poster1small

Η εκδήλωση του Αιγυπτιακο-Ελληνικού Συλλόγου, το Σάββατο 18/9, ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον και πλούσιο πολιτιστικό γεγονός. Ήταν όμως και  μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι η κοινωνία μας είναι ήδη πολύ-πολιτισμική και διαθέτει ένα σημαντικό πλούτο αλλά μάλλον δεν το έχει κατανοήσει. Δίπλα στους αιγύπτιους και έλληνες γονείς βλέπει κάποιος πολλά νέα παιδιά που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα και εκφράζουν αυτή την διπλή ταυτότητα αλλά και την σύνθεση δυο σημαντικών πολιτισμών. Ακούγοντας τη μουσική, βλέποντας τους χορούς, μιλώντας με τους ανθρώπους διαπιστώνεις ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα στοιχεία αλληλεπίδρασης από όσα συνειδητοποιούμε με μια πρώτη ματιά ή διαβάζοντας τα βιβλία.

Ελλάδα και Αίγυπτος αλληλεπίδρασαν μέσα στους αιώνες. Πολλά μπορεί να πει κανείς για την αρχαιότητα, τις αιγυπτιακές θεότητες και πώς αυτές μεταμορφώθηκαν στο ελληνικό δωδεκάθεο του Ολύμπου. Αρχαιολογικά ευρήματα, γραπτές μαρτυρίες, σύγκριση πολιτιστικών στοιχείων επιβεβαιώνουν ότι μεταξύ Αιγύπτου και ελληνικού χώρου, ιδιαίτερα του Αιγαιακού, υπήρξαν ποικιλόμορφες ανταλλαγές και αλληλεπιδράσεις ιδιαίτερα σε ότι αφορά την τέχνη, τον πολιτισμό γενικότερα, τη θρησκευτική λατρεία, το εμπόριο, χωρίς να μεταφέρονται όμως αυτούσια από την μία περιοχή στην άλλη, αλλά αλλάζοντας πρόσωπα, γλώσσα, εικόνα, προσαρμοζόμενα στο νέο περιβάλλον. Σημαντικοί πολιτισμοί, που αναπτύχθηκαν γύρω από αυτή τη μεγάλη θάλασσα, τη Μεσόγειο-Mediterranean, την Μεσαία Θάλασσα (MittelMeer) για τους Γερμανούς, την Μεγάλη Πράσινη (κατά τους αρχαίους Αιγύπτιους), την Λευκή Θάλασσα (Akdeniz) κατά τους Τούρκους, την Θάλασσα μας (MareNostrum) για τους Ρωμαίους, η «Πικρή Θάλασσα» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ίσως λίγοι γνωρίζουν τη σχέση Αιγύπτου-Ελλάδας στην σύγχρονη ιστορία, όπως για παράδειγμα ότι ο Μωχάμετ Άλη, ο ιδρυτής της νέας Αιγύπτου γεννήθηκε στην Καβάλα και πήγε στην Αίγυπτο, στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Ιμπραήμ Πασάς,  γιος του με την χήρα Τουρματζή), γεννημένος το 1798 στην Καβάλα, προσπάθησε το 1833 και το 1839 να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, αλλά εξαναγκάστηκε από τους Ρώσους και τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής να εγκαταλείψει τελικά τα σχέδια του. Είχε συμμαχήσει προηγουμένως με τον Σουλτάνο κι είχε αποβιβαστεί τον Φεβρουάριο 1825 στον Μοριά σε μια συνδυασμένη επιχείρησης για να καταστείλει την επανάσταση, αλλά τελικά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα το 1828, μετά την καταστροφή του στόλου του στο Ναυαρίνο και την υπογραφή της Συνθήκης της Αλεξάνδρειας (9/8/1828), που υπέγραψε ο Μωχάμετ Άλη με τον Κόδριγκτον.

Στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο (όπως και στην Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη) άνθισαν τον 19ο και τον 20ο αιώνα οι ελληνικές κοινότητες μίας δεύτερης Ελλάδας, που ήταν εξελιγμένη οικονομικά και πολιτιστικά, με δραστηριότητες που έφθαναν σε όλη τη Μεσόγειο κι από το Λονδίνο μέχρι την Οδησσό, όταν η Αθήνα ήταν ακόμα ένα μικρό «χωριό βαλκανικό χωριό». Απομεινάρια εκείνης της εποχής στο Cartier Greque, το Πατριαρχείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αλεξάνδρεια, ο Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος στις όχθες του Νείλου στο Κάιρο, η Βιβλιοθήκη, σημαντικά κτίρια, όπως αυτό του Σπετσεροπούλειου, όπου συστεγάζονται η Αμπέτειος και η Αχιλλοπούλειος Σχολή και μερικές εκατοντάδες ή λίγες χιλιάδες έλληνες που συνεχίζουν να ζουν εκεί.  

Σίγουρα η συνεργασία μεταξύ πανεπιστημίων και εκπαιδευτικών φορέων μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση από το ευρύ κοινό αυτής της αλληλεπίδρασης μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας από την αρχαιότητα μέχρι το σήμερα. Ο ρόλος των συλλόγων και των διαφόρων εκδηλώσεων, όπως αυτή του Αιγυπτιακο-Ελληνικού μπορεί επίσης να είναι σημαντικός.   

Υπάρχουν όμως και πολλά που μπορούμε να ξαναμάθουμε μέσα από την πρόσφατη ιστορία, τόσο μέσα από διηγήσεις και αφηγήσεις όσο και σημαντικά λογοτεχνικά βιβλία, όπως:

-     Έρως, Θέρος, Πόλεμος, της Ευγενίας Φακίνου, με την ξενάγηση σε πολλούς κόσμους κι εποχές, μέσα από την ιστορία της Μαρίας, στη Σύμη στις αρχές του αιώνα, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου πριν τον πόλεμο και στην Αθήνα στις δύσκολες συνθήκες μετά τον πόλεμο. Σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο συνειδητοποίησα και μια εικόνα που είχε αποτυπωθεί στα βάθη της μνήμης μου για τις συνδέσεις που υπήρχαν κάποτε μεταξύ τόπων και πολιτισμών. Ναι εκεί ξαναβρήκα το «πλοίο» που κάποτε ένα θείος μου ανέφερε με πολύ φυσικό τρόπο ότι «συνέδεε ελληνικά νησιά με την Αλεξάνδρεια όπως και με την Κωνσταντινούπολη».

-    «Η Αιγυπτία» και «H κόρη του Νείλου», δύο σημαντικά βιβλία του Ζιλμπέρ Σινουέ, που γεννήθηκε το 1947 στην Αίγυπτο από πατέρα Αιγύπτιο και μητέρα Γαλλίδα, ενώ η γιαγιά του ήταν Ελληνίδα.

-    Η ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη, που σημάδεψε πολλές γενιές

-    Τα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη

-   Δεν μπορώ να μην αναφέρω τα βιβλία του σημαντικού συγγραφέα, μυθιστοριογράφου και σεναριογράφου Ναγκίμπ Μαχφούζ, που ναι μεν δεν αναφέρονται ευθέως στην ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο αλλά σε βάζουν βαθιά στις γειτονιές και τους δρόμους, στην κουλτούρα, στην αρχαία και στη σύγχρονη χώρα του Νείλου. 19 βιβλία του, αν δεν κάνω λάθος έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, με το «Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ» να είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μια και παρουσιάζει «55 πρόσωπα» της σύγχρονης Αιγύπτου.

Πολλές και σημαντικές οι μαρτυρίες για το ρόλο που έπαιξαν οι Κασιώτες αλλά και άλλοι Δωδεκανήσιοι στην κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ. Όταν ο Φερδινάνδος ντε Λεσσέψ δημιούργησε την εταιρεία για την κατασκευή της διώρυγας (25/4/1859 επί Σάιντ, ολοκλήρωση στις 15/8/1869 επί Ισμαήλ) και κάλεσε εργάτες και τεχνίτες για να εργαστούν στο έργο, από τους 7.000 Ευρωπαίους που ανταποκρίθηκαν, Οι Κασιώτες ήταν πάνω από 5.000. Μετανάστευσαν μαζικά στην Αίγυπτο κι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Διώρυγας με τους περισσότερους στο μετέπειτα Πορτ-Σάιτ, συγκροτώντας την πρώτη Κασιώτικη παροικία στην Αίγυπτο, τη χώρα του Νείλου. Μια παροικία που άνθισε μέχρι την δεκαετία του ’60. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ζούσαν ή εργάζονταν στην Αίγυπτο πάνω από 40.000 Έλληνες, από τους οποίους οι 13.000 εργάζονταν στην εταιρία της διώρυγας και βρίσκονταν στις παράλιες πόλεις: Πορτ Σάιντ, Πορτ Φουάτ, Πορτ Τεουφίκ,  Ισμαηλία και Σουέζ.

Πολλά μπορούμε να μάθουμε ακόμα από την έρευνα, όπως αυτή που τα αποτελέσματά της περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Τα Ελληνικά Σωματεία στην Αίγυπτο», του ιστορικού Νίκου Νικηταρίδη. Εκεί βρίσκει κάποιος στοιχεία και σημαντικό φωτογραφικό υλικό των 800 σωματείων κάθε είδους των Αιγυπτιωτών Ελλήνων, των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ορφανοτροφείων, γηροκομείων καθώς και των μελών διαφόρων επιτροπών, «που συστάθηκαν κυρίως για πατριωτικούς και φιλανθρωπικούς λόγους».

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού. Φυσικά είναι οι Αιγυπτιώτες που επέστρεψαν στην Ελλάδα, άλλοι λόγω των τραγικών γεγονότων κι άλλοι με τη θέλησή τους, όταν είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου. Διατηρούν μια ισχυρή ταυτότητα ακόμα και σήμερα και είναι μια γέφυρα όχι μόνο με το παρελθόν αλλά και με το σήμερα.

Είναι και οι Αιγύπτιοι, συνολικά 40-60.000, που ζουν στη χώρα μας, αιγύπτιοι ψαράδες, έμποροι, επιστήμονες, εργάτες.

Χρειαζόμαστε νέες πολιτιστικές γέφυρες, και προς τις 2 «όχθες της Μεσογείου», γέφυρες που μπορούν να δημιουργηθούν μεταξύ πολιτιστικών φορέων (όπως η Βιβλιοθήκη ή το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καίρου), το Anna Lindh Foundation για την προώθηση του διαπολιτισμικού διαλόγου στη Μεσόγειο, αλλά και μέσα από μαθήματα γλώσσας (αραβικά-ελληνικά), συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, εικαστικές εκθέσεις, ημερίδες, διεθνείς συναντήσεις νέων, επιστημονικά συνέδρια, συνεργασίες πανεπιστημίων και μη κυβερνητικών οργανώσεων, εκδηλώσεις όπως τα Καβάφεια, με συμμετοχές και από τις δύο χώρες.

Στο κοινοτικό κέντρο και χώρο προσωρινής στέγασης προσφύγων WELCOMMON που δημιουργούμε είμαστε ήδη μια μεγάλη πολυπολιτισμική κοινότητα. Θέλουμε να αναδείξουμε ένα νέο μοντέλο διασφάλισης των δικαιωμάτων των προσφύγων που προσφέρει νέες ευκαιρίες καινοτομίας για την ελληνική κοινωνία καθώς και ευκαιρίες συνεργασίας μεταξύ κοινωνιών και κοινοτήτων. Ελπίζουμε ότι θα αναδείξουμε τις ευκαιρίες για την ελληνική κοινωνία και τους πρόσφυγες, αξιοποιώντας τις ικανότητες σημαντικών ανθρώπων που θα συμμετέχουν με διαφορετικούς ρόλους και ιδιότητες σε αυτό το εγχείρημά μας. WELCOME in COMMON.

603847 804878949549966 3687293980110797256 n

Το άρθρο μου αυτό δημοσιεύθηκε στο

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/apo-ti-litotita-sti-baria-forologia-anti-gia-dikaies-metarrythmiseis

Η οριζόντια λιτότητα την οποία επέβαλλαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις σε συνεργασία με την τρόικα δεν μπόρεσε να βγάλει τη χώρα από την κρίση, αντιθέτως επέκτεινε και βάθυνε την κρίση. Οι ψευδαισθήσεις, από την άλλη, που καλλιεργήθηκαν από την σημερινή κυβέρνηση οδήγησαν σε νέα προβλήματα, με πιο σημαντικό την ανάγκη για νέα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα ύψους 13 δις, νέα ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με 25 δις και μεγάλη επιπλέον επιβάρυνση της πραγματικής οικονομίας και της ανεργίας.

 

Η κυβέρνηση συμφώνησε τελικά σε μια κακή συμφωνία. Όπως κατέληξαν τα πράγματα, με μεγάλη ευθύνη της κυβέρνησης, η κακή συμφωνία είναι καλύτερη ως επιλογή από την μη-συμφωνία που θα οδηγούσε σε μια άτακτη χρεοκοπία και πλήρη καταστροφή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ υποστηρίζαμε όλο αυτό το διάστημα ότι υπάρχει ένας τρίτος δρόμος, αυτός των δίκαιων και ορθολογικών μεταρρυθμίσεων και αλλαγών. Τέτοιο σχέδιο όμως δεν υπήρξε από την κυβέρνηση όπως δεν είχε και στρατηγική για το τι επιδίωκε με τις διαπραγματεύσεις.

 

Τώρα όμως υπάρχει μια συμφωνία που μάλιστα προετοιμάστηκε από τους γάλλους συμβούλους της κυβέρνησης. Δεν μπορεί να ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι δεν έχει την «ιδιοκτησία» της. Αυτή η συμφωνία πρέπει γρήγορα να εξισορροπηθεί από ένα σχέδιο μεταρρυθμίσεων που θα αντιμετωπίσει τις αδικίες με άλλα πιο ισορροπημένα μέτρα, στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδίου που θα βασίζεται σε:

 

  • αλλαγή κι αναζωογόνηση της οικονομίας και του παραγωγικού μοντέλο στη βάση πράσινων και κοινωνικά υπεύθυνων κατευθύνσεων,

  • μεταρρύθμιση της κοινωνικής πολιτικής και του ασφαλιστικού συστήματος ώστε να είναι προς το συμφέρον των πολιτών, όλων των γενεών και της βιωσιμότητας,

  • ένα φορολογικό σύστημα δίκαιο, αναδιανεμητικό, αποτελεσματικό και εργαλείο οικολογικών αλλαγών .

Η νέα συμφωνία επιβάλλει νέες επιβαρύνσεις στην εργασία. Η φορολογία επί της εργασίας στην Ελλάδα είναι από τις υψηλότερες πανευρωπαϊκά, ενώ η ανταποδοτικότητα των φόρων είναι από τις χειρότερες στην Ευρώπη. Η απώλεια εισοδημάτων τα 6 χρόνια λιτότητας δεν εξισορροπήθηκε τουλάχιστον από βελτίωση των κοινωνικών υποδομών και πολιτικών, βελτίωση της ποιότητας ζωής, μείωση των δαπανών για τα νοικοκυριά.

Με κατεστραμμένη οικονομία, η επιβολή μεγαλύτερης κι άδικης μάλιστα φορολογίας όχι μόνο είναι σκληρή από κοινωνική άποψη αλλά κι αναποτελεσματική ως προς τα αναμενόμενα έσοδα. Από την άλλη, η μείωση των εσόδων από φόρους λόγω της φοροδιαφυγής οδηγεί σε αύξηση του βάρους πάνω στην επίσημη οικονομία, όπως τώρα για άλλη μια φορά, με αποτέλεσμα την αύξηση της ροπής προς φοροδιαφυγή και την δημιουργία ενός φαύλου κύκλου.

Η φορο-επιδρομή θα πρέπει, λοιπόν, να αντικατασταθεί από ισοδύναμα μέτρα που θα πετύχουν αύξηση των δημοσίων εσόδων μέσω της αντιμετώπισης της εκτεταμένης φοροδιαφυγής, της γκρίζας οικονομίας αλλά και μέσω της αναζωογόνησης της οικονομίας και της απασχόλησης.

- Το Οικονομικό Επιμελητήριο Ελλάδας υπολογίζει σε 28 δισεκατομμύρια ευρώ τη φοροδιαφυγή των ελεύθερων επαγγελματιών στη χώρα μας, με τα υψηλότερα αδήλωτα εισοδήματα να εντοπίζονται στους γιατρούς, τους μηχανικούς, τους λογιστές, τους εκπαιδευτικούς και τους δικηγόρους. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος χάνει έσοδα που αγγίζουν τα 11 δις Ευρώ ετησίως, όταν το σύνολο των μέτρων που περιλαμβάνονται στην συμφωνία ανέρχεται σε 13 δις ευρώ.

- Ο έλεγχος των εμβασμάτων που βγήκαν από τη χώρα από το 1974 έως σήμερα μπορεί να εντοπίσει εύκολα αφορολόγητα ή γκρίζα εισοδήματα που η φορολόγησή τους θα μπορούσε να αποφέρει έσοδα από 6-45 δις Ευρώ.

- Η γενικευμένη χρήση των ηλεκτρονικών συναλλαγών θα μπορούσε να μειώσει την παραοικονομία που διαμορφώνεται στα 43 περίπου δις ευρώ και να αυξήσει τα έσοδα του δημοσίου, μειώνοντας την άδικη φορολογία.

- Η διαμόρφωση μιας σύγχρονης νομοθεσίας για την φορολογία των εσόδων από ενοικίαση καταλυμάτων μέσω βραχυπρόθεσμων μισθώσεων στην Ελλάδα, με συναλλαγές που πραγματοποιούνται σήμερα μέσα από τις ειδικές διαδικτυακές πλατφόρμες (έσοδα πάνω από 1,5 δις Ευρώ ετησίως για τις εταιρίες sharingeconomy), θα μπορούσε να αποφέρει στο δημόσιο έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, εξισορροπώντας έσοδα που θα προέλθουν από τον εισφορά «αλληλεγγύης».

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ επισημαίνουμε ότι μετά το τέλος των ψευδαισθήσεων και την ανάδειξη των προβλημάτων που επέφερε η απουσία εναλλακτικού σχεδίου από την κυβέρνηση, πρέπει να έρθει η ώρα της δημιουργικής προοδευτικής πολιτικής και του κοινωνικού διαλόγου ώστε να μπορέσουμε να συμφωνήσουμε ως κοινωνία στις βαθιές αλλά δίκαιες αλλαγές που απαιτούνται και που ακόμα δεν έχουν προωθηθεί.

 

Νέες εκλογές μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα επιφέρουν άλλο ένα πλήγμα στην οικονομία και στην απασχόληση, ενώ θα επιτείνουν το κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας, χωρίς να επιλύσουν κανένα από τα μεγάλα προβλήματα της χώρας. Μόνο μια ευρεία κοινωνική και πολιτική συνεννόηση στη βάση όμως προοδευτικών και δίκαιων αλλαγών θα σώσει τη χώρα από την καταστροφή.


snow 

 

streetart0

Η χώρα χρειάζονταν μια προοδευτική διακυβέρνηση για να προωθήσει βαθιές αλλά δίκαιες μεταρρυθμίσεις.
 
Έπρεπε να τελειώσουμε και με το παλιό πολιτικό σύστημα και με τις άδικες και αποτυχημένες πολιτικές που οδήγησαν στην κρίση και στη χρεοκοπία της χώρας αλλά και με τις πολιτικές που ακολούθησαν - που αντί να αντιμετωπίσουν την κρίση, τελικά την επέκτειναν. 
 
Δεν αντιμετωπίζεις όμως τις παθογένειες της χώρας με συνθήματα και ιδεοληψίες. Η ευθύνη της αριστεράς - ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία η κοινωνία ανέθεσε την υπόθεση της αλλαγής είναι μεγάλη, για την πορεία ευτελισμού της. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επεξεργάστηκε ένα σχέδιο μετάβασης που θα συσπείρωνε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις σε μεταρρυθμίσεις και βαθιές αλλαγές που χρειάζεται η χώρα.
 
Επένδυσε σε έναν εύκολο λαϊκισμό, σε ανόητα συνθήματα (οι αγορές θα χορεύουν στον ρυθμό που θα τους παίζουμε, η συμφωνία θα υπογραφεί και θα είναι μεσημέρι) και ψεύτικες υποσχέσεις. 
 
Αντί να κινητοποιήσει την κοινωνία για δίκαιες και ισορροπημένες αλλαγές στην οικονομία και στο παραγωγικό μοντέλο, στο κοινωνικό πρότυπο, αντί να επανασυμφιλιώσει την κοινωνία με το δημόσιο συμφέρον, να επικεντρώσει στην απασχόληση και στην εξάλειψη της φτώχειας, αντί να φέρει στο προσκήνιο νέες και καινοτόμες ιδέες, υποσχέθηκε στην πράξη την επιστροφή σε ένα χρεοκοπημένο πλέον σύστημα.  
 
Αλλά αυτό το παλιό μοντέλο (που ταυτίζεται εν πολλοίς με το όνειρο του διορισμού στο κράτος, την αύξηση των εισοδημάτων ανεξαρτήτως της κατάστασης της οικονομίας, την διαγραφή όλων των υποχρεώσεων λόγω τσαμπουκά που θα δείξουμε στις διαπραγματεύσεις, την διαρκή χρηματοδότηση χωρίς να αντιμετωπίσουμε κανένα από τα λάθη μας κα) δεν μπορεί να συντηρηθεί. Ούτε η λιτότητα ούτε η βαριά φορολογία (με δίκαιη κατανομή βαρών ή όχι) δεν είναι δυνατόν να αναστηλώσουν ένα σύστημα που γκρεμίστηκε γιατί είχε θεμελιωθεί πάνω στην άμμο.
 
Τελικά το όνειρο της αλλαγής κατέληξε να είναι εφιάλτης, να ζούμε - και να συνηθίσουμε μάλιστα -σε αδιανόητες για ευρωπαϊκή χώρα καταστάσεις. Γιατί η εναλλακτική στην κοινωνική κρίση, δεν μπορεί να είναι αυτό που ζούμε σήμερα. 
 
Το γεγονός ότι ο Τσίπρας αποφάσισε μια επιστροφή στον ρεαλισμό όταν συνειδητοποίησε ότι αν συνέχιζε την πορεία των ψευδαισθήσεων θα έρχονταν η απόλυτη καταστροφή, η άτακτη χρεοκοπία της χώρας, την οποία όμως χρησιμοποιούσε μέχρι τότε ως απειλή, είναι στα υπέρ του αλλά δεν τον απαλλάσσει από τις ευθύνες τους. Αν είχε - έστω και έτσι - να προτείνει ένα νέο σχέδιο θα μπορούσαμε να του συγχωρήσουμε όσα απαράδεκτα έγιναν όλο το προηγούμενο διάστημα.
 
Το πιο απογοητευτικό είναι ότι ακόμα και μετά από την απότομη προσγείωση, φαίνεται να μην υπάρχει κάποιο σχέδιο για την οικονομία και την απασχόληση, έστω και στο περιθώριο μιας κακής συμφωνία. Μιας κακής συμφωνίας στην οποία όμως συνέβαλε με τις αλλοπρόσαλλες τακτικές της η κυβέρνηση επί 6 μήνες. Μια συμφωνία που προετοίμασαν μάλιστα Γάλλοι σύμβουλοι της κυβέρνησης για να είμαστε ξεκάθαροι. Μια συμφωνία που είναι χειρότερη από προηγούμενα σχέδια, ακόμα και από το σχέδιο Γιουνγκέρ που απορρίφθηκε. Ναι, η συμφωνία - η κακή συμφωνία - ήταν η μόνη λύση, γιατί όλες οι άλλες επιλογές θα ήταν καταστροφικές. Η κυβέρνηση μπορούσε όμως να είχε ακολουθήσει άλλη στρατηγική, είχαμε καταθέσει εξάλλου ως ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ προτάσεις
 
Έστω και μετά την κακή συμφωνία δεν φαίνεται να υπάρχει ένα σχέδιο για να γίνουν μεταρρυθμίσεις που θα αντικαταστήσουν επώδυνα κι άδικα μέτρα. Ακόμα και η προετοιμασία για να αξιοποιηθούν αποτελεσματικά οι εναπομείναντες πόροι του ΕΣΠΑ 2007-2013 και να ξεκινήσει η υλοποίηση του ΣΕΣ (Νέο ΕΣΠΑ) 2014-2020 έχει τιναχθεί στον αέρα. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να μείνει ημιτελή πολλά έργα, να χαθούν 2 δις τουλάχιστον και να πρέπει να επιστραφούν χρήματα αφού πολλά έργα δεν θα προλάβουν -υπό τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί - να ολοκληρωθούν και να παραληφθούν. Πότε θα υπάρξει προετοιμασία για να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικά κι όχι να σπαταληθούν πόροι από τολεγόμενο πακέτο Γιουνγκέρ; Πώς να μιλήσουμε, κάτω από αυτές τις συνθήκες, για προγραμματισμό ενός νέου οικονομικού μοντέλου ή για εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης (μέσω ΕΤΕπ, οικο-funds κα). 
 
Πώς μπορεί να βγούμε, όμως, από την κρίση αν δεν δημιουργηθεί ένα γόνιμο περιβάλλον για χιλιάδες μικρές καινοτόμες επενδύσεις σε τοπικό επίπεδο από ΜΜΕπιχ και μορφές κοινωνικών επιχειρήσεων; Ποιος όμως μπορεί να πιστέψει ότι αυτά που ζούμε διαμορφώνουν γόνιμες συνθήκες για κάτι τέτοιο;
 
Φαίνεται ότι θα έχουμε κι άλλη μια "έκπληξη" έτσι για να μην πλήττουμε. Όλα δείχνουν ότι πάμε σε νέες εκλογές, ίσως 14 Σεπτέμβρη ή κάπου εκεί κοντά.
 
Αλλά και αν δεν πάμε σε εκλογές, ποιο είναι το μέλλον της χώρας όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα το πολιτικό σκηνικό; Απουσιάζει ο στοιχειώδης διάλογος για ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό συμβόλαιο, για ένα ευρύτερα συμφωνημένο σχέδιο οικονομικών, κοινωνικών και οικολογικών μεταρρυθμίσεων που να είναι "ιδιοκτησία" της ελληνικής κοινωνίας. Πώς να γίνουν σημαντικές αλλαγές χωρίς τη συμμετοχή της κοινωνίας;
 
Καταντήσαμε μάλιστα να έχουμε σήμερα μια από τις χειρότερες κυβερνήσεις με απαράδεκτους ή έστω απροετοίμαστους (για να είμαστε ευγενικοί) υπουργούς που καλούνται όμως να προωθήσουν αλλαγές σε κρίσιμους τομείς της πολιτικής, κοινωνικής, παραγωγικής και οικολογικής ζωής: Χαϊκάλης για την κοινωνική ασφάλιση, Καμμένος αρχιστράτηγος ακόμα και για τις δασικές πυρκαγιές (μήπως το επίθετο του ...βάζει τις φωτιές), Βερναδάκης για τη δημόσια διοίκησης, Σκουρλέτης για την ...παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, Τσιρώνης για το περιβάλλον, Τέρενς Κουίκ για τον συντονισμό της αντιμετώπισης της διαφθοράς....
 
Ούτε στον χειρότερο εφιάλτη μας δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι η ανάγκη για βαθιά αλλαγή της χώρας θα κατέληγε να ανταγωνίζεται το Δελφινάριο...