Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό

Είναι η τρίτη φορά που μια κυβέρνηση (τώρα “προοδευτικής συμμαχίας” ΣΥΡΙΖΑ, Οικολόγων Πράσινων, κεντρο-αριστεράς, κεντροδεξιάς και άλλων δημοκρατικών δυνάμεων) προσπαθεί να νομιμοποιήσει κάθε αυθαιρεσία στις ακτές, υποσκάπτοντας το μέλλον μας και αφήνοντας εκτεθειμένες τις τοπικές κοινωνίες στους κινδύνους από την διάβρωση, την οικολογική υποβάθμιση και τα ακραία καιρικά φαινόμενα λόγω κλιματικής αλλαγής.

Το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό, που σύμφωνα με δημοσιεύματα, το Υπουργείο Οικονομικών προτίθεται άμεσα να καταθέσει άμεσα στη Βουλή (για προφανείς πελατειακούς εκλογικούς στόχους), “ανοίγει διάπλατα την πόρτα για μαζική νομιμοποίηση κάθε είδους παρανομίας, τόσο στην παραλία, όσο και μέσα στη θάλασσα”.

Το νομοσχέδιο του Υπουργείου Οικονομικών:

  • Επιτρέπει την αθρόα τακτοποίηση δημόσιων και ιδιωτικών αυθαίρετων επεμβάσεων στην παράκτια ζώνη. Η νομιμοποίηση θα γίνεται μάλιστα με μια απλή υπουργική απόφαση, κάτι πρωτοφανές. Θα ασχολείται δηλαδή υπουργός για να υπογράφει την “τακτοποίηση” αυθαιρεσιών και παράνομων κατασκευών!

  • Ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο για παραχώρηση χωρίς αιδώ ακτών και οχθών ποταμών για έρευνες εξόρυξης πετρελαίου και φυσικού αερίου, την ίδια στιγμή που πρέπει να οργανωθεί η έξοδος μας από τα ορυκτά καύσιμα.

  • Αντί να υιοθετήσει τις σύγχρονες αντιλήψεις και συμβάσεις για τον ρόλο της παράκτιας ζώνης ως φυσικής υποδομής για την διατήρηση των οικοσυστημάτων, την προστασία των υδάτων αλλά και την άμυνα απέναντι σε ακραία καιρικά φαινόμενα ως συνέπεια της κλιματικής αλλαγής, κι αντί να κάνει πράξη τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από την διεθνή, ευρωπαϊκή και εθνική νομοθεσία (όπως το Πρωτόκολλο για την Ολοκληρωμένη Διαχείριση της Παράκτιας Ζώνης, αλλά και πολλές άλλες ευρωπαϊκές και εθνικές νομοθεσίες), συνεχίζει – όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις – να αντιμετωπίζει την παράκτια ζώνη ως ευκαιρία εξυπηρέτησης πελατειακών συμφερόντων και απόκτησης

  • Παρά τις – περί του αντιθέτου - διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ όταν ήταν στην αντιπολίτευση, σήμερα ως κυβέρνηση δίνει την δυνατότητα περιορισμού της πρόσβασης των πολιτών στον παράκτιο και παρόχθιο χώρο

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ καλούμε τους πολίτες να κινητοποιηθούν για την προστασία των ακτών και της παράκτιας ζώνης τόσο από τις αυθαιρεσίες και τα σκουπίδια όσο και από τις καταστροφικές κυβερνητικές πολιτικές. Οι κυβερνήσεις αλλάζουν αλλά οι πολιτικές μένουν ίδιες κι εξίσου καταστροφικές. Όμως δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ επιλέγουμε να είμαστε οι φωνή των ακτών και των οικοσυστημάτων, αντί να εξυπηρετούμε ιδιοτελή συμφέροντα. Είτε είμαστε αύριο στο Ευρωκοινοβούλιο είτε όχι θα επιμείνουμε σε μια πολιτική αξιών και αρχών, που αγωνίζεται για το μέλλον, δεν καταστρέφει το μέλλον. Σε αντίθεση με άλλους “οικολόγους” (“Οικολόγοι Πράσινοι”) που παραμένουν σε υπουργικές και βουλευτικές καρέκλες για να επιτελούν “πράσινο” άλλοθι μιας κυβέρνησης που επενδύει “εκλογικά” στις πιο καταστροφικές περιβαλλοντικές πολιτικές.

Πριν πέντε χρόνια έγινε άλλη μια παρόμοια προσπάθεια από την τότε κυβέρνηση. Απέτυχε χάρη στην κινητοποίηση των πολιτών. Φαίνεται ότι οι καταπατητές αιγιαλών επιβραβεύονται για την επιμονή και υπομονή τους αφού και η νέα κυβέρνηση - που ως αντιπολίτευση κατήγγειλε τότε την απόπειρα νομιμοποίησης των καταστροφικών πρακτικών στον αιγιαλό - σήμερα σκέφτηκε ότι είναι καλύτερο να πάει παραδοσιακά και να επιβραβεύσει την αυθαιρεσία και την παράνομη καταπάτηση αιγιαλού και δημόσιου χώρου. Δεν θα τα καταφέρει όμως ούτε αυτή.

Θα δώσουμε ξανά τη μάχη για να προστατευθούν οι ακτές μας που κινδυνεύουν από πολλά (σκουπίδια, αυθαιρεσίες, διάβρωση, ακραία καιρικά φαινόμενα).

Ντρέπομαι για τους ανθρώπους αυτούς που αλλάζουν χωρίς καμία τύψη "οικολογικά πουκάμισα" και από "μαχητές για την προστασία των ακτών" (στα λόγια) γίνονται (για λόγους εκλογικής πελατείας) καταστροφείς του πραγματικού φυσικού και θαλάσσιου πλούτου μας.

Ακόμα θυμάμαι - ήμουν εκεί και ομιλητής - τους πύρινους λόγους του σημερινού πρωθυπουργού Α. Τσίπρα, της περιφερειάρχου Ε. Δούρου και πολλών στελεχών της κυβέρνησης στην εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη, στο πλαίσιο της καμπάνιας για την προστασία των ακτών (ενάντια στο νομοσχέδιο που είχε ακριβώς τους ίδιους στόχους αλλά το προωθούσε άλλη κυβέρνηση!). 
Τώρα χωρίς ντροπή αυτοί προωθούν (με υφυπουργό από τους Οικολόγους Πράσινους στο Υπουργείο Περιβάλλοντος) τις ίδιες ρυθμίσεις.

Συμφωνώ απολύτως με όσα γράφει στην εκστρατεία συγκέντρωσης υπογραφών το WWF

"Είμαστε πολίτες μιας χώρας που θα έπρεπε να υπερηφανεύεται για τον μοναδικό παράλιο και θαλάσσιο πλούτο της. Κάθε κυβέρνηση, κάθε αντιπολίτευση, κάθε υπουργός και βουλευτής θα έπρεπε να μεριμνά για τη θωράκιση του αιγιαλού, της παραλίας, των οχθών ποταμών και λιμνών, και της θάλασσας – όχι να αντιμετωπίζει αυτά τα κρίσιμα κοινά αγαθά σαν οικόπεδα για οικοδομές, διάνοιξη δρόμων, εξορύξεις υδρογονανθράκων"

Υπογράφουμε λοιπόν μαζικά και κινητοποιούμαστε
ΣΩΣΤΕ ΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΜΑΣ. Είναι θέμα οικολογικής και κοινωνικής δικαιοσύνης και προστασίας του μέλλοντος μας

https://support.wwf.gr/action/save_coasts?fbclid=IwAR2QzWzZC_TeawPEoYt1z7VTvAKBCZRuA5hYRXDIhp2q31Ej_xXvvw

#ακτές #Ελλάδα #GoGreen #Περιβάλλον #δικαιοσύνη 

#ανασχηματισμος_για_γελια Μπράβο @N_Hulot
Ανασχηματισμός στην Ελλάδα και παραίτηση υπουργού στη Γαλλία
 
Άγνωστες λέξεις: προγραμματικές συμφωνίες, προγραμματικές δεσμεύσεις, πολιτικές αρχών
Κοινές πρακτικές ελλήνων πολιτικών: όλα για μια καρέκλα, ξέχνα τι έλεγα, η εξουσία είναι γλυκιά
 
Στη Γαλλία παραιτήθηκε από την κυβέρνηση ο υπουργός Περιβάλλοντος κι Αλληλεγγύης Nicolas Hulot (εμβληματική προσωπικότητα που μαζί με τον Ντάνυ Κον Μπεντίτ είχαν εκτοξεύσει τους Γάλλους Πράσινους στο 16% στις ευρωεκλογές του 2009) γιατί δεν γίνονται πολλά για την κλιματική αλλαγή από όσα έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση αλλά και γιατί υπήρξαν χαριστικές ρυθμίσεις για το κυνήγι από τον Μακρόν (το λόμπυ των κυνηγών είναι πολύ ισχυρό στη ...Γαλλία).
Στην κυβέρνηση μπήκαν άτομα που είχαν ψηφίσει τα μνημόνια αλλά και άνθρωποι που είχαν καταψηφίσει τα μνημόνια (εντάξει τώρα μπορεί να ισχυριστούν ότι τα αφήνουμε όλα αυτά που μας δίχασαν πίσω). Αλλά μπήκαν και άτομα που ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί (κι όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ) ότι συμμετείχαν στο παλιό (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) και το εκπροσώπησαν ως υπουργοί ή θεσμικοί εκπρόσωποι του.
Για παράδειγμα η Μ. Ξενογιαννακοπούλου διαχειρίζονταν από υπουργική θέση θέματα υγείας. Τον Οκτώβριο του 2009 ορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, και στον ανασχηματισμό του Σεπτεμβρίου του 2010 ορίστηκε Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις. Εξαιρείται, λοιπόν η περίοδος που ήταν υπουργός από το σκάνδαλο και τη σπατάλη στα θέματα φαρμάκων και υγείας; Στις 10-08-2018 ο Παύλος Πολάκης, αναπληρωτής υπουργός Υγείας, εκδίδει ανακοίνωση καταγγέλλοντας ότι φαγώθηκαν 90 εκατ. ευρώ από το ΚΕΕΛΠΝΟ την περίοδο 2007-2014. Μάλιστα έγραφε "Συνεπώς ρωτάμε πλέον και επισήμως: Πού πήγαν τα λεφτά κ.κ. Υπουργοί Υγείας της περιόδου 2007-2014; Πού πήγαν τα λεφτά κ.κ. διευθυντές και μέλη ΔΣ του ΚΕΕΛΠΝΟ της περιόδου; Σε ποιες offshore, σε ποιες βίλες, σε ποια κότερα, σε ποιες «διαφημιστικές» εκστρατείες, σε ποιους λογαριασμούς μαύρου προεκλογικού πολιτικού χρήματος κρύφτηκαν αυτά τα 90.000.000€;"
Η Παπακώστα από την ΝΔ βρέθηκε σε μια "κυβέρνηση πρώτη φορά αριστερά" μαζί με ολίγον από ακροδεξιούς και ολίγον από Οικολόγους. Αλλά η ίδια αναρτούσε - σχεδόν υβριστικά - δημοσιεύματα για το τι καταστροφή ήταν ο Τσίπρας. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί τώρα ότι έτσι της έλεγε το (τότε) κόμμα της να κάνει, κι όφειλε να υπακούει. Καταλαβαίνετε τώρα την ποιότητα της νέας υπουργού...
Από την κυβέρνηση βγήκε ένας "οικολόγος" (Γ. Τσιρώνης) και μπήκε στην νέα ένας άλλος, ο Γ. Δημαράς, ο οποίος τώρα έρχεται να αναλάβει ρόλο σε ένα υπουργείο που εκτός από την καυτή πατάτα των αυθαιρέτων, διαχειρίζεται το μεγαλύτερο πρόγραμμα έρευνας κι εξόρυξης υδρογονανθράκων, αν και θα έπρεπε να διαχειρίζεται το μεγαλύτερο πρόγραμμα εξόδου από τα ορυκτά καύσιμα. Επίσης, το υπουργείο προσπαθεί να αναγάγει το κυνήγι ως εργαλείο "περιβαλλοντικής διαχείρισης". Κλίμα και κυνήγι ήταν οι δύο λόγοι που έκαναν τον Γάλλο οικολόγο Ν. Hulot να παραιτηθεί από υπουργός, αλλά εδώ ο Γ. Δημαράς δεν φαίνεται να έχει αντίρρηση να συμμετάσχει στο Υπουργείο και να συνυπογράφει πολιτικά όλα, πχ τις απαράδεκτες επιλογές για τα ορυκτά καύσιμα και το κυνήγι, ίσως και για τα αυθαίρετα αργότερα. Αλλιώς πώς δέχθηκε να γίνει υφυπουργός χωρίς μάλιστα όρους;
Ας μην πούμε κάτι για τον Φ. Κουβέλη που αφού από υπερασπιστής αντιρρησιών συνείδησης έγινε αναπληρωτής υπουργός στο Υπουργείο Άμυνας υπό τον Π. Καμμένο (που τον θεωρούσε επικίνδυνο) και στην συνέχεια ανέλαβε το υπουργείο Ναυτιλίας μια και γνωρίζει καλά πώς να κάνει τα πράγματα θάλασσα, ίσως, Προσωπικά έχω σοκαριστεί επίσης το πόσο εύκολα προσαρμόζεται στα πάντα: όταν το 2015 συναντηθήκαμε για να διερευνήσουμε τυχόν συνεργασία ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΗΜΑΡ είχαμε θέσει ξεκάθαρα δύο θέματα: αναλυτική προγραμματική συμφωνία και δέσμευση ότι μετά τις εκλογές θα προχωρήσουμε για την δημιουργία ενός σοβαρού ανοικτού και δημοκρατικούς κόμματος μιας ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα (ξέραμε ότι θα ήταν κοντά στο 0.5% αφού η ΔΗΜΑΡ ήταν διαλυμένη αλλά και το κλίμα εναντίον της ιδιαίτερα τοξικό στην κοινωνία). Όλοι συγκινήθηκαν, με πρώτο τον Φ. Κουβέλη που μας είπε ότι επιτέλους θα γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Θελήσαμε να μην είμαστε άπιστοι Θωμάδες, τότε, και να αφήσουμε το χρόνο να δείξει αν αυτά που έλεγε ήταν αλήθεια ή άλλη μια δέσμευση ενός πολιτικάντη. Δυστυχώς, την επόμενη μέρα ούτε καν συζήτησαν μια τέτοια προοπτική - μόνο μια μικρή παρέα το έθεσε αλλά χωρίς να συγκινήσει ιδιαίτερα τα πολιτικά κεφάλια της ΔΗΜΑΡ και τον πρόεδρο.
Άλλοι παραιτούνται από Υπουργοί (Περιβάλλοντος & Αλληλεγγύης, Γαλλία) επειδή δεν γίνονται πολλά για #ClimateAction & άλλοι (εδώ) τρέχουν να πιάσουν καρέκλα στο Υπουργικό χωρίς καμία πολιτική πρόταση.
Φαινόμενα των καιρών #Ανασχηματισμος #ανασχηματισμος_για_γελια
 
Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει η σύντροφος του Πρωθυπουργού να δώσει συνέντευξη για να μας πει ότι “ο Αλέξης Τσίπρας δεν πρόδωσε, δεν εξαπάτησε, δεν είπε ψέματα». Αλλά τέλος πάντων, αυτό είναι ένα θέμα που αφορά την ίδια αν θα έπρεπε να εκτεθεί με αυτόν τον τρόπο. Υπήρχε περίπτωση οποιαδήποτε σύζυγος ή σύντροφος πρωθυπουργού να έλεγε “Ναι φυσικά ο σύντροφος μου σας κορόιδεψε, είπε ψέματα, είχε αυταπάτες”;
 
Αυτό που θεωρώ, όμως, ιδιαίτερα επικίνδυνο και μας αφορά όλους/ες, ότι είναι αυτό που αναδύεται από την συνέντευξη κι έρχεται να προστεθεί σε πολλά άλλα παρόμοια “μηνύματα”: η όλο και πιο έντονη καθεστωτική αντίληψη επιβολής ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ελέγχου πάνω στα πάντα, ενημέρωση, διοίκηση, εκδρομές σχολείων, οικονομικοί παράγοντες, κοινωνικοί φορείς.
 
Το πρόβλημα με τους προηγούμενους ήταν ότι, πέρα από πολιτικές διαφωνίες μαζί τους – που σε μια δημοκρατία είναι υγιές να υπάρχει αντιπαράθεση πολιτικών προγραμμάτων -, δημιούργησαν ένα πελατειακό κράτος που γέννησε και διαφθορά. Στο όνομα, λοιπόν, της αντιμετώπισης της διαφθοράς των προηγούμενων – που δεν έχει εξαλειφθεί πάντως στο ελάχιστο – η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- υπολειμμάτων Οικολόγων Πράσινων δημιουργεί το δικό της πελατειακό κράτος, το δικό της ελεγχόμενο σύστημα εξουσίας, περιλαμβάνοντας κάποια από τα παλιότερα “τζάκια” αλλά και κάποια νέα που συνδέονται με “ισχυρούς άνδρες” που έχουν, τουλάχιστον περίεργο, “βιογραφικό”.
 
Αλλά το χειρότερο είναι ότι προχωράει, δυστυχώς, ένα βήμα πιο πέρα. Είναι αυτό που αποτυπώνεται σε μια σταλινικού τύπου αντίληψη της αριστεράς – που συμπίπτει απολύτως με αυτήν του Τραμπ σήμερα – όπως το ομολογεί η σύντροφος του πρωθυπουργού: «ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την Κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία» και συμπληρώνει «γιατί εξουσία δεν είναι ο υπουργός αλλά ο μηχανισμός. Υπάρχουν άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά που εξυπηρετούν το παλιό διεφθαρμένο σύστημα. Και περιμένω την κάθαρση». Άρα, να ελέγξουμε τον μηχανισμό με τους δικούς μας ανθρώπους, όπως άνετα μεταφράζεται αυτό.
 
Αντί λοιπόν να ανοίξει η συζήτηση για το πώς η λειψή δημοκρατία μας θα γίνει πιο περιεκτική, πιο συμμετοχική, αλλά και πώς θα υπάρξει απο-κομματικοποίηση του κράτους, διαφάνεια στη λήψη αποφάσεων, ενδυνάμωση του συμμετοχικού σχεδιασμού bottom – up, η κυβερνητική αντίληψη (σε όλες τις εκφάνσεις της) είναι ο “απόλυτος έλεγχος του κράτους και του μηχανισμού” γιατί εμείς αγωνιζόμαστε για το “καλό του λαού“!
 
Πόσο πίσω έχουμε πάει…Όλες αυτές οι θεωρητικές αναζητήσεις και οι συζητήσεις στην ανανεωτική αριστερά πετάχθηκαν στα σκουπίδια από το κόμμα που υποτίθεται προήλθε από τα σπλάχνα της. Το πιο άσχημο είναι ότι παρόμοιες αντιλήψεις έχουν ευρύτερη απήχηση στην αριστερά (αλλά και στην δεξιά): πιστεύουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια και το μόνο πρόβλημά τους είναι το πώς θα ελέγξουν τον μηχανισμό πλήρως για το “καλό του λαού”!
 
Είναι για λύπηση ότι το κομμάτι που απόμεινε από τον οικολογικό χώρο στους Οικολόγους Πράσινους δεν βγήκε στα κάγκελα, ασκώντας κριτική σε παρόμοιες αντιλήψεις. Αντιθέτως, συνηθίζει σταδιακά, αφομοιώνεται κι αυτό σε παρόμοια καθεστωτική αντίληψη – όποιος έχει δει τον Γ. Τσιρώνη στα ΜΜΕ διαπιστώνει ότι έχει γίνει πιο “βασιλικός και από τον βασιλιά”, βίαιος στο λόγο του κι απαξιωτικός απέναντι στους συνομιλητές του, ποδοπατώντας την ιστορία του πράσινου κινήματος που γεννήθηκε τον Μάη του 68 όχι μόνο αντιδρώντας στα πυρηνικά, την καταστροφή του περιβάλλοντος, την πυρηνική ενέργεια αλλά κι ασκώντας κριτική ενάντια στις απολυταρχικές αντιλήψεις δεξιάς ΚΑΙ αριστεράς για την δημοκρατία.
 
Όπως έδειξε και η εμπειρία του “ανύπαρκτου σοσιαλισμού”, οι τελεολογικές αντιλήψεις και η απόλυτη αλήθεια οδηγούν σε αυταρχικά καθεστώτα ακόμα και σε τερατώδη εγκλήματα στο όνομα των “υψηλών ιδανικών” όταν αυτά επιδιώκεται να “επιβληθούν” και όχι να υιοθετηθούν μέσα από μια δημοκρατική εξέλιξη. Φυσικά στο τέλος το καθεστώς που δημιουργείται δεν έχει καμία σχέση με τις “αξίες” που επικαλείται. Διαβάζοντας την συνέντευξη της κ. Μπαζιάκα ανατρίχιασα. Στο όνομα αφηρημένων εννοιών και “αξιών” χτίζεται μια καθεστωτική αντίληψη που βασίζεται ακριβώς στην δαιμονοποίηση της διαφορετικής αλλά υπαρκτής πολιτικής. Προφανώς στην πολιτική υπάρχουν και πρέπει να υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, αλλά είναι πλέον εγκληματικό να βιώνουμε ακόμα και σήμερα το εμφυλιο-πολεμικό κλίμα της δεκαετίας του ’40. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο κυριαρχεί αυτό το πνεύμα: εμείς είμαστε οι σωτήρες, ξέρουμε καλύτερα από όλους, είμαστε περήφανοι, και οδηγούν σε “σύγκρουση ανάμεσα στο απόλυτο καλό και στο απόλυτο κακό”. Αλλά και ένα μέρος της αντιπολίτευσης έχει υιοθετήσει αυτή την στρατηγική, γιατί θεωρούν ότι θα τους φέρει πιο γρήγορα στην πολυπόθητη καρέκλα της εξουσίας.
 
Η πλήρης απουσία της πολιτικής και η κυριαρχία του θρησκευτικού τύπου απολυταρχισμού (από εδώ ο Παράδεισος, από εκεί η Κόλαση) ανιχνεύεται εύκολα μέσα στα λεγόμενα:
 
– Οι άλλοι κάνουν “προπαγάνδα” (φυσικά), (αλλά μόνο) εμείς κατέχουμε την “αλήθεια”.
 
– Οι άλλοι “είχαν χρεωθεί για πάντα την αναξιοπρέπεια της υποταγής τους”, όμως εμείς “κάναμε συμβιβασμό, όχι όμως ταπεινωτικό” “Συμβιβάστηκες για να υπάρχει η χώρα σου”
 
– Οι δανειστές συμπεριφέρονταν “σαν μια τιμωρητική, φασιστική μπότα που προσπαθούσε να σου λιώσει το κεφάλι, να σε πατήσει κάτω επειδή τόλμησες να ξεστομίσεις “δεν αντέχω άλλο”… Λες και δεν είχες δικαίωμα να αντιστέκεσαι”. Αλλά, τότε πώς το “This is a coup” και “Κάθε επέτειο του δημοψηφίσματος κλαίω από νεύρα” συνυπάρχει με την “αλλαγή στάσης” των “φασιστών” απέναντι στον Αλέξη που τον εκθειάζουν σήμερα;
 
– “Εκείνον (ΣΣ δηλαδή τον “λαό”) σκέφτηκε, για εκείνον έχασε χρόνο, για εκείνον αναγκάστηκε να δεχτεί μια συμφωνία που δεν την ήθελε έτσι” (τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει!!!)
 
Είναι αλήθεια ότι ένα μεγάλο τμήμα του πράσινου κινήματος έβλεπε με συμπάθεια την συνεργασία με την αριστερά, αλλά με μια αριστερά που θα είχε μάθει από τα κινήματα κοινωνικής κριτικής, τα οικολογικά κι αντιαυταρχικά κινήματα. Μια αριστερά που θα αντιλαμβάνονταν ότι η απόλυτη αλήθεια και τα αυταρχικά συστήματα εξουσίας ήταν πίσω από τα μεγαλύτερα εγκλήματα που έγιναν στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ισότητας, του σοσιαλισμού.
 
Δυστυχώς, αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι μια “αριστερά στην εξουσία” (αλλά και πέρα από αυτήν) που έχει γεράσει ήδη, που χτίζει πάνω στο αξιακό σύστημα του παρελθόντος, που μισεί ότι δεν ελέγχει, που δεν αντέχει την όποια διαφορετική άποψη. Και αυτή η αριστερά προσελκύει από τους οικολόγους αυτούς που είναι έτοιμοι να πιάσουν μια θέση στην καρέκλα του μηχανισμού, χωρίς να νοιάζονται κατ΄ελάχιστον για το περιεχόμενο της πολιτικής που ασκείται αλλά και για το ύφος της εξουσίας. Ναι, οι πράσινοι δεν αρνούνται να συμμετάσχουν και στην διαχείριση της εξουσίας, δεν θα ήταν κακό αν οι Οικολόγοι Πράσινοι συμμετείχαν σε μια κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό θα έχει νόημα αν δεν παραβίαζε τις βασικές αξίες των πράσινων: πολύχρωμη δημοκρατία σε όλα τα επίπεδα, σύνθεση απόψεων, πολιτισμός στην πολιτική, επιχειρήματα, σεβασμός στην διαφορετικότητα, διάχυση της εξουσίας ώστε να ενισχύεται η συμμετοχή των πολλών στην διαμόρφωση και λήψη των αποφάσεων, απέχθεια στην θρησκευτικού τύπου απόλυτη αλήθεια. Τι σχέση έχει το σημερινό σύστημα εξουσίας με αυτές τις αξίες; 
 
Αντί να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για την ανανέωση της δημοκρατίας και την ενδυνάμωση της κριτικής σκέψης μετά την “αλλαγή” του 2015, ουσιαστικά το σημερινό σύστημα εξουσίας υπόσχεται μια μίζερη κι ελεγχόμενη δημοκρατία και μια καθεστωτική αντίληψη.
 
Ίσως και να μας αξίζει η επιστροφή προς τα πίσω, διότι λίγοι πλέον αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική μπορεί να είναι και διαφορετική αλλά δεν θα είναι διαφορετική αν δεν συμμετάσχουν κι αυτοί/ες ενεργά, ότι η δημοκρατία και η διαφορετική άποψη είναι πλούτος, ότι οι κοινωνίες προχωράνε όχι μέσα από την μονοδιάστατη σκέψη αλλά μέσα από τον πολιτικό διάλογο, την πολιτισμένη πολιτική αντιπαράθεση αλλά και την σύνθεση.