Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, εσωτερικός χώρος

Αγαπώ ιδιαίτερα τη Σίφνο όχι μόνο γιατί κατάγομαι από εκεί αλλά και γιατί είναι ένα όμορφο νησί με πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνική, αρχαιολογική και πολιτισμική ιστορία αλλά και δυνατότητες να αποτελεί ένα πρότυπο οικολογικής, κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας, ένα πραγματικά "πράσινο" νησί συνδυάζοντας τη σοφία του παρελθόντος με την επιστημονική γνώση, την κοινωνική και οικολογική/πράσινη καινοτομία, μαθαίνοντας συνεχώς κι αλλάζοντας προς το καλύτερο. Πολλά έχουν γίνει - όχι εύκολα, όχι με απλό τρόπο - προς αυτή την κατεύθυνση. Πολύ περισσότερα πρέπει να γίνουν κι αυτό απαιτεί διάλογο, νέες ιδέες, διάθεση για αλλαγή, επικοινωνίες με παρόμοιες νησιωτικές κοινότητες, υπερβάσεις από παθογένειες και παγιωμένες αντιλήψεις ή στερεότυπα άλλων εποχών.

Είναι αλήθεια ότι έχοντας ζήσει πολλά από τα καλοκαίρια μου στη Σίφνο, δεν αντέχω να είμαι εκεί τον Αύγουστο, με πληγώνουν πολλά. Οπότε συνήθως αποφεύγω να μένω πλέον πολλές μέρες του Αυγούστου σε ένα “πλημμυρισμένο” από τουρίστες κάθε είδους νησί. Η άνοιξη, το φθινόπωρο, αλλά και μέχρι τα μέσα Ιουλίου η κατάσταση είναι πιο υποφερτή. Έτσι τώρα που γράφω αυτά είμαι πίσω στην Αθήνα, αλλά προσπαθώ να ανακεφαλαιώσω εμπειρίες και σκέψεις των καλοκαιρινών διακοπών μου τις προηγούμενες εβδομάδες.

Παρά την τουριστική ανάπτυξη, υπάρχουν πολλά που δεν έχει ένα τόσο “αναπτυγμένο” μησί και αυτά είναι κυρίως κοινωνικές και οικολογικές υποδομές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες. Ο κεντρικός και περιφερειακός σχεδιασμός αλλά και συχνά όσοι λαμβάνουν αποφάσεις γενικότερα αντιμετωπίζουν τα νησιά (και τη Σίφνο) μόνο ως τουριστικούς προορισμούς, νησιά που ζουν και έχουν (όταν έχουν) κοινωνικές υποδομές κι ακτοπλοϊκές συνδέσεις μόνο όταν υπάρχουν (και για τους) τουρίστες, παρά τα όσα κατά καιρούς λέγονται αλλά και τις αλλαγές κυβερνήσεων.

Κάποια πράγματα βελτιώνονται λόγω του γεγονότος ότι νέοι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να μείνουν ή να επιστρέψουν στο νησί ή ακόμα και να εγκατασταθούν στο νησί (αν δεν κατάγονται από εκεί). Και ίσως σε αυτό το γεγονός δεν φαίνεται προς τρίτους η μεγάλη έλλειψη κοινωνικών υποδομών. Σε αυτές θα αναφερθώ άλλη ώρα. Εδώ ήθελα να πω πόσο χάρηκα αλλά και τις κουβέντες άνοιξε το ...άνοιγμα ενός καφε-μεζεδοπωλείου (η “ΑΜΠΕΛΟΣ”) στο χωριό μου, στα Εξάμπελα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα παίζουν μουσικά όργανα και κιθάρα

Να με απλά λόγια η ιστορία. Η Αντιγόνη είναι μια πολύ καλή μουσικός και τραγουδίστρια που αποφάσισε να αφήσει την Αθήνα, να εγκατασταθεί χειμώνα καλοκαίρι στη Σίφνο και να ανοίξει ένα καφε-μεζεδοπωλείο όχι στα γνωστά τουριστικά στέκια της Σίφνου αλλά στο χωριό των Εξαμπέλων, που θα λειτουργεί μάλιστα όλο το χρόνο (κάτι πολύ σπάνιο στα νησιά)! Μέσα στο χωριό υπάρχει σήμερα μόνο το “μίνι-μάρκετ /παντοπωλείο της Ευτυχίας”, τίποτα άλλο. Στα παιδικά μου χρόνια θυμόμουν 2 καφενεία - παντοπωλεία, ιδιαίτερα το καφενείο του Διαμάντου, όπου όταν ήρθε η ...ασπρόμαυρη τηλεόραση συγκεντρώνονταν όλο το χωριό για να κλάψει ή να γελάσει με τις ελληνικές ταινίες, να φάει ένα γλυκό του κουταλιού, μια βανίλια – υποβρύχιο ή ένα καφέ, να πει δυο κουβέντες.

Το άνοιγμα όμως του καφε-μεζεδοπωλείου “Η ΑΜΠΕΛΟΣ” άνοιξε και μια ενιαφέρουσα κουβέντα αναμνήσεων. Η Αντιγόνη ενοικίασε ένα εμβληματικό κτίριο, που ήταν κλειστό για πολλά χρόνια αλλά στέγαζε ένα από τα πολλά καφενεία του χωριού, αυτό του Θρασύβουλου, που πρέπει να έκλεισε το 1953 ή το 1956. Με μεγάλη μου απορρία διαπίστωσα ότι σχεδόν όλοι θυμόντουσαν το “καφενείο του Θρσύβουλου”. Εντυπωσιακό. Αλλά και το γεγονός ότι μιλώντας με νεώτερους και κάποιους από τους “παλιούς” που ζουν ακόμα αναφέρονταν στα 5 ή 7 καφενεία του χωριού, που το καθένα είχε τα χαρακτηριστικά του, αλλά και το όνομα του ιδιοκτήτη του (του Θρασύβουλου, της Κατέ, του Διαμάντου κα). “Σε αυτό μαζεύονταν οι ποιητές, όπως ο Αριστομένης Προβελέγγιος” (1850-1936), σου λένε ή “στο άλλο μαζεύονταν οι τσικαλάδες (αυτοί που έκαναν πήλινα τα οποία έστελναν σε όλο τον κόσμο με τα καϊκια) και πλήρωναν τους τεχνίτες και τους βοηθούς”, “εκεί τα λέγανε οι κτηνοτρόφοι και οι μουλαράδες”.

Πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος μας σήμερα, που έχουμε ξεχάσει πράγματα που είναι βασικά για αυτό που λέμε καλή – ποιοτική ζωή. Ναι, τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα στη Σίφνο γεννήθηκαν ή και έζησαν μεγάλο χρόνο της ζωής τους μεγάλες προσωπικότητες, πολλοί “άνθρωποι των γραμμάτων”, λαογράφοι, ποιητές, λογοτέχνες, μερικοί από τους πιο γνωστούς σήμερα

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ δεν μπορούμε να κρύψουμε την έκπληξή μας πώς μια κυβέρνηση όπου συμμετέχουν κάποιοι πανεπιστημιακοί (πχ υπουργός και υφυπουργός Παιδείας), κάποιοι που έχουν δουλέψει με μεγάλες αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα ή κάποιοι που διαθέτουν σημαντικά εισοδήματα προωθούν ρυθμίσεις όπως η πρόσφατη από το Υπουργείο Παιδείας που περιορίζει ή και καταργεί επισκέψεις κι εκδρομές μαθητών στο εξωτερικό με την δικαιολογία ότι έτσι «θα περιορίσει τις διακρίσεις σε βάρος παιδιών που δεν έχουν τους οικονομικούς πόρους να συμμετάσχουν» ή γιατί «πηγαίνουν εκδρομές για να χαζολογήσουν».

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα ως γενίκευση της μιζέριας αντί να επεξεργαστεί και να υιοθετήσει καινοτόμα εργαλεία που πραγματικά επιλύουν κοινωνικά προβλήματα και βελτιώνουν την κατάσταση όλων. Ξέρουμε – και φανταζόμαστε το γνωρίζουν και στην κυβέρνηση – ότι πάντα υπήρχαν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στα σχολεία (από μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς) που βοηθούσαν όσα παιδιά δεν μπορούσαν, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, να συμμετάσχουν σε κάποια δραστηριότητα (πολιτιστική, εκδρομή κα) ή βρίσκονταν σε κάποια μεγάλη ανάγκη. Φτώχεια υπήρχε και πριν την κρίση, να υπενθυμίσουμε.

Αν ενδιαφέρονταν ειλικρινά η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό πρόβλημα, θα μπορούσε να αξιοποιήσει την υπάρχουσα εμπειρία και να δημιουργήσει θεσμικά και κατάλληλα εργαλεία στήριξης των μαθητών με οικονομικά προβλήματα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να δημιουργηθεί ένα Ταμείο Αλληλεγγύης για τους μαθητές αλλά και για τις ανάγκες των σχολείων γενικότερα, στο οποίο θα μπορούσαν να συγκεντρώνονται πόροι από :

  • - τα περίφημα «υπερ-πλεονάσματα» (το μικρότερο ποσό),
  • - το οικονομικό όφελος που προκύπτει από προσπάθειες ανακύκλωσης και μείωσης της κατανάλωσης ενέργειας,
  • - την επαναχρησιμοποίηση των βιβλίων (τώρα πετάγονται στο τέλος κάθε χρονιάς και πρέπει να τυπωθούν καινούργια για την επόμενη).

Η σχολική κοινότητα θα μπορούσε να διαχειρίζεται με κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια πόρους από ένα τέτοιο ταμείο, μεταξύ άλλων, για ενίσχυση των πιο αδύναμων μαθητών, ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν σε περιβαλλοντικές και πολιτιστικές δράσεις ή σε μια εκπαιδευτική επίσκεψη.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια που μετατρέπει το δίκαιο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική συνοχή σε μια μίζερη κι απαξιωτική πολιτική ισοπέδωσης προς τα κάτω, καθώς και σε μια πολιτική του κράτους πατερούλη που αποφασίζει ακόμα και για τις εκδρομές των μαθητών.

Οι εκπαιδευτικές επισκέψεις είναι ένα εργαλείο που μπορεί να προσφέρει εμπειρίες, γνώσεις και εικόνες που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη των παιδιών και θα επηρεάσουν τη ζωή και τις επιλογές τους. Αντί να επιβάλλει το υπουργείο ρυθμίσεις που αποστερούν από τα παιδιά τη δυνατότητα επίσκεψης σπουδαίων – τόσο σε επιβλητικότητα και ομορφιά όσο και σε πολιτιστικό και ιστορικό περιεχόμενο – πόλεων, μουσείων, φυσικών περιοχών  του εξωτερικού, επίσκεψη  που θα την θυμούνται σε όλη τους τη ζωή,  θα μπορούσε να διαμορφώσει – σε διάλογο με τους εκπαιδευτικούς και άλλους φορείς – προτάσεις για το πώς θα μπορούσε να γίνεται με διαδραστικό τρόπο η προετοιμασία των μαθητών και των εκπαιδευτικών για την επίσκεψη, στο πλαίσιο ενός νέου μοντέλου διαδραστικής μάθησης.

Λέμε ναι στην αλληλεγγύη, αλλά όχι στη μιζέρια των κυβερνώντων που θέλουν μάλιστα να την επιβάλλουν στην κοινωνία με «νόμους», φιλοδωρήματα, καθρεφτάκια και εγκυκλίους.

raindrops

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας προς τους γονείς του Μάριου, του 11χρονου μαθητή που σκοτώθηκε από πυροβολισμούς στο Μενίδι. Παρόμοια περιστατικά πρέπει να αντιμετωπίζονται στο πλαίσιο της νομιμότητας και του κράτους δικαίου, χωρίς γενικεύσεις και απλοϊκές προσεγγίσεις που οδηγούν σε διχασμό την κοινωνία.

Το περιστατικό, όμως, θα πρέπει να αφυπνίσει την κοινωνία και την εξουσία ώστε να συζητήσουμε σε βάθος μια σειρά θεμάτων που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με το περιστατικό, όπως την οπλοφορία, τις μπαλωθιές σε γλέντια, την κοινωνική ένταξη των Ρομά, την εξάρτηση από ναρκωτικά αλλά και το πώς οι τοπικές κοινότητες μπορεί να βελτιώσουν την συνθήκες ζωής όλων, χωρίς να δημιουργούν αποκλεισμούς και γκέτο.

Οι κοινωνίες και η διοίκηση πρέπει να διαχειρίζονται από κοινού και με ολοκληρωμένο τρόπο τα προβλήματα που δημιουργούνται, ώστε και οι πολίτες να ζουν με ασφάλεια και τα δικαιώματα και ο πλουραλιστικός χαρακτήρας των κοινωνιών να διασφαλίζεται. Αυτό σημαίνει πρώτα από όλα ότι η κοινωνική συνοχή και η κοινωνική ένταξη δεν είναι πολυτέλεια αλλά βασικά εργαλεία για την ασφάλεια της κοινωνίας.

Αναλυτικά οι θέσεις των Πράσινων Αλληλεγγύη για την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής κι ασφάλειας στην Δυτική Αττική

Το περιστατικό στο Μενίδι θα πρέπει να προσεγγιστεί στο πλαίσιο μια πιο σφαιρικής και ολοκληρωμένης αντιμετώπισης των προβλημάτων που αντιμετωπίζει και η Δυτική Αττική και η κοινωνία σήμερα.

  1. Το περιστατικό του θανάτου του μικρού μαθητή συνδέεται άμεσα με την κατοχή όπλων από πολλά άτομα, ανεξαρτήτως καταγωγής και ηλικίας. Η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου κυκλοφορεί τεράστιος αριθμός όπλων κάθε είδους, από καραμπίνες και κυνηγετικά όπλα, μέχρι όπλα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή πολύ σύγχρονα όπλα, όπως περίστροφα, καλάζνικοφ κα. Σημαντικός είναι ο αριθμός των περιστατικών τραυματισμού ή και θανάτου στην διάρκεια χρήσης των όπλων για διασκέδαση. Στελέχη της διοίκησης ακόμα και υπουργοί δεν διστάζουν να παραβούν τον νόμο και να χρησιμοποιούν όπλα δημόσια, στην διάρκεια γιορτών και διασκέδασης χωρίς να κινείται δίωξη εναντίον τους
  2. Δεν ανήκουν μόνο στην κοινότητα των Ρομά τα άτομα που ρίχνουν μπαλωθιές στον αέρα για κάποιο γεγονός. Οι πυροβολισμοί σε γάμους, βαφτίσια και άλλα γεγονότα έχουν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών ανθρώπων τα τελευταία χρόνια. Ενδεικτικά: στο Ρέθυμνο στην διάρκεια γλεντιού 20.04.2014 και στην Καρδίτσα 24.7.2014 χάθηκαν ζωές συμμετεχόντων μάλιστα στο γλέντι, ενώ πολύ συχνά ο αποχαιρετισμός ενός ανθρώπου που πέθανε γίνεται με πυροβολισμούς στον αέρα.
  3. Η αντιμετώπιση παρόμοιων περιστατικών πρέπει να γίνεται με σταθερό τρόπο και να μην δημιουργεί ρατσιστικού τύπου αντανακλαστικά. Ο δράστης και όχι η καταγωγή ή τα χαρακτηριστικά του ευθύνονται για τον τραυματισμό ή το θάνατο αθώων πολιτών στην διάρκεια γλεντιών. Και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να ταυτίζονται ολόκληρες κοινωνικές ομάδες (πχ Ρομά) με την εγκληματικότητα. Όπως όταν ένας Έλληνας πολίτης συλλαμβάνεται σε μια άλλη χώρα διαπράττοντας μια παρανομία, δεν πρέπει να θεωρείται ότι όλοι οι Έλληνες είναι εγκληματίες…Πολύ συχνά ο τρόπος που τα ΜΜΕ κάθε είδους προβάλλουν ένα παρόμοιο θέμα αναπαράγει και ανατροφοδοτεί το στερεότυπο της “τσιγγάνικης εγκληματικότητας”, παρά το γεγονός ότι πολλοί τσιγγάνοι / Ρομά είναι σήμερα πολιτικοί, ευρωβουλευτές, σκληρά εργαζόμενοι, καλλιτέχνες κα.
  4. Μόνο μετά από παρόμοια περιστατικά προβάλλονται κάποια στοιχεία από τις συνθήκες ζωής των Ρομά, αλλά συχνά με τρόπο που συμβάλλει στην αναπαραγωγή της γκετοποίησης και του ρατσισμού. Επίσης, σπάνια προβάλλεται ένας διαφορετικός λόγος που αποδεικνύει ότι δεν είναι όλη η κοινότητα των Ρομά εγκληματίες ή ότι και πολλοί Ρομά ζητούν να φύγουν από τον αποκλεισμό και την εξαθλίωση. Για παράδειγμα, ελάχιστα ΜΜΕ προέβαλλαν το γεγονός ότι πάνω από 100 Ρομά διαδήλωσαν στο Μενίδι με αίτημα να βρεθεί ο υπεύθυνος της δολοφονίας του μαθητή, και ταυτοχρόνως έμπρακτα ενάντια στον ρατσισμό και τις γενικεύσεις.
  5. Τα γεγονότα γενικότερα φέρνουν στο φως της δημοσιότητας την ανεπάρκεια του κοινωνικού κράτους και την απουσία ουσιωδών στρατηγικών κοινωνικής ένταξης για τους Ρομά, παρά τα πολλά προγράμματα και τα τεράστια ποσά που έχουν δαπανηθεί μέχρι σήμερα. Κοινοτικοί και κρατικοί πόροι δαπανώνται διαχρονικά για την «ομάδα-στόχο» Ρομά, όμως οι στρατηγικές, οι μεθοδολογίες και τα αποτελέσματα δεν αξιολογούνται. Αγνοούνται συστηματικά τα γενεσιουργά αίτια παρόμοιων περιστατικών και η αδυναμία του ελληνικού κράτους, της αυτοδιοίκησης αλλά και της κοινωνίας για την προώθηση ουσιαστικών πολιτικών ένταξης (όχι ενσωμάτωσης) των Ρομά.
  6. Πρέπει να συμφωνήσουμε ότι καμία κοινωνική ομάδα δεν είναι στο σύνολό της παραβατική ή με αποκλίνουσα συμπεριφορά. Δεν πρέπει να στοχοποιείται από τα ΜΜΕ ή την κοινωνία στο σύνολό της η ομάδα των Ρομά για κάθε εγκληματική ενέργεια ούτε να αγνοούνται οι πραγματικές συνθήκες διαβίωσή τους σε γκέτο.
  7. Η απουσία στοχευμένης κοινωνικής πολιτικής ένταξης, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η περιθωριοποίηση κοινωνικών ομάδων, μεταξύ των οποίων και οι Ρομά, οδηγούν σε έντονη παραβατικότητα κάποια τμήματα αυτών των κοινωνικών ομάδων που είναι μειοψηφία στο σύνολο των πολιτών. Βασική αιτία είναι η ενίσχυση της φτώχειας, η βαθιά ανισότητα και οι διακρίσεις.
  8. Για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της παραβατικότητας, στο κέντρο της Αθήνας ή στο Μενίδι, πρέπει να μεταρρυθμιστεί γενναία η πολιτική για τα ναρκωτικά, ώστε να μεταστραφεί από την καταστολή που οδηγεί σε υπερκέρδη τα κυκλώματα παράνομης διακίνησης ναρκωτικών και σε ενίσχυση των στερεότυπων και των φαινομένων αποκλεισμού προς μια κατεύθυνση που θα θέτει ως προτεραιότητα την μείωση της βλάβης στην κοινωνία και στον ίδιο τον χρήστη αλλά και στην πρόληψη.
  9. Η αντιμετώπιση της παραβατικότητας δεν μπορεί να κάνει διακρίσεις, επομένως αν κάποιος ευθύνεται για πυροβολισμούς ή και για θάνατο ενός παιδιού, θα πρέπει να αντιμετωπίζεται όπως ακριβώς ένας οποιοσδήποτε ενήλικας που ευθύνεται για μια παρόμοια παράβαση του νόμου. Πρέπει όμως πίσω από την παραβατικότητα και την τιμωρία της, να νοιαστούμε ώστε ν’ αντιμετωπιστεί ο κοινωνικός αποκλεισμός σημαντικών τμημάτων της κοινότητας των Ρομά, που οδηγεί κάποιους στην εγκληματικότητα ή σε ανεύθυνες πρακτικές.
  10. Κοινωνικούς λειτουργούς, κατάλληλους εκπαιδευτές, εκπαιδευμένους διαπολιτισμικούς διαμεσολαβητές χρειάζεται η τσιγγάνικη κοινότητα και λιγότερο μια γενικευμένη αστυνόμευση, που θα περιέχει έτσι κι αλλιώς στοιχεία χειραγώγησης και αποκλεισμού, η εύκολη λύση που είναι όμως έτσι κι αλλιώς αναποτελεσματική. Η βελτίωση της ποιότητας ζωής και του κοινωνικού και οικονομικού επιπέδου όλων των τσιγγάνων θα μειώσει την εγκληματικότητα. Αυτό, όμως, απαιτεί την ουσιαστική και κατάλληλη συμμετοχή όλων των μελών της κοινότητας των τσιγγάνων σε δράσεις αναβάθμισης της ποιότητας ζωής τους, όχι απλώς στο τελευταίο στάδιο, και μόνο με την ιδιότητα των «ωφελούμενων». τα καλά παραδείγματα και οι πετυχημένες στρατηγικές υπάρχουν, δεν μπορούν να αγνοούνται όταν σχεδιάζονται προγράμματα για τους Ρομά.
  11. Οι στατιστικές για το έγκλημα στην Ελλάδα δεν περιλαμβάνουν ειδικές κατηγοριοποιήσεις για εγκληματικότητα των τσιγγάνων. Οι τσιγγάνοι είναι κανονικοί πολίτες. δεν αποτελούν ειδική κατηγορία. Για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας χρειάζονται νέοι θεσμοί έρευνας και κατανόησης ώστε να υπάρχει έγκαιρη κι αποτελεσματική αντιμετώπισή της. Οι Πράσινοι Αλληλεγγύη θεωρούμε πολύ σημαντική πολιτική πράξη την ανάπτυξη ενός σώματος «διαμεσολαβητών» που θα δρα προληπτικά και αποτρεπτικά, όχι κατασταλτικά, στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης πολιτική ένταξης και πρόληψης του κοινωνικού αποκλεισμού των Ρομά.