bikes art

  

"Διάλογος: Από τις άστοχες πολιτικές και τη λιτότητα στη βιωσιμότητα και στις κοινωνικά-οικολογικά δίκαιες μεταρρυθμίσεις"

Παρασκευή 17 Ιουλίου, ώρα 12.00-19.30

Γραφείο Ευρωκοινοβουλίου στην Αθήνα, Αμαλίας 8 & Ξενοφώντος

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ διοργανώνουμε - με αφορμή τόσο την συνεχιζόμενη κρίση όσο και τις πρόσφατες σημαντικές εξελίξεις - 3 στρογγυλά τραπέζια, το ένα για την οικονομία, το δεύτερο για τα κοινωνικά θέματα και το τρίτο για το φορολογικό σύστημα. Είναι η ώρα της πολιτικής, του κοινωνικού διαλόγου, των αλλαγών σε βάθος που θα έχουν όμως συμφωνηθεί ευρέως και θα είναι κοινωνικά δίκαιες. Είναι η ώρα της πολιτικής συζήτησης και δράσης για τις αλλαγές που χρειάζεται η οικονομία και το παραγωγικό μοντέλο, η κοινωνική πολιτική και το ασφαλιστικό σύστημα καθώς και το φορολογικό. Εμείς, οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ επιδιώκουμε να συμβάλλουμε σε ένας ουσιαστικό διάλογο.

 

11.30-12.00: Εγγραφές

12.00-12.15 Γιάννης Τούντας, επίκουρος καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, «Σύστημα υγείας, προβλήματα οργάνωσης και χρηματοδότησης».

12.15-12.30: Ερωτήσεις- απαντήσεις

12.30-14.30  Στρογγυλό τραπέζι: «Κρίση και χρεοκοπία. Η ανάγκη για ένα νέο παραγωγικό και οικονομικό μοντέλο»

- Sven Giegold, πράσινος Ευρωβουλευτής (Γερμανία), υπεύθυνος για οικονομικά και νομισματικά θέματα

-  Παναγιώτης Πετράκης, καθηγητής επιστημών της Οικονομίας

-  Εκπρόσωπος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου

-  Εκπρόσωπος του Επαγγελματικού Επιμελητηρίου Πειραιά

-  Θεοδώτα Νάντσου, Επικεφαλής πολιτικής WWF Ελλάς

-  Λάμπρος Μπούκλης, υπεύθυνος για θέματα πράσινης/κυκλικής οικονομίας Πράσινων-Αλληλεγγύη, μεταπτυχ. ερευνητής σε θέματα κυκλικής οικονομίας Πολυτεχ. Άαχεν και Πανεπ. Καίμπριτζ

- Θράσος Φωτεινός, οικονομολόγος

Επίσης, συντομες παρεμβάσεις από

  • νέους επιχειρηματίες,

  • επαγγελματικούς φορείς

  • τον Σπύρο Δανέλη, πρώην ευρωβουλευτή/νυν βουλευτή

  • τον Γιώργο Κύρτσο, ευρωβουλευτή

Συντονισμός: Νίκος Χρυσόγελος, πρώην ευρωβουλευτής των Πράσινων, συμπρόεδρος ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

14.30-15.00 Διάλλειμα

15.00-17.30   Στρογγυλό τραπέζι: «Για ένα σύγχρονο και βιώσιμο κοινωνικό μοντέλο κι ασφαλιστικό σύστημα»

  • Γιώργος Σταμπουλής, λέκτορας Τμήματος Οικονομικών Επιστημών Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

  • Πέτρος Λινάρδος Ρυλμόντ, οικονομολόγος, σύμβουλος στο Ινστιτούτο Εργασίας ΓΣΕΕ

  • Όλγα Θεοδωρικάκου, συμπρόεδρος ΠΡΑΣΙΝΩΝ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

  • Τάσος Κορομμύδας, ηλεκτρολόγος-μηχανολόγος, εδικός σε θέματα οικονομικών περιβάλλοντος

  • Λένα Μανθοπούλου, αντιπρόεδρος Συλλόγου Ασφαλισμένων/Ανασφάλιστων ΟΑΕΕ Αττικής

  • Άρης Τσουκνίδας, πολιτικός επιστήμονας

  • Δημήτρης Ιμπραήμ, συντονιστής εκστρατειών για το ελληνικό γραφείο της Greenpeace

    Συντονισμός: Νίκος Χρυσόγελος

    Θα υπάρξουν σύντομες παρεμβάσεις από κοινωνικούς φορείς

17.30-19.00  Στρογγυλό τραπέζι: «Για ένα αποτελεσματικό, βιώσιμο και κοινωνικά δίκαιο φορολογικό σύστημα»

- Εκπρόσωπος της Ανεξάρτητης Κίνησης Οικονομολόγων (tbc)

- Σπύρος Χρήστου, Οικονομολόγος Λογιστής – Φοροτεχνικός μέλοςτουΟ.Ε.Ε

- Μάρκος Βλάχος, Σύμβουλος επιχειρήσεων

- Εκπρόσωπος  της  Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού

Συντονισμός: Πάνος Γρέδης, πολιτικές επιστήμες-δημόσια διοίκηση

Προσκεκλημένοι/ες είναι επαγγελματικοί και κοινωνικοί φορείς, νέοι επιχειρηματίες, καθηγητές, ευρωβουλευτές.

Η είσοδος είναι ελεύθερη αλλά δηλώστε συμμετοχή: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. και https://www.facebook.com/events/116619442012038/

 

basic income

 

 

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο:

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-eksaleipsi-tis-ftoxeias-kai-basiko-eggyimeno-eisodima-gia-oloyses


Των Νίκου Χρυσόγελου

και Όλγας Θεοδωρικάκου

Συμπροέδρων των ΠΡΑΣΙΝΩΝ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

www.prasinoi.gr

www.facebook.com/prasinoi

Το θέμα της αντιμετώπισης της φτώχειας είναι μια από τις βασικές υποχρεώσεις της χώρας, που προκύπτει μεταξύ άλλων και από ευρωπαϊκές πολιτικές, όπως για παράδειγμα οι δεσμεύσεις μας στο πλαίσιο της Στρατηγικής «Ευρώπη 2020» και η υποχρέωση να υπάρχει στρατηγική σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο ως όρος («αιρεσιμότητα») για να αρχίσουν να βγαίνουν οι σχετικές προσκλήσεις για τα προγράμματα της προγραμματικής περιόδου 2014-2020, στο πλαίσιο του λεγόμενου Συμφώνου Εταιρικής Σχέσης («νέο» ΕΣΠΑ).

Δεν χρειάζονταν η κρίση για να συνειδητοποιήσουμε ότι η Ελλάδα έχει – με διαχρονική ευθύνη όλων των κυβερνήσεων - την πιο άδικη κι αναποτελεσματική πολιτική για την φτώχεια, μια και μέχρι τώρα αυτή βασίζεται σε ένα εντελώς χαώδες και γραφειοκρατικό σύστημα επιδομάτων, που δεν εξαλείφουν την φτώχεια αλλά την διατηρούν, ενώ ευνόησαν την διαφθορά και την απάτη που μας κόστισαν ακριβά.

Η νέα κυβέρνηση αντί να επικεντρώσει στην αντιμετώπιση της φτώχειας μέσα από μια ολοκληρωμένη πολιτική, επέλεξε την επιδοματική λογική και τον χαρακτηρισμό της κρίσης ως «ανθρωπιστικής» (που ταιριάζει σε μια ξεπερασμένη λογική), αντί να την αντιμετωπίσει ως κοινωνική (κάτι που απαιτεί, όμως, συγκροτημένη κοινωνική πολιτική για την αντιμετώπισή της).

Στην καλύτερη περίπτωση, η επεξεργασία μιας στρατηγικής για τη φτώχεια σε διάλογο με τους κοινωνικούς φορείς θα ολοκληρωθεί στα τέλη του 2015 και τα πρώτα προγράμματα θα αρχίσουν να τρέχουν το 2016, αν και η κυβέρνηση μιλήσουμε για το επείγον της «ανθρωπιστικής κρίσης».

Ένα βασικό εργαλείο για αντιμετώπιση της φτώχειας είναι το «βασικό εγγυημένο εισόδημα για όλους/ες», το οποίο ισχύει ήδη στις 26 από τις 28 χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αν και μέσα από διαφορετικά σχήματα.

978-960-9571-08-1

Ίσως μοιάζει περίεργο ότι οι «ανάλγητοι θεσμοί» επιμένουν σε ένα σχήμα «βασικού εγγυημένου εισοδήματος» (περιλαμβάνονταν ήδη στο 1ο Μνημόνιο αλλά καμία κυβέρνηση δεν θέλησε να το εφαρμόσει, εκτός από το «πιλοτικό» που κι αυτό διακόπηκε). Κι όμως, η υποστήριξη προς ένα βιώσιμο σχήμα βασικού εγγυημένου εισοδήματος είναι ευρεία σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Και ένα τέτοιο σχήμα θα μπορούσε να αξιοποιήσει και ευρωπαϊκούς πόρους. Είχαμε μάλιστα συμφωνήσει ως χώρα να το επεκτείνουμε σε εθνικό επίπεδο μέχρι τα τέλη του 2015!

39garafima-thumb-large

Η χώρα, παρά τα 7 χρόνια κρίσης, δεν έχει ολοκληρώσει ακόμα - ως όφειλε - την νέα στρατηγική της για μείωση της φτώχειας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να αξιοποιήσει προς τον σκοπό αυτό υπάρχοντες ευρωπαϊκούς πόρους αν όντως ξεκινούσε ένα ευρύ πρόγραμμα για το «βασικό εγγυημένο εισόδημα» που θα συνοδεύονταν από μέτρα ενεργοποίησης και ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης. Είχε συμφωνηθεί μάλιστα, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο να στηρίξει τον σχεδιασμό και τη δημιουργία του μηχανισμού για την καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, ενώ την τεχνική βοήθεια παρείχε η Παγκόσμια Τράπεζα.

4781e94b-9cb7-460d-9b91-af8a6e09fb76

Αυτό μάλλον ζητάνε και οι εταίροι, την σταδιακή μετάβαση από τα σκόρπια και αναποτελεσματικά επιδόματα (συμπεριλαμβανομένου και του ΕΚΑΣ) σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα «βασικού εγγυημένου εισοδήματος» για όλους και όλες. Το ζητούμενο λοιπόν είναι να διαμορφώσουμε κατάλληλο σχήμα ώστε να ανταποκρίνεται αυτό στις δικές μας ανάγκες και πραγματικότητες.

Στις 15 Νοεμβρίου 2013, όντας o Νίκος Χρυσόγελος ευρωβουλευτής των Πράσινων, είχε υποβάλει σχετική ερώτηση προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σχετικά με το «Βασικό (ελάχιστο εγγυημένο) εισόδημα στην Ελλάδα». Στην ερώτησή του ανέφερε σχετικά: «Στη Σύσταση της Επιτροπής «σχετικά με την ενεργητική ένταξη των ατόμων που είναι αποκλεισμένα από την αγορά εργασίας και στην πρόσφατη Ανακοίνωση της Επιτροπής «για τις κοινωνικές επενδύσεις για την ανάπτυξη και την συνοχή»παρουσιάζεται η θέση σχετικά με την ανάγκη επαρκούς εισοδηματικής στήριξης όλων των πολιτών σε επίπεδο ικανό ώστε να εξασφαλίζεται αξιοπρεπής διαβίωση. Σε πρόσφατο ψήφισμά του για το συντονισμό των οικονομικών πολιτικών, το Ευρωκοινοβούλιο «καλεί την Επιτροπή να παρακολουθεί τη συμμόρφωση όλων των εκθέσεων των κρατών μελών με τους στόχους της στρατηγικής Ευρώπη 2020, κυρίως όσον αφορά τη μείωση της φτώχειας και την απασχόληση, και να εξετάζει προσεκτικά τις διασυνδέσεις και την αλληλεξάρτηση ανάμεσα στις πολιτικές». Στην Ελλάδα, παρά τη δεδομένη ανάγκη επείγουσας στήριξης διαρκώς αυξανόμενου τμήματος του πληθυσμού που διαβιεί σε συνθήκες φτώχειας, οι σχετικές σχεδιαζόμενες πολιτικές περιορίζονται στην πιλοτική εφαρμογή «συστήματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος» από την 1.1.2014 με προϋπολογισμό 20 εκατ. Ερωτάται η Επιτροπή:

  1. Προτίθεται να προτείνει στις αρχές την ενίσχυση του προϋπολογισμού της σχεδιαζόμενης δράσης για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα από αδιάθετα κονδύλια των Επιχειρησιακών Προγραμμάτων (ΕΠ) του ΕΚΤ του ΕΣΠΑ, με την ευκαιρία της επικείμενης αναθεώρησης των ΕΠ; Πόσοι είναι σήμερα οι αδιάθετοι πόροι του ΕΚΤ της περιόδου 2007-2013;
  2. Πριν από την έγκριση και κατά την εξειδίκευση των Προγραμμάτων της Προγραμματικής Περιόδου 2014-2020, προτίθεται να υποστηρίξει ευρεία εφαρμογή συστήματος ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, σχεδιασμένου ώστε να είναι βιώσιμο και μετά τη λήξη της Περιόδου;
  3. Πώς κρίνει την προοπτική επίτευξης των στόχων απασχόλησης και καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού που τίθενται στο πλαίσιο της Στρατηγικής Ευρώπη 2020;
  4. Προτίθεται να υποστηρίξει μετρήσιμους στόχους και μέτρα κοινωνικής πολιτικής και δημιουργίας θέσεων εργασίας, παράλληλα με την προσπάθεια επίτευξης δημοσιονομικών στόχων;».

Ο τότε Επίτροπος Απασχόλησης και Κοινωνικών Υποθέσεων Andor του απαντάει στις 14 Ιανουαρίου 2014, εξ ονόματος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής:

«1. Σύμφωνα με το άρθρο 162 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο σκοπός του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου (ΕΚΤ) είναι «η βελτίωση των δυνατοτήτων απασχόλησης των εργαζομένων στην εσωτερική αγορά και η συμβολή, κατ’ αυτόν τον τρόπο, στην ανύψωση του βιοτικού επιπέδου». Ενώ η κοινωνική ένταξη αποτελεί σημαντικό στόχο του ΕΚΤ, παθητικά μέτρα για την καταπολέμηση της φτώχειας, όπως είναι η καταβολή επιδομάτων στο πλαίσιο ενός συστήματος ελάχιστου εισοδήματος, χωρίς να συνοδεύονται από κανενός είδους μέτρα ενεργοποίησης, δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του ΕΚΤ.

2. Σύμφωνα με το μνημόνιο συμφωνίας, το σύστημα ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος θα ξεκινήσει σε πιλοτική βάση το 2014, με σταδιακή ανάπτυξη σε εθνικό επίπεδο έως το 2015. Οι ελληνικές αρχές και η Παγκόσμια Τράπεζα πρόσφατα υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας για την υποστήριξη του σχεδιασμού, της πιλοτικής προπαρασκευής και της υλοποίησης του συστήματος. Το ΕΚΤ θα στηρίξει τον σχεδιασμό και τη δημιουργία του μηχανισμού για την καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και την τεχνική βοήθεια που παρέχει η Παγκόσμια Τράπεζα.

3. Η Επιτροπή έχει πλήρη επίγνωση των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα όσον αφορά την επίτευξη των στόχων της για την απασχόληση και τη μείωση της φτώχειας. Ο εθνικός στόχος της Ελλάδας, που καθορίστηκε το 2010, ήταν να μειωθεί ο αριθμός των ατόμων που βρίσκονται σε κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού κατά 450 000 έως το 2020, αλλά σήμερα ο αριθμός των ατόμων αυτών έχει αυξηθεί κατά 750 000 λόγω της μείωσης των εισοδημάτων και επιδείνωσης του βιωτικού επιπέδου. Αυτό σημαίνει ότι η χώρα θα πρέπει να απαλλάξει περισσότερα από ένα εκατομμύριο άτομα από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό για να επιτύχει τον στόχο της στο πλαίσιο της στρατηγικής «Ευρώπη 2020».

4. Η Ελλάδα σκοπεύει να καθορίσει ποσοτικούς στόχους για την επόμενη περίοδο προγραμματισμού (2014-20), μεταξύ των οποίων και μέτρα για την προώθηση της απασχόλησης και της κοινωνικής συνοχής. Η Επιτροπή θα υποστηρίξει την προώθηση μέτρων για βιώσιμες και ποιοτικές θέσεις απασχόλησης, καθώς και για την κοινωνική ένταξη».

Η συζήτηση λοιπόν για την αντιμετώπιση της φτώχειας αλλά ακόμα και για τους όρους της συμφωνίας με τους εταίρους θα έπρεπε να είναι σε διαφορετική βάση…

Παραπομπές:

[1] http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+WQ+E-2013-013056+0+DOC+XML+V0//EL&language=el

[2] http://www.europarl.europa.eu/sides/getAllAnswers.do?reference=E-2013-013056&language=EL

 

ageing

Η έρευνα του Παν/μίου του Southampton που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη τεκμηριώνει αυτό που όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε: η Ελλάδα καταλαμβάνει την χειρότερη, τελευταία, θέση μεταξύ των 28 κρατών – μελών της ΕΕ ως προς την ποιότητα ζωής των ηλικιωμένων και την ενεργή γήρανση των πολιτών. Στο Παν/μιο του Southamptonεπεξεργάστηκαν τον Κατάλογο Ενεργού Γήρανσης  (ActiveAgeingIndex - AAI), ένα εργαλείο που παρακολουθεί την πρόοδο στις ευρωπαϊκές χώρες ως προς τη δυνατότητα των ηλικιωμένων να ζήσουν ποιοτικά. Εξετάστηκαν  έτσι 22 δείκτες που έχουν κατηγοριοποιηθεί σε 4 ομάδες: απασχόληση, κοινωνική συμμετοχή, ανεξάρτητη διαβίωση και περιβάλλον υγιούς κι ενεργούς γήρανσης.

Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα, και στους ειδικούς τομείς η Ελλάδα έχει από τις χειρότερες επιδόσεις: κατατάσσεται στην 25η χειρότερη θέση (μεταξύ των 28 Κρατών-Μελών) σε σχέση με την δυνατότητα απασχόλησης των ηλικιωμένων, στην 23η χειρότερη θέση σε σχέση με την ενεργή κοινωνική συμμετοχή,  την 26η χειρότερη θέση ως προς το περιβάλλον που μπορεί να διασφαλίσει ενεργή γήρανση και στην 25η χειρότερη θέση σε σχέση με την ανεξάρτητη, υγιή και ασφαλή καθημερινή διαβίωση των ηλικιωμένων.

Όπως και σε πολλούς άλλους τομείς, η Ελλάδα δεν είχε προ κρίσης στρατηγική για την «υγιή κι ενεργή γήρανση», ούτε, όμως, απέκτησε στη διάρκεια της κρίσης μια νέα, καινοτόμο και κοινωνικά δίκαιη πολιτική για την τρίτη ηλικία. 

Σπαταλήθηκαν πόροι, διογκώθηκε η διαφθορά, ενισχύθηκαν οι κοινωνικές αδικίες σε όλη την περίοδο προ – κρίσης, αλλά η κρίση δυστυχώς δεν συνέβαλε στην αλλαγή των αποτυχημένων πολιτικών και πρακτικών. Είναι φανερό, ότι για όλα τα κακά δεν φταίει η κρίση όπως και δεν εξηγούνται όλα τα δεινά μας υπό το πρίσμα «της κρίσης και του Μνημονίου». Για παράδειγμα πώς εξηγείται το γεγονός ότι  άλλες χώρες σε χειρότερη οικονομική κατάσταση διασφαλίζουν καλύτερη ποιότητα ζωής και ενεργή γήρανση για τους ηλικιωμένους πολίτες;  Ή το γεγονός ότι αν και πιο φτωχοί σε προηγούμενες εποχές, οι ηλικιωμένοι είχαν πιο ενεργό ρόλο στην κοινωνία κι ένοιωθαν πιο ευτυχισμένοι; Είναι λοιπόν οι πολιτικές για την τρίτη ηλικία που απέτυχαν συνολικά και πρέπει να αλλάξουν ριζικά.

Οι ποσοτικές διεκδικήσεις της αριστεράς ή η απορρύθμιση της κοινωνικής προστασίας είναι οι δύο όψεις του ίδιου αποτυχημένου οικονομίστικου μοντέλου για την κοινωνία. Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ υποστηρίζουμε ότι είναι καιρός  - με «πρώτη φορά αριστερά στην εξουσία» μάλιστα – να ασκήσουμε κριτική και στα δυο αποτυχημένα μοντέλα κοινωνικής πολιτικής, όπως τα έχουμε δει πλέον να εφαρμόζονται και στη χώρα μας. Και να κατανοήσουμε ότι η αλλαγή του μοντέλου πρέπει να είναι ριζική, δεν είναι θέμα περισσότερων χρημάτων ή έστω πιο δίκαιης κατανομής μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων. Προφανώς χρειάζονται και χρήματα, αλλά αυτά πρέπει να αξιοποιούνται αποτελεσματικά στο πλαίσιο μιας καινοτόμας και πιο δημοκρατικής κοινωνικής πολιτικής. Διαφορετικά σπαταλιούνται πόροι που δεν υπάρχουν χωρίς να επιτυγχάνεται βελτίωση της ποιότητας ζωής.

Η βασική κοινωνική αλλαγή που απαιτείται είναι μια στρατηγική που αναγνωρίζει ότι κάθε άνθρωπος και κάθε ηλικία μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία. Πρέπει να προσαρμόσουμε τις συνθήκες ζωής, εργασίας, κοινωνικής συμμετοχής στις διαφορετικές δεξιότητες που έχουν οι πολίτες και όχι να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε όλους σε μια ενιαία πραγματικότητα.  Προϋπόθεση όμως είναι να υπάρχει κατάλληλη εκπαίδευση και ευνοϊκό περιβάλλον (οικονομικό, κοινωνικό, υποδομών, δομημένου χώρου) για να αναδειχθούν ικανότητες και δυνατότητες που υπάρχουν. Η πρόκληση, λοιπόν, σήμερα είναι να διαμορφωθεί μέσα από διάλογο μια νέα στρατηγική και ένα κοινωνικό περιβάλλον που θα προσφέρει ευκαιρίες στους ηλικιωμένους για κοινωνική δραστηριότητα και συμμετοχή.

Οι στρατηγικές για την υγιή και ενεργή γήρανση δεν σημαίνουν αυτομάτως περισσότερα χρήματα αλλά κυρίως αλλαγή κουλτούρας και υποδείγματος, με στόχο μια θετική προσέγγιση για την αντιμετώπιση των προκλήσεων της γήρανσης, διασφάλιση συνθηκών ώστε οι πολίτες να γερνάνε υγιείς παραμένοντας ενεργοί, να συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή, να μπορούν - αν θέλουν  - να συνεχίσουν να εργάζονται και να προσφέρουν τόσο στη δουλειά τους όσο και στην κοινωνία, να είναι ανεξάρτητοι στην καθημερινή ζωή τους και να έχουν τα πλήρη δικαιώματα ενός πολίτη.

ενεργός-γήρανση

Μέχρι σήμερα, η πολιτική του ελληνικού κράτους αλλά και των κομμάτων σε σχέση με τους ηλικιωμένους περιορίζονταν σχεδόν αποκλειστικά σε θέματα διασφάλισης της σύνταξης και της πρόσβασης των ηλικιωμένων στο φάρμακο και στο νοσοκομείο. Αυτό σε μια εποχή κρίσης και μείωσης των συντάξεων και των κοινωνικών παροχών έχει ως συνέπεια να αποκλείεται σήμερα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού από την πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και να λαμβάνει σύνταξη στα όρια της επιβίωσης. Αλλά, κυρίως, να τίθεται  μεγάλο τμήμα της κοινωνίας στο περιθώριο και να εντείνεται ο κοινωνικός αποκλεισμός των ηλικιωμένων.

Μια στρατηγική «ανεξάρτητης διαβίωσης και ενεργούς – υγιούς γήρανσης» θα σταματήσει, να αντιμετωπίζει τα γηρατειά σαν «βάρος στην οικογένεια και στην κοινωνία», θα σταματήσει να ανατροφοδοτεί την αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης. Θα έχει, όπως δείχνουν πολλές έρευνες, και σημαντικά οφέλη για τον οικογενειακό και κρατικό προϋπολογισμό, θα εξοικονομούσε δημόσιους πόρους ώστε να ενισχύονται δραστηριότητες και πολιτικές κοινωνικής συμμετοχής και ένταξης αντί να κατευθύνονται, όπως σήμερα, σημαντικοί πόροι λανθασμένα σε δράσεις που συντηρούν τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση. Υγιής γήρανση σημαίνει άνθρωποι λιγότερο εξαρτημένοι από τις οικογένειες, το κράτος και τα κόμματα (πελατειακό σύστημα).

Η κρίση και κυρίως η αντιμετώπιση της κρίσης έπρεπε να οδηγήσουν σε ένα κύμα δίκαιων κοινωνικών και πολιτικών – οικονομικών αλλαγών με στόχο τη βελτίωση της ζωής των ανθρώπων, στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της καινοτομίας, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ευνοϊκό για όλες τις ηλικίες, ιδιαίτερα όμως για τους/τις νέους/ες αλλά και τους/τις ηλικιωμένους/ες. Παλιές συνταγές για την επίλυση των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων δεν προσφέρουν βιώσιμες λύσεις. Δυστυχώς οι προηγούμενες κυβερνήσεις στάθηκαν ανίκανες να προκαλέσουν έναν διάλογο για τις αλλαγές που χρειάζεται η χώρα, και εφάρμοσαν σε μεγάλο βαθμό καταστροφικές, οριζόντιες πολιτικές. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ως αντιπολίτευση και ως κυβέρνηση επιβεβαιώνει ότι δεν έχει σχέδιο ριζικών αλλαγών στην κοινωνία προς μια κοινωνική και οικολογική, προοδευτική, κατεύθυνση. Αγωνίζεται επικοινωνιακά για να πείσει ότι μπορεί να οδηγήσει στην επιστροφή στο παλιό αλλά φυσικά αδυνατεί να χρηματοδοτήσει ένα μοντέλο που είχε ήδη φτάσει στα όρια του και κατέρρεε, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στη χρεοκοπία.

Η εποχή του τέλους των ψευδαισθήσεων έφτασε πολύ πιο γρήγορα από όσο αναμέναμε, η εποχή των βαθιών αλλαγών όμως χρειάζεται πολύ δουλειά και κυρίως αφύπνιση της κοινωνίας από τον λήθαργο ότι κάποιος σωτήρας θα μας σώσει χωρίς να χρειαστεί εμείς οι πολίτες να αναλάβουμε ενεργό ρόλο.