Η εικόνα ίσως περιέχει: 9 άτομα, περιλαμβάνεται ο Lefteris Ioannidis, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται, πλήθος, δέντρο και υπαίθριες δραστηριότητες

Greenpeace: Λίγα εικοσιτετράωρα πριν τις εκλογές και καθώς κανένα πολιτικό κόμμα δεν έχει ανακοινώσει ενεργειακή και κλιματική πολιτική ευθυγραμμισμένη με τις υποδείξεις της επιστήμης για την αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης,  καλούμε τις πολιτικές δυνάμεις να αξιοποιήσουν τις τελευταίες ημέρες για να ανακοινώσουν την επιλογή τους: συνέχιση του παρωχημένου σημερινού ενεργειακού μοντέλου με υδρογονάνθρακες και λιγνίτη ή πολιτική που προστατεύει την Ελλάδα από την επερχόμενη κλιματική καταστροφή

Σύμφωνα με τις δραματικές εκκλήσεις της διακυβερνητικής επιστημονικής επιτροπής του ΟΗΕ, έχουμε ακόμα 11 χρόνια για να μειωθεί η χρήση ορυκτών καυσίμων στο μισό και περίπου 25 χρόνια για να εκμηδενιστεί.[1] Ειδάλλως χάνεται οριστικά ο στόχος συγκράτησης της αύξησης της πλανητικής θερμοκρασίας κοντά στον πιο “βιώσιμο” 1,5°C, με τρομακτικές και μη αναστρέψιμες συνέπειες για τη χώρα μας.

Μέχρι σήμερα κανένα από τα μεγάλα πολιτικά κόμματα δεν έχει καταθέσει προτάσεις οι οποίες κινούνται προς αυτήν την κατεύθυνση. Αντίθετα, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Greenpeace, αυτές συνάδουν με σενάρια υπερθέρμανσης του πλανήτη άνω των 3°C, δηλαδή, με μη-αναστρέψιμη καταστροφή της Ελλάδας.

«Αυτό που πλέον έχει μπει για τα καλά στο επίκεντρο του πολιτικού διαλόγου στην Ευρώπη απουσιάζει εντελώς από τις θέσεις των ελληνικών κομμάτων. Ωστόσο, ακόμα και την ενδεκάτη ώρα, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να τοποθετηθούν με σαφήνεια και να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό», ανέφερε ο Τάκης Γρηγορίου, υπεύθυνος για θέματα ενέργειας και κλιματικής αλλαγής στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace. «Το ερώτημα είναι εξαιρετικά απλό και είναι αυτό για το οποίο κινητοποιούνται σήμερα εκατομμύρια μαθητές και πολίτες σε όλο τον κόσμο: υιοθετούν τις υποδείξεις της επιστήμης για τον 1,5°C ή όχι;» κατέληξε.

Αν κάποιο από τα πολιτικά κόμματα έχει διαφορετική πρόταση, οφείλει να τοποθετηθεί άμεσα και να τη δημοσιοποιήσει. Συγκεκριμένα, να αναφέρει:

  • Ότι δεσμεύεται για την υιοθέτηση του στόχου του 1,5°C
  • Τους βασικούς άξονες της ενεργειακής του πολιτικής οι οποίοι διασφαλίζουν την επίτευξη του παραπάνω στόχου, όπως υπαγορεύει η επιστήμη.
  • Ότι δεσμεύεται να συνεργαστεί με άλλες πολιτικές δυνάμεις για την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την κλιματική κρίση.[2]

Οι βασικότερες συνέπειες για την Ελλάδα από την κλιματική κρίση[3]

Αν η μέση πλανητική θερμοκρασίας αυξηθεί κατά +1,5°C (ευκταίο σενάριο)

  • οι δασικές εκτάσεις που θα καίγονται ετησίως θα αυξηθούν κατά 41%
  • οι ακραίοι καύσωνες, που κανονικά εμφανίζονται μία φορά στα είκοσι χρόνια, θα αυξηθούν κατά 173%
  • οι ραγδαίες βροχοπτώσεις θα αυξηθούν κατά 10%

Αν αυξηθεί κατά +2°C (οριακό σενάριο)

  • οι δασικές εκτάσεις που θα καίγονται ετησίως θα αυξηθούν κατά 62%
  • οι ακραίοι καύσωνες κατά 478%
  • οι ραγδαίες βροχοπτώσεις κατά 21%
  • εκτιμώμενο κόστος στην εθνική οικονομία: 294 δις €

Αν αυξηθεί κατά +3°C (σενάριο εκτός ελέγχου)

  • οι δασικές εκτάσεις που θα καίγονται ετησίως θα αυξηθούν κατά 97%
  • κίνδυνος ερημοποίησης του 1/3 της ελληνικής επικράτειας
  • Εκτιμώμενο κόστος στην εθνική οικονομία: >700 δις €

[1] Σύμφωνα με την πρόσφατη Ειδική Έκθεση για τον 1,5°C από την Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή του ΟΗΕ, προκειμένου η ανθρωπότητα να περιορίσει την αύξηση της πλανητικής θερμοκρασίας κοντά στον 1,5°C, θα πρέπει οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου να μειωθούν κατά 45% ως το 2030 και να εκμηδενιστούν (μηδενικό ισοζύγιο) ως το 2050. Λαμβάνοντας υπόψη τα πιο ρεαλιστικά σενάρια της Ειδικής Έκθεσης, καθώς και τη συμμετοχή των ορυκτών καυσίμων στις συνολικές ανθρωπογενείς εκπομπές (περίπου τα 2/3), αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα πρέπει να μειωθεί η χρήση τους περισσότερο από 50% ως το 2030 και να εκμηδενιστεί το 2040.

[2] Ήδη 24 οργανώσεις μέλη της συμμαχίας για το κλίμα έχουν ζητήσει από το επόμενο κοινοβούλιο που θα προκύψει από τις εκλογές της 7ης Ιουλίου να κηρύξει τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για την κλιματική κρίση, ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων χωρών, όπως π.χ. Το Κοινοβούλιο της Μεγάλης Βρετανίας, το οποία υιοθέτησε αντίστοιχα ψηφίσματα.

[3] Με στοιχεία από την επιστημονική επισκόπηση του Carbon Brief (2018) και την μελέτη της Τράπεζας της Ελλάδας (2011)

 

 

Είναι μια καμπάνια πολλών φορέων πανευρωπαϊκά και παγκόσμια #VoteforClimate, «Ψηφίστε για το κλίμα». μας καλούν λοιπόν να ψηφίσουμε για το κλίμα και να ανεβάσουμε μια φωτογραφία με το μήνυμα στα σόσιαλ μίντια

Ιδού η έκκληση 

Κυριακή είναι η μέρα των ευρωεκλογών! Ξέρουμε ότι το να εμποδιστεί η κλιματική αλλαγή είναι το πιο σημαντικό θέμα που αντιμετωπίζει αυτή η γενιά. Ξέρουμε ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να συνεργαστούν και να αναλάβουν πιο φιλόδοξη δράση απέναντι στην κλιματική κρίση. Αν δεν το κάνουν αυτό, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ακροδεξιά κόμματα, τροφοδοτούμενα από το μίσος και που αρνούνται την ύπαρξη της κλιματικής αλλαγής, να επικρατήσουν στην Ευρώπη.

Αφού ψηφίσετε, ανεβάστε μία selfie «ψηφοφόρου» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και κάνετε like.


Αν επιθυμείτε, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το hashtag GreenWave #VoteforClimate όταν την ανεβάσετε. 

Έρευνες δείχνουν πως αν δείξετε σε φίλους σας ότι ψηφίσατε την ημέρα των εκλογών – ανεβάζοντας απλά μία selfie- μπορείτε να τους παρακινήσει να ψηφίσουν και εκείνοι.

Χιλιάδες από εμάς θα κάνουμε το ίδιο ανά την Ευρώπη για να είναι έτσι σίγουρο ότι ψηφίζουμε για το Κλίμα.

Ας δράσουμε. Μαζί!

Carrie, Joline, Fernando, Thorgny & Greg/ Tilt!

Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.
Η παρέμβαση του Ιταλού προέδρου και η απόρριψη ενός προτεινόμενου υπουργού που έχει ταχθεί εναντίον του Ευρώ είναι "πραξικόπημα" όπως διαβάζω να γράφουν κάποιοι; Από που προκύπτουν όλα αυτά για πραξικόπημα των Βρυξελλών ή των Γερμανών πέρα από εύκολους λαϊκισμούς;
Ο Ιταλός πρόεδρος έχει αυτό το δικαίωμα και ρόλο (δηλαδή να απορρίπτει έναν υπουργό) για να εξισορροπεί καταστάσεις. Αυτός ο ρόλος είναι θεσμικός δεν τον απέκτησε με πραξικόπημα. 
Ούτε στην Ιταλία ούτε στην Ελλάδα τέθηκε ανοικτά ερώτημα αποχώρησης από την Ευρωζώνη. Αν ένας υπουργός θέτει τέτοιο θέμα που δεν τέθηκε στην προεκλογική εκστρατεία, είναι προφανές ότι δεν έχει σχετική εντολή. Κάτι τέτοιο δεν είναι μια επιλογή ελάσσονος σημασίας, είναι προφανές ότι είτε πρέπει να γίνει σοβαρή πολιτική αντιπαράθεση και δημοψήφισμα για ένα τόσο σοβαρό θέμα που άπτεται στρατηγικών επιλογών της χώρας ή σωστά ο πρόεδρος - από θεσμική άποψη - έθεσε θέμα υπουργού (κι όχι κυβέρνησης συνολικά). Ο Ιταλός πρόεδρος έχει αυτό το δικαίωμα. Και δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στην Ιταλία. 
Στις ΗΠΑ έχουν προβλέψει άλλους θεσμούς για να εξισορροπούν τυχοδιωκτικές επιλογές εκλεγμένου προέδρου όπως πχ ο Τραμπ. Είναι πραξικόπημα αν έρχεται ένα δικαστήριο να αναιρέσει επιλογές ενός εκλεγμένου προέδρου; Μα ο πρόεδρος ή η κάθε κυβέρνηση ακόμα και αν πράγματι εκπροσωπούν την πλειοψηφία δεν είναι ανεξέλεγκτοι.  
Πολλοί υπονοούν ότι την απόφαση του Ιταλού προέδρου υπαγόρευσε η Μέρκελ ή οι "Βρυξέλλες". Αντιθέτως εγώ άκουσα τη Μέρκελ να λέει ότι θα συνεργαστεί με οποιαδήποτε κυβέρνηση κι ανέφερε την εμπειρία της με τον Τσίπρα. 
Αν και συνταγματικά η επιλογή του Ιταλού προέδρου είναι μέσα στα δημοκρατικά πλαίσια (αφού απέρριψε υπουργό, όχι κυβέρνηση), πολιτικά θεωρώ ότι δεν ήταν  σωστή επιλογή. Κατά την άποψή μου η καλύτερη λύση - αν κι εξόχως επικίνδυνη - για την Ιταλία θα ήταν να δέχονταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τη συμμετοχή του συγκεκριμένου υπουργού στην κυβέρνηση. Είμαι σίγουρος ότι μέσα σε ένα μήνας θα συνειδητοποιούσε (ίσως με επώδυνο για την ιταλική κοινωνία τρόπο) τις ανοησίες που έλεγε και τις ψευδαισθήσεις που είχε, όπως " να τους ...χαρίσουν 250 δις χρέος αλλιώς θα επέστρεφαν στην ιταλική...λιρέτα" (με τι ισοτιμία άραγε σε σχέση με το ευρώ και το δολάριο).
Υπάρχει ευρέως μια άποψη ότι η Μέρκελ και οι Βρυξέλλες υπαγόρευσαν τη θέση αυτή στον Ιταλό πρόεδρο γιατί η Γερμανία φοβότανε τις επιπτώσεις στην οικονομία της από μια έξοδο της Ιταλίας από την Ευρωζώνη. Δεν νομίζω ότι κινδυνεύει η Γερμανία αν καταρρεύσει η Ιταλική οικονομία. Δεν τεκμηριώνεται πουθενά μια τέτοια υπόθεση, κανένα σοβαρό think tank δεν το τεκμηριώνει. Οι Ιταλοί θα πληγούν, η ευρωπαϊκή ιδέα και η Ευρωζώνη μπορεί, αλλά η γερμανική οικονομία είτε είναι στην Ευρωζώνη είτε όχι είναι ιδιαίτερα ισχυρή και σε περίπτωση κρίσης θα επωφεληθεί αφού πολλοί θα καταφύγουν εκεί για προστασία. 
Η Γερμανία ευτυχώς δεν έχει πολιτική διάλυσης της ευρωζώνης, ακόμα και αν βραχυπρόθεσμα μια κατάρρευση της Ευρωζώνης μπορεί να ενίσχυε την γερμανική οικονομία ως καταφύγιο σταθερότητας. Οι Γερμανοί καταλαβαίνουν ότι όχι μόνο η κλίμακα της Γερμανίας αλλά ακόμα και της Ευρώπης είναι πολύ μικρή σήμερα για την επιβίωση της οικονομίας. Αυταπάτη είναι επίσης να περιμένει κάποιος από τη Γερμανία να αναλάβει το χρέος της Ιταλίας που ξεπερνάει το 1 τρις ευρώ. 
Το Ιταλικό χρέος είναι πολύ μεγάλο για να αντιμετωπιστεί και πολύ μεγάλο για να παραμένει. Οι λύσεις δεν είναι εύκολες. Η πολιτική κρίση επιδεινώνει - όπως συνέβη και στην περίπτωσή μας - το πρόβλημα. Οι πολιτικές δυνάμεις αδυνατούν να επεξεργαστούν ένα δίκαιο και ισορροπημένο σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης, και οι λαϊκιστές θα κερδίζουν επιρροή προβάλλοντας απλοϊκές απόψεις μέχρι να αναγκαστούν να αναλάβουν την διαχείριση των προβλημάτων. Τότε επιδεικνύονται ακόμα πιο ανίκανοι από τις "συστημικές δυνάμεις". Στην πραγματικότητα χρειάζεται ένας τρίτος πόλος, ανάμεσα στις παραδοσιακές δυνάμεις που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για την κρίση και τις λαϊκιστικές δυνάμεις που προωθούν αφελείς και τελικά επικίνδυνες απόψεις.
Αλλά μέχρι τότε....Προφανώς οι λαοί μπορεί να επιλέγουν ότι θέλουν αρκεί να γνωρίζουν και να αποδέχονται τις συνέπειες. Αυτό δεν σημαίνει, πάντως, ότι η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο