Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εκφράζουμε την ανησυχία μας για την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού στα σκαλιά της εκκλησίας του Αγ. Διονυσίου στην Αθήνα, λίγες μέρες μετά την βομβιστική επίθεση εναντίον του ΣΚΑΙ και της Καθημερινής. Ευχόμαστε περαστικά στους δύο τραυματισθέντες.

Έχουμε επαναλάβει πολλά φορές ότι πλέον δεν αρκεί μια ανακοίνωση καταδίκης παρόμοιων ενεργειών και πράξεων. Χρειάζεται πολύ μεγαλύτερη προσπάθεια και σε πολλά επίπεδα – πολιτικό, κοινωνικό και καθημερινό – για να αντιμετωπιστεί μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα βίας που έχει ριζώσει μέσα στην ελληνική κοινωνία, μια “κουλτούρα βίας” που εκφράζεται σήμερα με διαφορετικό τρόπο:

  • Ένα σημαντικό ποσοστό της κοινωνίας εκφράζεται μέσα από τη βία σε πολιτικό επίπεδο, την υποστηρίζει φραστικά αλλά και την ασκεί ακόμα και σε πολύ ακραίες εκδοχές (αφορά όχι μόνο την εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή αλλά κι άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις).

  • Υπάρχουν “κοινωνικές” ομάδες και «οπαδοί» αθλητικών ομάδων που μπορεί να σκοτώσουν κάποιον άλλο γιατί είναι οπαδός άλλης ομάδας.

  • Υπάρχει βία μέσα στην οικογένεια, στις γειτονιές, στην καθημερινότητα, βία που ασκείται ενάντια στις πιο ευάλωτες ομάδες (γυναίκες, παιδιά, πρόσφυγες).

Δεν πρέπει να ανησυχούμε μόνο όταν δημοσιοποιείται ένας βιασμός ή μια δολοφονία ή μια απαγωγή ή μια βομβιστική ενέργεια. Πρέπει να διαμορφώσουμε πολιτικές και πρακτικές που θα περιορίσουν δραστικά αυτή την διάχυτη βία, μια εκδοχή της οποίας είναι οι βομβιστικές επιθέσεις και οι εγκληματικές ενέργειες.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ έχουμε ξεκάθαρη άποψη: η βία δεν προσφέρει λύσεις, η κοινωνία πρέπει να συζητήσει ανοικτά το πώς θα εξοστρακίσει τη βία όχι μόνο στο πολιτικό αλλά και στο κοινωνικό και καθημερινό επίπεδο, πριν είναι πολύ αργά. Οι Πράσινοι Αλληλεγγύη υποστηρίζουμε μια γενναία καμπάνια μέσα στην κοινωνία για «περισσότερο συνοχή και λύσεις, αντί για μίσος και βία» και «καμία ανοχή στην βία»

#συνοχή_λύσεις_ΟΧΙ-μίσος_βία

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, εσωτερικός χώρος

Αγαπώ ιδιαίτερα τη Σίφνο όχι μόνο γιατί κατάγομαι από εκεί αλλά και γιατί είναι ένα όμορφο νησί με πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνική, αρχαιολογική και πολιτισμική ιστορία αλλά και δυνατότητες να αποτελεί ένα πρότυπο οικολογικής, κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας, ένα πραγματικά "πράσινο" νησί συνδυάζοντας τη σοφία του παρελθόντος με την επιστημονική γνώση, την κοινωνική και οικολογική/πράσινη καινοτομία, μαθαίνοντας συνεχώς κι αλλάζοντας προς το καλύτερο. Πολλά έχουν γίνει - όχι εύκολα, όχι με απλό τρόπο - προς αυτή την κατεύθυνση. Πολύ περισσότερα πρέπει να γίνουν κι αυτό απαιτεί διάλογο, νέες ιδέες, διάθεση για αλλαγή, επικοινωνίες με παρόμοιες νησιωτικές κοινότητες, υπερβάσεις από παθογένειες και παγιωμένες αντιλήψεις ή στερεότυπα άλλων εποχών.

Είναι αλήθεια ότι έχοντας ζήσει πολλά από τα καλοκαίρια μου στη Σίφνο, δεν αντέχω να είμαι εκεί τον Αύγουστο, με πληγώνουν πολλά. Οπότε συνήθως αποφεύγω να μένω πλέον πολλές μέρες του Αυγούστου σε ένα “πλημμυρισμένο” από τουρίστες κάθε είδους νησί. Η άνοιξη, το φθινόπωρο, αλλά και μέχρι τα μέσα Ιουλίου η κατάσταση είναι πιο υποφερτή. Έτσι τώρα που γράφω αυτά είμαι πίσω στην Αθήνα, αλλά προσπαθώ να ανακεφαλαιώσω εμπειρίες και σκέψεις των καλοκαιρινών διακοπών μου τις προηγούμενες εβδομάδες.

Παρά την τουριστική ανάπτυξη, υπάρχουν πολλά που δεν έχει ένα τόσο “αναπτυγμένο” μησί και αυτά είναι κυρίως κοινωνικές και οικολογικές υποδομές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες. Ο κεντρικός και περιφερειακός σχεδιασμός αλλά και συχνά όσοι λαμβάνουν αποφάσεις γενικότερα αντιμετωπίζουν τα νησιά (και τη Σίφνο) μόνο ως τουριστικούς προορισμούς, νησιά που ζουν και έχουν (όταν έχουν) κοινωνικές υποδομές κι ακτοπλοϊκές συνδέσεις μόνο όταν υπάρχουν (και για τους) τουρίστες, παρά τα όσα κατά καιρούς λέγονται αλλά και τις αλλαγές κυβερνήσεων.

Κάποια πράγματα βελτιώνονται λόγω του γεγονότος ότι νέοι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να μείνουν ή να επιστρέψουν στο νησί ή ακόμα και να εγκατασταθούν στο νησί (αν δεν κατάγονται από εκεί). Και ίσως σε αυτό το γεγονός δεν φαίνεται προς τρίτους η μεγάλη έλλειψη κοινωνικών υποδομών. Σε αυτές θα αναφερθώ άλλη ώρα. Εδώ ήθελα να πω πόσο χάρηκα αλλά και τις κουβέντες άνοιξε το ...άνοιγμα ενός καφε-μεζεδοπωλείου (η “ΑΜΠΕΛΟΣ”) στο χωριό μου, στα Εξάμπελα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα παίζουν μουσικά όργανα και κιθάρα

Να με απλά λόγια η ιστορία. Η Αντιγόνη είναι μια πολύ καλή μουσικός και τραγουδίστρια που αποφάσισε να αφήσει την Αθήνα, να εγκατασταθεί χειμώνα καλοκαίρι στη Σίφνο και να ανοίξει ένα καφε-μεζεδοπωλείο όχι στα γνωστά τουριστικά στέκια της Σίφνου αλλά στο χωριό των Εξαμπέλων, που θα λειτουργεί μάλιστα όλο το χρόνο (κάτι πολύ σπάνιο στα νησιά)! Μέσα στο χωριό υπάρχει σήμερα μόνο το “μίνι-μάρκετ /παντοπωλείο της Ευτυχίας”, τίποτα άλλο. Στα παιδικά μου χρόνια θυμόμουν 2 καφενεία - παντοπωλεία, ιδιαίτερα το καφενείο του Διαμάντου, όπου όταν ήρθε η ...ασπρόμαυρη τηλεόραση συγκεντρώνονταν όλο το χωριό για να κλάψει ή να γελάσει με τις ελληνικές ταινίες, να φάει ένα γλυκό του κουταλιού, μια βανίλια – υποβρύχιο ή ένα καφέ, να πει δυο κουβέντες.

Το άνοιγμα όμως του καφε-μεζεδοπωλείου “Η ΑΜΠΕΛΟΣ” άνοιξε και μια ενιαφέρουσα κουβέντα αναμνήσεων. Η Αντιγόνη ενοικίασε ένα εμβληματικό κτίριο, που ήταν κλειστό για πολλά χρόνια αλλά στέγαζε ένα από τα πολλά καφενεία του χωριού, αυτό του Θρασύβουλου, που πρέπει να έκλεισε το 1953 ή το 1956. Με μεγάλη μου απορρία διαπίστωσα ότι σχεδόν όλοι θυμόντουσαν το “καφενείο του Θρσύβουλου”. Εντυπωσιακό. Αλλά και το γεγονός ότι μιλώντας με νεώτερους και κάποιους από τους “παλιούς” που ζουν ακόμα αναφέρονταν στα 5 ή 7 καφενεία του χωριού, που το καθένα είχε τα χαρακτηριστικά του, αλλά και το όνομα του ιδιοκτήτη του (του Θρασύβουλου, της Κατέ, του Διαμάντου κα). “Σε αυτό μαζεύονταν οι ποιητές, όπως ο Αριστομένης Προβελέγγιος” (1850-1936), σου λένε ή “στο άλλο μαζεύονταν οι τσικαλάδες (αυτοί που έκαναν πήλινα τα οποία έστελναν σε όλο τον κόσμο με τα καϊκια) και πλήρωναν τους τεχνίτες και τους βοηθούς”, “εκεί τα λέγανε οι κτηνοτρόφοι και οι μουλαράδες”.

Πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος μας σήμερα, που έχουμε ξεχάσει πράγματα που είναι βασικά για αυτό που λέμε καλή – ποιοτική ζωή. Ναι, τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα στη Σίφνο γεννήθηκαν ή και έζησαν μεγάλο χρόνο της ζωής τους μεγάλες προσωπικότητες, πολλοί “άνθρωποι των γραμμάτων”, λαογράφοι, ποιητές, λογοτέχνες, μερικοί από τους πιο γνωστούς σήμερα

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ δεν μπορούμε να κρύψουμε την έκπληξή μας πώς μια κυβέρνηση όπου συμμετέχουν κάποιοι πανεπιστημιακοί (πχ υπουργός και υφυπουργός Παιδείας), κάποιοι που έχουν δουλέψει με μεγάλες αμοιβές στον ιδιωτικό τομέα ή κάποιοι που διαθέτουν σημαντικά εισοδήματα προωθούν ρυθμίσεις όπως η πρόσφατη από το Υπουργείο Παιδείας που περιορίζει ή και καταργεί επισκέψεις κι εκδρομές μαθητών στο εξωτερικό με την δικαιολογία ότι έτσι «θα περιορίσει τις διακρίσεις σε βάρος παιδιών που δεν έχουν τους οικονομικούς πόρους να συμμετάσχουν» ή γιατί «πηγαίνουν εκδρομές για να χαζολογήσουν».

Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται την κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα ως γενίκευση της μιζέριας αντί να επεξεργαστεί και να υιοθετήσει καινοτόμα εργαλεία που πραγματικά επιλύουν κοινωνικά προβλήματα και βελτιώνουν την κατάσταση όλων. Ξέρουμε – και φανταζόμαστε το γνωρίζουν και στην κυβέρνηση – ότι πάντα υπήρχαν πρωτοβουλίες αλληλεγγύης στα σχολεία (από μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς) που βοηθούσαν όσα παιδιά δεν μπορούσαν, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, να συμμετάσχουν σε κάποια δραστηριότητα (πολιτιστική, εκδρομή κα) ή βρίσκονταν σε κάποια μεγάλη ανάγκη. Φτώχεια υπήρχε και πριν την κρίση, να υπενθυμίσουμε.

Αν ενδιαφέρονταν ειλικρινά η κυβέρνηση να αντιμετωπίσει ένα κοινωνικό πρόβλημα, θα μπορούσε να αξιοποιήσει την υπάρχουσα εμπειρία και να δημιουργήσει θεσμικά και κατάλληλα εργαλεία στήριξης των μαθητών με οικονομικά προβλήματα. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να δημιουργηθεί ένα Ταμείο Αλληλεγγύης για τους μαθητές αλλά και για τις ανάγκες των σχολείων γενικότερα, στο οποίο θα μπορούσαν να συγκεντρώνονται πόροι από :

  • - τα περίφημα «υπερ-πλεονάσματα» (το μικρότερο ποσό),
  • - το οικονομικό όφελος που προκύπτει από προσπάθειες ανακύκλωσης και μείωσης της κατανάλωσης ενέργειας,
  • - την επαναχρησιμοποίηση των βιβλίων (τώρα πετάγονται στο τέλος κάθε χρονιάς και πρέπει να τυπωθούν καινούργια για την επόμενη).

Η σχολική κοινότητα θα μπορούσε να διαχειρίζεται με κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια πόρους από ένα τέτοιο ταμείο, μεταξύ άλλων, για ενίσχυση των πιο αδύναμων μαθητών, ώστε να μπορούν να συμμετάσχουν σε περιβαλλοντικές και πολιτιστικές δράσεις ή σε μια εκπαιδευτική επίσκεψη.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια που μετατρέπει το δίκαιο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη και κοινωνική συνοχή σε μια μίζερη κι απαξιωτική πολιτική ισοπέδωσης προς τα κάτω, καθώς και σε μια πολιτική του κράτους πατερούλη που αποφασίζει ακόμα και για τις εκδρομές των μαθητών.

Οι εκπαιδευτικές επισκέψεις είναι ένα εργαλείο που μπορεί να προσφέρει εμπειρίες, γνώσεις και εικόνες που θα μείνουν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη των παιδιών και θα επηρεάσουν τη ζωή και τις επιλογές τους. Αντί να επιβάλλει το υπουργείο ρυθμίσεις που αποστερούν από τα παιδιά τη δυνατότητα επίσκεψης σπουδαίων – τόσο σε επιβλητικότητα και ομορφιά όσο και σε πολιτιστικό και ιστορικό περιεχόμενο – πόλεων, μουσείων, φυσικών περιοχών  του εξωτερικού, επίσκεψη  που θα την θυμούνται σε όλη τους τη ζωή,  θα μπορούσε να διαμορφώσει – σε διάλογο με τους εκπαιδευτικούς και άλλους φορείς – προτάσεις για το πώς θα μπορούσε να γίνεται με διαδραστικό τρόπο η προετοιμασία των μαθητών και των εκπαιδευτικών για την επίσκεψη, στο πλαίσιο ενός νέου μοντέλου διαδραστικής μάθησης.

Λέμε ναι στην αλληλεγγύη, αλλά όχι στη μιζέρια των κυβερνώντων που θέλουν μάλιστα να την επιβάλλουν στην κοινωνία με «νόμους», φιλοδωρήματα, καθρεφτάκια και εγκυκλίους.