχές υπεύθυνης ενημέρωσης στους πολίτες και οδηγιών όπως πχ γίνεται στην Ελβετία από τα καντόνια ) αλλά μπορεί και να αποτελέσει εργαλείο μαζικής επιτήρησης της κοινωνίας, με διαφορετικές δικαιολογίες κάθε φορά. Οι κινεζικές αρχές, για παράδειγμα, χρησιμοποιούν τεχνολογία ηλεκτρονικής επιτήρησης και αναγνώρισης προσώπου για "την ανίχνευση παραβατών της καραντίνας και την έκδοση προειδοποιήσεων για την τήρηση των κανονισμών της επιδημίας". Για την ολική επιτήρηση χρησιμοποιούνται κάμερες σε δημόσιους χώρους καθώς και δεδομένα κινητών τηλεφώνων που συλλέγονται από εταιρείες τηλεπικοινωνιών και δίνονται στην κυβέρνηση. 

- Η μεγαλύτερη ζημιά δεν θα είναι στην υγεία και στη ζωή των ανθρώπων (προφανώς έστω και ένας άνθρωπος να πεθάνει είναι μια μεγάλη απώλεια). Μιλώντας με όρους κλίμακας επιπτώσεων είναι πιθανόν ότι οι πιο σημαντικές θα είναι στις διάφορες δραστηριότητες (πολιτιστικές κ.ά.), στην οικονομία, στον τουρισμό, στην παραγωγή και στις κοινωνικές σχέσεις (για ένα διάστημα οι άνθρωποι θα κλειστούν στα σπίτια τους φοβισμένοι)

- Οι υπερβολές στην αντιμετώπιση του ιού μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη οικονομική κρίση, δυσανάλογη με την σοβαρότητα του θέματος. Ήδη αυτό είναι φανερό σε σχέση με επιχειρήσεις που έχουν δραστηριότητες στην Κίνα ή οι προμηθευτές τους είναι στην Κίνα

- Η πτώση των χρηματιστηρίων είναι μια ένδειξη αλλά η ζημιά στην πραγματική οικονομία και κυρίως στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις μπορεί να είναι πολύ μεγάλη, και σε αυτές που είναι έξω από τις χώρες με αυξημένα κρούσματα. Αυτό δείχνει πόσο ευάλωτες είναι οι σημερινές οικονομίες απέναντι σε παράγοντες που δεν υπολογίζει κάποιος στον επιχειρηματικό-οικονομικό σχεδιασμό του.

- Εξίσου σοβαρό πρόβλημα είναι το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία μετά από δέκα χρόνια σοβαρής κρίσης δεν έχει ούτε και σήμερα εργαλεία για να μετριάζει τη ζημιά που προκαλείται ξαφνικά από εξωγενείς παράγοντες όπως η πτώχευση μιας μεγάλης αλυσίδας, ο πανικός από έναν ιό, η μαζική ακύρωση αφίξεων τουριστών λόγω του ιού, λόγω φόβου ή πανικού, η έλλειψη πρώτων υλών και προϊόντων κ.ά.

- Η ενημέρωση των πολιτών και ο διαδραστικός χαρακτήρας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να συμβάλλουν είτε στην ψύχραιμη αντιμετώπιση ενός θέματος είτε στην πρόκληση πανικού. Η εκπαίδευση των πολιτών ώστε να είναι κριτικά σκεπτόμενοι και να μπορούν να αντιμετωπίζουν σύνθετες καταστάσεις είναι η μεγάλη πρόκληση του εκπαιδευτικού συστήματος, που είναι αλήθεια ότι σήμερα είναι εντελώς ακατάλληλο και πρέπει να προσαρμοστεί στις σύγχρονες ανάγκες

 

#Κίνα #Αθήνα #Ελλάδα #υγεία #COVID2019 #refugees #κυβέρνηση #Greece #δημοκρατία #ψυχραιμία

 

  
Επιτρέπεται ένας πρωθυπουργός να εκφέρει λόγο που βασίζεται σε μονοδιάστατη σκέψη; Είπε ο πρωθυπουργός ότι θα πρέπει να κλείσουμε τους δρόμους για πρόσφυγες που έχουν περάσει από Αφγανιστάν και Ιράν λόγω των κρουσμάτων κοροναϊού!

Ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν αν είναι σοβαρή αυτή η κυβερνητική απόφαση:

– Πώς μπορεί να γίνει να εμποδιστεί η είσοδος προσφύγων που προέρχονται ή πέρασαν από το Ιράν και το Αφγανιστάν; Θα επιστρέφονται άνθρωποι στην Τουρκία λόγω καταγωγής χωρίς να εξετάζεται το αίτημά τους; Δεν θα βρεθούμε κατηγορούμενοι στο διεθνές δικαστήριο και στην διεθνή κοινή γνώμη; Στην ίδια λογική αν έχουμε κρούσματα στην Ελλάδα θα μπορούν χώρες να απαγορεύουν την είσοδο Ελλήνων πολιτών στην επικράτειά τους;

– Αν έρχονται Ιρανοί ως τουρίστες είναι δεκτοί; Ο κοροναϊός προσβάλει μόνο κι αποκλειστικά πρόσφυγες; Ή θα κλείσουμε γενικά τα σύνορά μας προς το Ιράν και άλλες χώρες για όλους κι όλες;

Από που ήρθαν τα πρώτα κρούσματα κοροναϊού; Μέχρι τώρα τουλάχιστον από ΙταλίαΘα κλείσουμε τα σύνορα προς κάθε χώρα στην οποία εμφανίζονται κρούσματα;

– Μήπως το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι αν τυχόν περάσει ο ιός στα άθλια κέντρα “φιλοξενίας” που υπάρχουν στα νησιά, τότε πραγματικά υπάρχει κίνδυνος πανωλεθρίας και εξάπλωσης αφού ο πληθυσμός είναι εξαντλημένος και υποφέρει ήδη από τις κακές συνθήκες ζωής και διατροφής; Επίσης, οι συνθήκες υγιεινής εκεί είναι απαράδεκτες – η καθαριότητα και η υγιεινή είναι πρωταρχικής σημασίας για τον έλεγχο διάδοσης του ιού – ενώ ο συνωστισμός χιλιάδων ανθρώπων σε σκηνές και χώρους μεγάλης πυκνότητας δεν διασφαλίζει τον περιορισμό άλλων μεταδοτικών ασθενειών και σήμερα (για παράδειγμα γρίπη).

      

– Πώς θα περιοριστεί ο κίνδυνος μιας μαζικής έξαρσης στους άθλιους χώρους “φιλοξενίας“; Υπάρχουν στα νησιά οι υποδομές στις υπηρεσίες υγείας και ο εξοπλισμός για να αντιμετωπιστεί μια τέτοια κατάσταση έκτακτης ανάγκης;

 

Αυτά είναι τα ερωτήματα που θα έπρεπε να απαντάει η κυβερνητική πολιτική. Είναι δομικό το πρόβλημα της έλλειψης σοβαρής προετοιμασίας ή τουλάχιστον άμεσης ολοκληρωμένης αντιμετώπισης από τις κυβερνήσεις μας των σύγχρονων ζητημάτων, μεταξύ των οποίων εντάσσονται και τα δυο “απρόβλεπτα θέματα”, προσφυγικό χαμηλής έντασης και ένας ιός που δεν έχει αποδειχθεί τουλάχιστον μέχρι σήμερα της επικινδυνότητας της ισπανικής γρίπης.

 >

Γενικά μέτρα πρόληψης λοιμώξεων

  • Πρώτη γραμμή άμυνας κατά των λοιμώξεων είναι η προσεκτική υγιεινή των χεριών. Συνιστάται συχνό πλύσιμο των χεριών με σαπούνι και νερό. Aν τα χέρια δεν είναι εμφανώς λερωμένα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναλλακτικά αλκοολούχο διάλυμα (πχ οινόπνευμα 70οC). Η χρήση γαντιών δεν υποκαθιστά το πλύσιμο των χεριών.

Τα χέρια πρέπει να πλένονται:

  • πριν από την επαφή με τα μάτια, τη μύτη, το στόμα ή τα γεννητικά όργανα (φαγητό ή κάπνισμα, επίσκεψη στην τουαλέτα)
  • μετά κάθε άμεση επαφή με ασθενή ή σωματικά υγρά ασθενή (π.χ. σάλια)
  • μετά από επαφή με αντικείμενα που έχουν έρθει σε επαφή με αναπνευστικές ή εκκρίσεις ασθενή (π.χ. χαρτομάντηλα).
  • Σχολαστική τήρηση των μέτρων υγιεινής όπως:
  • κάλυψη του στόματος και της μύτης με χαρτομάντηλο κατά το βήχα ή φτέρνισμα
  • αποφυγή επαφής των χεριών με στόμα, μύτη ή μάτια για πρόληψη διασποράς μικροβίων.
  • Αποφυγή επαφής με ασθενείς που έχουν συμπτώματα του αναπνευστικού.

Πηγή:https://eody.gov.gr/

 

Η ισπανική γρίπη το 1918

 

Σε ένα άλλο περιβάλλον και μια άλλη εποχή η ισπανική γρίπη πράγματι εξόντωσε 20-100.000.000 ανθρώπους – έπαιξε άραγε ρόλο ο πόλεμος και η χρήση χημικών όπλων την εποχή εκείνη;- όπως συνέβη και με άλλες μεταδοτικές ασθένειες π.χ., της Μαύρης Πανώλης του Μεσαίωνα (75-200 εκατ. νεκροί), AIDS, (3,5 εκατ. νεκροί) αλλά και με άλλους παράγοντες (κακή διατροφή, έλλειψη άσκησης, ατμοσφαιρική ρύπανση, έκθεση σε τοπικούς παράγοντες, ραδιενέργεια κ.ά.) που πράγματι εξοντώνουν εκατομμύρια ανθρώπους αλλά χωρίς να προκαλείται …ανησυχία. Από τη γρίπη πεθαίνουν ετησίως 60.000 άνθρωποι στην Ευρώπη, πάνω από 290.000 σε ολόκληρο τον πλανήτη. Από την ατμοσφαιρική ρύπανση πεθαίνουν πρόωρα στην Ελλάδα πάνω από 13.000 πολίτες το χρόνο, στην Ευρώπη συνολικά 400.000 άνθρωποι ετησίως! Γιατί δεν ευαισθητοποιούμαστε και για αυτά τα μεγάλα θέματα;

* (Βικιπαίδεια): Η Ισπανική γρίπη ήταν πανδημία γρίπης η οποία εκδηλώθηκε το 1918 (Α’ παγκόσμιος πόλεμος) και είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 21.640.000 ανθρώπων ή κατ’ άλλους υπολογισμούς 50 – 100.000.000 ανθρώπων. Ο ιός μεταπήδησε από τα πτηνά στον άνθρωπο και στη συνέχεια άρχισε να μεταδίδεται μεταξύ των ίδιων των ανθρώπων. Η ισπανική γρίπη πιθανότατα προήλθε από την Άπω Ανατολή, ονομάστηκε όμως έτσι επειδή οι πρώτες αναφορές για την πανδημία προήλθαν από τον Τύπο της Ισπανίας, η οποία δεν συμμετείχε στον πόλεμο. «Ο θάνατος επερχόταν από οξύ φλεγμονώδες πνευμονικό οίδημα, αιμορραγική πνευμονίτιδα ή πνευμονία με οξύ αιμορραγικό οίδημα. Τα πρώτα κρούσματα της εκδηλώθηκαν στη Γαλλία τον Απρίλιο του 1918 ανάμεσα στα βρετανικά συντάγματα που στάθμευαν στη Ρουέν και στο Βιμερέ. Καθώς μετακινούνταν τα στρατεύματα μετακινείτο και η ασθένεια. Έτσι τον Μάιο επεκτάθηκε σε όλη τη Γαλλία και στην Ιταλία, στη Μεγάλη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στη Γερμανία εισήλθε με τους αιχμαλώτους που είχε συλλάβει. Τον Ιούνιο η πανδημία έφτασε στις Ινδίες, τον Ιούλιο στη Νέα Ζηλανδία και τον Αύγουστο στη Νότιο Αφρική.

Στις 10 Ιουλίου του 1918 160.000 κρούσματα έπληξαν το Βερολίνο. Στη Μεγάλη Βρετανία η γρίπη προκάλεσε τον θάνατο 220.000 ανθρώπων, στις Ηνωμένες Πολιτείες σημειώθηκαν πάνω από 550.000 θάνατοι, ενώ στην Ιαπωνία περί τα 250.000 θύματα και στις Ινδίες πέντε εκατομμύρια.

Από τότε πολλά έχουν αλλάξει τόσο στον τομέα της ιατρικής, της φαρμακολογίας και της θεραπείας όσο και της διατροφής, της υγιεινής και των κατοικιών / πόλεων. Ας μην επικρατήσει ένας αδικαιολόγητος πανικός. Προφύλαξη ναι, πανικός όχι

#υγεία #COVID2019 #refugees #κυβέρνηση #Greece 

Ο ερασιτεχνισμός και η ανικανότητα των ελληνικών κομμάτων και κυβερνήσεων είναι πολύ ευρύτερα και διαχρονικά φαινόμενα. Αλλά συνεχώς προκαλούν σοβαρά προβλήματα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη φαίνεται ότι είναι αντιμέτωπη τώρα με τα αποτελέσματα των δικών της ψευδαισθήσεων γύρω από το προσφυγικό / μεταναστευτικό. Περίπου το ίδιο χρονικό διάστημα που χρειάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ για να βρεθεί μπροστά στα αποτελέσματα των δικών του ψευδαισθήσεων για την κρίση, το δημοσιονομικό κ.ά  Ψευδαισθήσεις ή σκόπιμη παραπλάνηση το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

 

1. Δεν μπορείς να πιστεύεις ότι με χιλιάδες χιλιόμετρα ακτών μπορείς να κλείσεις…τα σύνορα, όσους πλαστικούς φράκτες και να βάλεις (εκτός αν το κάνεις για τους …προμηθευτές!). Το προσφυγικό είναι ένα διαρκές θέμα και απαιτεί ολοκληρωμένη προσέγγιση. Κοροϊδεύει τους πολίτες όποιος ισχυρίζεται ότι θα σταματήσει τους πρόσφυγες από το να αναζητούν ένα ασφαλή τόπο ή θα κλείσει τα σύνορα και θα τους αφήσει απέξω.

  

2. Το ζητούμενο είναι η ορθολογική διαχείριση του προσφυγικού / μεταναστευτικού (περί 40-70.000 ανθρώπων το χρόνο πρόκειται), όχι οι επικοινωνιακές κινήσεις. Δεν έχει σχέση με οποιαδήποτε λογική ο σχεδιασμός για δημιουργία κλειστών κέντρων σε 5-6 νησιά για χιλιάδες ανθρώπους… Το “σχέδιο” προσβάλλει τους νησιώτες  αλλά παραβιάζει και το διεθνές δίκαιο. Για ανθρώπους που αναζητούν προστασία της ζωής τους πρόκειται, όχι για εγκληματίες, μάλλον δεν έχουν δει από κοντά πρόσφυγες και το τι έχουν περάσει όσοι σχεδιάζουν κάτι τέτοιο. Επειδή, μάλιστα, κλειστά κέντρα δεν προβλέπεται να χρηματοδοτούνται από ευρωπαϊκούς πόρους, τελικώς θα είναι ο δημόσιος προϋπολογισμός που θα πληρώσει το κόστος κάποιων εκατομμυρίων (και μάλλον άλλη μια φορά φουσκωμένος ο λογαριασμός).

Ο εγκλεισμός όμως θα επιδεινώσει προβλήματα ψυχικής υγείας και τραύματος από τα οποία υποφέρουν πολλοί από τους πρόσφυγες όχι μόνο εξαιτίας όσων έζησαν στις περιοχές και τους/τις εξανάγκασαν να φύγουν, αλλά και εξαιτίας των δυσκολιών που συναντάνε, της απουσίας ελπίδας αλλά και των συχνά άθλιων συνθηκών ζωής. Tα παιδιά υποφέρουν ακόμα περισσότερο από μια τέτοια κατάσταση

 

3. Αφού έπαιξε η ΝΔ και στο παρελθόν με υποσχέσεις ότι έχει τη μαγική λύση για το προσφυγικό, η κυβέρνηση πήγε να επιβάλλει απάνθρωπες και άστοχες επιλογές κινητοποιώντας μεγάλες δυνάμεις ΜΑΤ. Ήταν η σπίθα που άναψε φωτιές στα νησιά. Υπάρχουν τόσα προβλήματα στις νησιωτικές κοινωνίες, τώρα αυτή η προσπάθεια επιβολής με ωμή βία μιας παράλογης απόφασης δημιουργεί εκρηκτική κατάσταση ιδιαίτερα στη Σάμο, στη Χίο και στη Λέσβο. Η συμπεριφορά χούλιγκαν από αστυνομικούς δημιουργεί μεγάλο πολιτικό θέμα και πρέπει να συζητηθεί σοβαρά και να παρθούν μέτρα. Δεν είναι δυνατόν αστυνομικοί να σπάνε αυτοκίνητα, να βρίζουν χυδαία και να απειλούν ή να ξυλοκοπούν ανεξέλεγκτα. Είναι σαφές ότι αυτές είναι συμπεριφορές που προκαλούν σοβαρή ανησυχία όταν εκδηλώνονται από ένα σώμα που έχει την εντολή “τήρησης του νόμου και της κοινωνικής ειρήνης”. Αν έτσι συμπεριφέρονται αστυνομικοί (δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για όσα είδαμε ξεκάθαρα στις τηλεοράσεις και στο διαδίκτυο), τότε τι πρέπει να περιμένουμε από εγκληματίες;

   
4. Όλες αυτές οι εικόνες από τις τηλεοράσεις για την κατάσταση των προσφύγων στα υπερπλήρη κέντρα προσφύγων στα νησιά (άθλιες συνθήκες διαβίωσης, υποβαθμισμένο περιβάλλον, βία από την αστυνομία, κ.ά) κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την επίλυση του θέματος μέσα από ορθολογικές κινήσεις, όπως είναι η αποσυμφόρηση των νησιών και η μετακίνηση του μεγαλύτερου ποσοστού προσφύγων από τα νησιά στην ηπειρωτική Ελλάδα και η φιλοξενία τους σε διασκορπισμένους χώρους (πόλεις και χωριά) αλλά με υποστήριξη πολιτιστικών διαμεσολαβητών, κοινωνικών υπηρεσιών αλλά κυρίως ευέλικτων και αποτελεσματικών μοντέλων κοινωνικής ένταξης. Το ζητούμενο είναι μια οργανωμένη υποδομή – και τέτοια καλά παραδείγματα έχουμε πχ στη Καρδίτσα ή στην Κρήτη, παλιότερα στο Elpida Home Project όπως και στο κέντρο για πρόσφυγες WELCOMMON, ή τώρα στο καινοτόμο  WELCOMMON HOSTEL, στο κέντρο ημέρας Αλκυόνη κ.ά.. Άγνοια έχουν οι πολιτικοί, δεν υπάρχει απουσία λύσεων.

     

5. Πρέπει να επιμείνουμε να δημιουργηθούν νόμιμοι δρόμοι – και αυτό σημαίνει ελεγχόμενοι και ασφαλείς – εκτός συνόρων της ΕΕ για όσους θέλουν να αιτηθούν άσυλο ή θέλουν να έρθουν ως μετανάστες καθώς και να συγκροτηθούν στις χώρες των ευρωπαϊκών συνόρων κοινά ευρωπαϊκά κέντρα υποδοχής όπου οι αιτούντες άσυλο θα κάνουν απευθείας την αίτησή τους για το σε ποια χώρα θέλουν να πάνε.

Το χειρότερο αυτή τη στιγμή είναι η κυβέρνηση να προσπαθήσει να επιβάλλει με τη βία μια άστοχη επιλογή, όπως είναι τα κλειστά κέντρα στα νησιά. Τα νησιά πρέπει να κρατάνε όσο το δυνατόν λιγότερους ανθρώπους που αναζητούν άσυλο για όσο το δυνατόν μικρότερο χρονικό διάστημα. Δεν μπορεί να είναι ένα είδος φυλακής είτε με κλειστά κέντρα είτε χωρίς κλειστά κέντρα αλλά με άθλιες συνθήκες διαμονής.

Ας τολμήσει η κυβέρνηση να καλέσει φορείς που έχουν πρόταση και εμπειρία για το πώς η προστασία των προσφύγων μπορεί να μετατραπεί και σε ευκαιρία για ενδυνάμωση των τοπικών κοινωνιών μέσα από μια λογική win-win.

Όχι στην αθλιότητα των σημερινών “κέντρων” εξαθλίωσης (δεν είναι φιλοξενίας), όχι σε κλειστά κέντρα – φυλακές στα νησιά, ναι σε πολλές διαφορετικές εναλλακτικές λύσεις που βασίζονται στην αξιοπρέπεια, στην καινοτομία, στη ενδυνάμωση και κοινωνική ένταξη προς όφελος όλων μας.

Πολλά γράφονται ή λέγονται για την χρηματοδότηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι αυτή που υπερ-χρηματοδοτείται με κρατικούς πόρους ή από τις τράπεζες είναι η μαύρη ενέργεια (δηλαδή τα ορυκτά καύσιμα).

    

Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση, 33 παγκόσμιες τράπεζες έχουν δώσει συνολικά 1.900.000.000.000 (1,9 τρις) δολάρια σε βιομηχανίες ορυκτών καυσίμων από τον Δεκέμβριο 2015 που υπογράφτηκε η Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα μέχρι σήμερα. To ζήτημα αφορά τον πλανήτη και την επιβίωσή μας. Ποιες τράπεζες χρηματοδοτούν ακόμα τα ορυκτά καύσιμα με τρισεκατομμύρια; Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση / έρευνα που συνέταξαν το δίκτυο Rainforest Action Network (RAN), BankTrack, Indigenous Environmental Network, Oil Change International, Sierra Club, and Honor the Earth οι 4 μεγαλύτεροι χρηματοδότες της βιομηχανίας κάρβουνου, πετρελαίου, φυσικού αερίου από το 2016 μέχρι το 2018 είναι JPMorgan Chase ($195.66 billion), Wells Fargo ($151.6 billion), Citi ($129.49 billion), and Bank of America ($106.69 billion).

   

Άλλες τράπεζες σημαντικοί χρηματοδότες της πετρελαϊκής βιομηχανίας είναι οι RBC ($100.54 billion), TD ($74.15 billion) και Scotiabank ($69.57 billion) του Καναδά; Barclays ($85.18 billion) της Βρετανίας καθώς και Mitsubishi UFJ Financial Group ($80.04 billion) και Mizuho ($67.71 billion) της Ιαπωνίας.  

https://www.ran.org/bankingonclimatechange2019/#data-panel

Παρά την Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, η έκθεση της IEA για την Ενέργεια 2019 δείχνει ότι σημαντικοί πόροι κατευθύνονται ακόμα στη βρώμικη ενέργεια υποσκάπτοντας τις προοπτικές μετριασμού της κλιματικής κρίσης και σταθεροποίησης του κλίματος στους +1,5 βαθμούς Κελσίου. Η μεγαλύτερη πίεση θα πρέπει να ασκηθεί με την απόσυρση κεφαλαίων και αποχή από μετοχές επιχειρήσεων ορυκτών καυσίμων (πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κάρβουνο και λιγνίτη)

Έχοντας ψευδαισθήσεις το ελληνικό πολιτικό σύστημα, πολλοί “αναλυτές” και πανεπιστημιακοί έχουν σπρώξει Κύπρο και Ελλάδα σε μια στρατηγική ερευνών, γεωτρήσεων και αγωγών υδρογονανθράκων στην Αν. Μεσόγειο που θα “αναβάθμιζε”, υποτίθεται, “τον γεωπολιτικό ρόλο των δύο χωρών” και θα “έφερναν πλούτο”, ενώ η κρυφή σκέψη είναι ότι “θα απομόνωναν την Τουρκία” ή θα την “εξανάγκαζαν να προχωρήσει σε επίλυση του Κυπριακού”, χάνοντας κατά κράτος και υποχωρώντας σε βασικά της συμφέροντα. Μάλιστα το σχέδιο αυτό συμπληρώνονταν από την υπόθεση ότι οι μεγάλες πετρελαϊκές εταιρίες θα ήταν ένας μοχλός επιβολής των “εθνικών συμφερόντων” Κύπρου και Ελλάδας αν τους παραχωρούνταν ένα σύνολο “θαλάσσιων οικοπέδων”. Θα υπερασπίζονταν δηλαδή τα συμφέροντά τους προς όφελος των δύο χωρών, ακόμα και κινητοποιώντας την στρατιωτική ισχύ των ΗΠΑ, της Γαλλίας και Ιταλίας, ή και του Ισραήλ για να “βάλουν τον Ερντογάν στη θέση του”.

Το σχέδιο βασίζονταν σε αφελείς αναλύσεις και υποθέσεις, οδηγώντας, όμως, σε μια μεγάλη πανωλεθρία που δεν έχει ομολογηθεί ακόμα δημόσια, αυξάνοντας τους κινδύνους ανάφλεξης στην Αν. Μεσόγειο αλλά και “εθνικής ήττας” ή εξευτελισμού είτε μέσω μιας κλιμάκωσης της πολεμικής ρητορικής που μπορεί να οδηγήσει σε θερμό επεισόδιο ή “ατύχημα” είτε μέσω μιας άτακτης υποχώρησης για να μην φτάσουμε σε αυτή τη στιγμή μηδέν, που θα οδηγούσε εκ των πραγμάτων σε μια διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης Ελλάδας – Τουρκίας, με διαιτητές τις ΗΠΑ, για την οποία δεν έχει προετοιμαστεί καθόλου η ελληνική κοινή γνώμη.

Το πολιτικό στραπάτσο στις ΗΠΑ κατά την επίσκεψη Μητσοτάκη ήταν μεγάλο και γκρέμισε τις ψευδαισθήσεις ότι ο ίδιος ο Τραμπ και οι ΗΠΑ θα ήταν πρόθυμες να πιέσουν στον Ερντογάν για υποχωρήσεις με αντάλλαγμα την παραχώρηση συμβολαίων στην Exxon Mobil και σε άλλες πολυεθνικές πετρελαϊκές εταιρίες (και επιπλέον στρατιωτικών διευκολύνσεων). Προκάλεσαν, πάντως, μεγαλύτερη “ανησυχία” οι τοποθετήσεις του Τζέφρι Πάιατ που δήλωσε την επομένη ακριβώς ότι, κατά τη νομική υπηρεσία του υπουργείου του, «υφαλοκρηπίδα έχουν μόνο τα κατοικημένα νησιά του Αιγαίου, όχι τα ακατοίκητα».

Προσωρινά η εσπευσμένη ανακοίνωση της υποψηφιότητας της νέας προέδρου της ελληνικής δημοκρατίας κάλυψε τη συζήτηση για τις εξελίξεις αυτές, αλλά το θέμα παραμένει. Η διάσκεψη στο Βερολίνο για την επίλυση της κρίσης στη Λιβύη ανέδειξε για άλλη μια φορά το επικίνδυνο παιχνίδι που παίζεται με επίκεντρο το πετρέλαιο και στο οποίο έχουμε εμπλακεί χωρίς γνώσεις και προετοιμασία και με εντελώς αφελείς απόψεις όχι μόνο για τα θέματα που σχετίζονται με το κλίμα αλλά και για τις γεωπολιτικές διαστάσεις, ισορροπίες και συμφέροντα που συνδέονται με το πετρέλαιο.

 

Σήμερα, όμως ανοίγει άλλο ένα κεφάλαιο που αποδεικνύει ότι Λευκωσία και Αθήνα ψάχνουν με σπασμωδικές κινήσεις την στρατηγική τους σε σχέση με τις θύελλες που έσπειραν ανοίγοντας θέματα υδρογονανθράκων στην ευρύτερη περιοχή. Υποτίθεται ότι οι μεγάλες πετρελαϊκές επιχειρήσεις θα εμπόδιζαν τον Ερντογάν να υλοποιήσει τα σχέδια του για συμμετοχή της Τουρκίας στην έρευνα και εξόρυξη υδρογονανθράκων και θα λειτουργούσαν ως προστατευτική μας ασπίδα. Από το Σάββατο 25/1/2020, όμως, ο Ερντογάν, αντί να …φοβηθεί, ξεκινάει – στη βάση ενός σχεδιασμού που είναι ξεκάθαρος για όποιον δεν κρύβεται πίσω από το δάκτυλό του – τις επόμενες κινήσεις του με στόχο να “συμμετάσχει στη μοιρασιά των υδρογονανθράκων” και μάλιστα από θέση ισχύος, όχι …απομονωμένος (άλλη μια ψευδαίσθηση που καλλιεργείται με τα πρόθυμα να την αναπαράγουν ελληνικά ΜΜΕ)

Το γεωτρύπανο Yavuz (η Τουρκία πλήρωσε για αυτό US$262.5 εκατομμύρια) ξεκινάει γεώτρηση στο “τεμάχιο 8” (τι ορολογία για μια θάλασσα???), ακριβώς στο σημείο όπου από το τέλος του 2017 η ιταλική πετρελαϊκή εταιρία ΕΝΙ καθόρισε τον στόχο γεώτρησης με την ονομασία «Ερατοσθένης Νότιο» και εντός της περιοχής που διακηρύσσει η Κύπρος ότι είναι η δική της ΑΟΖ (έχει παραχωρηθεί στην TOTAL και στην ΕΝΙ).

Image result for τεμάχιο 8 της κυπριακής ΑΟΖ

Ο Ερντογάν, λοιπόν, ξεκινάει γεωτρήσεις σε ελάχιστη απόσταση από τη Λευκωσία, μετονομάζοντας μάλιστα το σημείο αυτό σε «Λευκωσία-1» για να μην έχει κανείς αμφιβολία για το που βρίσκεται το τουρκικό γεωτρύπανο από σήμερα. Η Κύπρος (και η Ελλάδα) βρίσκονται ..ξαφνικά μπροστά στο δίλημμα ή θα κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν ή θα πρέπει να αναχαιτίσουν το γεωτρύπανο προχωρώντας σε στρατιωτικές κινήσεις.

 

Προφανώς, έχουν επιλέξει το πρώτο, δηλαδή να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, και να αφήνουν το γεωτρύπανο να δημιουργεί νέα δεδομένα, αποδεικνύοντας πόσο έωλος είναι ο σχεδιασμός που υποτίθεται θα αναβάθμιζε το ρόλο των δύο χωρών αλλά και την ασφάλειά τους μέσω του φυσικού αερίου και του πετρελαίου.

Και αν στην Κύπρο, τουλάχιστον ορισμένα ΜΜΕ έχουν αντιληφθεί και δεν κρύβουν ότι η κυβέρνηση δεν έχει στρατηγική (χαρακτηριστικός ο τίτλος της κυπριακής εφημερίδας ΠΟΛΙΤΗΣ «Η Άγκυρα ψάχνει αέριο και η Λευκωσία πολιτική») την ίδια στιγμή που ο Ερντογάν “ωθεί σε διάλογο με τους δικούς του όρους, ακολουθώντας συντονισμένη στρατηγική” αξιοποιώντας μάλιστα “τα στοιχεία που δημοσιοποιεί η Κύπρος για τις διάφορες περιοχές έρευνας, όπως αυτά για το “τεμάχιο 8” που με μεγάλη αφέλεια έχουν δημοσιοποιηθεί ακόμα και στο ίντερνετ”, στην Ελλάδα κόμματα και ΜΜΕ απλώς “καταγγέλλουν τις προκλητικές ενέργειες της Τουρκίας” αλλά καμία κουβέντα δεν γίνεται για για το πώς έχουμε φτάσει μέχρι εδώ και ποιες είναι οι ευθύνες ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ για την πανωλεθρία αυτή.

Ο ίδιος ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας (από τους βασικούς υπεύθυνους της αφελούς “διπλωματίας των αγωγών και των γεωτρήσεων”) σε δηλώσεις του στους δημοσιογράφους, προσερχόμενος στο Ίδρυμα Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ δήλωσε ότι οι “τουρκικές ενέργειες συνεχίζουν δυστυχώς τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, συνεχίζουμε και εμείς, βεβαίως, τις προσπάθειες μέσα από τις ενέργειες τις διπλωματικές και τις νομικές, να πετύχουμε αναχαίτιση αυτής της χωρίς προηγούμενο συμπεριφοράς». Ερωτηθείς αν θα πρέπει να υπάρξουν σκληρότερα μέτρα κατά της Τουρκίας από την ΕΕ, αφού όσα είχαν ανακοινωθεί ως σήμερα, δεν λειτούργησαν αποτρεπτικά, ο πρόεδρος Αναστασιάδης είπε ότι «πιο δυναμικά, δεν θέλω να δημιουργώ ψευδαισθήσεις ή την εικόνα ότι η Ευρώπη είναι έτοιμη να αναλάβει τέτοια μέτρα, αυτή την ώρα τουλάχιστον. Συνεπώς, αυτό που λέω είναι ότι θα συνεχίσουμε με την ίδια αποφασιστικότητα και την υλοποίηση του ενεργειακού προγράμματος και τα διαβήματα προς κάθε κατεύθυνση, με την ελπίδα ότι αν επιθυμούν (η Τουρκία) την ειρήνη, αν επιθυμούν τη λύση του Κυπριακού θα πρέπει επιτέλους σε αυτά που αποτελούν και συνθέτουν τους κανόνες διεθνούς δικαίου».

Ελλάδα και Κύπρος πρέπει – πριν είναι πολύ αργά – να επαναπροσδιορίσουν τη στρατηγική τους και να αναλάβουν ευρεία πρωτοβουλία, έστω και στο 12 και 30’, για ανάκληση όλων των αδειών έρευνας και εξορύξεων υδρογονανθράκων και απόσυρσης από τον EastMed και τους αγωγούς υδρογονανθράκων επικαλούμενες την ανάγκη να βγούμε γρήγορα από τα ορυκτά καύσιμα για την προστασία του κλίματος, του πλανήτη και της ειρήνης στην περιοχή, αναλαμβάνοντας διεθνείς πρωτοβουλίες για να σταματήσουν όλες οι χώρες τις έρευνες και εξόρυξη υδρογονανθράκων στην Αν. Μεσόγειο. Αλλιώς οδηγούμαστε όχι μόνο σε καταστάσεις που στρέφονται ενάντια στο κλίμα και το περιβάλλον αλλά και στην ασφάλεια και ευημερία μας. Πετρέλαιο και φυσικό αέριο οδηγούν σε ανάφλεξη (και) στην περιοχή μας, η έξοδος από αυτά θα συμβάλλει και στην αποτροπή μιας μεγάλης εθνικής τραγωδίας, με την μορφή πολεμικής εμπλοκής ή εξευτελισμού λόγω αδυναμίας (και σωστά) να εμπλακούμε σε πολεμικές περιπέτειες που δεν θα μείνουν μόνο στην περιορισμένη περιοχή γύρω από ένα γεωτρύπανο αλλά θα έχουν πολύ ευρύτερη διάσταση και θα οδηγήσουν σε μεγαλύτερη κλιμάκωση με ανυπολόγιστες και πολλαπλές συνέπειες για τη χώρα και την περιοχή.

Χρειάζεται, όμως, τόλμη για να εξηγήσει το ελληνικό πολιτικό σύστημα ότι είχε ψευδαισθήσεις και στο θέμα και των εξορύξεων και της διπλωματίας των υδρογονανθράκων (όπως εξάλλου και στο θέμα της ελληνικής κρίσης, του παραγωγικού μοντέλου, της διαχείρισης του μεταναστευτικού/προσφυγικού). Έχει όμως το θάρρος να πει την αλήθεια, ότι δηλαδή το πετρέλαιο και οι υδρογονάνθρακες μπορεί να είναι άλλη μια αιτία μεγάλης και πολύπλευρης κρίσης, πολύ μεγαλύτερης από την δημοσιονομική-οικονομική;

Πόσο μας αφορά η τεράστια καταστροφή που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Αυστραλία; Μας αφορά απολύτως γιατί είναι μία εικόνα από το μέλλον μας στον πλανήτη. Κλιματική κατάρρευση. Δεν είναι τυχαίο που ο Δήμος της Μελβούρνης είχε εγκαίρως κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω κλιματικής κρίσης (μία από τις 700+ πόλεις και περιφέρειες που το έχουν ήδη κάνει αντιλαμβανόμενες την σοβαρότητα της κατάστασης).

Ενώ η καλοκαιρινή περίοδος στην ήπειρο αυτή (οπότε ξεσπούν πυρκαγιές) είναι ακόμα στο μέσον:

– Χιλιάδες πυρκαγιές έχουν ξεσπάσει σε πολλές παράκτιες περιοχές σε ολόκληρη την Αυστραλία. Είναι η μεγαλύτερη καταστροφή που έχει συμβεί μέχρι τώρα στην ήπειρο αυτή αλλά και η μεγαλύτερη σε σύγκριση με τις τεράστιες πρόσφατες καταστροφές στην Καλιφόρνια και στη Σιβηρία

– Θερμοκρασίες ρεκόρ που σε κάποιες περιπτώσεις έφτασαν και τους 49.5 βαθμούς Κελσίου καταγράφονται στην Αυστραλία. Προηγήθηκε μεγάλη ξηρασία. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Μετεωρολογικής Υπηρεσίας (WMO), διαπιστώνεται αύξηση της μέσης θερμοκρασίας στην Αυστραλία το 2019 +1,5 βαθμός Κελσίου. Η κλιματική κρίση πλήττει πολύ πιο έντονα πολλές περιοχές του πλανήτη και προκαλεί ακραία φαινόμενα, παρά την απόπειρα συντηρητικών πολιτικών (μεταξύ των οποίων και ο πρωθυπουργός) να υποβαθμίζουν την σοβαρότητα της κλιματικής κρίσης.

– Από τον Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα έχει προκληθεί μια πρωτοφανής καταστροφή σε δάση και άλλες περιοχές που απλώνεται σε μια έκταση 12.400.000 στρεμμάτων.

– Πάνω από 500.000.000 ζώα (θηλαστικά, πουλιά, ερπετά) υπολογίζεται ότι έχουν καεί από το Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα ενώ η ζημιά στο οικοσύστημα της ηπείρου είναι τεράστια σύμφωνα με το University of Sydney. Στην NSW έχουν καεί πάνω από 8000 κοάλα, το 1/3 του πληθυσμού τους, ενώ δεν υπάρχουν ακόμα στοιχεία για τον πληθυσμό τους σε άλλες περιοχές πυρκαγιών

– Εξαιτίας των πυρκαγιών πολλοί κάτοικοι και τουρίστες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις περιοχές τους προκειμένου να σωθούν. Υπολογίζεται ότι μετακινήθηκαν πάνω από 1.500.000 άνθρωποι για λόγους προστασίας τους

– 27 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους μέχρι σήμερα στις μεγάλες πυρκαγιές. Πάντως, πάνω από 200.000 εθελοντές πυροσβέστες και πολίτες συμμετέχουν στην προσπάθεια ελέγχου των πυρκαγιών

– Η οικονομική ζημιά είναι τεράστια, οι πρώτες εκτιμήσεις από πλευράς κυβερνητικών υπηρεσιών υπολογίζει το ύψος της οικονομικής ζημιάς μέχρι σήμερα στα 4 δις δολάρια. Κάπου 2000 σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ χιλιάδες άλλα έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές.

– Η ατμοσφαιρική ρύπανση που προκλήθηκε από τις πυρκαγιές έχει φτάνει σε επίπεδα ρεκόρ σε κάποιες περιοχές. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχει φτάσει 10 με 12 φορές πάνω από τα “όρια” ιδιαίτερα σε μικρο-σωματίδια PM2,5)

#climateemergency #climateaction #Bushfires #Australia #Πυρκαγιές #wildlife #biodiversity

Το WELCOMMON HOSTEL διαθέτει μια σειρά από αίθουσες για σεμινάρια, εκδηλώσεις, εργαστήρια και ημερίδες, μουσικές και ποιητικές βραδιές, συζητήσεις, κοπή πίτας, προβολές ταινιών και καλλιτεχνικές εκθέσεις, μαθήματα, συναντήσεις ομάδων σε έναν ωραίο και φιλικό χώρο:
– Πράσινη Αίθουσα, για εκδηλώσεις μέχρι 200 άτομα
– Αίθουσα Διάλογος, για εκδηλώσεις μέχρι 80-90 άτομα
και πολλές άλλες αίθουσες για 20-40 άτομα
Καθώς και μπαρ για μουσικές, ποιητικές και λογοτεχνικές εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων ή συναντήσεις με φίλους/ες.

                    

Φυσικά, ως ένα ποιοτικό hostel, διαθέτει και αρκετά δωμάτια (δίκλινα, τρίκλινα και 4κλινα)

       

καθώς και κοιτώνες (4κλινους και 8κλινους)

   

για τις ανάγκες συλλόγων, φορέωνομάδων, σχολείων, πανεπιστημίων, οργανώσεων που έχουν κοινωνικά, οικολογικά, καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα και έρχονται στην Αθήνα για μια δραστηριότητα, για ένα πρόγραμμα Erasmus ή για να επισκεφθούν θέατρο, μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, τη Βουλή ή να έχουν μια διαφορετική εμπειρία στην πόλη, να γνωρίσουν την δημιουργική πλευρά της.

Μπορούμε να φιλοξενήσουμε 150 άτομα.

Προσβασιμότητα

Όλο το hostel είναι προσβάσιμο για ΑΜΕΑ, αλλά αυτό δεν αρκεί. Διαθέτουμε ειδικά δωμάτια για άτομα με κινητικά προβλήματα.

 

Κοινωνική διάσταση 

Το WELCOMMON HOSTEL είναι ένα καινοτόμο Hostel με κοινωνική διάσταση, έργο της κοινωνικής συνεταιριστικής επιχείρησης ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ και συνδυάζει μοντέλα βιώσιμου τουρισμού με δράσεις ενδυνάμωσης, κοινωνικής ένταξης, κοινωνικής και πράσινης καινοτομίας.

Αν σχεδιάζετε κάτι στην Αθήνα, ρίξτε μια ματιά στο σάιτ μας. Επιλέγοντας να μείνετε ή να οργανώσετε μια δραστηριότητα στο WELCOMMON HOSTEL ενισχύεται μια δραστηριότητα με κοινωνική και οικολογική διάσταση και την πράσινη στροφή που έχουμε σχεδιάσει και υλοποιούμε σταδιακά.
– Με την βοήθεια πολλών εθελοντών που φιλοξενούμε συνεχίζουμε ένα σημαντικό κοινωνικό έργο ανοικτό προς όλους/όλες: ντόπιους, εθελοντές, επισκέπτες/τουρίστες, μετανάστες και πρόσφυγες, μαθήματα γλώσσας, τέχνη, δημιουργική απασχόληση, διαπολιστικός διάλογος, συνεργασία, ενδυνάμωση και κοινωνική ένταξη
– Δεν μοιράζουμε κέρδη, δεν υπάρχει κάποιος “μεγάλος επενδυτής” που στοχεύει σε υψηλή κερδοφορία.
– Συμβάλλουμε στην αναβάθμιση της γειτονιάς και την στροφή του τουρισμού σε μορφές που αναβαθμίζουν και δεν υποβαθμίζουν τον κοινωνικό ιστό της πόλης.
– Συνδεόμαστε με άλλες κοινωνικές επιχειρήσεις και φορείς που συναποτελούν την δημιουργική πλευρά της οικονομίας, της κοινωνίας και της πόλης.
– Προσπαθούμε να κάνουμε πράσινο το Hostel (ελαχιστοποιούμε τα απορρίμματα και ιδιαίτερα τα πλαστικά μιας χρήσης, όλο το hostel βασίζεται σε μια αντίληψη re-use) και σταδιακά χρησιμοποιούμε ανανεώσιμη ενέργεια για τις ανάγκες μας, ξεκινώντας από την θέρμανση του νερού χρήσης με ηλιακή ενέργεια και στοχεύοντας στην θέρμανση και δροσισμό με ηλιακά συστήματα.

        

www.welcommonhostel.gr καθώς και στο facebook www.facebook.com/welcommonhostel.gr και www.facebook.com/daysofwelcommon

#WelcommonHostel #art #hostels #HostellingInternational #cooperatives #socialimpact #SocEnt #impactinvestment #Athens #sustainabletourism #HostelWorld  

Πέμπτη, 26 Δεκέμβριος 2019 00:00

Τα Χριστούγεννα μέσα από τη ζωγραφική

Έχει ενδιαφέρον πώς αποτυπώθηκαν από τους ζωγράφους στα έργα τους και μάλιστα σε διαφορετικές εποχές τα Χριστούγεννα. Σίγουρα με πολύ διαφορετικό τρόπο. Αλλά και στην πραγματική ζωή δεν βιώνουν όλοι τα Χριστούγεννα με τον ίδιο τρόπο, άλλοι νοιώθουν χαρά, γιορτάζουν, αλλά σε άλλους οι γιορτές προκαλούν θλίψη. Τα Χριστούγεννα στην πραγματική ζωή δεν είναι μόνο μια – εορταστική – εικόνα, ή μια θρησκευτική γιορτή, είναι πολλές διαφορετικές εικόνες: καταναλωτισμός αλλά και άστεγοι στο δρόμο, μαγαζιά γεμάτα κόσμο αλλά και μοναχικοί άνθρωποι, χαρά αλλά και θλίψη. Σε ορισμένες περιπτώσεις πραγματική κατάνυξη αλλά σε πολλές περιπτώσεις μια κατάσταση ...δήθεν "πνευματικής ανάτασης". Αν σε αυτά προσθέσουμε και τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε χριστουγεννιάτικες αγορές τα τελευταία χρόνια από τζιχαντιστές, τα Χριστούγεννα δεν σημαίνουν για όλους το ίδιο.

 

Η πορεία προς τη Βηθλεέμ αποτυπώνεται μέσα με διαφορετικές προσεγγίσεις

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα για τα Χριστούγεννα είναι αυτό του Normal Rockwell με θέμα Christmas Day (1948, λάδι σε καμβά, στο ομώνυμο μουσείο), με την συγκλονιστική εικόνα της “επιστροφής”, κάτι που πήγαζε μέσα από την ζωή των οικογενειών. Αλλά στην εποχή του brain drain, τα Χριστούγεννα σηματοδοτούν εκ νέου την επιστροφή (για λίγο) των δικών μας ανθρώπων.

Ο διάσημος Γάλλος ζωγράφος Paul Gauguin ζωγράφισε το 1896, κατά την διαμονή του στο νησί του Ειρηνικού, τo δικό του “Βρέφος” - Baby (Nativity οf Tahitian Christ) αλλά και μια διαφορετική Μαντόνα (Madona), πολύ διαφορετική από την εικόνα που έχουμε στη Δύση για την Παρθένο.

Ο Caravaggio αποτύπωσε στο έργο του μια διαφορετική “γέννηση του Χριστού” και την προσκύνηση των Μάγων, με το φόντο να είναι άδειο, σε αντίθεση με τα έργα της Αναγέννησης, και όλο το φως να πέφτει στα χαρακτηριστικά όλων των ανθρώπων της σύνθεσής του, αναδεικνύοντάς τα όλα ως “ιερά”.

Στο έργο “Journey of the Magi” (1894), του Γάλλου ζωγράφου James Tissot η έμφαση είναι όχι τόσο στο θρησκευτικό θέμα (το ταξίδι των μάγων) αλλά στο σκηνικό γύρω από το κύριο θέμα, δηλαδή στα βουνά και στο στενό μονοπάτι.

Ο Leonardo Da Vinci στο πρώιμο έργο του “The Adoration of the Magi” (μάλλον το 1482) αποτυπώνει την γέννηση μπροστά σε ρωμαϊκά ερείπια, ενώ ένας φοίνικας στο βάθος φαίνεται να συμβολίζει τον θρίαμβο και τη νίκη πάνω στον θάνατο.

Την ίδια περίπου εποχή, ο Sandro Botticelli στο έργο του “Adoration of the Magi” (1475), παραγγελία της οικογένειας των Μεδίκων που κυριάρχησαν στην Φλωρεντία για μεγάλο διάστημα, απεικονίζει την ισχυρή οικογένεια ως προσκυνητές του νεογέννητου μωρού Ιησού. Μάλιστα, μεταξύ των ανθρώπων που συγκεντρώνονται μπροστά στο μωρό συμπεριλαμβάνεται και ο ίδιος ο ζωγράφος.

 

Στο έργο “Adoration of the Magi” ή The Epiphany, (μεταξύ 1474-1500, Μουσείο Prado της Μαδρίτης) o Ολλανδός ζωγράφος Hieronymus Bosch απεικονίζει σε ένα τρίπτυχο έργο μια διαφορετική γέννηση, με τους 3 μάγους να προσφέρουν τα ιδιαίτερα δώρα τους, αλλά ίσως το πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχουν οι λεπτομέρειες της σύνθεσης, που αναδεικνύουν η κάθε μία ιδιαίτερους συμβολισμούς, τους οποίους πρέπει να διαβάσει κανείς προσεκτικά μέσα στο συνολικό έργο.

Ο ίδιος ο Hieronymus Bosch έχει απεικονίσει το θέμα της Γέννησης (όπως εξ άλλου κι άλλα θέματα) μέσα από πολύ διαφορετικά έργα του, όπως στο “Adoration of the Christ Child” που επικεντρώνει στο πρόσωπο της Παναγίας και του Ιησού (1568 ή αργότερα, σήμερα στο μουσείο Wallraf-Richartz, Κολωνία), στο “Adoration of the Magi” (1475 και μετά) που βρίσκεται στο Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης, ή στο έργο του “Adoration of the Magi” (...) που βρίσκεται στο Museum of Art, Philadelphia.

Ο Νικηφόρος Λύτρας σε ένα αντιπροσωπευτικό του έργο, τα Κάλαντα (1872) αποτυπώνει μια διαφορετική εποχή, που δεν έχει σχέση με την σημερινή καταναλωτική λάμψη των Χριστουγέννων.

Σε ένα εντελώς διαφορετικό έργο “Rain before Christmas” o Leonid Afremov, ένας σύγχρονος Ρωσο-εβραίος καλλιτέχνης, δουλεύει με μοναδικό τρόπο και στυλ τα θέματά του κι απεικονίζει τα δέντρα, τα φώτα, την πόλη και τα τοπία της μέσα από ένα κόσμο χρωμάτων και αλληλεπιδράσεων. Η τέχνη του θεωρείται ότι χαλαρώνει και ηρεμεί, και πολλοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι χρησιμοποιούν έργα του για θεραπεία μέσω της τέχνης. Ίσως αυτό εξηγείται από την ίδια τη ζωή του. Γεννήθηκε στην ίδια πόλη με τον Marc Chagall, την Vitebsk, της Λευκορωσίας, έζησε αποκλεισμένος από κοινωνικές συναναστροφές με καλλιτέχνες εξαιτίας των περιορισμών που του επέβαλαν οι σοβιετικές αρχές στην Λευκορωσία, βίωσε τις συνέπειες του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνόμπιλ, μια και κατοικούσε πολύ κοντά στον πυρηνικό σταθμό, το 1990 αποφάσισε να μεταναστεύσει (έχοντας βιώσει τον αντισημιτισμό αλλά και τις συνέπειες από την ραδιενέργεια που ελευθερώθηκε από τον πυρηνικό αντιδραστήρα) στο Ισραήλ. Εκεί τον αντιμετώπισαν με διακρίσεις ως “ρώσο μετανάστη” ("you a Russian immigrant, you a new piece of junk, you have no choice”). Κατάφερε κάποια στιγμή να ανοίξει μια δική του γκαλερί, η οποία δέχθηκε πολλούς βανδαλισμούς. Όταν η γκαλερί του καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 2001 (και μαζί πολλά από τα έργα του) αποφάσισε να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. Από το 2010 ζει στο Μεξικό. Ο Afrremov προωθεί τα έργα του μέσω ίντερνετ.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 7 άτομα

Ζούμε όλοι μαζί. Γιατί κάποιοι να μην έχουν δικαιώματα;
Μας αρέσει να είναι έλληνες/ελληνίδες βουλευτές, υπουργοί, δήμαρχοι ή και υποψήφιοι για αρχηγοί κρατών, να διαπρέπουν σε οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς σε άλλες χώρες, αλλά στη δική μας χώρα χιλιάδες μετανάστες να μην έχουν δικαιώματα αν και μένουν εδώ για πάνω από 30 ή 40 χρόνια;

Μια αναλυτική περιγραφή της κατάστασης από το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών

Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη 2019

“Μεταναστευτικό: Πρόβλημα διαχείρισης ή απουσίας σχεδίου ένταξης; ”

Το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη, τονίζει για ακόμη μία φορά την άμεση ανάγκη ύπαρξης μιας ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Λόγω της προσφυγικής κρίσης, η προσοχή όλων έχει στραφεί τα τελευταία 4 χρόνια στους συνανθρώπους μας που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα, προσπαθώντας να φτάσουν σε μια εξιδανικευμένη Ευρώπη. Οι περίπου 100.000 πρόσφυγες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην χώρα μας φαίνεται πως είναι ανεπιθύμητοι από την Ευρώπη, από τα περισσότερα πολιτικά κόμματα, αλλά και από την κυβέρνηση. Οι πρόσφυγες ζουν απομονωμένοι μέχρι να μετεγκατασταθούν ή να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Ακούμε για κέντρα κράτησης, για μετεγκατάσταση, ακούμε για εθελούσιες επιστροφές και απελάσεις, αλλά έχουμε πολύ καιρό να ακούσουμε για κοινωνική ένταξη και για ανθρώπινα δικαιώματα.

Η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να ασχοληθεί με το πραγματικό πρόβλημα, το οποίο είναι η έλλειψη ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής και η παντελής απουσία της Ευρωπαϊκής πλευράς, υποστήριξης, πολιτικής. Παρόλο που η κατάσταση των προσφύγων φαίνεται πως είναι περισσότερο γνωστή στο πανελλήνιο, σε ό,τι αφορά τα θέματα των μεταναστών επικρατεί άγνοια.

Η κατάσταση για τους μετανάστες που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, συνοψίζεται στα εξής οκτώ σημεία:

  • Το 50% των, πάνω από 550.000 μεταναστών, οι οποίοι καταγράφονται επισήμως από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικών, κατέχουν νόμιμο τίτλο διαμονής (δεκαετούς διάρκειας), άδεια η οποία πλέον έχει καταργηθεί και αναγκαστικά υποχρεώνει τους μετανάστες να μεταβούν είτε σε απλή άδεια διαμονής (3ετής) είτε σε άδεια επί μακρόν διαμένοντος (5ετής), ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν συνεχόμενη “νόμιμη” διαμονή στη χώρα.
  • Γιατί χρειάζονται την συνεχόμενη “νόμιμη” διαμονή;
    Γιατί σύμφωνα με τους πιο αυστηρούς νόμους στην Ευρώπη για πολιτογράφηση των αλλοδαπών, το δικαίωμα τόσο για άδεια επί μακρόν διαμένοντος (5 ετής) όσο και δικαίωμα για διεκδίκηση ιθαγένειας του τόπου που διαμένουν, το έχουν μόνο όσοι πολίτες τρίτων χωρών διαθέτουν άδεια διαμονής για 7 συνεχόμενα χρόνια.
  • Από τους 550.822 μετανάστες που κατέχουν άδεια διαμονής, προερχόμενοι από περίπου 150 διαφορετικά κράτη προέλευσης όπως καταγράφηκαν έως στις 31/10/2019, οι 5 πολυπληθέστερες κοινότητες μεταναστών είναι από: Αλβανία 357.472, Γεωργία 22.869, Πακιστάν 19.009, Ουκρανία 18.328 και Ρωσία 14.878. Αριθμοί που αποδεικνύουν ότι η μετανάστευση στην Ελλάδα είναι κατά βάση από την Ευρωπαϊκή ήπειρο.
  • Περίπου 230.000 μετανάστες έχουν άδειες διαμονής, οι οποίες ανανεώνονται σε διάστημα άνω των 3 ετών (απλές, δεκαετίας, οικογενειακού μέλους κ.ά.). Μόνο οι 28.248 εξ αυτών, έχουν άδεια επί μακρόν διαμένοντος (5 ετής), η μόνη πιο “ασφαλής” άδεια διαμονής, η οποία παρέχει αυξημένη προστασία, δυνατότητα εργασίας σε άλλο κράτος-μέλος της Ε.Ε., καθώς και ίση μεταχείριση με τους πολίτες της Ε.Ε.
  • 97.222 πολίτες τρίτων χωρών αδειοδοτούνται στη χώρα λόγω του συγγενικού τους δεσμού με Έλληνες ή Ευρωπαίους πολίτες.
  • 24.882 κατέχουν άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους. Μέρος εξ αυτών, υποχρεώθηκαν να αιτηθούν για τέτοιου τύπου άδεια, λόγω π.χ. έλλειψης απαραίτητου αριθμού ενσήμων ή δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα δικαιολογητικά εγκαίρως κ.λπ., γεγονός που τους “επιστρέφει στο μηδέν”, σε ό,τι αφορά την συνεχόμενη διαμονή τους στην χώρα.
  • Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ηλικιακή κατανομή του πληθυσμού των μεταναστών, καθώς παρατηρούμε πως περίπου 99.400 είναι ανήλικοι. Μεγάλο μέρος εξ αυτών έχει το δικαίωμα για την απόκτηση της άδειας διαμονής δεύτερης γενιάς όταν ενηλικιωθεί. Επίσης, έχουν το δικαίωμα να αιτηθούν για απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας.
  • Ένα ζήτημα το οποίο, δυστυχώς, δεν έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την ελληνική πολιτεία και τα μέσα ενημέρωσης, είναι η «γήρανση» και τα γηρατειά του μεταναστευτικού πληθυσμού. Βάσει των στοιχείων του Υπουργείου, περίπου 150.000 άνθρωποι με άδειες διαμονής, είναι ηλικίας άνω των 50 ετών. Μεγάλο μέρος αυτών είναι γονείς παιδιών δεύτερης γενιάς, με άδειες διαμονής που δύσκολα ανανεώνονται ή δεν τους εξασφαλίζουν σύνταξη κ.ά. Επιπλέον, λόγω της έλλειψης διακρατικών συμφωνιών με ορισμένες χώρες, δεν είναι καν εφικτή η έκδοση σύνταξης σε ανθρώπους που έχουν φύγει από τη χώρα και δικαιούνται να την λάβουν.

Δύο ζητήματα, θεωρούμε ως Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, πρέπει να συζητηθούν σήμερα:

Δεύτερη Γενιά – Ιθαγένεια

Σχεδόν σε όλα τα ζητήματα που αφορούν την Δεύτερη γενιά, εξακολουθούμε να εντοπίζουμε προβλήματα. Και εδώ, υπάρχει έλλειψη στρατηγικής και σχεδιασμού κοινωνικής ένταξης και συμπερίληψης των παιδιών που έρχονται στην χώρα σε πολύ μικρή ηλικία. Πέραν αυτών των ελλείψεων όμως, υπάρχουν και ιδιαίτεροι παραλογισμοί. Όπως για παράδειγμα, η πρόσφατη καταγγελία εκπαιδευτικού για το γεγονός ότι κατά την διάρκεια επίσκεψης σε Μουσείο με μαθητές, της ζητήθηκε να ενημερώσει για τις χώρες καταγωγής των παιδιών, γιατί σύμφωνα με Υπουργικές αποφάσεις των τελευταίων ετών οι μαθητές που φοιτούν στο Δημόσιο σχολείο διαχωρίζονται από το Ελληνικό Δημόσιο σε παιδιά που εισέρχονται δωρεάν και σε παιδιά που καταβάλουν μειωμένο εισιτήριο, ανάλογα με τη χώρα καταγωγής τους!

Παλαιότερα, όσα παιδιά δεν μπορούσαν να υπαχθούν στις διατάξεις του νόμου 3838/10 είχαν ως μοναδική προστασία τη δυνατότητα για υπαγωγή στην κατηγορία των ανθρωπιστικών λόγων, εφόσον είχαν γεννηθεί ή φοιτήσει για 6 χρόνια στην ελληνική εκπαίδευση (νόμος 3907/11).

Το 2014 δημιουργήθηκε μία νέου τύπου άδεια διαμονής για τα παιδιά που γεννήθηκαν ή ήρθαν σε μικρή ηλικία στην Ελλάδα και επιθυμούσαν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια, η άδεια διαμονής δεύτερης γενιάς. Σήμερα, μόνο 25.000 κατέχουν αυτή την άδεια (για την ακρίβεια, 24.674).

Η ελληνική πολιτεία, αν θέλει, μπορεί να διαπιστώσει ποιος/α ανήκει στις ωφελούμενες κατηγορίες του νόμου 4332/15. Όλα τα απαιτούμενα στοιχεία για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στους δικαιούχους είναι ήδη διαθέσιμα σε υπηρεσίες του ελληνικού κράτους σε προσβάσιμη ψηφιακή μορφή. Υπό μια έννοια, το ελληνικό κράτος μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων, και με ακρίβεια, ποιοι είναι οι δικαιούχοι, και να περιμένει απλώς την δική τους έκφραση ενδιαφέροντος για να ολοκληρώσει την διαδικασία. Αρνούμαστε να πιστέψουμε πως το πρόβλημα είναι μόνο θέμα έλλειψης προσωπικού. Υπάρχει έλλειψη οργάνωσης, και ενδεχομένως, και πολιτικής βούλησης.

Παρά το γεγονός πως η μετανάστευση στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει από την δεκαετία του ‘60, με την μαζική μετανάστευση να σημειώνεται κατά την δεκαετία του 1990, μόλις το 2009 άρχισε να συζητείται ο νέος νόμος για την ιθαγένεια. Και παρά το “αυτονόητο”, η ψήφιση του νόμου 3838/10 προκάλεσε πολιτικές συγκρούσεις στη χώρα που οδήγησαν στην αμφιλεγόμενη απόφαση του ΣτΕ που έκρινε τις διατάξεις που αφορούσαν την δεύτερη γενιά αντισυνταγματικές τον Φεβρουάριο του 2013. Από τότε και παρά την ψήφιση του νόμου 4332/15 η συζήτηση παραμένει ανοιχτή.

Εγκλωβισμός σε μια Άδεια διαμονής

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός του μετανάστη. Κάθε φορά που ψηφίζεται ένας νόμος για τους μετανάστες, κάθε φορά που ρυθμίζονται τα θέματα που μας αφορούν με υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, κάποιοι νιώθουν ότι λύθηκαν τα προβλήματα. Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν όμως, είναι τι σημαίνει για έναν μετανάστη να παραμένει σε αναμονή της απόλαυσης των δικαιωμάτων του. Συνηθίσαμε να ζούμε «μισές» ζωές, και αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνο εμάς, αφορά την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της.

Δεν αποδεχόμαστε την κατάσταση στην οποία ζούμε, αλλά δεν έχουμε γνωρίσει κάποια άλλη. Γεγονός που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, να αλλάζει. Οι καθυστερήσεις στην έκδοση αδειών διαμονής είναι ένα μέρος του προβλήματος που εντάσσεται σε μια γενικότερη κατάσταση όλων των υπηρεσιών του Δημοσίου. Το βασικό πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός πως η πλειονότητα των μεταναστών πρώτης γενιάς βρίσκεται εγκλωβισμένη στις επισφαλείς άδειες διαμονής, από τις οποίες φαίνεται πως δεν μπορεί να ξεφύγει. Δεν είναι τυχαίο πως την άδεια διαμονής επί μακρόν διαμένοντος (5 ετής) την κατέχει μόνο το 4,5% των ανθρώπων που κατέχουν νόμιμο τίτλο διαμονής.

Άνθρωποι που βρίσκονται στην Ελλάδα 30 – 40 χρόνια, συνεχίζουν να μένουν στην χώρα με προσωρινές άδειες διαμονής, άδειες που απαιτούν ανανέωση κάθε 3-5 χρόνια. Θεωρητικά, ναι μεν έχουν το δικαίωμα αυτοί οι άνθρωποι να αιτηθούν την επί μακρόν διαμένοντος άδεια, αλλά πρακτικά δεν μπορούν καν να αιτηθούν για κάτι τέτοιο, λόγω της πολυπλοκότητας της νομοθεσίας και της έλλειψης σχεδιασμού ενιαίου νομοθετικού πλαισίου άπαξ.

Επίσης, θεωρητικά και πάλι, ο έχων συνεχόμενες άδειες διαμονής έχει δικαίωμα στην πολιτογράφηση. Πρακτικά, όμως, μετά από τις τόσες δυσκολίες στην διαδικασία έκδοσης μιας άδειας διαμονής, ακόμα και αυτό το δικαίωμα γίνεται άπιαστο όνειρο.

Λόγω αυτής της γενικότερης κατάστασης και της έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά και ορθής ενημέρωσης των πολιτών, ο ρατσιστικός λόγος και η ξενοφοβία στην ελληνική κοινωνία επικρατούν. Επιπλέον, η διαχείριση του προσφυγικού γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Οι πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε “κέντρα κράτησης” για να βγουν μόνο όσοι θα φύγουν από τη χώρα, και οι μετανάστες εγκλωβίζονται σε ένα καθεστώς “προσωρινότητας” μέσα στη χώρα, για σχεδόν μια ζωή!

Μια αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης είναι η χάραξη μιας πολιτικής ένταξης, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μιας ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής και όχι το “μπάλωμα” με επιμέρους μέτρα.

Σήμερα, την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών, διεκδικούμε να είμαστε ξανά στο προσκήνιο και ζητάμε την χάραξη ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής, καθώς και τη δημιουργία ενός σχεδίου κοινωνικής ένταξης, ως μία πολιτική ανθρωπισμού και ισοπολιτείας. Έτσι μόνο διασφαλίζονται τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που περνούν τα σύνορα αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, όσο και η κοινωνική συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Αθήνα, 18 Δεκεμβρίου 2019

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών

Όλα αυτά που βλέπουμε τις τελευταίες εβδομάδες με τις επιχειρήσεις της αστυνομίας για εκκένωση “καταλήψεων” βασίζονται σε επικοινωνιακό σχεδιασμό και μόνο. Τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται, όπως είναι γνωστό, με μερικά συνθήματα ή συμβολικές “εικόνες” στην τηλεόραση, είτε ακόμα και με αστυνομικές επιχειρήσεις.

Αυτό που ενδιαφέρει την κυβέρνηση είναι να προβάλει την εικόνα ότι επιδιώκει να επιβάλλει το νόμο και την τάξη. Πουθενά στον κόσμο, όμως, παρόμοια θέματα δεν αντιμετωπίζονται (μόνο) με αστυνομικές επιχειρήσεις. Εξάλλου πάνω από 1.000.000 καταλήψεις κτηρίων ή χώρων υπάρχουν σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο. Τις δεκαετίες ’60 – ’80 ιδιαίτερα στην Ευρώπη ( πχ Βερολίνο, Άμστερνταμ κα) υπήρχαν χιλιάδες καταλήψεις κτηρίων. Όμως το θέμα αντιμετωπίστηκε κυρίως με συμφωνίες, και πολλά κτήρια παραχωρήθηκαν με συμβόλαια χρήσης για κατοικία ή πολιτιστικές δραστηριότητες κα, αν και υπήρξαν και κάποιες αστυνομικές επιχειρήσεις. Όμως στις περισσότερες περιπτώσεις υπήρξε μια πολιτική διαδικασία, ενώ σημαντικό ρόλο έπαιξαν διαδικασίες διαβούλευσης ή διαμεσολάβησης από κατάλληλες δομές, όχι η αστυνομία.

Ακόμα και σήμερα όμως υπάρχουν σε πολλές μεγάλες πόλεις (και όχι μόνο στον τρίτο και τέταρτο κόσμο” “καταλήψεις” που, όμως, συχνά δεν έχουν να κάνουν ιδιαίτερα με αυτό που εννοούμε στην Ελλάδα “κατάληψη”. Στο κέντρο του Βερολίνου, για παράδειγμα, ένα τεράστιο ξενοδοχείο έγινε – μετά από “κατάληψη” – καινοτόμο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων και καλλιτεχνών και με απόφαση του κοινοβουλίου “νομιμοποιήθηκε” με την υποχρέωση να τηρηθούν κάποιοι όροι, αφού το κτήριο δεν χρησιμοποιούνταν για κάποια χρόνια, χωρίς βέβαια ο ιδιοκτήτης να χάνει την ιδιοκτησία του κτηρίου.

Αστυνομικές επιχειρήσεις / επιθέσεις σαν κι αυτές που έγιναν (και) σε άλλη εποχή (επί ΠΑΣΟΚ) αλλά και πρόσφατα στο πλαίσιο της αντιμετώπισης του θέματος των καταλήψεων αποκλειστικά στη βάση αστυνομικού σχεδιασμού, δεν σταμάτησαν τις “καταλήψεις” που έτσι κι αλλιώς δεν είναι πολυάριθμες. Όμως παρόμοιες αστυνομικές επιχειρήσεις όταν αθροιστούν προκαλούν – από “ατυχήματα” ή λόγω υπερβάλλοντος ζήλου – “εικόνες” που τελικά έχουν αντίθετο αποτέλεσμα, βλάπτουν τον επικοινωνιακό σχεδιασμό και την εικόνα “αποφασιστικότητας” που επιδιώκει να διαμορφώσει η κυβέρνηση. Ο Ινδαρές είναι μια τέτοια περίπτωση: ήπιος, σχετικά συντηρητικός, αμέτοχος σε “ακραίες” δραστηριότητες. Ποιος “νοικοκυραίος” θα ήθελε να εισβάλει η αστυνομία στο σπίτι του αποκάλυπτα, να τον βρίσουν και να τον δέσουν πισθάγκωνα επειδή δεν τους είπε “περάστε να σας κεράσω καφέ”, ενώ βλέπει τα παιδιά του να τρώνε ξύλο;

Η αδυναμία της σημερινής κυβέρνησης να λειτουργήσει έστω μέσα σε ένα “στοιχειωδώς δημοκρατικό πλαίσιο” προκάλεσε μεγάλη σύγχυση σε κυβερνητικό επίπεδο, ενώ λόγω της “υπόθεσης Ινδαρέ” δημιουργήθηκε μεγαλύτερη ρωγμή στην κυβερνητική αφήγηση και στην ευρύτερη υποστήριξη των ενεργειών αυτών. Η πρώτη ρωγμή ήταν όταν οι επιχειρήσεις της αστυνομίας για εκκένωση καταλήψεων στα Εξάρχεια στοχοποίησε εκείνες κυρίως τις καταλήψεις που φιλοξενούσαν πρόσφυγες, οικογένειες, παιδιά, γυναίκες που δεν είχαν άλλη λύση για στέγαση. Κάποιοι πρόσφυγες από αυτές τις καταλήψεις μεταφέρθηκαν, μεταξύ άλλων, σε στρατόπεδο στην Κόρινθο χωρίς νερό και φως, ενώ τα παιδιά έμειναν εκτός σχολείου, αν και στα Εξάρχεια πήγαιναν κυρίως στο 35ο Δημ. Σχολείο.

Η επόμενη “κρίση” αφορούσε μεμονωμένα άτομα ως αποτέλεσμα εκδήλωσης υπερβάλλοντα ζήλου από την πλευρά της αστυνομίας  (ξεγύμνωμα, άσκοποι ξυλοδαρμοί, απειλές κ.ά.). Όμως η τρίτη και η μεγαλύτερη – μέχρι σήμερα – “αποτυχία” είναι η επιχείρηση εκκένωσης “κατάληψης” στο Κουκάκι. Όχι μόνο δεν έπεισαν αυτή τη φορά οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί ότι υπήρχαν εκεί “επικίνδυνοι αναρχικοί” αλλά – επειδή την έπεσαν με βία σε έναν “νοικοκυραίο κυρ Παντελή” – η συζήτηση μεταφέρθηκε στο θέμα της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της αδυναμίας της κυβέρνησης να τηρήσει τους δημοκρατικούς κανόνες. Ακολούθησε το κομφούζιο από πλευράς κυβέρνησης που την εξέθεσε ακόμα περισσότερο (με άλλους να μιλάνε για παρουσία εισαγγελέα που νομιμοποιεί την εισβολή σε γειτονική κατοικία (!), άλλους να ισχυρίζονται ότι οι ταράτσες είναι δημόσιος χώρος (!), άλλοι να …διαβεβαιώνουν ότι δεν υπήρξε βία ή αυθαιρεσία από πλευρά αστυνομίας, αλλά οι εικόνες από τους πολίτες να τους διαψεύδουν. Τελικά η πιο αυτο-υπονομευτική ανακοίνωση ίσως ήταν όχι οι δηλώσεις έγκριτων νομικών αλλά η ανακοινώση της αστυνομίας για χρήση μηχανισμού που πετάει μπαλάκια σε μέγεθος πινγκ-πονγκ (!).

Με όλα αυτά να εκθέτουν όλο και περισσότερο την κυβέρνηση, δεν είναι τυχαίο ότι αυτή άρχισε να δέχεται την κριτική ακόμα και από τμήμα του δικού της ακροατηρίου που στήριζε μια πολιτική επιβολής του “νόμου και της τάξης”. Η ευρύτερη συσπείρωση που είχε πετύχει (ως “αντί” στις αποτυχημένης “πολιτικές” της προηγούμενης κυβέρνησης) δέχθηκε σημαντικά πλήγματα. Η εικόνα της “φιλελεύθερης” παράταξης που, όμως, μπορεί να επιβάλει με “ελεγχόμενο” τρόπο την “τάξη”, αποδείχθηκε άλλη μια ψευδαίσθηση κι αναιρέθηκε απότομα με την “απελευθέρωση της αστυνομίας” από τους κανόνες που οφείλει να τηρεί ένας κρατικός θεσμός που έχει υποτίθεται ως στόχο την τήρηση του νόμου. Η διαφορά μεταξύ ενός εγκληματία και ενός κρατικού υπαλλήλου που έχει επιφορτιστεί την “τήρηση του νόμου” είναι ότι ο “εγκληματίας” δεν σέβεται τον νόμο ενώ ο κρατικός υπάλληλος (αστυνομικός) πρέπει να τηρεί το νόμο ακόμα και στην προσπάθεια αντιμετώπισης της εγκληματικότητας. Αυτό είναι η ελάχιστη βάση σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αν η αστυνομία εκδικείται, συμπεριφέρεται ως τσαμπουκάς, δεν τηρεί σχολαστικά τη νομιμότητα, ποια θα είναι η διαφορά της από τον “εχθρό της κοινωνίας”; Αυτό νομίζω ήθελε να τονίσει ο Ινδαρές όταν κραύγαζε «Το δέσιμο είναι ταπείνωση, γιατί κάνεις δεν σας έχει αντισταθεί. Είναι ταπείνωση. Λύστε με γιατί δεν μπορώ άλλο. Αμέσως. Η φυσική κατάσταση είναι να είμαστε ελεύθεροι και να μην υπακούμε σε κανένα μίσος. Κανενός αναρχικού. Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε. Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε. Που καίνε τα μαγαζιά έτσι από καπρίτσιο. Από ιδεοληψία. Αυτό που κάνετε είναι χειρότερο. Γιατί μας έχετε δεμένους; Δεν σας αντιστέκεται κανείς».

Δεν χρειάζεται περισσότερη αστυνομία, αλλά περισσότερη πολιτική και σχεδιασμός για την αναβάθμιση γειτονιών και εξάλειψη των εστιών υποβάθμισης της ζωής. Ακόμα και στα Εξάρχεια – που αναδείχθηκαν σε περιοχή – σύμβολο για την επιβολή της “τάξης και του νόμου”, η κυβέρνηση δεν έχει πετύχει κάτι παρά τις επιχειρήσεις της αστυνομίας. Παρά την εκκένωση των καταλήψεων (?), η γειτονιά υποφέρει από την απουσία καθαριότητας και την υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, ενώ οι εστίες διακίνησης ναρκωτικών και παράνομου εμπορίου τσιγάρων κ.ά. δεν φαίνεται να επλήγησαν.

Δεν αποτυγχάνει, όμως, μόνο η κυβέρνηση αλλά και ο Δήμος. Αν ο Δήμος είχε μια πολιτική για την γειτονιά δεν θα …ξεκινούσε με την τοποθέτηση ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία Εξαρχείων αλλά με την αναβάθμιση υπηρεσιών και της περιοχής συνολικότερα. Όμως επικεντρώνει στην εικόνα (δέντρο) και όχι στην ουσία (πολιτική για τη γειτονιά). Τυχαίο; Όχι. Κατά τη γνώμη μου δεν έχει ιδέα πώς αναβαθμίζεται μια γειτονιά και πώς μπορούν να λυθούν προβλήματα που έτσι κι αλλιώς έχουν πολλές διαστάσεις (κοινωνικές, οικονομικές, πολιτισμικές, περιβαλλοντικές κ.ά.).

Όμως παρόμοια απουσία πολιτικής φανερώνει και η αδυναμία άλλων δυνάμεων να διατυπώσουν και κυρίως να υλοποιήσουν δράσεις με τη συμμετοχή των κατοίκων αλλά και άλλων φορέων με στόχο να (ξανα)γίνει η γειτονιά κέντρο πολιτισμού αλλά και τόπος που αξίζει να ζεις και να εργάζεσαι.

Πάντως για άλλους λόγους, η γειτονιά αλλάζει, ενώ προσελκύει αντιφατικές δραστηριότητες και δυνάμεις, Η θετική πλευρά είναι ότι νέοι άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη που έρχονται να γνωρίσουν την ζωντανή πλευρά της πόλης (και της γειτονιάς), να θαυμάσουν τα γκράφιτι, να επισκεφθούν τα μαγαζιά της, να “πάρουν” μυρωδιά από το “διαφορετικά” που συμβαίνουν εκεί, και προφανώς συμβαίνουν πολλά και ενδιαφέροντα, όχι μόνο άσχημα. Μεταξύ άλλων αυτό έχει ως συνέπεια, μαγαζιά και οικονομία της περιοχής να αναζωογονούνται παρά την “προπαγάνδα” ότι είναι μια γειτονιά “επικίνδυνων” τύπων και δραστηριοτήτων.