The Treaties of Rome sixty years on

Moving Forward with Europe!

The liberal democracy crisis and the future of the EU

 

"Πώς θα προχωρήσει η Ευρώπη μπροστά" ήταν το θέμα ενός διημέρου συνεδρίου που διοργάνωσε το γερμανικό πράσινο ινστιτούτο Heinrich Boell, στο Βερολίνο, το διήμερο 20 και 21 Μαρτίου. Συμμετείχα ως προσκεκλημένος ομιλητής στην μία από τις 4 ενότητες, αυτή για "Ευρωπαϊκή Ενεργειακή πολιτική" και ως σύνεδρος στην ευρύτερη πολιτική συζήτηση για την Ευρώπη.

 

Ευρύς και ενδιαφέρον ο πολιτικός διάλογος για τα γενικότερα θέματα της ευρωπαϊκής ενοποίησης όσο και τα επιμέρους θέματα που συζητήθηκαν στα 4  εργαστήρια (ενέργεια, κοινωνική πολιτική, προσφυγικό και άμυνα - ασφάλεια). Τα συμπεράσματα των 4 θεματικών συνεδριάσεων παρουσιάστηκαν στην ολομέλεια στο τέλος της δεύτερης ημέρας.

 

 

Ο RalfFücks, πρόεδρος του HeinrichBöllFoundation, Berlinκαι η LucileSchmid, πρόεδρος του GreenEuropeanFoundation, Parisάνοιξαν τις εργασίες του διημέρου περιγράφοντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και η Ευρώπη γενικότερα. Ένα πλήθος ακαδημαϊκών, πολιτικών, πράσινων βουλευτών κι ευρωβουλευτών, ακτιβιστών, εκπροσώπων ιδρυμάτων κι οργανώσεων από διάφορες χώρες συμμετείχαν στην ενδιαφέρουσα αυτή διοργάνωση.

 

"Προκλητική" η άποψη ενός αμερικανού καθηγητή πανεπιστημίου: «Η Ευρώπη έχει πετύχει πολύ περισσότερα από όσα εσείς οι Ευρωπαίοι βλέπετε» (Andrew Moravcsik, Professor of Politics and International Affairs, Princeton University, USA). Αλλά και απαισιοδοξία από άλλον ομιλητή (Jan Zielonka, Professor of European Politics, St Antony’s College, University of Oxford, Oxford): "Δεν μιλάμε μόνο για κρίση, αλλά για αμφισβήτηση του ίδιου του δημοκρατικού φιλελεύθερου αξιακού μοντέλου στην Ευρώπη" που οδηγεί στο Brexitκαι στην άνοδο της ακροδεξιάς, που εκφράζεται επίσης με τον θαυμασμό που δείχνουν πολλοί πολίτες προς πολιτικούς που εκπροσωπούν πλήρως αντιδημοκρατικά μοντέλα  (πχ Λεπέν, Πούτιν). Ενδιαφέρουσα η παρουσίαση (Alexander Freiherr Knigge, Lawyer and Co-Initiator, Pulse of Europe, Berlin) των μαζικών κινητοποιήσεων των πολιτών από τα κάτω σε δεκάδες πόλεις, στο πλαίσιο της έκφρασης του "Παλμού της Ευρώπης" όπου οι ίδιοι οι πολίτες υπερασπίζονται «την Ευρώπη τους», παρά τα προβλήματα και τις κρίσεις που αντιμετωπίζει το σημερινό οικοδόμημα. Δυναμική η παρουσία της εκπροσώπου του γυναικείου κινήματος στην Πολωνία (Barbara Nowacka, Politician, Feminist and Founder of Initiative Poland, Warsaw) που δεν επικεντρώνεται μόνο στα θέματα των δικαιωμάτων των γυναικών που απειλούνται σε αυτή τη χώρα.

 

Μεγάλη συζήτηση έγινε γύρω από τις προτάσεις της Κομισιόν και του Γιουνκέρ (τα 5 σενάρια), για το ποια θα μπορούσε να είναι η …6η πρόταση στρατηγικής για να προχωρήσει η Ευρώπη μπροστά, για το ρόλο των κοινοβουλίων και των πολιτών, για το αν χρειάζεται αναθεώρηση των Συνθηκών ή αν οι υπάρχουσες συνθήκες επιτρέπουν ενίσχυση της δημοκρατίας και της κοινωνικής συνοχής στην ΕΕ.  

 

Κοινή θέση των συμμετεχόντων: χρειάζεται αφύπνιση των πολιτών για «να προχωρήσει μπροστά όλη η Ευρώπη με ενιαία ταχύτητα, αλλά κι ευελιξία, όπου χρειάζεται, σε επιμέρους τομείς ή για ομάδες κρατών-μελών», ευελιξία που έτσι κι αλλιώς υπάρχει σήμερα (ζώνη Ευρώ ή Σένγκεν, συμμετοχή ή όχι στο ΝΑΤΟ κα). Η ευελιξία δεν πρέπει, όμως, να οδηγεί σε παραλυσία, δηλαδή σε απουσία κοινών πολιτικών και κυρίως άρνησης ή καθυστέρησης υλοποίησής τους. Κυρίως η ευελιξία πρέπει να αφορά στην ελευθερία που θα πρέπει να έχουν οι κοινωνίες σχετικά με τον τρόπο επίτευξης των κοινών ευρωπαϊκών στόχων, καθώς και την δυνατότητα ορισμένες χώρες να αναλαμβάνουν περισσότερες πρωτοβουλίες και δεσμεύσεις από όσες έχουν συμφωνηθεί σε έναν τομέα ή πολιτική. Για παράδειγμα, ευπρόσδεκτη θα ήταν η ευελιξία στο προσφυγικό αν αυτό σημαίνει ότι ορισμένες χώρες εφαρμόζουν περισσότερα από αυτά που έχουν συμφωνηθεί για την φιλοξενία προσφύγων. Δεν θα έπρεπε, όμως, να είναι αποδεκτή μια «ευελιξία» που επιτρέπει σε ορισμένα κράτη-μέλη να αρνούνται να φιλοξενήσουν πρόσφυγες, κάτι που αποτελεί παραβίαση βασικών ευρωπαϊκών αξιών.     

 

Στην ενότητα Ευρωπαϊκή Ενεργειακή πολιτική συζητήθηκαν ιδιαίτερα τα θέματα της ενεργειακής μετάβασης, της ενεργειακής ανεξαρτησίας και ασφάλειας σε διάφορες περιφέρειες της Ευρώπης, της προσβασιμότητας των πολιτών στην καθαρή και διαθέσιμη ενέργεια, της ανάγκης συνοχής (κι όχι αντίθεσης) των διαφορετικών πολιτικών μεταξύ τους (ενεργειακή, κλιματική, κοινωνική, ερευνητική, βιομηχανική) ώστε να επωφελούνται όλοι και να μην μένουν εκτός μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Συζητήθηκε το πώς μπορεί να βοηθηθούν περιοχές και κοινωνικές ομάδες που έχουν συνδεθεί μέχρι τώρα με τα από τα ορυκτά καύσιμα (πετρέλαιο, κάρβουνο, λιγνίτης) ώστε να συμμετάσχουν στην ενεργειακή μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Προφανώς μας απασχόλησε ιδιαίτερα η ενίσχυση του ρόλου των πολιτών μέσω ενεργειακών συνεταιρισμών και «κοινοτικής ενέργειας» στην αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου. Αναφέρθηκαν παραδείγματα από την επιρροή των λόμπυ ορυκτών καυσίμων με στόχο την προώθηση συγκεκριμένων ενεργειακών επενδύσεων. Μεγάλη έμφαση δόθηκε και στην αντιμετώπιση της ενεργειακής φτώχειας μέσω κοινωνικής και πράσινης καινοτομίας

 

Παρακολουθήστε τα 3 βίντεο με τη συζήτηση την πρώτη ημέρα για την Ευρώπη:

https://www.youtube.com/watch?list=PLQoUnPhwq7czdFLPcf6NLKKVzt8FVeDd5&v=uK-10VuopTQ

https://www.youtube.com/watch?v=R9cI0H0KGsU

https://www.youtube.com/watch?v=bQwUCWiH5gw

300px Europe satellite orthographic

Μπορεί ένα βίντεο των 6' να βοηθήσει να δούμε τι διακινδυνεύουμε σήμερα; (δείτε το στο τέλος αυτού του άρθρου). 

Ευρωπαϊκή ενοποίηση, το όνειρο που γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Μόλις 60 χρόνων είναι σήμερα αλλά αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα ειρηνικής συνεργασίας διαφορετικών κρατών σε μια ήπειρο που βυθίζονταν στον πόλεμο σχεδόν κάθε 20-30 χρόνια.

Πολλοί τη μισούν σήμερα, πολλοί αδιαφορούν αν διαλυθεί. Κυρίως δεν κατανοούν ότι η σημερινή ΕΕ δεν είναι τέλεια αλλά είναι η μόνη εναλλακτική που έχουμε για να προστατεύσουμε την κοινωνία, το περιβάλλον, το κλίμα, να πάμε μπροστά σε θέματα αλληλεγγύης, να ενισχύσουμε την κοινωνική δικαιοσύνη, να στρέψουμε την αναπόφευκτη παγκοσμιοποίηση προς κατευθύνσεις που είναι προς όφελος των κοινωνιών, του περιβάλλοντος και της δημοκρατίας.

Green Europe Small

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο η γραφειοκρατία (συχνά προβληματική αλλά άλλες φορές είναι αυτή προσπαθεί να διασφαλίσει το ευρωπαϊκό αξιακό σύστημα, το κοινωνικό και περιβαλλοντικό κεκτημένο, τη δημοκρατία). Ευρωπαϊκή Ένωση είναι και η διευρυμένη πλέον δυνατότητα συνεργασίας μεταξύ θεσμών (πχ κοινοβουλίων, πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων, συνδικάτων, αυτοδιοικήσεων κα), φορέων κάθε είδους και κινημάτων, ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου στην εκπροσώπηση των συμφερόντων των πολιτών πέρα από σύνορα και συνδιαμόρφωσης του 85% των νομοθεσιών που αφορούν την ζωή μας.

Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι μόνο τα ευρωπαϊκά προγράμματα και ταμεία (που συχνά η ανικανότητα κυβερνήσεων ή η διαφθορά φορέων στο εθνικό επίπεδο σπαταλούν) που δίνουν την δυνατότητα, αξιοποιώντας τα σωστά, να συμβάλλουν στην κοινωνική συνοχή και την κοινωνική κι οικολογική βιωσιμότητα. Είναι και η προσπάθεια μέσω της ΕΕ να διαμορφωθούν μηχανισμοί περιορισμού της ανεξέλεγκτης αγοράς, της ανευθυνότητας της οικονομίας φούσκας και του τραπεζικού συστήματος, της φορο-αποφυγής, της φορο-απάτης, της μεγέθυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων.

Μπορεί το κοινό μας σπίτι να μην είναι τέλειο, αλλά γι αυτό πρέπει να ενδυναμώσουμε την προσπάθεια - τώρα, την εποχή της παγκόσμιας κρίσης - να το κάνουμε καλύτερο, να το ανακαινίσουμε.

Μην ακούτε όσους μισούν την Ευρώπη που προτείνουν την κατεδάφιση του κοινού μας σπιτιού. Σκεφτείτε πώς θα ήμασταν σήμερα αν κυριαρχούσαν αντιλήψεις όπως του Τραμπ, του Φάρατζ, της Λεπέν, του Βίλντερς, του Μιχαλολιάκου. Εκεί έξω, μόνοι μας, δεν θα τα πάμε καλύτερα.

Τύποι σαν τον Τραμπ - το πρότυπο όσων επιδιώκουν τη διάλυση της ΕΕ- ευτυχώς μας δείχνουν με ορατό πλέον τρόπο πώς θα γίνει η ζωή μας αν διαλύσουμε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα: χωρίς προστασία της υγείας, χωρίς μέριμνα για τους πιο αδύναμους, καταστροφική για την ίδια την επιβίωσή μας και το περιβάλλον, γεμάτη μίσος και φόβο, με έλλειψη σεβασμού απέναντι στις γυναίκες και τους διαφορετικούς, να κυριαρχείται από τα ισχυρά συμφέροντα και τους εκπροσώπους του 1%.

Η λύση απέναντι στις συχνά αδιαφανείς και άστοχες αποφάσεις των κυβερνήσεων, στο πλαίσιο της διακρατικής συνεργασίας και του Συμβουλίου, είναι η ενίσχυση της δημοκρατίας και της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις, η ενδυνάμωση της ευρωπαϊκής συνεργασίας μέσω του Ευρωκοινοβουλίου, των εθνικών κοινοβουλίων, των περιφερειών και των πόλεων. Είναι η μόνη εναλλακτική που έχουμε

Δεν είναι τυχαίο που τα παιδιά μας είναι οι πιο πιστοί υποστηρικτές στην πράξη της ευρωπαϊκής ενοποίησης, που εκατομμύρια πρόσφυγες ονειρεύονται έστω και μια θέση σε παράγκα μέσα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, που - παρά τα προβλήματα - η Ευρώπη παραμένει για δισεκατομμύρια ανθρώπους η ελπίδα απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ας δώσουμε μια νέα ώθηση στο ευρωπαϊκό σχέδιο, ας μην το αφήσουμε να γεράσει αλλά αντίθετα να το κάνουμε ελκυστικό, ζωντανό, ρεαλιστικό και ανθρώπινο όραμα για το 99% των πολιτών. Ας ακούσουμε ξανά τις φωνές όσων διαδήλωναν αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πάνω στα ερείπια της τότε Ευρώπης, για μια ενωμένη Ευρώπη πέρα από σύνορα

https://www.youtube.com/watch?v=Vu3tEPnrtpM

10150644 807530349284826 3639958445162252630 n

Συμπληρώθηκε ένας χρόνος από την έξοδο από το μνημόνιο, διατηρούνται ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, καταγράφονται έντονοι ρυθμοί ανάπτυξης, διατηρείται η συμφωνία με τα συνδικάτα για διατήρηση των μισθών σε σταθερά επίπεδα για 2 χρόνια ώστε να αντιμετωπιστεί η κρίση.


Μη χαίρεστε, όμως! Δεν αφορά την Ελλάδα της προ κρίσης εποχής, όταν θα έπρεπε να υπάρξει εγκαίρως συμφωνία των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων για ένα κοινωνικό συμβόλαιο που θα απέτρεπε τη χρεοκοπία της χώρας. Μια συμφωνία που θα συνοδεύονταν από δίκαια μέτρα για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων που ήταν γνωστά (υψηλά ελλείμματα, αυξανόμενο χρέος, ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο, κατάρρευση των ασφαλιστικών ταμείων).

 

Δεν αφορά την Ελλάδα της κρίσης, με τα μνημόνια να συνεχίζουν να επιβεβαιώνουν το ένα μετά το άλλο την ανικανότητα τόσο των κυβερνήσεων όσο και των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να συμφωνήσουν σε ένα ισορροπημένο σχέδιο εξόδου από την κρίση, με δίκαιη κατανομή βαρών αλλά και βελτίωση των κοινωνικών υποδομών ως εξισορρόπηση στην μείωση εισοδημάτων (αυτό δεν σημαίνει ότι οι ευθύνες βαραίνουν μόνο την ελληνική πλευρά κι απαλλάσσονται από τις ευθύνες τους για την αστοχία των πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης οι δανειστές και η τρόϊκα)


Αφορά την Κύπρο, Μάρτιος 2017.


Αφορούσε τη Γερμανία της επανένωσης, όταν έπρεπε να διατίθενται ετησίως 200 δις για τη σύγκλιση δυτικής και ανατολικής Γερμανίας.

 

Αφορούσε την Φιλανδία, που μετά την κατάρρευση της τότε Σοβιετικής Ένωσης έχασε μέσα σε ένα χρόνο το 35% του ΑΕΠ αλλά ξαναστήθηκε γρήγορα στα πόδια της βελτιώνοντας την κοινωνική κι εκπαιδευτική πολιτική της αντί να διαλύσει την κοινωνική συνοχή.


Μιλώντας με τα ευρωπαϊκά συνδικάτα την περίοδο που ήμουν ευρωβουλευτής κατάλαβα τι μας χωρίζει από την υπόλοιπη Ευρώπη: τα γερμανικά συνδικάτα, για παράδειγμα, έθεσαν ως προτεραιότητά τους την περίοδο της κρίσης στη Γερμανία την διατήρηση των θέσεων εργασίας και γιαυτό υπέγραψαν με την τότε κυβέρνηση (Σοσιαλδημοκρατών - Πρασίνων ) μια συμφωνία για "πάγωμα αυξήσεων με αντάλλαγμα διατήρηση όλων των θέσεων εργασίας". Ενώ σε εμάς, τα πολιτικά κόμματα και οι κοινωνικές δυνάμεις ζητούσαν αύξηση όταν το πλοίο έπεφτε στα βράχια και κατέρρεαν οικονομία κι απασχόληση.

 

Κι όμως, πριν το ξέσπασμα της (δημοσιονομικής κρίσης ήταν σαφές ότι έρχεται τρομακτική καταιγίδα, αλλά όλοι σφύριζαν αδιάφορα. Το 2009 ξέραμε ότι πλέον κατέρρεαν τα ασφαλιστικά ταμεία το αργότερο μέχρι το 2011, αλλά οι πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις είχαν "συμφωνήσει" να μην αγγίξουν το θέμα για "να μην παρθούν αντιλαϊκά μέτρα" (λες και η κατάρρευση των ταμείων δεν ήταν αντιλαϊκή πράξη).

 

Σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει τόσα χρόνια μετά, μόνο η θέση την οποία κατέχουν οι πολιτικές δυνάμεις στο δίπολο "κυβέρνηση- αντιπολίτευση". Άστοχες κι αδιέξοδες πολιτικές, απουσία σοβαρού κοινωνικού διαλόγου, υπεροπτική κυβέρνηση που δεν βλέπει ότι το σκάφος διαλύεται στα βράχια (μιλάει για τέλος της λιτότητας και έναρξη της ανάπτυξης, όταν όλα γύρω δείχνουν πλήρη καταποντισμό), αξιωματική αντιπολίτευση που απλώς ζητάει εκλογές λες και έχει την μαγική λύση μόνη της για την ανασυγκρότηση της χώρας από τα ερείπια. Καμία καινοτομία, προσπάθεια ενδυνάμωσης της συμμετοχής, σοβαρού κοινωνικού διαλόγου για το πώς θα βγούμε από την πολυεπίπεδη και πολύ βαθιά κρίση και διάλυση.

 

Κι όμως, περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε σήμερα βαθιές αλλά δίκαιες αλλαγές, ενίσχυση της δημοκρατίας και του κοινωνικού-πολιτικού διαλόγου, νέα μοντέλα παραγωγής και κατανάλωσης, μετάβαση σε ένα σύγχρονο και καινοτόμο μοντέλο κοινωνικής πολιτικής που οδηγεί σε μείωση ανισοτήτων και κοινωνική συνοχή (από το σημερινό μοντέλο που διατηρεί την φτώχεια, την ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό).

 

Κι όμως περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε σήμερα ένα νέο Πράσινο Κοινωνικό Συμβόλαιο που θα διαμορφωθεί με πρωτοβουλία των δημιουργικών κοινωνικών δυνάμεων. Τα σημερινά κόμματα είναι δυστυχώς ανίκανα να προωθήσουν τις αναγκαίες αλλαγές για να βγούμε από την πολύ ευρύτερη κρίση που αποσυνθέτει όλο και περισσότερο τη χώρα.

 

Αν δεν ξεπεταχτούν ζωντανές και καινοτόμες κοινωνικές πρωτοβουλίες, αν δεν έρθουν στο προσκήνιο νέες, δημιουργικές, σύγχρονες και συγκροτημένες πολιτικές δυνάμεις (μεταξύ άλλων ένα σύγχρονο, πραγματικό Πράσινο κόμμα), ελπίδα δεν υπάρχει. Όσο και αν αριστερά και δεξιά μας βομβαρδίζουν είτε με νέες "success stories" είτε με μαγικές λύσεις που έχουν στο τσεπάκι τους αρκεί να πάρουν αυτοί την πολυπόθητη καρέκλα της εξουσίας!

 

 

Ο Τραμπ επιτίθεται στη Γερμανία γιατί δεν αυξάνει τις "αμυντικές" δαπάνες της (που είναι κάτω από 2% του ΑΕΠ). Πρέπει πάντως να είναι πολύ ευχαριστημένος από την Ελλάδα 

Παρά την κρίση, η Ελλάδα συνεχίζει (στοιχεία από την ετήσια έκθεση του ΝΑΤΟ για το 2015) να δαπανάει υπερβολικά μεγάλα ποσά για εξοπλισμούς και γενικότερα για στρατιωτικές δαπάνες που αντιστοιχούν στο 2,46% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της (ΑΕΠ). Μάλιστα οι στρατιωτικές δαπάνες της χώρας κατέγραψαν αύξηση το 2015 σε σχέση με το 2011, το 2012, το 2013 και το 2014.

2008: 2,85 %

2009: 3,06 %

2010: 2,63 %

2011: 2,37 %

2012: 2,26 %

2013: 2,19 %

2014: 2,20 %

2015: 2,46 %

Η χώρα καταλαμβάνει την δεύτερη θέση στον κατάλογο των χωρών του ΝΑΤΟ ως προς το ποσοστό του ΑΕΠ που δαπανούν για στρατιωτικές δαπάνες. Ακολουθεί αμέσως μετά τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΝΑΤΟ. Κάτι που εξάλλου σχολιάστηκε στην πρόσφατη Σύνοδο για την Ασφάλεια που πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο.

Μόνο 5 χώρες, δαπανούν για στρατιωτικές δαπάνες πάνω από το 2% του ΑΕΠ τους (τον στόχο που έχει θέσει το ΝΑΤΟ), με την Ελλάδα της κρίσης να είναι μία από αυτές!

Με δικαιολογία την απειλή από την Τουρκία, οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας εκτοξεύθηκαν στα ύψη, κάτι που συνέβαλε καθοριστικά στην χρεοκοπία της χώρας. Από το 1974 μέχρι το 2010 η χώρα δαπάνησε πάνω από 250 δις Ευρώ για στρατιωτικές δαπάνες, σύμφωνα με έρευνα μου όταν ήμουν ευρωβουλευτής των Πράσινων. Δηλαδή η χώρα δαπάνησε το διάστημα 1974-2010 για “αμυντικές δαπάνες” 108 δις ευρώ πάνω από το μέσο όρο των Ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ. Είναι τυχαίο ότι πολλά από τα εξοπλιστικά συμβόλαια συνδέονται με μίζες προς στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη;

   

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ χαιρετίζουμε τα αποτελέσματα των Ολλανδικών εκλογών που δείχνουν ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών είναι αντίθετη στο ρατσισμό, στην ξενοφοβία  και στον αντι-ευρωπαϊσμό. Το ακροδεξιό κόμμα PVV του Βίλντερς που δημοσκοπήσεις και συνεχείς αναφορές στα ΜΜΕ για «πιθανή πρωτιά του»  το είχαν "φουσκώσει", πήρε την απάντηση που του άξιζε από τους Ολλανδούς ψηφοφόρους. Ξεφούσκωσε, συγκεντρώνοντας χαμηλότερο ποσοστό από αυτό που είχε πάρει στις εκλογές του 2010. Μεταξύ άλλων, αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι στις εκλογές της 15ης Μαρτίου υπήρξε η μεγαλύτερη συμμετοχή ψηφοφόρων από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το σημαντικό αυτό εκλογικό αποτέλεσμα έρχεται μετά τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στην Αυστρία, όπου εκλέχθηκε πρόεδρος ο προερχόμενος από τους Πράσινους Alexander Van der Bellen. Τα αποτελέσματα και των Ολλανδικών εκλογών δείχνουν ότι οι πολίτες δεν μένουν παθητικοί αλλά κινητοποιούνται μπροστά στην απειλή του αντι-ευρωπαϊσμού, του  λαϊκισμού, του  εθνικισμού και του ρατσισμού.

Στο νέο κοινοβούλιο οι Φιλελεύθεροι (κεντροδεξιά)  VVD θα έχουν  32 έδρες, οι Συντηρητικοί CDA 20 έδρες, οι ακροδεξιοί του Βίντερς PVV 19, οι Φιλελεύθεροι (κεντροαριστερά) D66  18 έδρες και οι Πράσινοι 14 έδρες. Σημαντική πτώση κατέγραψαν οι σοσιαλδημοκράτες του Γερούν Ντάισελμπλουμ

Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι, άνδρες και γυναίκες, τίμησαν τους Πράσινους με την ψήφο τους και τους ανέδειξαν στο 4ο σε εκλογική δύναμη κόμμα, με 9,1%, τετραπλασιάζοντας έτσι τους ψήφους του. Στο Ολλανδικό κοινοβούλιο θα υπάρχει πλέον μια ισχυρή παρουσία 14 πράσινων βουλευτών. Εντυπωσιακό είναι πάντως και το γεγονός ότι  οι Πράσινοι αναδείχθηκαν σε πρώτο κόμμα στο Άμστερνταμ με 19,3%, ενώ το πιο υψηλό ποσοστό τους το συγκέντρωσαν στην Ουτρέχτη (όπου είναι τα κεντρικά τους γραφεία) με 20,2%. Υψηλό ποσοστό συγκέντρωσαν και στο Groningen με 18,9% (από 4,6%), ενώ στο Ρότερνταμ  πήραν 11,1% (από 2,6%).

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εκφράζουμε τα συγχαρητήρια μας στους Ολλανδούς Πράσινους – Groenlinks - για τα εντυπωσιακά τους αποτελέσματα. Αλλά και για το γεγονός ότι με τις θέσεις και την καμπάνια τους αναδεικνύονται ως η πραγματική εναλλακτική λύση απέναντι τόσο στην διατήρηση του σημερινού status quo όσο και στην λαϊκίστικη - εθνικιστική ρητορική και πρακτική. Με την καμπάνια τους ανέδειξαν μια ουσιαστική πολιτική πρόταση που βασίζεται στην δημιουργικότητα και στην καινοτομία, στην πράσινη οικονομία και στην ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ένταξης. Αυτές τις κατευθύνσεις εκπροσωπούμε οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ από την δημιουργία μας.

 

 
Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας για όσα κάνει ο Νταγίπ Ερντογάν στην Τουρκία, κραυγαλέα φαινόμενα αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς στην προσπάθειά του να γίνει ανεξέλεγκτος μονάρχης μέσω “δημοψηφίσματος”.
Ιδιαίτερο μένος έχει ο “σουλτάνος” εναντίον του κόμματος HDP (Peoples’ Democratic Party) στο οποίο συμμετέχουν όσοι υποστηρίζουν μια ειρηνική λύση στο κουρδικό, δημοκρατία, οικολογική πολιτική και δικαιοσύνη στην Τουρκία, ισοτιμία ανδρών-γυναικών.
 
Το πιο πρόσφατο περιστατικό σε αυτό το σήριαλ είναι η φυλάκιση πολλών βουλευτών και του συμπροέδρου του 3ου σε εκλογική δύναμη κόμματος. Στις 21 Φεβρουαρίου το τουρκικό κοινοβούλιο είχε παράνομα ανακαλέσει τη βουλευτική ιδιότητα της Yüksekdağ, συμπροέδρου του. Στις 9 Μαρτίου, με απόφαση του το Ανώτατο Δικαστήριο (Supreme Court of Appeal) αφαιρεί ακόμα και την ιδιότητα του μέλους του HDP Peoples’ Democratic Party από την συμπρόεδρο του Figen Yüksekdağ!
 
Έτσι απαλλάσσονται οι Τούρκοι πολίτες από το βάρος να αποφασίζουν οι ίδιοι για το ποιος θα είναι εκπρόσωπός τους στο κοινοβούλιο αλλά και τα μέλη του κόμματος δεν χρειάζεται να ασχολούνται με το ποιος/α θα είναι μέλος του ή (συμ)πρόεδρος. Η ίδια η Figen Yüksekdağ δεν χρειάζεται να έχει κάποιες υποχρεώσεις πλέον, είναι “ελεύθερη” από τις υποχρεώσεις που της δημιουργούσε η θέση της συμπροέδρου του HDP! Δεν χρειάζεται επίσης να εφαρμόζεται το άρθρο 67 του Τουρκικού Συντάγματος που προνοεί για τα δικαιώματα και την λειτουργία των πολιτικών κομμάτων. Και να σκεφθεί κανείς ότι ο Ερντογάν κέρδισε αρχικά την πλειοψηφία υποσχόμενος ότι θα καταργήσει το αυταρχικό κράτος και θα προστατεύσει το Σύνταγμα και τη Δημοκρατία, αλλά σταδιακά μετατράπηκε σε απόλυτο μονάρχη και στην κύρια απειλή για τη δημοκρατία και τη συνταγματική τάξη στην γειτονική χώρα.
 
Τέτοιες αποφάσεις εκθέτουν το καθεστώς Ερντογάν και θέτουν προ των ευθυνών τις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης, των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Ιδιαίτερα, όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση, σεβόμενη τις ευρωπαϊκές αξίες, τις αρχές της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού, πρέπει να θέσει το καθεστώς προ των ευθυνών του και να σταματήσει να κλείνει τα μάτια μπροστά σε αδιανόητες πρακτικές που απειλούν τους Τούρκους πολίτες αλλά και διαβρώνουν την δημοκρατία σε ευρύτερες περιοχές, ακόμα και μέσα στην ΕΕ. Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι είναι από τα πιο βασικά πολιτικά δικαιώματα, δεν θα πρέπει να είναι ανταλλάξιμο με όποιες άλλες πολιτικές συμφωνίες (πχ προσφυγικό).
 
  
 
Χάινριχ Μπελ (Heinrich Boell) ήταν ένας Γερμανός μαχητικός συγγραφέας, από αντιναζιστική οικογένεια, ένας από τους δημοφιλέστερους Γερμανούς συγγραφείς. Θεωρείται αυτός που εκφράζει πιο άμεσα την μεταπολεμική γερμανική συνείδηση και την κριτική στο γερμανικό ναζιστικό παρελθόν.. Έργα του άρχισαν να δημοσιεύονται από το 1947. Ξεκίνησε να περιγράφει την άθλια ζωή των στρατιωτών κατά την διάρκεια του πολέμου. Στη συνέχεια η κριτική του στράφηκε στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της σύγχρονής του Γερμανίας. Μάλιστα συχνά έγραφε σε πρώτο πρόσωπο. Από τα πιο γνωστά του έργα είναι το "Ομαδικό πορτραίτο με μια κυρία", (1971) είναι μια αναπαράσταση της ζωής στην Γερμανία από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τη δεκαετία του 1970, με καυστική σάτιρα και κοινωνικό προβληματισμό, "Οι απόψεις ενός κλόουν" (1963) καθώς και "Η Χαμένη Τιμή της Κατερίνας Μπλουμ" (1974) που έγινε και ταινία (με λίγο τροποποιημένο τίτλο "Η Χαμένη Τιμή της Καταρίνα Μπλουμ"). To 1972 έλαβε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
    
Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του (1917-1985) και διοργανώνονται εκδηλώσεις σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων είναι και η Ελλάδα.
 
 
Το όνομά του φέρει και το Γερμανικό πολιτικό ινστιτούτο που είναι κοντά στους Γερμανούς Πράσινους. Παράρτημά του υπάρχει και στην Ελλάδα (με έδρα στη Θεσσαλονίκη), που συμβάλλει σημαντικά σε συνεργασία με ελληνικούς φορείς σε θέματα πολιτικής σκέψης, δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πράσινης οικονομίας, κοινωνικής οικονομίας, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας http://gr.boell.org/el
 
 
  • Έργα του

    • Der Zug war pünktlich (Το τραίνο ήρθε στην ώρα του, 1949)
    • Wanderer, kommst du nach Spa... (Ω ξειν, άγγειλον Λακεδ..., 1950, διήγημα)
    • Nicht nur zur Weinachtszeit (Όχι μόνο τα Χριστούγεννα, 1951, διήγημα)
    • Wo warst du, Adam? (Πού ήσουν, Αδάμ ;, 1951)
    • Und sagte kein einziges Wort (Και δεν πρόφερε ούτε μια λέξη, 1953)
    • Das Brot der frühen Jahre (Το ψωμί των πρώτων χρόνων, 1955)
    • Doktor Murkes gesammeltes Schweigen (Η συλλογή σιωπής του δρα Μούρκε, 1958)
    • Billard um halb zehn (Μπιλιάρδο στις εννιάμιση, 1959)
    • Ansichten eines Clowns (Απόψεις ενός κλόουν, 1963)
    • Die verlorene Ehre der Katharina Blum (Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ, 1974)
    • Gruppenbild mit Dame (Ομαδικό πορτραίτο με μια κυρία, 1971)
    • Was soll aus dem Jungen bloß werden? Oder: Irgendwas mit Büchern (Τι θα γίνει το παιδί; ή Κάτι για τα βιβλία, 1981)
    • Frauen vor Flusslandschaft (Γυναίκες σε τοπίο με ποτάμι, 1985)
    • Es wird etwas geschehen (Κάτι θα γίνει, διήγημα)
    • Hauptstadtisches journal (Πρωτευουσιάνικο ημερολόγιο, διήγημα)
    • Der Wegwerfer (Ο απορριμματολόγος, διήγημα)

    Μεταφράσεις στα Ελληνικά

    • Μπιλιάρδο στις εννιάμιση (Εκδόσεις Ζάρβανος, 1972)
    • Απόψεις ενός κλόουν (Εκδόσεις ΦΛΙΠΠΕΡ, 1973)
    • Ομαδικό πορτραίτο με μια κυρία (Εκδόσεις Ζαρβάνος, 1972)
    • Γυναίκες σε τοπίο με ποτάμι (Εκδόσεις Γράμματα, 1987)
    • Όχι μόνο τα Χριστούγεννα - Η συλλογή σιωπής του δρα Μούρκε - Κάτι θα γίνει - Πρωτευουσιάνικο ημερολόγιο - Ο απορριμματολόγος (Εκδόσεις Πατάκης, 1996)

                                                                        ENERGY POVERTY banner smaller

       Η ενεργειακή φτώχεια αρχίζει να αναγνωρίζεται σε παγκόσμιο επίπεδο ως ένα κοινωνικό πρόβλημα με αυξάνουσα σημασία και σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία πολλών εκατομμυρίων πολιτών. Θέλοντας να αναδείξει τις επιπτώσεις του φαινομένου στην Ελλάδα και να συνεισφέρει στον δημόσιο διάλογο για την αντιμετώπισή του, το Ίδρυμα Χάινριχ Μπελ Ελλάδας εκδίδει την μελέτη «Ενεργειακή φτώχεια στην Ελλάδα: Προτάσεις κοινωνικής καινοτομίας για την αντιμετώπιση του φαινομένου» σε συνεργασία με την ΚοινΣΕπ «Άνεμο Ανανέωσης» και το ΙΝΖΕΒ – Ινστιτούτο Κτιρίων Μηδενικής Ενεργειακής Κατανάλωσης.

      Σε ό,τι αφορά την Ευρώπη, το φαινόμενο της ενεργειακής φτώχειας επιδεινώνεται τα τελευταία χρόνια ακόμη και στις οικονομικά εύρωστες χώρες, καθώς η τελική τιμή της ενέργειας αυξάνεται, δίχως όμως να υπάρχει ανάλογη αύξηση στα εισοδήματα των οικονομικά ασθενέστερων στρωμάτων. Στη Γερμανία, για παράδειγμα, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, το 21,5% των νοικοκυριών της χώρας (8,5 εκατομμύρια πολίτες) ζούσε το 2013 σε κατάσταση ενεργειακής φτώχειας. Στη δημόσια συζήτηση δε, δεν λείπουν φωνές που καταφέρονται κατά της ενεργειακής μετάβασης σε καθαρές πηγές ενέργειας, αποδίδοντας σε αυτήν την πολιτική την άνοδο της ενεργειακής φτώχειας, ως συνέπεια της αύξησης των τιμών της ενέργειας. Η κριτική αυτή όμως αυτή αποκρύπτει την πολυπαραγοντική φύση του φαινομένου καθώς και τις πολύπλευρες διαστάσεις του προβλήματος, δυσχεραίνοντας την αντιμετώπισή του.

   Στην μελέτη, που συνέταξαν οι Alice Κοροβέση, Κυριακή Μεταξά, Ελευθερία Τουλουπάκη και Νίκος Χρυσόγελος, παρουσιάζονται οι παράγοντες που συνθέτουν το πολύπλευρο πρόβλημα της ενεργειακής φτώχειας καθώς και οι κοινωνικές, οικονομικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις του. Στη συνέχεια γίνεται αναφορά σε πολιτικές και καλές πρακτικές για την αντιμετώπιση του φαινομένου από διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης, περιλαμβάνει μια σειρά προτάσεων για την αντιμετώπιση του προβλήματος στην Ελλάδα που δείχνουν την κατεύθυνση στην οποία πρέπει να κινηθούν οι πολιτικές αντιμετώπισης της ενεργειακής φτώχειας. Πιο συγκεκριμένα, οι προτάσεις αυτές καταδεικνύουν την ανάγκη για μια ολιστική προσέγγιση πράσινης, κοινωνικής καινοτομίας που σε συνδυασμό με την επαρκή τεκμηρίωση του φαινομένου, μπορεί να προσφέρει βιώσιμες λύσεις, αναφορικά και με τα σημερινά δεδομένα της Ελλάδας.

   Οι προτάσεις που αναπτύσσονται σε τέσσερις βασικούς άξονες: αλλαγές στην πολιτικήενημέρωση και εκπαίδευση, αύξηση της ενεργειακής αποδοτικότητας των κτιρίων και αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από τις αρχές και όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς, ώστε να μπουν οι βάσεις για μια συγκροτημένη στρατηγική και μια αποτελεσματική και βιώσιμη πολιτική καταπολέμησης της ενεργειακής φτώχειας, την οποία υφίστανται τόσοι συμπολίτες μας.

Βρείτε την ηλεκτρονική έκδοση της μελέτης εδώ

 

3 Μάρτη: Παγκόσμια Ημέρα για την Άγρια Ζωή: Να σταματήσουμε να εξοντώνουμε τους υπόλοιπους κατοίκους του πλανήτη

Ο ΟΗΕ έχει ορίσει την 3η Μαρτίου ως την Παγκόσμια Ημέρα για την Άγρια Ζωή #WorldWildlifeDay. Είναι μια ευκαιρία για να γιορτάσουμε τις πολλές όμορφες και τις ποικίλες μορφές της άγριας πανίδας και χλωρίδας, είναι μια ευκαιρία ευαισθητοποίησης για τις υπηρεσίες και της παροχές που παρέχει η άγρια ζωή στους ανθρώπους και τις κοινωνίες.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ τονίζουμε ότι πέρα από γιορτή η ημέρα αυτή πρέπει να μας αφυπνίσει, να μας κάνει σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε και εμείς για να σταματήσει η εξόντωση της άγριας ζωής, η εξόντωση των υπόλοιπων συγκάτοικών μας στον πλανήτη Γη. Μας υπενθυμίζει ότι μπορούμε να κυνηγήσουμε την εμπειρία και την άγρια ζωή με μια κάμερα στο χέρι και όχι με ένα όπλο.

Η Παγκόσμια Ημέρα για την Άγρια Ζωή μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι το έγκλημα ενάντια στην άγρια ζωή, που έχει σοβαρές περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις, έχει εξελιχθεί σε μια οργανωμένη εγκληματική δραστηριότητα ανάλογη με το εμπόριο όπλων και ναρκωτικών. Και για να αντιμετωπιστεί πρέπει η εφαρμογή της διεθνούς και ευρωπαϊκής νομοθεσίας να συνδυαστεί με την ενεργοποίηση και ευαισθητοποίηση των κοινωνιών και των πολιτών ώστε να σταματήσουν να ζητάνε ή να αγοράζουν τα προϊόντα του εγκλήματος.

Η προστασία της άγριας ζωής δεν είναι απαραίτητη μόνο για τις ανάγκες του ανθρώπου, έχει μια εγγενή αξία και πρέπει να αναγνωρίζουμε το δικαίωμα ύπαρξης της, την υποχρέωση που έχουμε να διατηρήσουμε την οικολογική και γενετική ποικιλότητα.

Φυσικά η άγρια ζωή έχει ανυπολόγιστη αξία και συμβολή στην ανθρώπινη ευημερία, έχει σημαντικές κοινωνικές, οικονομικές, επιστημονικές, εκπαιδευτικές, πολιτιστικές, ψυχαγωγικές και αισθητικές πτυχές που δεν μπορούν να αντικατασταθούν όσα χρήματα και να διαθέσουμε.

Όλα τα κράτη, τα Ηνωμένα Έθνη, η ΕΕ, οι τοπικές αρχές, η κοινωνία των πολιτών, οι ίδιοι οι πολίτες, η εκπαιδευτική κοινότητα, τα ΜΜΕ πρέπει να παίζουν τον ρόλο τους για την προστασία της άγριας ζωής, τον περιορισμό του εμπορίου άγριας ζωής, την διατήρηση κι αποκατάσταση των οικοσυστημάτων, και του φυσικού πλούτου.

Οι νέοι και οι νέες, περισσότερο ευαισθητοποιημένοι/ες για την προστασία της άγριας ζωής αλλά και αυτοί/ες που πρέπει να έχουν μεγαλύτερο ρόλο για το δικό τους μέλλον, μπορούν και πρέπει να παίξουν αποφασιστικό ρόλο στην προστασία της άγριας ζωής. Εξάλλου φέτος το μήνυμα είναι “Listen to the Young Voices.”

loveParis
 
Οι Πράσινοι-Αλληλεγγύη καταδικάζουμε με τον πιο απερίφραστο τρόπο την επίθεση-εμπρησμό τα ξημερώματα της Κυριακής προς Δευτέρα στο Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας, επίθεση στον πολιτισμό. Οι ανεγκέφαλοι της επίθεσης χτύπησαν το Γαλλικό Ινστιτούτο, ένα ίδρυμα με τεράστια προσφορά στην εκπαίδευση και τον πολιτισμό και μεγάλη συνεισφορά στην ελληνογαλλική φιλία, ιδιαίτερα μάλιστα στα χρόνια της χούντας.
 
Nous, le parti grec Verts-Solidarité, condamnons fermement l’incendie volontaire contre l’Institut Français d’Athènes, et nous restons attachés aux valeurs culturelles qu’il a promu, et continue de promouvoir, toutes ces dernières années!