#ανασχηματισμος_για_γελια Μπράβο @N_Hulot
Ανασχηματισμός στην Ελλάδα και παραίτηση υπουργού στη Γαλλία
 
Άγνωστες λέξεις: προγραμματικές συμφωνίες, προγραμματικές δεσμεύσεις, πολιτικές αρχών
Κοινές πρακτικές ελλήνων πολιτικών: όλα για μια καρέκλα, ξέχνα τι έλεγα, η εξουσία είναι γλυκιά
 
Στη Γαλλία παραιτήθηκε από την κυβέρνηση ο υπουργός Περιβάλλοντος κι Αλληλεγγύης Nicolas Hulot (εμβληματική προσωπικότητα που μαζί με τον Ντάνυ Κον Μπεντίτ είχαν εκτοξεύσει τους Γάλλους Πράσινους στο 16% στις ευρωεκλογές του 2009) γιατί δεν γίνονται πολλά για την κλιματική αλλαγή από όσα έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση αλλά και γιατί υπήρξαν χαριστικές ρυθμίσεις για το κυνήγι από τον Μακρόν (το λόμπυ των κυνηγών είναι πολύ ισχυρό στη ...Γαλλία).
Στην κυβέρνηση μπήκαν άτομα που είχαν ψηφίσει τα μνημόνια αλλά και άνθρωποι που είχαν καταψηφίσει τα μνημόνια (εντάξει τώρα μπορεί να ισχυριστούν ότι τα αφήνουμε όλα αυτά που μας δίχασαν πίσω). Αλλά μπήκαν και άτομα που ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί (κι όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ) ότι συμμετείχαν στο παλιό (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) και το εκπροσώπησαν ως υπουργοί ή θεσμικοί εκπρόσωποι του.
Για παράδειγμα η Μ. Ξενογιαννακοπούλου διαχειρίζονταν από υπουργική θέση θέματα υγείας. Τον Οκτώβριο του 2009 ορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, και στον ανασχηματισμό του Σεπτεμβρίου του 2010 ορίστηκε Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις. Εξαιρείται, λοιπόν η περίοδος που ήταν υπουργός από το σκάνδαλο και τη σπατάλη στα θέματα φαρμάκων και υγείας; Στις 10-08-2018 ο Παύλος Πολάκης, αναπληρωτής υπουργός Υγείας, εκδίδει ανακοίνωση καταγγέλλοντας ότι φαγώθηκαν 90 εκατ. ευρώ από το ΚΕΕΛΠΝΟ την περίοδο 2007-2014. Μάλιστα έγραφε "Συνεπώς ρωτάμε πλέον και επισήμως: Πού πήγαν τα λεφτά κ.κ. Υπουργοί Υγείας της περιόδου 2007-2014; Πού πήγαν τα λεφτά κ.κ. διευθυντές και μέλη ΔΣ του ΚΕΕΛΠΝΟ της περιόδου; Σε ποιες offshore, σε ποιες βίλες, σε ποια κότερα, σε ποιες «διαφημιστικές» εκστρατείες, σε ποιους λογαριασμούς μαύρου προεκλογικού πολιτικού χρήματος κρύφτηκαν αυτά τα 90.000.000€;"
Η Παπακώστα από την ΝΔ βρέθηκε σε μια "κυβέρνηση πρώτη φορά αριστερά" μαζί με ολίγον από ακροδεξιούς και ολίγον από Οικολόγους. Αλλά η ίδια αναρτούσε - σχεδόν υβριστικά - δημοσιεύματα για το τι καταστροφή ήταν ο Τσίπρας. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί τώρα ότι έτσι της έλεγε το (τότε) κόμμα της να κάνει, κι όφειλε να υπακούει. Καταλαβαίνετε τώρα την ποιότητα της νέας υπουργού...
Από την κυβέρνηση βγήκε ένας "οικολόγος" (Γ. Τσιρώνης) και μπήκε στην νέα ένας άλλος, ο Γ. Δημαράς, ο οποίος τώρα έρχεται να αναλάβει ρόλο σε ένα υπουργείο που εκτός από την καυτή πατάτα των αυθαιρέτων, διαχειρίζεται το μεγαλύτερο πρόγραμμα έρευνας κι εξόρυξης υδρογονανθράκων, αν και θα έπρεπε να διαχειρίζεται το μεγαλύτερο πρόγραμμα εξόδου από τα ορυκτά καύσιμα. Επίσης, το υπουργείο προσπαθεί να αναγάγει το κυνήγι ως εργαλείο "περιβαλλοντικής διαχείρισης". Κλίμα και κυνήγι ήταν οι δύο λόγοι που έκαναν τον Γάλλο οικολόγο Ν. Hulot να παραιτηθεί από υπουργός, αλλά εδώ ο Γ. Δημαράς δεν φαίνεται να έχει αντίρρηση να συμμετάσχει στο Υπουργείο και να συνυπογράφει πολιτικά όλα, πχ τις απαράδεκτες επιλογές για τα ορυκτά καύσιμα και το κυνήγι, ίσως και για τα αυθαίρετα αργότερα. Αλλιώς πώς δέχθηκε να γίνει υφυπουργός χωρίς μάλιστα όρους;
Ας μην πούμε κάτι για τον Φ. Κουβέλη που αφού από υπερασπιστής αντιρρησιών συνείδησης έγινε αναπληρωτής υπουργός στο Υπουργείο Άμυνας υπό τον Π. Καμμένο (που τον θεωρούσε επικίνδυνο) και στην συνέχεια ανέλαβε το υπουργείο Ναυτιλίας μια και γνωρίζει καλά πώς να κάνει τα πράγματα θάλασσα, ίσως, Προσωπικά έχω σοκαριστεί επίσης το πόσο εύκολα προσαρμόζεται στα πάντα: όταν το 2015 συναντηθήκαμε για να διερευνήσουμε τυχόν συνεργασία ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΗΜΑΡ είχαμε θέσει ξεκάθαρα δύο θέματα: αναλυτική προγραμματική συμφωνία και δέσμευση ότι μετά τις εκλογές θα προχωρήσουμε για την δημιουργία ενός σοβαρού ανοικτού και δημοκρατικούς κόμματος μιας ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα (ξέραμε ότι θα ήταν κοντά στο 0.5% αφού η ΔΗΜΑΡ ήταν διαλυμένη αλλά και το κλίμα εναντίον της ιδιαίτερα τοξικό στην κοινωνία). Όλοι συγκινήθηκαν, με πρώτο τον Φ. Κουβέλη που μας είπε ότι επιτέλους θα γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Θελήσαμε να μην είμαστε άπιστοι Θωμάδες, τότε, και να αφήσουμε το χρόνο να δείξει αν αυτά που έλεγε ήταν αλήθεια ή άλλη μια δέσμευση ενός πολιτικάντη. Δυστυχώς, την επόμενη μέρα ούτε καν συζήτησαν μια τέτοια προοπτική - μόνο μια μικρή παρέα το έθεσε αλλά χωρίς να συγκινήσει ιδιαίτερα τα πολιτικά κεφάλια της ΔΗΜΑΡ και τον πρόεδρο.
Άλλοι παραιτούνται από Υπουργοί (Περιβάλλοντος & Αλληλεγγύης, Γαλλία) επειδή δεν γίνονται πολλά για #ClimateAction & άλλοι (εδώ) τρέχουν να πιάσουν καρέκλα στο Υπουργικό χωρίς καμία πολιτική πρόταση.
Φαινόμενα των καιρών #Ανασχηματισμος #ανασχηματισμος_για_γελια

praxikopima

ΚΥΠΡΟΣ 

Ναι, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Δεν ξεχνάμε την τουρκική εισβολή αλλά δεν ξεχνάμε και όσα προηγήθηκαν, τα εγκλήματα των πραξικοπηματιών που άνοιξαν την πόρτα στην τουρκική εισβολή.

Αλλά, ξέρουμε πραγματικά τα εγκλήματα που διέπραξαν οι πραξικοπηματίες στην Κύπρο - και οι υποστηρικτές τους - εναντίον ελληνοκυπρίων, ελλήνων και τουρκοκυπρίων; Τι ξέρουμε για τις μαζικές δολοφονίες αμάχων στην Κύπρο ελληνοκυπρίων, ελλήνων και τουρκοκυπρίων από τους πραξικοπηματίες και τους ακραίους το 1974;

Πόσοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι από τους 2000 αγνοούμενους Ελληνοκύπριους, Έλληνες και Τουρκοκύπριους, δεν είναι στην πραγματικότητα αγνοούμενοι αλλά είχαν εκτελεστεί από τους πραξικοπηματίες στην Κύπρο το 1974 και ακραίους φανατικούς των δύο πλευρών (σε συνέχεια άλλωστε παρόμοιων εκκαθαρίσεων επί δεκαετίες) και τους είχαν πετάξει σε σκουπιδότοπους, πηγάδια και μαζικούς τάφους; Στην Κύπρο έχουν τολμήσει να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση. Όμως στην Ελλάδα αμφιβάλλω αν πέρα από το 1% γνωρίζει αυτό το θέμα, αν και με ευκολία στηρίζει ή ψηφίζει ακραίους εθνικιστές ή και Χρυσή Αυγή που οι φίλοι τους σκότωσαν έλληνες, ελληνοκύπριους ή τουρκοκύπριους αμάχους.

Ποιος γνωρίζει ότι υπάρχει Επιτροπή στην οποία συμμετέχουν ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι υπό τον ΟΗΕ που προσπαθεί να ταυτοποιήσει μέσω αναλύσεων DNA τα κόκαλα και άλλα υπολείμματα ανθρώπινων σκελετών που αποκαλύπτονται από τις έρευνες που γίνονται τα τελευταία χρόνια; Τα εργαστήρια της Επιτροπής Αγνοουμένων βρίσκονται εντός της προστατευμένης από τα Ηνωμένα Έθνη περιοχής του παλαιού αεροδρομίου Λευκωσίας. Η Επιτροπή λειτουργεί από τον Αύγουστο του 2006 και ασχολείται, με άρτια επιστημονική μεθοδολογία, με τους συνολικά 2000 καταγεγραμμένους αγνοούμενους, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.

Ήταν μια σοκαριστική εικόνα που μου έχει μείνει αποτυπωμένη για πάντα όσα είδα από κοντά, όταν, ως ευρωβουλευτής των Πράσινων, είχα επισκεφθεί την Κύπρο μαζί με άλλα στελέχη της ομάδας για να ενθαρρύνουμε την προσέγγιση των δύο κοινοτήτων και την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Οστά, κρανία, δάκτυλα ταξινομημένα κατά είδος και μέγεθος και στη σειρά, με αριθμούς, μέχρι να ταυτοποιηθούν σιγά σιγά και ανασυγκροτηθεί ο σκελετός στον οποίο ανήκουν. Στόχος είναι να επιστραφούν οι συναρμολογημένοι σκελετοί (όσο μπορούν να συναρμολογηθούν) στους οικείους τους, ελληνοκύπριους, τουρκοκύπριους για να τους πενθήσουν και να ξαναβρούν έστω και με αυτόν τον τραγικό τρόπο ξανά τους δικούς τους ανθρώπους. Είναι πολύ σημαντικό για τους οικείους να κλείσει ο κύκλος αλλά και για την κοινωνία να μάθει όλη την αλήθεια, να διδαχθεί από τα λάθη, να διαχωρίσει τη θέση της από τα εγκλήματα που έγιναν στο όνομά της

Διαβάστε για την επίσκεψή μου εκείνη: http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-13-36-593/ekstrateies/item/2657-cyprus-aug-12

"Είναι αναγκαιότητα να διδάσκεται στα σχολεία η πραγματική ιστορία. Όπως και τη σημασία της παραδοχής και αναγνώρισης των λαθών, ώστε να μπορέσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να μοιραστούν την πραγματικότητα και την πραγματική ζωή, λέει στην κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ ένας γενναίος Κύπριος που έχει βοηθήσει να εντοπιστούν σε πηγάδια και σκουπιδότοπους κάποιοι από τους εκτελεσμένους "αγνοούμενους".

«Χρειάζεται να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας», λέει ο κ. Κωνσταντίνου «Αν δεν θέλουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν τα ίδια, και να μπορέσουν να κοιτάξουν προς το μέλλον», είπε γεμάτος συγκίνηση. «Να κοιτάξουμε το μέλλον του τόπου για τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε μια πατρίδα επανενωμένη και να τα διδάξουμε την πραγματική ιστορία», επαναλαμβάνει…

http://dialogos.com.cy/blog/adistakti-osi-diepraxan-mazikes-dolofonies/#.W3rmPM4za71

Απόσπασμα από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ της Κύπρου

Αδίστακτοι όσοι διέπραξαν μαζικές δολοφονίες

1608

Να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας

 
9

«Πώς τολμούσες να μιλήσεις όταν κρατούσαν όπλα απέναντί σου;», διερωτάται ο Ανδρέας Κωνσταντίνου από το Τσέρι, όταν καλείται να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους δεν δίνονταν πληροφορίες για αγνοούμενους παλαιότερα.

Και συμπληρώνει: «Οι ένοπλοι και οι πραξικοπηματίες ήταν περαστικοί, αλλά ήταν αδίστακτοι. Δεν τους ένοιαζε πόσους θα σκότωναν. Κρατούσαν μια λίστα και προχωρούσαν. Πολλές φορές έκαναν φάρσες, πυροβολώντας αόριστα για να εκφοβίσουν κόσμο. Ή όπως γινόταν για παράδειγμα όταν ένοπλοι πυροβολούσαν στην περιοχή Κοτσιάτη, που ήταν θύλακας, για να επικαλεστούν μετά τους πυροβολισμούς και να πουν ότι προήλθαν από Τουρκοκύπριους. Δεν είχαν έλεος. Γι’ αυτό ο κόσμος φοβόταν να μιλήσει. Φοβόταν να πει κάτι αν είδε ή άκουσε.

praxikopima

Μετά το 1974 ο Ντενκτάς διακήρυττε ότι δεν υπήρχαν αγνοούμενοι. Πώς να πει κάποιος ότι είδε να σκοτώνουν κόσμο; Ή ότι άκουσε ότι πέταξαν ή έθαψαν Τουρκοκύπριους;».

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που συνέβαλαν στον εντοπισμό Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων. Συγκεκριμένα, συνεργάστηκε με συγγενείς αγνοουμένων, συνεργάστηκε και με τη δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλουντάγκ, με αποτέλεσμα τον εντοπισμό σε πηγάδι των οστών τεσσάρων Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι αγνοούνταν από το 1964. Τα οστά εντοπίστηκαν σε πηγάδι στην περιοχή Τσερίου, λίγο προτού αρχίσουν εργασίες για την κατασκευή οδοστρώματος. Τιμήθηκε μαζί με άλλους 18 Κύπριους για την προσφορά τους στη διακρίβωση της τύχης αγνοουμένων από το 1963 ως το 1974 σε εκδήλωση στην Κοντέα, την οποία διοργάνωσε το δικοινοτικό κίνημα για την Ειρήνη στο “Πάρκο Ειρήνης”.

Ερωτηθείς πώς αποφάσισε να συμβάλει στις προσπάθειες εξεύρεσης αγνοουμένων, ο κ. Κωνσταντίνου αναφέρει: «Εγώ είμαι διεθνιστής και ανθρωπιστής. Ήθελα να βοηθήσω όσο μπορώ. Έβλεπα τα όσα περνούσε ένας συγχωριανός μου που είχε αγνοούμενο γιο. Μου έλεγε για τη γυναίκα του που ξυπνούσε μες στη νύχτα οποιαδήποτε ώρα, είτε μία, είτε δύο, είτε τρεις, και του έλεγε να κατεβεί να ανοίξει την πόρτα για να μπορέσει να μπει στο σπίτι ο αγνοούμενος γιος τους. Έβλεπα ότι ήταν ένα μαρτύριο. Καθημερινό μαρτύριο. Γι’ αυτό ήθελα να βοηθήσω».

agnooumenoi

Περιγράφοντας τη δική του συμβολή αναφέρθηκε και σε περιστατικά για τα οποία άκουσε. Όπως για παράδειγμα, σε περιστατικό κατά το οποίο άκουσε ότι έγινε από ομάδες ενόπλων στην περιοχή Λατσιών, όταν βοσκοί είδαν ένοπλους να σκοτώνουν πέντε άτομα. Ή το περιστατικό με λεωφορείο με Τουρκοκύπριους από την Πάφο, τους οποίους είχε εγγυηθεί ο Ιχσάν Αλή, ο οποίος διετέλεσε σύμβουλος του Προέδρου Μακαρίου και προσωπικός του φίλος, όπου πάλι βοσκοί είδαν ένοπλους να κατεβάζουν ένα-ένα τους επιβαίνοντες και να τους σκοτώνουν. Ανάμεσά τους γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι. Οι δολοφονηθέντες επιβαίνοντες στο λεωφορείο θάφτηκαν από τους εκτελεστές τους σε περιοχή μεταξύ Τσερίου και Λατσιών. Όμως, όταν ενημερώθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη για το γεγονός, τότε οι δολοφόνοι μετέφεραν τις σορούς σε άλλο χώρο ταφής που παραμένει άγνωστος, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανδρέα Κωνσταντίνου.

Σε όλα αυτά και άλλα περιστατικά αναφέρεται σε εκτενή ρεπορτάζ της η εφημερίδα «Πολίτης».
Ολοκληρώνοντας την αφήγησή του ο κ. Κωνσταντίνου επανέλαβε: «Μετά από αυτά, πώς να τολμήσει κανείς να μιλήσει;»…

Ο συνομιλητής μας θέλησε καταλήγοντας να στείλει ένα μήνυμα. Τονίζει την αναγκαιότητα να διδάσκεται στα σχολεία η πραγματική ιστορία. Όπως και τη σημασία της παραδοχής και αναγνώρισης των λαθών, ώστε να μπορέσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να μοιραστούν την πραγματικότητα και την πραγματική ζωή, όπως είπε. «Χρειάζεται να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας», είπε χαρακτηριστικά. «Αν δεν θέλουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν τα ίδια, και να μπορέσουν να κοιτάξουν προς το μέλλον», είπε γεμάτος συγκίνηση. «Να κοιτάξουμε το μέλλον του τόπου για τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε μια πατρίδα επανενωμένη και να τα διδάξουμε την πραγματική ιστορία», επαναλαμβάνει…

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, εσωτερικός χώρος

Αγαπώ ιδιαίτερα τη Σίφνο όχι μόνο γιατί κατάγομαι από εκεί αλλά και γιατί είναι ένα όμορφο νησί με πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνική, αρχαιολογική και πολιτισμική ιστορία αλλά και δυνατότητες να αποτελεί ένα πρότυπο οικολογικής, κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας, ένα πραγματικά "πράσινο" νησί συνδυάζοντας τη σοφία του παρελθόντος με την επιστημονική γνώση, την κοινωνική και οικολογική/πράσινη καινοτομία, μαθαίνοντας συνεχώς κι αλλάζοντας προς το καλύτερο. Πολλά έχουν γίνει - όχι εύκολα, όχι με απλό τρόπο - προς αυτή την κατεύθυνση. Πολύ περισσότερα πρέπει να γίνουν κι αυτό απαιτεί διάλογο, νέες ιδέες, διάθεση για αλλαγή, επικοινωνίες με παρόμοιες νησιωτικές κοινότητες, υπερβάσεις από παθογένειες και παγιωμένες αντιλήψεις ή στερεότυπα άλλων εποχών.

Είναι αλήθεια ότι έχοντας ζήσει πολλά από τα καλοκαίρια μου στη Σίφνο, δεν αντέχω να είμαι εκεί τον Αύγουστο, με πληγώνουν πολλά. Οπότε συνήθως αποφεύγω να μένω πλέον πολλές μέρες του Αυγούστου σε ένα “πλημμυρισμένο” από τουρίστες κάθε είδους νησί. Η άνοιξη, το φθινόπωρο, αλλά και μέχρι τα μέσα Ιουλίου η κατάσταση είναι πιο υποφερτή. Έτσι τώρα που γράφω αυτά είμαι πίσω στην Αθήνα, αλλά προσπαθώ να ανακεφαλαιώσω εμπειρίες και σκέψεις των καλοκαιρινών διακοπών μου τις προηγούμενες εβδομάδες.

Παρά την τουριστική ανάπτυξη, υπάρχουν πολλά που δεν έχει ένα τόσο “αναπτυγμένο” μησί και αυτά είναι κυρίως κοινωνικές και οικολογικές υποδομές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες. Ο κεντρικός και περιφερειακός σχεδιασμός αλλά και συχνά όσοι λαμβάνουν αποφάσεις γενικότερα αντιμετωπίζουν τα νησιά (και τη Σίφνο) μόνο ως τουριστικούς προορισμούς, νησιά που ζουν και έχουν (όταν έχουν) κοινωνικές υποδομές κι ακτοπλοϊκές συνδέσεις μόνο όταν υπάρχουν (και για τους) τουρίστες, παρά τα όσα κατά καιρούς λέγονται αλλά και τις αλλαγές κυβερνήσεων.

Κάποια πράγματα βελτιώνονται λόγω του γεγονότος ότι νέοι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να μείνουν ή να επιστρέψουν στο νησί ή ακόμα και να εγκατασταθούν στο νησί (αν δεν κατάγονται από εκεί). Και ίσως σε αυτό το γεγονός δεν φαίνεται προς τρίτους η μεγάλη έλλειψη κοινωνικών υποδομών. Σε αυτές θα αναφερθώ άλλη ώρα. Εδώ ήθελα να πω πόσο χάρηκα αλλά και τις κουβέντες άνοιξε το ...άνοιγμα ενός καφε-μεζεδοπωλείου (η “ΑΜΠΕΛΟΣ”) στο χωριό μου, στα Εξάμπελα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα παίζουν μουσικά όργανα και κιθάρα

Να με απλά λόγια η ιστορία. Η Αντιγόνη είναι μια πολύ καλή μουσικός και τραγουδίστρια που αποφάσισε να αφήσει την Αθήνα, να εγκατασταθεί χειμώνα καλοκαίρι στη Σίφνο και να ανοίξει ένα καφε-μεζεδοπωλείο όχι στα γνωστά τουριστικά στέκια της Σίφνου αλλά στο χωριό των Εξαμπέλων, που θα λειτουργεί μάλιστα όλο το χρόνο (κάτι πολύ σπάνιο στα νησιά)! Μέσα στο χωριό υπάρχει σήμερα μόνο το “μίνι-μάρκετ /παντοπωλείο της Ευτυχίας”, τίποτα άλλο. Στα παιδικά μου χρόνια θυμόμουν 2 καφενεία - παντοπωλεία, ιδιαίτερα το καφενείο του Διαμάντου, όπου όταν ήρθε η ...ασπρόμαυρη τηλεόραση συγκεντρώνονταν όλο το χωριό για να κλάψει ή να γελάσει με τις ελληνικές ταινίες, να φάει ένα γλυκό του κουταλιού, μια βανίλια – υποβρύχιο ή ένα καφέ, να πει δυο κουβέντες.

Το άνοιγμα όμως του καφε-μεζεδοπωλείου “Η ΑΜΠΕΛΟΣ” άνοιξε και μια ενιαφέρουσα κουβέντα αναμνήσεων. Η Αντιγόνη ενοικίασε ένα εμβληματικό κτίριο, που ήταν κλειστό για πολλά χρόνια αλλά στέγαζε ένα από τα πολλά καφενεία του χωριού, αυτό του Θρασύβουλου, που πρέπει να έκλεισε το 1953 ή το 1956. Με μεγάλη μου απορρία διαπίστωσα ότι σχεδόν όλοι θυμόντουσαν το “καφενείο του Θρσύβουλου”. Εντυπωσιακό. Αλλά και το γεγονός ότι μιλώντας με νεώτερους και κάποιους από τους “παλιούς” που ζουν ακόμα αναφέρονταν στα 5 ή 7 καφενεία του χωριού, που το καθένα είχε τα χαρακτηριστικά του, αλλά και το όνομα του ιδιοκτήτη του (του Θρασύβουλου, της Κατέ, του Διαμάντου κα). “Σε αυτό μαζεύονταν οι ποιητές, όπως ο Αριστομένης Προβελέγγιος” (1850-1936), σου λένε ή “στο άλλο μαζεύονταν οι τσικαλάδες (αυτοί που έκαναν πήλινα τα οποία έστελναν σε όλο τον κόσμο με τα καϊκια) και πλήρωναν τους τεχνίτες και τους βοηθούς”, “εκεί τα λέγανε οι κτηνοτρόφοι και οι μουλαράδες”.

Πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος μας σήμερα, που έχουμε ξεχάσει πράγματα που είναι βασικά για αυτό που λέμε καλή – ποιοτική ζωή. Ναι, τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα στη Σίφνο γεννήθηκαν ή και έζησαν μεγάλο χρόνο της ζωής τους μεγάλες προσωπικότητες, πολλοί “άνθρωποι των γραμμάτων”, λαογράφοι, ποιητές, λογοτέχνες, μερικοί από τους πιο γνωστούς σήμερα

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Μερικά βήματα περιβαλλοντικού ελέγχου και διαχείρισης (μετρήσεις ρύπων από εθελοντές, διαχείριση αποβλήτων από αμιαντο-τσιμέντο, διανομή γαντιών - μασκών) είναι προς σωστή κατεύθυνση. Αλλά είναι αποσπασματικά, ασπιρίνες αν δεν απαντηθεί το βασικό ερώτημα: ποια είναι η περιβαλλοντική κατάσταση της περιοχής της Ανατολικής Αττικής μετά τις πυρκαγιές; Οι πολίτες πρέπει να είναι σωστά ενημερωμένοι αν υπάρχει ή όχι πρόβλημα, πώς πρέπει να διαχειριστούν διάφορα απόβλητα (μεταξύ άλλων και τα κομμάτια αμιαντο-τσιμέντου αλλά δεν πρέπει να επικεντρωθεί όλη η συζήτηση μόνο εκεί) και να παρθούν όλα τα μέτρα για να είναι ασφαλείς (πχ εξυγίαση τυχόν επιβαρυμένων περιοχών, ασφαλής απομάκρυνση αμιαντο-τσιμέντου αλλά και καμένων οχημάτων και συσκευών κα).

Απαιτείται ολοκληρωμένη περιβαλλοντική παρακολούθηση κι έλεγχος της περιοχής που κάηκε αλλά και γειτονικών περιοχών. Ας μην συνεχίζεται η αποσπασματικότητα. Ζουν άνθρωποι στην περιοχή, εργάζονται, κάνουν εργασίες. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμα με στοιχεία και δεδομένα αν υπάρχει περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής αφού κάηκαν όχι μόνο δέντρα αλλά και πάνω από πολλά σπίτια, συσκευές, αυτοκίνητα που περιέχουν επικίνδυνες ή και τοξικές ουσίες.

Το αν υπάρχει ή όχι πρόβλημα πρέπει να το πει ένα σωστό πρόγραμμα ελέγχου και παρακολούθησης που θα είναι εξειδικευμένο και θα λαμβάνει υπόψη τον τρόπο διασποράς των αερίων και των σωματιδίων από τις πυρκαγιές. Η τεχνολογία και η επιστημονική γνώση υπάρχουν. Βούληση υπάρχει;

Η ανακοίνωση των ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ επαναφέρει το θέμα: http://prasinoi.gr/healthissuesmati/

Είναι επίσης σημαντικό να αναπτυχθεί ένα σύστημα έγκαιρης ενημέρωσης, προειδοποίησης και προστασίας του πληθυσμού, ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων ατόμων, από τους αέριους κι άλλους ρύπους που εκλύονται από μεγάλες πυρκαγιές ιδιαίτερα όταν αυτές συμβαίνουν σε μεικτές περιοχές δασών και κατοικιών και σε αστικούς χώρους, στο πλαίσιο μιας νέας στρατηγικής πολιτικής προστασίας.

Συνεχίζουμε να υποτιμάμε τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις αλλά και πιθανές επιπτώσεις στην υγεία από παρόμοιες μεγάλες πυρκαγιές, αν και οι προειδοποιήσεις από οργανισμούς όπως ο ΠΟΥ είναι συνεχείς, ενώ πλέον συστήματα παρακολούθησης με δορυφόρους (όπως πχ το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Copernicus) μας δείχνουν πώς μπορεί να μετακινήθηκαν οι ρύποι αλλά και ποια μπορεί να είναι η σύσταση των ρύπων στην ατμόσφαιρα μετά από μια πυρκαγιά.

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

 

 

 Î”εν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Στις τρεις σχετικές φωτο:
- περιοχή της Α. Αττικής μετά την τελευταία πυρκαγιά (στην αρχή του άρθρου)
- η διασπορά του καπνού μετά την μεγάλη πυρκαγιά στην Κινέτα στις 23/8
- η διασπορά ρύπων από τις πυρκαγιές στον Καναδά πάνω από τον ωκεανό και μέχρι τις ακτές της Βρετανίας και Ιρλανδίας

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για να χρησιμοποιήσουμε την διαθέσιμη τεχνολογία, επιστήμη και γνώση για πρόληψη, έγκαιρη ενημέρωση, παρακολούθηση κι αποτελεσματική αντιμετώπιση των πυρκαγιών

Είναι ενθαρρυντικό ότι κατά την πρόσφατη φωτιά στην Εύβοια χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπισή της δεδομένα του συστήματος Copernicus μετά από αίτημα της Ελλάδας

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.
 
Στο Λονδίνο χιλιάδες άνθρωποι με χιούμορ και ειρηνικά - ΕΙΡΗΝΙΚΑ - "υποδέχθηκαν" τον Τραμπ όπως του ...αξίζει. Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν σε πολιτικό επίπεδο ή και σε επίπεδο συμπεριφοράς του Τραμπ στην διάρκεια της επίσκεψής του στη Βρετανία, τις απαράδεκτες παρεμβάσεις του στα θέματα του Brexit, της αγένειάς του, της αδυναμίας του να απαντήσει ουσιαστικά σε πολιτικά θέματα.
 
Πολλοί (και στην Ελλάδα), τόσο από την αριστερά όσο και την δεξιά, ενθουσιάστηκαν με την υποψηφιότητα κι εκλογή του Τραμπ γιατί θεώρησαν ότι ήταν αντισυστημικός και θα τα έβαζε με το ...σύστημα. Μάλιστα σκίστηκαν να βρουν άκρες και στον προσωπικό κύκλο του (οι οποίες αποδείχθηκαν τελικά από τις χειρότερες περιπτώσεις).
Το "σύστημα" Τραμπ αποδεικνύεται πολύ χειρότερο από το "σύστημα" της σημερινής ελίτ. Μπορεί ο Τραμπ να τα βάζει πράγματι με το σύστημα αλλά όχι για να διαμορφωθεί ένα νέο διεθνές πλαίσιο που θα διασφαλίσει την παγκόσμια συνεργασία και ειρηνική επίλυση διαφορών, την κοινωνική δικαιοσύνη, το δίκαιο εμπόριο και την προστασία του πλανήτη, όπως χρειάζεται, αλλά για να αποδομήσει όσα με πολύ κόπο στήθηκαν μετά τον τρομακτικό Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την εμπειρία του Ψυχρού Πολέμου και την οικολογική κρίση: Απόσυρση από την Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, την Συμφωνία για την Μετανάστευση, ξεκινάει έναν εμπορικό πόλεμο, κλιμακώνει τους εξοπλισμούς, αυξάνει το χάσμα πλουσίων και φτωχών ευνοώντας τις φορο-ελαφρύνσεις για τις μεγάλες επιχειρήσεις. Προσπαθεί, επίσης, να πλήξει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να επηρεάσει προς ένα σκληρό Brexit και να προκαλέσει κι άλλα προβλήματα. Παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται να τα βάζει με το αντίπαλο δέος, τη Ρωσία, είναι πολύ πιθανόν να μοιράσουν τις σφαίρες επιρροής, στην συνάντηση Τραμπ - Πούτιν στις 16 Ιουλίου (που από κάποιους έχει χαρακτηριστεί ως η "μικρή Γιάλτα").
Καλό είναι να σκεφτόμαστε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα μπορεί να μην είναι τέλειο και να χρειάζεται πολλές - πολλές ανακαινίσεις και επιδιορθώσεις, αλλά μας προστατεύει ακόμα από συμπεριφορές στυλ Τραμπ και Πούτιν. Ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο άγριος χωρίς αυτή την ατελή Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας προσπαθήσουμε ενόψει και εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να χτίσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο μια δυναμική που θα συμβάλλει στην ευρωπαϊκή ενοποίηση στην βάση αξιών και αρχών, πολιτικών που λύνουν προβλήματα και μιας αίσθησης "ιδιοκτησίας" του ευρωπαϊκού ονείρου.
#trumpbaby#Brexit#StopTrump#TrumpUKVisit

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αυτές τις μέρες πάρα πολλοί παρακολουθούν τους ποδοσφαιρικούς αγώνες του Μουντιάλ #worldcup2018. Έχουν αγωνία για το ποια ομάδα θα νικήσει, ενθουσιάζονται ή απογοητεύονται. Οι ειδήσεις και τα σόσιαλ μίντια είναι γεμάτα από σχόλια για τον ένα ή τον άλλο παίκτη, την απόδοση κάθε ομάδας.

Μήπως όμως η πολιτική μπορεί να μάθει από το ποδόσφαιρο, έστω σε κάποια σημεία; Συχνά λέμε ότι το κοινοβούλιο μετατράπηκε σε γήπεδο (όπως τις προάλλες) ή η πολιτική ποδοσφαιροποιήθηκε, οι κομματικοί στρατοί συμπεριφέρονται ως χούλιγκαν και άλλα τέτοια. Πόσο όμως βλέπουμε λίγο πιο βαθιά; Ποιες είναι σήμερα οι εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου που αγωνίζονται στο γήπεδο; Οι φοβικοί, λαϊκιστές ή και ρατσιστές θα πρέπει να νοιώθουν κάπως άβολα με τις συνθέσεις των εθνικών ομάδων που «κατεβαίνουν» στο γήπεδο!!!

O Nacer Chadli είναι ο Βέλγος ποδοσφαιριστής (αλλά έπαιζε παλιότερα στην Εθνική Μαρόκου!) που έστειλε το Βέλγιο στους 8 του Μουντιάλ. Αν κοιτάξει κάποιος τη σύνθεση των περισσότερων εθνικών ομάδων διαπιστώνει ότι το Βέλγιο δεν έχει μόνο βέρους Βέλγους, η Ελβετία δεν έχει μόνο βέρους Ελβετούς. Οι Βέλγοι, οι Γερμανοί, οι Σουηδοί έχουν περίεργα επίθετα που καμία σχέση δεν έχουν με κλασσικά βέλγικα, σουηδικά ή ελβετικά επίθετα, όπως για παράδειγμα δείχνει αυτή η σύνθεση της εθνικής Βελγίου….

 

Αυτό συμβαίνει γιατί σε όλες οι εθνικές ομάδες αποτυπώνεται πλέον η ποικιλία καταγωγών που υπάρχει σε μια χώρα.

Μάλιστα πολλές ποδοσφαιρικές ομάδες έχουν πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή παικτών με μεταναστευτική καταγωγή σε σχέση με το ποσοστό μεταναστών που βρίσκονται στην χώρα αυτή. Ενδεικτικός είναι ο πιο πίνακας που δείχνει την «μεταναστευτική» σύνθεση των ομάδων σε σχέση με το ποσοστό πληθυσμού που έχει μεταναστευτικό ιστορικό στην συγκεκριμένη χώρα.

 

Χωρίς μετανάστες και πρόσφυγες ακόμα και οι ομάδες ποδοσφαίρου και μπάσκετ θα ήταν εντελώς …διαφορετικές.

   

Γιατί αυτό που συμβαίνει στο ποδόσφαιρο δεν μπορεί να συμφωνηθεί σε πολιτικό επίπεδο; Δηλαδή να δούμε πώς θα δημιουργηθεί γόνιμο έδαφος για ουσιαστική κοινωνική κι επαγγελματική ένταξη προσφύγων και μεταναστών αφού τους χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα στα τεχνικά, κοινωνικά, ιατρικά, νοσηλευτικά και βοηθητικά επαγγέλματα, στις επιστήμες, στην επιχειρηματικότητα κα. Αντί να αποκλείουμε και να στερούμε, είναι καλύτερα να στοχεύσουμε στο πώς θα εντάξουμε πρόσφυγες και μετανάστες στην οικονομία ώστε να ενισχυθούν και τα ασφαλιστικά ταμεία και το δημόσιο ταμείο από έσοδα που μπορεί να προκύψουν από μια τέτοια έξυπνη κι αποτελεσματική πολιτική. Είναι όπως οι εθνικές ομάδες ποδοσφαίρου αξιοποιούν τους παίκτες με μεταναστευτικό και προσφυγικό ιστορικό για να δυναμώσει η ομάδα.

Το κρίσιμο είναι μια κοινωνία να μπορεί να αναδεικνύει τις ικανότητες και τα ταλέντα των μελών της, όπως κάποιες φορές γίνεται στις ομάδες ποδοσφαίρου. Για να επιτυγχάνει νίκες απέναντι σε μεγάλες ομάδες προβλημάτων

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε σταθερά υπέρ της επίλυσης των προβλημάτων, όχι της διαιώνισής τους. Η Συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ των δύο πρωθυπουργών Ελλάδας και ΠΓΔ Μακεδονίας με την συμβολή των Ηνωμένων Εθνών μπορεί να μην είναι τέλεια αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για μια νέα στρατηγική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών (και ευρύτερα στα δυτικά Βαλκάνια) στη βάση σχέσεων καλής γειτονίας, ειρήνης, ανοικτών συνόρων, αλληλοσεβασμού.

Το κύριο πρόβλημα της Συμφωνίας είναι ότι επικεντρώνεται κυρίως στο παρελθόν, προσπαθεί να βρει συμβιβασμούς που αφορούν την εθνική συγκρότηση που συνέβη σε άλλες χώρες και περιοχές τον 19ο και τον 20ο αιώνα και ελάχιστα αφορά τον 21ο αιώνα. Είναι όμως αναγκαίο κακό να επιλυθούν με συμβιβασμό θέματα του παρελθόντος για να προχωρήσουμε στα θέματα του παρόντος και του μέλλοντος. Η οικολογική διαχείριση των Πρεσπών θα μπορούσε να είναι ένα πρώτο έστω βήμα για την ανάπτυξη μιας συνεργασίας που θα βασίζεται σε σύγχρονες αντιλήψεις που υπερβαίνουν τους πολέμους, τον εθνικισμό και τον απομονωτισμό, καταστάσεις που χαρακτήρισαν τα Βαλκάνια για πολλές δεκαετίες.

Σε ένα συμβιβασμό καμία πλευρά δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένη 100%. Έτσι και σε αυτή την περίπτωση. Το σημαντικό είναι να μην νοιώθει καμία κοινωνία ηττημένη γιατί αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε άσχημες καταστάσεις στο μέλλον ανεξαρτήτως τι προβλέπει η συμφωνία. Προφανώς είναι σημαντικό το ότι βρέθηκε μια συμβιβαστική σύνθετη ονομασία (Βόρεια Μακεδονία) και ότι γίνεται προσπάθεια να εξαλειφθούν από τις επίσημες πολιτικές ο αλυτρωτισμός και εθνικισμός. Η ανάπτυξη, όμως, πνεύματος συνεργασίας και αλληλοσεβασμού, η απομόνωση των εθνικιστών κι από τις δύο πλευρές, η αίσθηση ότι πράγματι ήταν ένας καλός συμβιβασμός και καμία κοινωνία δεν υπέστη ήττα και ταπείνωση θα απαιτήσει χρόνο, διαμόρφωση νέας κουλτούρας και ανάπτυξη κοινών δράσεων ώστε να διαμορφωθεί μέσα στις δυο κοινωνίες η αναγκαία δυναμική ότι έχουμε να κερδίσουμε μέσα από την συνεργασία.

Η επίλυση των προβλημάτων με την γειτονική μας χώρα με τρόπο που ανοίγει προοπτικές σχέσεων καλής γειτονίας και συνεργασίας, που στρέφεται προς το μέλλον κι όχι προς το παρελθόν, θα έπρεπε να είχε γίνει στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 υπό καλύτερες συνθήκες και πριν γενιές πολιτών και στις δύο χώρες μεγαλώσουν με εθνικιστικές ιδέες.

Το πακέτο Πινέιρο στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 προσέφερε αυτό το πλαίσιο, και ίσως ήταν καλύτερο από την σημερινή Συμφωνία. Όμως σύμπαν το ελληνικό πολιτικό σύστημα υιοθέτησε, τότε, παράλογες αντιλήψεις (ελάχιστες οι φωτεινές εξαιρέσεις) που έδωσαν χώρο και εξέθρεψαν τον εθνικισμό και στις δύο πλευρές. Πολλοί έχτισαν καριέρες πάνω στην απολυτότητα ακόμα και αν αυτό έκανε μεγάλη ζημιά στη χώρα μας. Άλλοι οργάνωναν μπουκοτάζ την ίδια στιγμή που οργανώνονταν το λαθρεμπόριο και η μαύρη αγορά, επισκέπτονταν μαζικά το καζίνο, εισέδυσαν στην αγορά της γειτονικής χώρας.

Ακόμα και όταν η ελληνική πλευρά μετακινήθηκε προς ρεαλιστικές και λιγότερο εθνικιστικές απόψεις, και κατάφερε να μετριάσει με την Ενδιάμεση Συμφωνία θέματα αλυτρωτισμού και ακραίων εκδηλώσεων παραποίησης της ιστορίας στην γειτονική χώρα, αυτό δεν εξηγήθηκε στην κοινωνία, που προτιμούσε να κρύβει κάτω από το χαλί πολλά από τα θέματα, να θεωρεί ότι η «Μακεδονία είναι μία και ελληνική«, να μην δέχεται καμία σύνθετη ονoμασία αν και 140 χώρες αναγνώριζαν την γειτονική χώρα απλώς ως «Μακεδονία», ενώ εμείς ως “ΠΓΔ Μακεδονίας”.

Ελάχιστα ενημερωμένοι οι πολίτες αποδεχόντουσαν άκριτα απόψεις περί μη ύπαρξης «άλλης» γλώσσας την ίδια στιγμή που οι πολιτικοί διαπραγματεύονταν “αμετάφραστη” ονομασία (σε ποια ανύπαρκτη άραγε γλώσσα;), αγνοούσαν όσα έγραφαν γνωστοί λογοτέχνες όπως η Πηνελόπη Δέλτα, ο Στρατής Μυριβήλης ή ο Παύλος Μελάς, αδιαφορούσαν για το γεγονός ότι κρατικές στατιστικές κατέγραφαν κάποιους “περίεργους” κατοίκους στην Ελλάδα, ότι οι εθνικόφρονες χαρακτήριζαν τους αντιφρονούντες “μιάσματα και σλαβομακεδόνες”, ότι το ελληνικό κράτος είχε εκδώσει σχετικό βιβλίο “στην ανύπαρκτη γλώσσα” το 1928 αλλά, κυρίως, ότι μια “άγνωστη”, περιορισμένη γλώσσα εντάχθηκε στον κατάλογο του ΟΗΕ με τις λιγότερο ομιλούμενες γλώσσες που χρήζουν προστασίας για λόγους πολιτισμικούς και όχι εθνικιστικούς. Γιατί τις γλώσσες πρέπει να τις αποσυνδέσουμε από εθνικιστικές και μονοσήμαντες ερμηνείες και να τις αναγνωρίσουμε ως μέσα επικοινωνίας και πολιτισμού ανεξαρτήτως του πόσοι τις ομιλούν.

Και ενώ όλα αυτά τα θέματα τα διαχειρίστηκαν πολιτικά κόμματα που βρέθηκαν στην εξουσία για πολλά χρόνια (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ), σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους γιατί η γεωπολιτική συγκυρία αλλά και η τόλμη κυρίως του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ προσφέρει για πρώτη φορά μετά από 27 χρόνια την δυνατότητα να υπάρξει ένας σχετικά δίκαιος συμβιβασμός. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν είναι μικρό βήμα από μια χώρα που έχει μια συνταγματική ονομασία και έχει αναγνωριστεί με αυτήν από 140 χώρες μεταξύ των οποίων οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, να κάνει πίσω και να δέχεται να αλλάξει αυτή την ονομασία της και να αναπτύξει καλύτερες σχέσεις με τους γείτονες της που ζητούν κάτι τέτοιο…Δεν είναι κάτι εύκολο και θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακραία πόλωση μέσα στην ΠΓΔ Μακεδονίας, όπου έχουν ακόμα ισχυρή επιρροή εθνικιστικές δυνάμεις (συμπεριλαμβανομένου του προέδρου). Οι σχέσεις καλής γειτονίας και η ευρωπαϊκή προοπτική της γειτονικής χώρας είναι πράγματι η κινητήρια δύναμη αυτών των εξελίξεων, που πρέπει να στηρίξουμε με όλες τις δυνάμεις μας, αλλά πρέπει να αναπτύξουμε ένα σχέδιο ενίσχυσης των πολιτιστικών, τοπικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών συνεργασιών, ώστε να εμπεδωθεί κλίμα συνεργασίας και ευρωπαϊκής προοπτικής στην ευρύτερη περιοχή.

Ανεξαρτήτως των λαθών της ελληνικής κυβέρνησης και των υπαρκτών προθέσεών της να χρησιμοποιήσει το θέμα για να δημιουργήσει εσωκομματικά προβλήματα στα άλλα κόμματα, γεγονός παραμένει ότι η επίλυση των προβλημάτων με την γειτονική χώρα είναι θετική. Ανεξαρτήτως λοιπόν της κριτικής μας στην κυβέρνηση (βαθιά και ουσιαστική κριτική για τα περισσότερα θέματα που διαχειρίζεται) οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ δεν επιλέγουμε να πετάξουμε την μπάλα στην εξέδρα για λόγους αντιπολιτευτικούς. Υπάρχει τεράστιο πεδίο για πραγματική και δημιουργική αντιπολίτευση, όχι πάντως για καταστροφική αντιπολίτευση για ένα τόσο σοβαρό θέμα που έχει χρονίσει και βρομίσει.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε ξεκάθαροι. Θα έπρεπε να έχει διαμορφωθεί μια ευρύτερη συναίνεση (με πρωτοβουλία και της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης) και να έχει εξηγηθεί αναλυτικά στην ελληνική κοινωνία, να έχουν καταρριφθεί μύθοι που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, να έχουν αναδειχθεί τα οφέλη από την ανάπτυξη σχέσεων καλής γειτονίας, σταθερότητας και ειρηνικής συνεργασίας στην περιοχή. Αλλά κοιτώντας προς το μέλλον, πρέπει τώρα να δουλέψουμε από κοινού για τη εφαρμογή στην πράξη έστω κι αυτής της όχι τέλειας συμφωνίας, μια και δεν είναι αυτονόητο ότι δεν θα υπάρξουν εμπόδια ή και πισωγυρίσματα και στην γειτονική χώρα αλλά και στη δική μας. Πάντως πολλά από τα προβλήματα του παρελθόντος ανάμεσα στις δυο χώρες έχουν γίνει σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος τους ιστορία. Οι αιτίες του «μακεδονικού» στην Ελλάδα και του «μακεδονισμού» στους γείτονες δεν μπορούν σε γενικές γραμμές να παράγουν πλέον αρνητικά αποτελέσματα (ελληνοσερβική συμφωνία του 1914 για την εισαγωγή του όρου «σλαβομακεδόνες», πολιτική της Κομμουνιστικής Διεθνούς στο μεσοπόλεμο για τη δημιουργία «Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας της Μακεδονίας», διαμάχη Τίτο – Δημητρώφ για το μοίρασμα της «Μακεδονίας», διάφορες θεωρίες περί «εθνογένεσης» κλπ).

Προφανώς, δεν μπορεί κάθε θέμα να αντιμετωπίζεται υπό το πρίσμα αν θα έχει κομματικά ή όχι οφέλη η κυβέρνηση ή αντιπολίτευση. Δεν κατανοούμε πως μια αξιωματική αντιπολίτευση που περιμένει να γίνει κυβέρνηση διαχειρίζεται με ανευθυνότητα κι εθνικιστικές κορώνες ένα τόσο σοβαρό θέμα, όταν στην πραγματικότητα είχε κι αυτή προσεγγίσει στο παρελθόν παρόμοιες με τον σημερινό συμβιβασμό θέσεις έστω και για λόγους τακτικής, ή πώς ανεύθυνα χρησιμοποιεί φρασεολογία εθνικιστών για «μειοδοσία” και «ξεπούλημα της εθνικής υπόθεσης», πολύ περισσότερο που στο παρελθόν έχει αντιμετωπιστεί και η ίδια απαξιωτικά με όρους “πουλημένοι”, «γερμανοτσολιάδες», «μειοδότες» κα. Είναι τυχοδιωκτισμός εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αρνιέται ένα συμβιβασμό που ήταν άπιαστο όνειρο μερικά χρόνια πριν και να πηγαίνει κόντρα στην πραγματικότητα θεωρώντας ότι δεν ήταν τώρα η ώρα για μια συμφωνία, υποσχόμενη τον …παράδεισο κάποτε στο μέλλον!

Αλλά και η κυβέρνηση έχει τεράστιες ευθύνες όταν αναπτύσσει πολεμική αντιπαράθεση με τα άλλα κόμματα τη στιγμή που απαιτείται ευρύτερη συναίνεση για να ενημερωθεί σωστά η κοινωνία και να εφαρμοστεί στην πράξη η Συμφωνία αλλά και όταν ο κυβερνητικός εταίρος της είναι ακόμα χειρότερος από την αντιπολίτευση σε αυτά που λέει σχετικά με την Συμφωνία.

Το ΚΙΝΑΛ αδυνατεί για άλλη μια φορά να συγκροτήσει μια σοβαρή πολιτική πρόταση αφού αντιφάσκει ακόμα και με τις επιλογές του παρελθόντος του στο θέμα (πχ Ενδιάμεση Συμφωνία) αλλά κυρίως αδυνατεί να σχεδιάσει πολιτικές που στρέφονται προς το μέλλον. Το δε ΚΚΕ αρνιέται να δει την πραγματικότητα, βλέπει μόνο το δάκτυλο και αδυνατεί να δει το φεγγάρι που δείχνει το δάκτυλο.

Δεν είναι σοβαρό για κάθε κυβερνητική επιλογή να ζητάει η αντιπολίτευση εκλογές ή να αμφισβητεί την δυνατότητα μιας κυβέρνησης να προετοιμάζει και να υπογράφει συμφωνίες που έτσι κι αλλιώς θα περάσουν από τη Βουλή.

Η διαχείριση του θέματος 27 χρόνια τώρα αλλά και σήμερα δείχνει πόσο ανέτοιμο και απροετοίμαστο, αλλά και κυριαρχούμενο από πολεμικές αντιλήψεις και μικροκομματικές προσεγγίσεις είναι το πολιτικό μας σύστημα, πόσο ιεραρχεί το κομματικό συμφέρον σε βάρος των λύσεων και του συμφέροντος της κοινωνίας.

Φωτογραφία του χρήστη Πράσινοι.

Η Συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜακεδονίας για μια σύνθετη ονομασία "Βόρεια Μακεδονία" και εξάλειψη σε γενικές γραμμές του αλυτρωτισμού δεν είναι τέλεια, αλλά ελπίζω να συμβάλλει σταδιακά στην εξάλειψη του εθνικισμού κι από τις δύο πλευρές των συνόρων. 
Η κριτική μας στην κυβέρνηση μπορεί να γίνεται σε χιλιάδες άλλα θέματα, αλλά δεν μπορεί να είναι οι κριτικοί πολίτες για αντιπολιτευτικούς λόγους αντίθετοι στην συμφωνία και να αφήσουμε να διαιωνίζεται μια υπόθεση που μόνο κακό μας έκανε και εξέθρεψε (μεταξύ άλλων) τον εθνικο-λαϊκισμό.

Θα είναι επιτυχία της Συμφωνίας αν συμβάλλει στο να περιοριστούν τα σχόλια ανθρώπων εξαιρετικά φανατικών, που δεν αγαπούν πραγματικά την υπαρκτή πατρίδα μας αλλά μια νεοναζιστική, καταπιεστική, αμόρφωτη, βίαιη, ρατσιστική "πατρίδα" που δεν έχει σχέση με τη φιλοσοφία, την ποίηση, τον σεβασμό στην διαφορετικότητα, τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη, τον Περικλή.

Τα σχόλια κάτω από την μετάδοση της υπογραφής είναι μια τραγική απόδειξη για το πόσο πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι είναι συνεχιστές ενός Αριστοτέλη...όπως διεκδικούν το αποκλειστικό προνόμιο. ΔΕΝ τους περνάει καν από το μυαλό ότι πρέπει να αποδείξουν και οι ίδιοι ότι έχουν διαβάσει και κατανοήσει την ελληνική παιδεία (την πραγματική, όχι των τσοντοφυλλάδων και των αναρτήσεων μίσους των ελληναράδων στο fb) πριν την διεκδικήσουν κατ΄ αποκλειστικότητα

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

 

 

 
Αντί «ευχών» για την ημέρα, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος
Το πετρέλαιο που αλλάζει το κλίμα, προκαλεί πολέμους, συνεισφέρει στην ρύπανση του περιβάλλοντος και της ατμόσφαιρας ενώ συμβάλλει στην απώλεια χιλιάδων ανθρώπινων ζωών λόγω ρύπανσης και πολέμων θα συνεισφέρει, λέει, στην » κοινωνική αλληλεγγύη των γενεών». Και μάλιστα προτρέπει να βιαστούμε για να μην αφήσουμε το πετρέλαιο στο έδαφος!!!!
    
Ποιος τα λέει (μέρα που είναι, Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος!); Μα είναι απόσπασμα από το τελικό κείμενο του ειδικού θέματος ‘’Περιβάλλον, Ποιότητα Ζωής, Ενέργεια, Κυκλική Οικονομία’’, όπως εγκρίθηκε από τη Γραμματεία του προγράμματος ΕΛΛΑΔΑ του Κινήματος Αλλαγής!!!! Σκέψου δηλαδή να μην μιλούσαν για «Περιβάλλον, Ποιότητα Ζωής και Κυκλική Οικονομία»… ‘’Η ανάπτυξη των τεχνικοοικονομικά εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου της χώρας θα προχωρήσει με τήρηση αυστηρών περιβαλλοντικών προδιαγραφών ασφάλειας και προώθηση του εθνικού ταμείου κοινωνικής αλληλεγγύης γενεών, που ως μέρος του ασφαλιστικού συστήματος, θα ενισχύεται από τα έσοδα των υδρογονανθράκων. Οι έρευνες πρέπει να τύχουν της μεγαλύτερης δυνατής επιτάχυνσης, πέραν των άλλων και για να αποφευχθεί η πιθανότητα, να μείνει πλούτος της χώρας αναξιοποίητος λόγω της επιδιωκόμενης υποκατάστασης των ορυκτών καυσίμων τις επόμενες δεκαετίες.’’
Δεν λέω, αν και το ξέρω καλά, με εντυπωσιάζει πάντα η άγνοια αλλά και η υποκρισία του πολιτικού συστήματος. Φαντάζομαι το συνυπογράφουν και ο Δήμαρχος Αθηναίων Γ. Καμίνης που τρέχει σε συνέδρια για το κλίμα και συνέβαλε στην επεξεργασία Στρατηγικής του Δήμου Αθηναίων για την Κλιματική Αλλαγή καθώς και ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου που κάποια στιγμή μιλούσε για περιβαλλοντικό δίκαιο και «πράσινη ανάπτυξη».
 : 
Επίσης, διάβασα στα ΝΕΑ ένα εξαιρετικό άρθρο του νυν υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας Γ. Σταθάκη που φαντάζομαι με τα λεγόμενα του τα «χώνει» στον εαυτό του αφού δεν γράφει ούτε μια λέξη για την εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου αλλά μόνο για την ανάγκη στροφής σε μια οικονομία χαμηλού άνθρακα. Φαντάζομαι κάποιοι υποκλέπτουν την υπογραφή του στις σχετικές συμβάσεις παραχώρησης «οικοπέδων» για έρευνα και εξόρυξη στην μισή θαλάσσια περιοχή μας και στη μισή Ήπειρο….
Τι να πω…
Χρειάζεται ή δεν χρειάζεται ένα αξιόπιστο πράσινο κόμμα που να θέτει τα πράγματα όπως είναι, με αλήθειες και εναλλακτικές προτάσεις που συζητιόνται σε ολόκληρο τον κόσμο;
#GoGreen #WorldEnvironmentDay #energytransition
Τετάρτη, 30 Μάιος 2018 00:00

Η Ιταλική καταιγίδα...

Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.
Η παρέμβαση του Ιταλού προέδρου και η απόρριψη ενός προτεινόμενου υπουργού που έχει ταχθεί εναντίον του Ευρώ είναι "πραξικόπημα" όπως διαβάζω να γράφουν κάποιοι; Από που προκύπτουν όλα αυτά για πραξικόπημα των Βρυξελλών ή των Γερμανών πέρα από εύκολους λαϊκισμούς;
Ο Ιταλός πρόεδρος έχει αυτό το δικαίωμα και ρόλο (δηλαδή να απορρίπτει έναν υπουργό) για να εξισορροπεί καταστάσεις. Αυτός ο ρόλος είναι θεσμικός δεν τον απέκτησε με πραξικόπημα. 
Ούτε στην Ιταλία ούτε στην Ελλάδα τέθηκε ανοικτά ερώτημα αποχώρησης από την Ευρωζώνη. Αν ένας υπουργός θέτει τέτοιο θέμα που δεν τέθηκε στην προεκλογική εκστρατεία, είναι προφανές ότι δεν έχει σχετική εντολή. Κάτι τέτοιο δεν είναι μια επιλογή ελάσσονος σημασίας, είναι προφανές ότι είτε πρέπει να γίνει σοβαρή πολιτική αντιπαράθεση και δημοψήφισμα για ένα τόσο σοβαρό θέμα που άπτεται στρατηγικών επιλογών της χώρας ή σωστά ο πρόεδρος - από θεσμική άποψη - έθεσε θέμα υπουργού (κι όχι κυβέρνησης συνολικά). Ο Ιταλός πρόεδρος έχει αυτό το δικαίωμα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στην Ιταλία. 
Στις ΗΠΑ έχουν προβλέψει άλλους θεσμούς για να εξισορροπούν τυχοδιωκτικές επιλογές εκλεγμένου προέδρου όπως πχ ο Τραμπ. Είναι πραξικόπημα αν έρχεται ένα δικαστήριο να αναιρέσει επιλογές ενός εκλεγμένου προέδρου; Μα ο πρόεδρος ή η κάθε κυβέρνηση ακόμα και αν πράγματι εκπροσωπούν την πλειοψηφία δεν είναι ανεξέλεγκτοι.  
Πολλοί υπονοούν ότι την απόφαση του Ιταλού προέδρου υπαγόρευσε η Μέρκελ ή οι "Βρυξέλλες". Αντιθέτως εγώ άκουσα τη Μέρκελ να λέει ότι θα συνεργαστεί με οποιαδήποτε κυβέρνηση κι ανέφερε την εμπειρία της με τον Τσίπρα. 
Αν και συνταγματικά η επιλογή του Ιταλού προέδρου είναι μέσα στα δημοκρατικά πλαίσια (αφού απέρριψε υπουργό, όχι κυβέρνηση), πολιτικά θεωρώ ότι δεν ήταν  σωστή επιλογή. Κατά την άποψή μου η καλύτερη λύση - αν κι εξόχως επικίνδυνη - για την Ιταλία θα ήταν να δέχονταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τη συμμετοχή του συγκεκριμένου υπουργού στην κυβέρνηση. Είμαι σίγουρος ότι μέσα σε ένα μήνας θα συνειδητοποιούσε (ίσως με επώδυνο για την ιταλική κοινωνία τρόπο) τις ανοησίες που έλεγε και τις ψευδαισθήσεις που είχε, όπως " να τους ...χαρίσουν 250 δις χρέος αλλιώς θα επέστρεφαν στην ιταλική...λιρέτα" (με τι ισοτιμία άραγε σε σχέση με το ευρώ και το δολάριο).
Υπάρχει ευρέως μια άποψη ότι η Μέρκελ και οι Βρυξέλλες υπαγόρευσαν τη θέση αυτή στον Ιταλό πρόεδρο γιατί η Γερμανία φοβότανε τις επιπτώσεις στην οικονομία της από μια έξοδο της Ιταλίας από την Ευρωζώνη. Δεν νομίζω ότι κινδυνεύει η Γερμανία αν καταρρεύσει η Ιταλική οικονομία. Δεν τεκμηριώνεται πουθενά μια τέτοια υπόθεση, κανένα σοβαρό think tank δεν το τεκμηριώνει. Οι Ιταλοί θα πληγούν, η ευρωπαϊκή ιδέα και η Ευρωζώνη μπορεί, αλλά η γερμανική οικονομία είτε είναι στην Ευρωζώνη είτε όχι είναι ιδιαίτερα ισχυρή και σε περίπτωση κρίσης θα επωφεληθεί αφού πολλοί θα καταφύγουν εκεί για προστασία. 
Η Γερμανία ευτυχώς δεν έχει πολιτική διάλυσης της ευρωζώνης, ακόμα και αν βραχυπρόθεσμα μια κατάρρευση της Ευρωζώνης μπορεί να ενίσχυε την γερμανική οικονομία ως καταφύγιο σταθερότητας. Οι Γερμανοί καταλαβαίνουν ότι όχι μόνο η κλίμακα της Γερμανίας αλλά ακόμα και της Ευρώπης είναι πολύ μικρή σήμερα για την επιβίωση της οικονομίας. Αυταπάτη είναι επίσης να περιμένει κάποιος από τη Γερμανία να αναλάβει το χρέος της Ιταλίας που ξεπερνάει το 1 τρις ευρώ. 
Το Ιταλικό χρέος είναι πολύ μεγάλο για να αντιμετωπιστεί και πολύ μεγάλο για να παραμένει. Οι λύσεις δεν είναι εύκολες. Η πολιτική κρίση επιδεινώνει - όπως συνέβη και στην περίπτωσή μας - το πρόβλημα. Οι πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν να επεξεργαστούν ένα δίκαιο και ισορροπημένο σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, και οι λαϊκιστές θα κερδίζουν επιρροή προβάλλοντας απλοϊκές απόψεις μέχρι να αναγκαστούν να αναλάβουν την διαχείριση των προβλημάτων. Τότε επιδεικνύονται ακόμα πιο ανίκανοι από τις "συστημικές δυνάμεις". Στην πραγματικότητα χρειάζεται ένας τρίτος πόλος, ανάμεσα στις παραδοσιακές δυνάμεις που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την κρίση και τις λαϊκιστικές δυνάμεις που προωθούν αφελείς και τελικά επικίνδυνες απόψεις.
Αλλά μέχρι τότε....Προφανώς οι λαοί μπορεί να επιλέγουν ότι θέλουν αρκεί να γνωρίζουν και να αποδέχονται τις συνέπειες. Αυτό δεν σημαίνει, πάντως, ότι η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο