Τι #διαφορετικό κάναμε στο #WELCOMMON

Ένα κέντρο φιλοξενίας προσφύγων μπορεί να είναι ένας χώρος καινοτομίας, παραγωγής νέων μοντέλων, ανταλλαγής εμπειριών και εκπαίδευσης;

Στο WELCOMMON αποδείξαμε ότι όχι μόνο είναι εφικτό αλλά κι αναγκαίο. Φιλοξενήσαμε πολλές συναντήσεις, σεμινάρια, εκδηλώσεις, δεχθήκαμε εκατοντάδες επισκέπτες από 5 ηπείρους και δεκάδες χώρες που θέλησαν να μελετήσουν το μοντέλο μας.

Δεν ήταν μια απλή φιλόξενη αντιμετώπιση εκ μέρους μας, εκ μέρους του ΑΝΕΜΟΥ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ που οργάνωσε και λειτούργησε το WELCOMMON για 1,5 χρόνο, αλλά μια ευκαιρία για ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών καθώς και μια μοναδική ευκαιρία άμεσης συνάντησης και συζήτησης μεταξύ ενδιαφερομένων φορέων και φιλοξενούμενων προσφύγων.

Δημιουργήσαμε γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ αυτών που μελετάνε ή σχεδιάζουν ή λαμβάνουν αποφάσεις για τους πρόσφυγες και των ανθρώπων που είναι πρόσφυγες, των ανθρώπων που βιώνουν την προσφυγιά, των ανθρώπων που πρέπει να έχουν λόγο για τις πολιτικές που τους αφορούν…

Δεν ήταν λίγο να έρχονται απευθείας σε επικοινωνία και να συναντάνε οι πρόσφυγες τους πολιτικούς από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, τα ινστιτούτα, τα ιδρύματα, τις κοινωνικές κι ανθρωπιστικές οργανώσεις, τους πανεπιστημιακούς, τους εκπροσώπους δήμων κι ερευνητικών κέντρων, ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Με αφελή κι απότομο τρόπο η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και η ΕΑΤΑ Δήμου Αθηναίων θεώρησαν ότι είναι περιττά τέτοια καινοτόμα κέντρα, ότι όλα λύνονται μόλις οι πρόσφυγες πάνε σε ένα διαμέρισμα, ακόμα και οι πιο ευάλωτοι. Βέβαια ούτε όλα τα καμπ ούτε όλες οι μεγάλες δομές έκλεισαν, ούτε όλοι οι πρόσφυγες έχουν ενταχθεί κοινωνικά επειδή μεταφέρθηκαν σε κάποιο διαμέρισμα. Έκλεισαν όμως δύο από τα πιο καινοτόμα προγράμματα, το #WELCOMMON (Αθήνα) και το The Elpída Home for Refugees (στη Θεσσαλονίκη).

Ένα ερώτημα που έθεσαν πολλοί/ες από τους/τις φιλοξενούμενους/ες μας όταν τους ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να μετακινηθούν σε διαμερίσματα και να αφήσουν την κοινότητά μας αλλιώς θα έβγαιναν από το πρόγραμμα «προστασίας» θέτει τα πράγματα σε μια διαφορετική βάση. «Γιατί αποφασίζετε για εμάς, χωρίς να μας ρωτήσετε»; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα οι ίδιοι οι πρόσφυγες να αποφασίζουν σε ποιο μοντέλο φιλοξενίας θα ήθελαν να μείνουν «όσο διαρκεί η προστασία τους»; Σε διαμέρισμα ή σε κοινότητα ή σε κοινωνική κατοικία ή σε καμπ, για παράδειγμα. Πολύ περισσότερο αφού η χρηματοδότηση είναι 100% από ευρωπαϊκούς πόρους και δωρητές κι αφορά τους πρόσφυγες;

#withrefugees #refugees #socialinclusion #innovation #Ελλάδα #humanrights

Η κυβέρνηση κάτω από τη γενική κατακραυγή υποχρεώθηκε να αποσύρει το νομοσχέδιο για τα κατοικίδια κι αδέσποτα ζώα. Απαράδεκτο, πρόχειρο, άσχετο με την πραγματικότητα ήταν το νομοσχέδιο για τα ζώα (κατοικίδια και αδέσποτα). Καμία σχέση δεν έχει με τις σύγχρονες αντιλήψεις για το πώς συμφιλιώνουμε τους ανθρώπους, τα ζώα και την πόλη.

Ναι δεν είναι όλοι φιλόζωοι επειδή τυχαίνει να έχουν κατοικίδια. Υπάρχουν άνθρωποι που βασανίζουν ή ταλαιπωρούν τα ζώα "τους". Το ότι έχουν κατοικίδιο δεν τους κάνει αυτομάτως "φιλόζωους". Το νομοσχέδιο, αν και υποτίθεται πάει να βάλει τάξει στο θέμα, μειώνει τις ποινές για όσους ταλαιπωρούν τα ζώα, τα βασανίζουν, τα σκοτώνουν.

Από την άλλη τιμωρεί αυτούς που νοιάζονται, που μπορεί να βρουν ένα πληγωμένο ζώο και θέλουν να το περιθάλψουν, χαρατσώνει όσους πράγματι θα φροντίσουν για να περνάνε καλά τα ζώα με τα οποία συγκατοικούν, αναγνωρίζοντας ότι και αυτά συμβάλλουν στο να ζουν οι ίδιοι/ες καλύτερα. Είναι αμοιβαία η σχέση.

Αν το νομοσχέδιο είχε ως στόχο να συμβάλλει στην μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση των πολιτών για την προστασία των ζώων θα έκανε άλλες επιλογές. Θα προσπαθούσε να μειώσει ή και να τιμωρήσει - με αυστηρότητα, θέλετε, με αυστηρότητα - αυτούς που εγκαταλείπουν τα ζώα ή τα βασανίζουν Αλλά δεν θα έκανε δύσκολη την ζωή όσων προσπαθούν να προστατέψουν τα δικαιώματα των ζώων συλλογικά ή ατομικά. Δεν θα έπρεπε δηλαδή να υιοθετεί απαράδεκτες διατάξεις που ουσιαστικά τιμωρούν όσους είναι πράγματι φιλόζωοι.

Χιλιάδες άνθρωποι έχουν ευαισθητοποιηθεί τα τελευταία χρόνια Δεν ευθύνονται αυτοί - οι φιλόζωοι - για τα αδέσποτα, ευθύνονται αυτοί που είναι δήθεν "φιλόζωοι" και αντιμετωπίζουν τα ζώα ως άλλο ένα καταναλωτικό αγαθό, που όταν το βαρεθούν το εγκαταλείπουν. Από την άλλη χιλιάδες άνθρωποι δεν θα ανεχθούν πλέον να βασανίζονται ζώα, να πετάγονται στο δρόμο, να θανατώνονται. Αυτοί είναι οι σύμμαχοι στις αλλαγές, στην προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν και οι υπόλοιποι πολίτες. Στην λογική αυτή, ναι χρειάζονταν νέο νομοσχέδιο, αλλά όχι ότι να είναι.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι ο Γ. Τσιρώνης που έχει την ευθύνη της σύνταξής του από την πλευρά της κυβέρνησης δεν εκφράζει τους οικολόγους, τουλάχιστον όλους/ες εμάς που χρόνια αγωνιζόμαστε στο οικολογικό και πράσινο κίνημα. Προσωπικά λυπάμαι για όλο αυτό, θα μπορούσα να πω ότι δεν με αφορά αφού εγώ έφυγα από τους Οικολόγους Πράσινους τον Μάρτη 2014 (για παρόμοια θέματα). Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε σαφώς αλλού, δεν θα υποστηρίζαμε ποτέ ένα τέτοιο τερατούργημα. Αλλά όμως νοιώθω ότι ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να καταλάβει τέτοιες διαφορές. Σου λέει, κοίτα τι κάνει ο "οικολόγος" υπουργός! Ίσως είναι παγκόσμια πρωτοτυπία ένας "οικολόγος" σε υπουργική θέση να ξεσηκώνει τόσο μεγάλη κατακραυγή από ανθρώπους που είναι ευαισθητοποιημένοι για τα δικαιώματα των ζώων. Αυτό δυστυχώς λέει από μόνο του πολλά. Να ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, ότι δεν είσαι "οικολόγος" επειδή αυτοχαρακτηρίζεσαι έτσι. Το αν είσαι ή δεν είσαι αποδεικνύεται από τις πράξεις σου.

Οι κινητοποιήσεις των ευαισθητοποιημένων πολιτών, των οργανώσεων καθώς και η έκκληση που διακινήθηκε μέσω του AVAAZ.ORG, για απόσυρση του απαράδεκτου νομοσχεδίου έπαιξαν τον ρόλο τους για την απόσυρση του.
https://secure.avaaz.org/…/Prothypoyrgo_Alexi_Tsipra_Ypoy…/…

Τώρα χρειάζεται να διαμορφωθεί ένα νέο σχέδιο μέσα από διάλογο με τις φιλοζωϊκές οργανώσεις, τους επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς και την αυτοδιοίκηση που θα είναι ισορροπημένο, θα αναζητεί λύσεις που θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα των ζώων, την ανάπτυξη μιας υπεύθυνης συμπεριφοράς από τους πολίτες και θα αναγνωρίζει την σημαντική σχέση ανθρώπων - κατοικίδιων. Καλά παραδείγματα υπάρχουν πολλά, απαιτείται όμως ουσιαστικός διάλογος και να ακουστεί η φωνή και οι απόψεις των ανθρώπων μέσα από τις οργανώσεις που γνωρίζουν τα θέματα.

Τι #διαφορετικό κάναμε στο #WELCOMMON
Στον 1,5 χρόνο λειτουργίας του #WELCOMMON φιλοξενήσαμε στο καινοτόμο, κοινοτικό κέντρο μας 40 νεογέννητα, σε σύνολο 600 προσφύγων. Τα περισσότερα γεννήθηκαν ενώ φιλοξενούσαμε την μητέρα στο κέντρο μας, κάποια ήρθαν αμέσως μετά την γέννα.
                         
Τα μωρά-πρόσφυγες και οι μητέρες τους (στην διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και μετά τη γέννα) βρήκαν σε εμάς μια ολοκληρωμένη φροντίδα:
– αξιοπρεπή διαμονή και κατάλληλη διατροφή, αντίκρισαν τον κόσμο σε ένα καλύτερο περιβάλλον (όχι μέσα σε ερείπια, σκηνές, λάσπες, βόμβες),
– υποστήριξη από νοσηλεύτρια και μαία για να είναι ομαλή η γέννα και η ανάπτυξη του μωρού, ακόμα και σε ιδιαίτερες καταστάσεις (πρόωρη γέννα, εγκυμοσύνη ατόμων με άλλα προβλήματα υγείας, όπως διαβήτης, AIDs κα),
– υποστήριξη από εθελοντές γιατρούς (αραβόφωνοι εθελοντές από την Στέγη Συρίων Ελλάδας, Red Cross Spain, Doctors Without Frontiers, δημόσιες δομές),
– εξετάσεις,
– εμβολιασμοί,
– πλήρη ιατρικό φάκελο και συνοδεία στα νοσοκομεία και μαιευτήρια με διερμηνείς, κοινωνικούς λειτουργούς ή/και νοσηλευτικό προσωπικό,
– μωρουδιακά, παιδικά είδη, καροτσάκια, μπανάκια, κρέμες,
– εκπαίδευση των μανάδων αλλά και πατεράδων για φροντίδα του μωρού, αλλά κι ανατροπή των στερεότυπων, ότι η φροντίδα του μωρού είναι υπόθεση μόνο της μητέρας,
– στήριξη της οικογένειας ψυχολογικά και κοινωνικά,
– ενδυνάμωση με στόχο την αυτόνομη διαβίωση (δεν είναι αυτόματο για ανθρώπους που έχουν ζήσει αυτά που ζουν οι πρόσφυγες),
– πρόσβαση των γονιών σε κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις (κινηματογράφο, μουσική, θέατρο, χορό, γιόγκα), σε μαθήματα γλώσσας, σε ενδυνάμωση δεξιοτήτων,
– συμβουλευτική για ότι χρειάζεται μια οικογένεια σε ανάλογες περιπτώσεις.
    
Όλα αυτά δεν ήταν μόνο για το καλό των προσφύγων, αλλά και του δημόσιου συστήματος υγείας (διευκόλυνση των γιατρών και του προσωπικού των νοσοκομείων στο έργο τους), της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα. Δείχνουν πώς μπορούμε να έχουμε μια πιο αποτελεσματική πολιτική κοινωνικής συνοχής και κοινωνικής ένταξης, χωρίς να αφήνονται άνθρωποι μόνοι τους. Βρίσκονται, έτσι, λύσεις σε σημαντικά προβλήματα.
Συμβάλλαμε στην συνύπαρξη, στον διαπολιτισμικό διάλογο, στην συνεργασία, στην διαμόρφωση μιας κοινής ταυτότητας «κοινότητας του WELCOMMON» με την συμμετοχή ανθρώπων-προσφύγων από 22 διαφορετικές εθνότητες και καταγωγές, που ασπάζονται διαφορετικές θρησκείες και έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις, αλλά και 200 εθελοντών από 4 ηπείρους,
όταν η αποδοχή του «διαφορετικού» δεν είναι αυτό που κυριαρχεί σήμερα.
Μπορούμε την σημαντική αυτή εμπειρία να την αξιοποιήσουμε για την στήριξη κι ενδυνάμωση, μέσω της κοινότητας, άλλων ομάδων του πληθυσμού που αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα.
Δεν είναι τυχαίες οι επισκέψεις στο WELCOMMON του Συνήγορου του Παιδιού, Γ. Μόσχου και των συνεργατών του, καθώς και τα καλά τους λόγια για το έργο μας
 
Ναι, κάτι προσφέραμε όλοι/ες μαζί ως κοινότητα (προσωπικό, εθελοντές, φίλοι και φίλες, πρόσφυγες).
Πολλά παιδικά χαμόγελα. Ευχαριστούμε
 
Keep on Walking #withrefugees #refugees #socialinclusion #health #innovation #Athens #Ελλάδα #μωρά #παιδιά

Πιο σπαρταριστό δεν μπορεί να είναι. Το "Σωματείο Παραγωγής Ενέργειας ΔΕΗ - ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ" τοποθετείται: "Η ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΕIΝΑΙ ΑΠΑΤΗ". Τo είπε ο Πούτιν και ο Farange, ξέρετε αυτός ο Βρετανός που οδήγησε τη χώρα του στην καταστροφή και μετά δεν βγήκε καν βουλευτής....

Ιδού το Δελτίο Τύπου " τους σπαρταριστό"

"Ο Σπάρτακος για μία ακόμα φορά, θα συμμετέχει συμβολικά στην συγκεκριμένη δράση εκτιμώντας ότι «Η ώρα της Γης» δεν εξαντλείται σε μία ώρα πόσο μάλλον με πρακτικές τέτοιας μορφής.

Σαφώς και κανένας δεν είναι ενάντια στο περιβάλλον, κανένας δεν λέει «όχι» σε ενέργειες που μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής στον πλανήτη γη, κανένας δεν προσδοκά καταστάσεις που βλάπτουν φύση και άνθρωπο.

Η νοοτροπία όμως ισοπέδωσης των πάντων είναι μία άλλη ιστορία στην οποία ΝΑΙ, είμαστε αντίθετοι.

Την ώρα που κάποιοι «εφηύραν» την κλιματική αλλαγή και αποφάσισαν να της φορτώσουν όλα τα δεινά που μπορεί να φανταστεί κάποιος, την ίδια αυτή ώρα ο τόπος βρίθει από τις «κακές γλώσσες» που μιλούν για την απάτη της κλιματικής αλλαγής.

Το 2015 -για μία ακόμα φορά- ο Βλαντιμίρ Πούτιν χαρακτήρισε την κλιματική αλλαγή ως «απάτη» που χρησιμοποιείται για να περιορίσει τη βιομηχανική ανάπτυξη πολλών χωρών, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας.

Λίγο νωρίτερα, στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ο Farange παρουσιάζει δύο φωτογραφίες της NASA με τους πάγους του βόρειου ημισφαιρίου του μήνα Αυγούστου των ετών 2012 και 2013, που αποδεικνύουν ότι οι πάγοι αυξάνονται αντί να …λιώνουν !!! "

Τι λένε οι άνθρωποι!!!! Ούτε επιστήμονες παραδέχονται, ούτε το Πρόγραμμα του ΟΗΕ για το Περιβάλλον, ούτε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Μετεωρολογίας, ούτε την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας.

Ο Τραμπ, ο Πούτιν και ο Farange ξέρουν καλύτερα....

Ούτε βέβαια έχουν ακούσει για την έκθεση του Παγκόσμιου Ορανισμού Μετεωρολογίας που διαπιστώνει αύξηση της μέσης θερμοκρασίας κατά 1,1 βαθμούς Κελσίου από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης ούτε ότι οι πολίτες πληρώνουν δεκαπλάσια ποσά επιδότησης για τα ορυκτά καύσιμα σε σχέση με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως για παράδειγμα οι Βρετανοί πληρώνουν £412 για επιδοτήσεις στα ορυκτά καύσιμα & £55 για επιδοτήσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας

Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.

Οι Ολλανδοί Πράσινοι @GroenLinks (ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ) μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος αναδείχθηκαν ως η πρώτη πολιτική δύναμη σε 11 πόλεις στις δημοτικές εκλογές, ενώ και σε πολλές άλλες περιοχές θα παίξουν κρίσιμο ρόλο). Μεταξύ άλλων:

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Ο Ποδονίφτης είναι μέρος του ρέματος / ποταμού που πηγάζει από την Πεντέλη, συνεχίζει στην ρεματιά Χαλανδρίου, φτάνει στη Φιλοθέη, και τελικά καταλήγει στον Κηφισό, διασχίζοντας περιοχές της Ν. Ιωνίας, της Φιλαδέλφειας και της Αθήνας.

Ένα μέρος του όμως καλύφθηκε στη δεκαετία του 90, ενώ τώρα η Περιφέρεια Αττικής, θέλει να εγκιβωτίσει τα τελευταία 800 μέτρα φυσικής κοίτης, να μετατρέψει δηλαδή σε τσιμεντένιο ανοιχτό αγωγό ομβρίων το ποτάμι.

Μέσα στην περιοχή του ρέματος μπορούμε να δούμε τουλίπες και ορχιδέες, ευκαλύπτους τουλάχιστον 60-80 χρόνων, φοίνικες, ορνιθόγαλα, μαυρομάτες, σταχτοσουσουράδες, κοκκινολαίμηδες, φρύνους κα. Και κάποια σπήλαια...

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Η περιοχή έχει χαρακτηριστεί ως ιδιαίτερου περιβαλλοντικού ενδιαφέροντος (ΦΕΚ 281Δ/23-3-93) και υποτίθεται ότι τυγχάνει προστασίας από το ισχύον θεσμικό πλαίσιο.

Δυστυχώς όμως η Περιφέρεια θέλει να μετατρέψει το ποτάμι σε τσιμεντένιο αγωγό. Η κινητοποίηση των πολιτών θα αλλάξει όμως τα σχέδια. Αντί για την καταστροφή του, ο Ποδονίφτης να γίνει σύμβολο μιας νέας εποχής επιστροφής της φύσης μέσα στην πόλη

Ευτυχώς υπάρχουν ενεργοί πολίτες που αγωνίζονται για τα ρέματα - η οικολογική αξία τους έχει αναγνωριστεί αλλά ουδέποτε αυτή η γνώση εντάχθηκε πραγματικά στον σχεδιασμό.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Στις 18/3/2018 αρκετοί πολίτες κάθε ηλικίας συμμετείχαμε στην πρόσκληση κινήσεων και πρωτοβουλιών για την σωτηρία του Ποδονίφτη και περπατήσαμε στις όχθες του. Ναι μέσα σε μια αστική περιοχή υπάρχει ένας φυσικός παράδεισος που θα μπορούσε να καθαριστεί και να αποτελέσει τμήμα μιας μεγάλης “πράσινης ζώνης” που θα συνδέει το ρέμα αυτό (έχει νερό χειμώνα-καλοκαίρι), το πάρκο Προμπονά, άλλα μικρά πάρκα και ρέματα που υπάρχουν στην περιοχή με το Άλσος Φιλαδέλφειας σε πρώτη φάση, κι αργότερα, γιατί όχι, και με το Πάρκο Τρίτση και το Άλσος Βεϊκου. Κάτι τέτοιο θα επιδρούσε ευεργετικά τόσο στην ποιότητα ζωής των κατοίκων μιας μεγάλης αστικής περιοχής και στην ανθεκτικότητα της περιοχής απέναντι σε ακραία καιρικά φαινόμενα αλλά και στην προώθηση ενός νέου μοντέλου πιο πράσινης οικονομίας. Μέσα σε αυτή την ζώνη υπάρχουν, εξάλλου, ενδιαφέροντα βιομηχανικά κτίρια που κάποτε έπαιζαν ρόλο στην οικονομία της χώρας, αλλά σήμερα είναι ερείπια, σύμβολα μιας εποχής οικονομικής άνθισης κι ενός βιομηχανικού μοντέλου, που έφτασε όμως στο τέλος του.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Τα κτίρια αυτά ενταγμένα σε ένα νέο μοντέλο “πράσινων υποδομών” θα μπορούσαν να αποκατασταθούν και μετατραπούν σε κέντρα πολιτισμού και (κοινωνικής – πράσινης) καινοτομίας ώστε να συμβάλλουν στην αναζωογόνηση της οικονομίας της περιοχής.

Ευτυχώς η κινητοποίηση των πολιτών ανάγκασε τους δύο από τους τρεις δήμους που εμπλέκονται (Δήμος Ν. Φιλαδέλφειας - Ν Χαλκηδόνας και Δήμος Αθηναίων) να τοποθετηθούν εναντίον των σχεδίων της περιφέρειας να μετατρέψει αυτή την οικολογικά σημαντική περιοχή σε τσιμεντένιο αγωγό.

Ο Ποδονίφτης είναι μέρος του ρέματος / ποταμού που πηγάζει από την Πεντέλη, συνεχίζει στην ρεματιά Χαλανδρίου, φτάνει στη Φιλοθέη, και τελικά καταλήγει στον Κηφισό. Ένα μέρος του όμως καλύφθηκε στη δεκαετία του 90, ενώ τώρα η Περιφέρεια Αττικής, θέλει να εγκιβωτίσει τα τελευταία 800 μέτρα φυσικής κοίτης, να μετατρέψει σε τσιμεντένιο ανοιχτό αγωγό ομβρίων το ποτάμι.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ νοιώθουμε βαθύτατη θλίψη και ντροπή. Οι Κούρδοι στο #Afin έμειναν μόνοι και αβοήθητοι. παρά το γεγονός ότι οι Κούρδοι συνέβαλαν καθοριστικά για να περιοριστεί δραστικά ο ISIS και οι τζιχαντιστές τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους, να απελευθερωθούν οι περιοχές που είχαν καταληφθεί
.    
 
Χιλιάδες άνθρωποι εγκατέλειψαν το #Afin και έγιναν πρόσφυγες, αν και η περιοχή ήταν μια από τις ήρεμες, χωρίς καθόλου παρουσία τρομοκρατών. Αντιθέτως, μαζί με τα στρατεύματα του Ερντογάν εισήλθαν στα χωριά και στην πόλη φανατικοί ισλαμιστές - σύμμαχοι του Ερντογάν - που λεηλάτησαν τα πάντα (όπως είχε συμβεί και στις περιοχές από όπου είχε περάσει παλιότερα ο ISIS).
 
Χιλιάδες νέοι πρόσφυγες από την #Ghouda και το #Afin λοιπόν, κυρίως άμαχοι, που θα αναγκαστούν να αναζητήσουν κάποιο ασφαλές καταφύγιο στις γειτονικές χώρες, κάποιοι θα πνιγούν στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο, στην προσπάθειά τους να σωθούν. ελάχιστοι θα φτάσουν τελικά σε κάποια ευρωπαϊκή γωνιά.
Είμαστε εντάξει, λοιπόν, με την συνείδησή μας, που οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν στηρίξει την πολιτική τους για το προσφυγικό στον Ερντογάν, και γιαυτό κλείνουν τα μάτια μπροστά στην βαρβαρότητα του Σουλτάνου; Δεν θα περιμέναμε κάτι άλλο από τον Τραμπ και τον Πούτιν, αλλά η Ευρώπη και κυρίως οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις γιατί κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στην νέα αυτή σφαγή; Μερικές φορές δεν κλείνουν απλώς τα μάτια τους, αλλά και πουλάνε όπλα και τανκς στους εισβολείς, όπως για παράδειγμα η Γερμανική κυβέρνηση παρά τις έντονες αντιδράσεις των Γερμανών Πρασίνων.
Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.
 
Ας ανοίξουμε μια σοβαρή πολιτική συζήτηση, εν όψει ευρωεκλογών (26 Μαΐου 2019), εθνικών εκλογών (όποτε γίνουν) και τοπικών-περιφερειακών εκλογών (φθινόπωρο 2019).
 Χωράνε όλοι κι όλα κάτω από την "αριστερά/ΣΥΡΙΖΑ" ή το "κίνημα αλλαγής"; Η απάντηση είναι σαφής. Όσο και να προσπαθούν και οι δύο πόλοι να πείσουν για κάτι τέτοιο (όλοι βάζουν και λίγο "οικολόγους" στην κομματική φρασεολογία τους), αυτό δεν αποδεικνύεται από τις θέσεις και πρακτικές τους. Το "κίνημα αλλαγής" (πολύ έντονο το φόντο, σε τυφλώνει τουλάχιστον τηλεοπτικά) προσπαθεί προς το παρόν να συγκολλήσει τα κομμάτια της σοσιαλδημοκρατίας, δεν έχει καιρό να ...απευθυνθεί και σε "οικολόγους". Το προσπαθεί (με την βοήθεια και ορισμένων ...προθύμων) ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο πιο πολύ, όσο η κυβερνητική πολιτική του αποδεικνύεται κάθε άλλο παρά φιλική σε ...πράσινες πολιτικές.
 Η (σημερινή) ομιλία του πρωθυπουργού στο "Προοδευτικό Φόρουμ" προσπάθησε να δώσει ένα τέτοιο πολιτικό στίγμα εν όψει κι ευρωεκλογών, ότι όλοι μαζί (αριστερά, σοσιαλδημοκράτες και πράσινοι) μπορεί να συμπορευθούν (φαντάζομαι υπό την "ηγεμονία" του ίδιου του Α. Τσίπρα).
Αυτός ο χυλός όμως δεν υπάρχει, γιατί άλλο να πετάς διάφορα συνθήματα και άλλο να εφαρμόζεις πολιτικές. Τα συνθήματα είναι εύκολα, οι πολιτικές εκφράζουν τι πραγματικά πρεσβεύεις, και εκεί φαίνονται οι διαφορετικές πολιτικές ταυτότητες. Για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην κλιματική αλλαγή για να πείσει ότι οι Πράσινοι πρέπει να συμμετέχουν σε αυτή την "προοδευτική συμμαχία", αλλά είναι ο ίδιος - επικεφαλής της κυβέρνησης της αριστεράς - που προωθεί:
- το πιο εκτενές (σε ευρωπαϊκό κι όχι μόνο επίπεδο) πρόγραμμα ερευνών και παραχωρήσεων δικαιωμάτων σε μεγάλες πετρελαϊκές βιομηχανίες για εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου, από την Ήπειρο μέχρι τα νότια της Κρήτης,
- μια "πολιτική αγωγών" πετρελαίου και φυσικού αερίου,
- εισαγωγή μέσω Αλεξανδρούπολης του αμερικανικού σχιστολιθικού αερίου και πετρελαίου στην Ευρώπη (που σε άλλες χώρες θα σήμαινε τεράστιο πολιτικό ζήτημα) και
- εμμονή στον λιγνίτη.
Τι σχέση έχουν αυτά με πράσινη πολιτική; Το ότι συμμετέχουν δύο "οικολόγοι" στην κυβέρνηση κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Δεν αρκεί, φυσικά, για το πιο "προκλητικό" για πράσινους θέμα να βγάζεις μια ανακοίνωση ότι ...διαφωνείς, αλλά να παραμένεις στήριγμα μιας από τις πιο αντι-οικολογικές κυβερνήσεις που έχουν περάσει από τη χώρα. Ούτε καν με τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα δεν είναι συμβατή μια τέτοια ενεργειακή και κλιματική πολιτική, ακόμα και αν πρωθυπουργός μπερδεύει την "δίκαιη ανάπτυξη" (!) με την "βιωσιμότητα". Αυτή η πολιτική δεν είναι καν συμβατή με μια ορθολογική ανάλυση για το που πρέπει να στραφεί η οικονομία της χώρας μας αν θέλουμε να βγούμε πραγματικά από την κρίση. Μια χώρα που βλέπει προς το μέλλον, στρέφεται εκεί που μπορούν να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας για τους άνεργους, εκεί που έχει "ρίζες" η κοινωνικά και οικολογικά υπεύθυνη οικονομία. Το αποδεικνύουν οι κινήσεις ακόμα και πετρελαϊκών χωρών που οργανώνουν την έξοδό τους από τα ορυκτά καύσιμα, το αποδεικνύουν οι επιλογές που κάνουν πανεπιστήμια, φορείς, ιδρύματα, επιχειρήσεις αποσύροντας τις επενδύσεις τους από εταιρίες ορυκτών καυσίμων, το αποδεικνύουν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ μπορούν να κινητοποιηθούν για την ενεργειακή μετάβαση, την εποχή μετά τα ορυκτά καύσιμα.
Το δεύτερο που μου έκανε εντύπωση είναι η (επικριτική αλλά και υποκριτική) αναφορά του στις ακροδεξιές δυνάμεις. Σωστά ασκεί κριτική. Όμως μάλλον ξέχασε ότι ο ίδιος άνοιξε τον δρόμο για συμμετοχή σε μια κυβέρνηση της "αριστεράς" των ακροδεξιών και λαϊκιστών ΑΝΕΛ σε μια "προοδευτική συμπόρευση". Όταν, λοιπόν, ο ίδιος ανοίγει τον δρόμο για την κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών με την ακροδεξιά (νομίζω ότι μόνο στο πεδίο του ποδοσφαίρου υπήρξε αντιπαράθεση με τους ...ακροδεξιούς από την πλευρά των ΣΥΡΙΖΑίων βουλευτών) πώς μπορεί να πείσει ότι αυτά που λέει, είναι αυτά που υλοποιεί...
Δεν ξέρω τι είπε η πράσινη Ska Keller που συμμετείχε σε ένα από τα πάνελ, ξέρω όμως ότι της ζητήσαμε να συναντηθεί με δύο από τις πιο σημαντικές πρωτοβουλίες πολιτών, αυτήν για τις εξορύξεις πετρελαίου στην Ήπειρο και αυτήν για το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού. Ελπίζω να ανέφερε τουλάχιστον δύο από τα πιο σημαντικά πολιτικά θέματα που δείχνουν πόσο απέχει η συνθηματολογία από την εφαρμοζόμενη πολιτική από πλευράς κυβέρνησης. Πολιτικές που δεν είναι μόνο αντίθετες στην προστασία του περιβάλλοντος, αλλά αναδεικνύουν - κυρίως - ένα οικονομικό μοντέλο που βρίσκεται στον αντίποδα της πράσινης οικονομίας, της σύγχρονης οικονομίας.
Φυσικά πολλά μπορεί να πει κανείς για τις διαφορές που μπορεί να έχει ένα πράσινο σχήμα από άλλες πολιτικές οικογένειες σε θέματα δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοινωνικής πολιτικής, ισότητας, κοινωνικής δικαιοσύνης, το μέλλον της Ευρώπης, της εργασίας, της κοινωνικής ένταξης, της ασφάλειας, του περιβάλλοντος κα. Ναι, προφανώς δεν είμαστε εμείς που θα αρνηθούμε έναν δημόσιο πολιτικό διάλογο για τα σοβαρά πολιτικά προβλήματα της χώρας και της Ευρώπης, Αλλά η κυβέρνηση είναι "μανούλα" στο άλλα να λέει σε επικοινωνιακό επίπεδο και άλλα να κάνει στην καθημερινή πολιτική. Γιαυτό στην πολιτική χρειάζονται και οι συνθέσεις αλλά και οι αντιπαραθέσεις ώστε η κοινωνία να αντιλαμβάνεται τι πραγματικά εκφράζει κάθε πολιτικός χώρος.
Αυτή η προσπάθεια "εναγκαλισμού" των οικολόγων σε άλλες κομματικές στέγες δεν είναι καινούργια και δεν είναι τυχαίο ότι απέτυχε. Ήδη από την δεκαετία του 80 θυμάμαι την αριστερά να λέει ότι σε αυτήν χωράνε όλοι, και οι οικολόγοι, ότι χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει οικολογία. Το ίδιο αποπειράθηκε να κάνει και το ΠΑΣΟΚ τόσο στις "καλές" όσο και στις "κακές" εποχές του. Είναι μια πολιτική απάτη όλο αυτό. Αντιπολιτευτικά μπορεί να ισχυρίζεται κανείς - ιδιαίτερα ο Α, Τσίπρας - ότι θέλει. Όμως, όταν πρέπει να το αποδείξει στην κυβερνητική πολιτική, τότε αποτυγχάνει πλήρως. Και γιαυτό προσπαθεί να καλύψει την αποτυχία της η σημερινή κυβέρνηση με επικοινωνιακούς χειρισμούς και προσκλήσεις για "προοδευτικές συμπαρατάξεις". Το είχαν κάνει κι άλλοι εδώ και δεκαετίες, δεν είναι πρωτότυποι σε αυτό.
Υπάρχει, όμως, ένας σημαντικός κίνδυνος σε όλα αυτά, η απουσία πολιτικών ταυτοτήτων, "όλα ένας χυλός", απομακρύνει τους πολίτες από την πολιτική και μετατρέπει την πολιτική σε υπόθεση "επικοινωνιακών" χειρισμών. Ή στρέφει τους πολίτες σε δήθεν αντι-συστημικές επιλογές που είναι αυτές ακριβώς που διατηρούν την χειρότερη εκδοχή του συστήματος. Και δεν πρέπει να συμβάλλουμε σε αυτό.
ΟΙ Πράσινοι είναι μια πραγματική δύναμη αλλαγής του συστήματος αφού προωθούν αλλαγές που δεν είναι επιφανειακές κι εύκολες, αλλά προχωράνε στις ρίζες του συστήματος. Και γι' αυτό οι πρόθυμοι για αυτές τις αλλαγές είναι λιγότεροι από αυτούς που πραγματικά έχουν συμφέρον από αυτές τις ριζικές αλλαγές μια κι αφορούν τη ζωή μας και το μέλλον των παιδιών μας και του πλανήτη, απαιτούν να αλλάξουμε πολιτικές αλλά να αλλάξουμε κι εμείς.
Δύσκολο; Είναι το μόνο ρεαλιστικό ιδιαίτερα στη χώρα μας, αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την βαθιά και πολύπλευρη κρίση που δεν τελειώνει στις 20 Αυγούστου!
Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.
O Stephen Hawking ταξιδεύει κάπου στο απέραντο διάστημα, από την 14η Μαρτίου. Πολλά γράφτηκαν για την συμβολή του στην εξέλιξη της επιστήμης, ιδιαίτερα της φυσικής, αλλά ακόμα και για το θάρρος του στη ζωή (μου θυμίζει μια τρομερή φίλη που έχει απίστευτο θάρρος και δύναμη ζωής, να είναι καλά).
O Hawking είχε 3 παιδιά, που γεννήθηκαν μεταξύ 1967 και 1979 Ένας γιος του, το 2015, μιλάει σε μια συνέντευξη του στο BBC, για τον πατέρα του, τον περιγράφει με χιούμορ αλλά και ειλικρίνεια, εξηγεί πότε άρχισε να καταλαβαίνει τι του έλεγε ο πατέρας του, κι αυτό χάρη σε ένα πρόγραμμα υπολογιστή "Equalizer" που "μετέφραζε" τη φωνή του. Μιλάει επίσης πώς αντιδρούσε όταν έπαιζαν μαζί επιτραπέζια παιχνίδια, ιδιαίτερα σκάκι κα
"My dad was able to speak with his own, natural voice for those first years, but it was incredibly difficult to understand what he was saying — particularly for me at such a young age," Tim told BBC host Dara O’Briain. "As a 3-year-old, I had no understanding of what he was saying. I didn’t really have any communication with him for the first five years of my life". As he explained, The breakthrough that brought us all closer together happened when my father received a computer-driven speech program called "Equalizer. It was only when he got his voice synthesizer that I was actually able to start having conversations with him. It was somewhat ironic that Dad losing his voice was actually the start of us being able to form a relationship"
Tim revealed that as a child he would play pranks on his father - including adding swear words to his speech program and using his specialized wheelchair as a go-kart. The pair also bonded over board games - and they were fiercely competitive. "There was no compassion at all," Tim explained. "My father is hugely competitive, and he certainly wasn’t the easiest opponent at any game, particularly chess."
As for the Academy Award-winning drama, "The Theory of Everything," about Hawking's younger years, Tim said watching it was incredibly emotional. "I’ve never known my dad as an able-bodied person, so to actually see him as a young man, that was one of the really lovely things about the film for me."
Η φωτογραφία είναι από την NASA

 

Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.

Μια ευκαιρία να βρεθούμε βλέποντας δύο ντοκιμαντέρ από την ...προϊστορία του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα:
- «ΤΑΤΟΥΑΖ ….. ΜΕ ΒΕΛΟΝΕΣ» (25΄,1985)
- «ΑΚΡΩΤΗΡΙ» (30΄,1989)
να θυμηθούμε, να κουβεντιάσουμε τι άλλαξε προς το καλύτερο, τι παραμένει ίδιο, τι πήγε στραβά με τα οικολογικά προβλήματα αλλά και με το οικολογικό κίνημα στην Ελλάδα.
Σας προσκαλούμε στην προβολή τους, την Τετάρτη 21 Μαρτίου 2018, ώρα:19.30 στον χώρο βιβλίου και πολιτισμού ΕΝ ΠΛΩ, Xαριλάου Τρικούπη 6-10, Εμπορικό Κέντρο ATRIUM
Τα δυο ντοκιμαντέρ θα προλογίσουν οι:
- Πολυδεύκης Παπαδόπουλος
- Νίκος Χρυσόγελος
- Σπύρος Ψύχας
Τον περασμένο Νοέμβριο η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, συμπεριέλαβε τα 2 αυτά ντοκιμαντέρ «Τατουάζ…με βελόνες» και «Ακρωτήρι», στις εκδηλώσεις της για τα 30 χρόνια δράσεων και πρωτοβουλιών …κι ανέσυρε-μπορούμε να πούμε – τις δύο αυτές ταινίες, από το παρελθόν.
 
Αποτέλεσμα εικόνας για cinema and ecology
«Τατουάζ ... με βελόνες»
Πρόκειται για ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ με θέμα την οικολογική κρίση διεθνώς, όπως εμφανίζεται στην Ελλάδα την δεκαετία του '80 καθώς επίσης και την οικολογική αντιπρόταση.
Μέλη των οικολογικών οργανώσεων μιλούν μπροστά στο φακό, δανείζουν τις φωνές τους...
Το ντοκιμαντέρ μεταφέρει τους πρώτους προβληματισμούς των Ελληνικών Οικολογικών Ομάδων, καταγράφοντας "με τη μηχανή στο χέρι" τις πρώτες εκδηλώσεις τους.
Το «Τατουάζ…. με βελόνες» προβλήθηκε στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1985) και Viterbo (στη Ρώμη) το 1986.
Ξαναδιαβάζουμε το μικρό έντυπο που μοιράσαμε στους θεατές της πρώτης προβολής της ταινίας, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Οκτώβριος 1985.
Σκηνοθεσία: Πάνος Ζενέλης
Σενάριο: Πολυδεύκης Παπαδόπουλος
Φωτογραφία: Γιώργος Μουζακίτης
Μουσική Επιμέλεια: Αλέξ. Μεταξάς
Μοντάζ: Μαρία Νταουνάκη
Ηχοληψία: Χρήστος Γαρταγάνης
Φροντιστήριο: Φυλλιώ Χατζηνάκου
Ερμηνεία: Νάνυ Ιωαννίδου, Πολυδέυκης Παπαδόπουλος, Νίκος Χρυσόγελος
 
Αποτέλεσμα εικόνας για cinema and ecology
«Ακρωτήρι»
Στην χαράδρα του Κουρουπητού κατέληγαν τα απορρίμματα της ευρύτερης περιοχής Χανίων για 35 χρόνια (από το 1966 έως το 2001). Η διάθεση των απορριμμάτων στη χαράδρα γινόταν με απλή ρίψη. Η αυτοανάφλεξή τους, η διασπορά σημαντικών αέριων εκπομπών ρύπων και οι δυσάρεστες οσμές κατέκλυσαν την ευρύτερη περιοχή.
Χαρακτήρισαν και στιγμάτισαν την χαράδρα του Κουρουπητού, σαν μια χαράδρα θανάτου. Το 1989 ένα νεανικό Κινηματογραφικό συνεργείο με σκηνοθέτη τον Πάνο Ζενέλη - με την παρότρυνση ιδιωτών και Κρητικών οικολογικών κινήσεων- δημιούργησε το Ντοκιμαντέρ «Ακρωτήρι»(30΄), το οποίο προβλήθηκε σε πολιτιστικούς χώρους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Προηγήθηκαν οι επίμονες, πολύχρονες προσπάθειες των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, για το κλείσιμο του Κουρουπητού.
Ακολούθησαν οι καταδίκες της Ελλάδας (το 1992 και το 1997), για το θέμα του Κουρουπητού, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Η επιβολή του υπέρογκου προστίμου. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η σφράγιση της χωματερής Κουρουπητού και η δημιουργία χωματερής στα Χανιά. Οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας και διάθεσης των απορριμμάτων της περιοχής…..
Σκηνοθεσία: Πάνος Ζενέλης
Κείμενο :Σπύρος Ψύχας
Φωτογραφία: Ευγένιος Διονυσόπουλος
Ηχοληψία: Χρήστος Γαρταγάνης
Μοντάζ: Νίκος Μιχαήλ
Οι συντελεστές των ντοκιμαντέρ, ψηφιοποιώντας τα δύο Ντοκιμαντέρ, αναρωτήθηκαν: Πώς βλέπει ο σημερινός θεατής το «Τατουάζ» και το «Ακρωτήρι»; Κεντρίζουν το ενδιαφέρον του; Μπορούμε να αντλήσουμε μηνύματα και πληροφορίες ξετυλίγοντας το νήμα των δύο ταινιών;
Ελάτε να απαντήσουμε μαζί στα ερωτήματα αυτά