Η προσυνεδριακή συνδιάσκεψη ήταν το πρώτο και εξαιρετικά πετυχημένο βήμα για την δημιουργία του αυτόνομου, ενωτικού και παρεμβατικού Πράσινου κόμματος. Ξεκινήσαμε με ενωτική και δημιουργική διάθεση, με ανανεωμένη σύνθεση και δυναμική για το επόμενο βήμα: το ιδρυτικό συνέδριο Ιανουάριο ή Φεβρουάριο 2020. Συμμετείχαν άνθρωποι με ενεργή κοινωνική δράση, δέσμευση για το κοινό καλό, με αξίες. Την ευθύνη για τις επαφές, προσκλήσεις, προετοιμασία του συνεδρίου έχουν: 22μελές αντιπροσωπευτικό Συντονιστικό Συμβούλιο,
και 6μελής Συντονιστική Γραμματεία. Δημιουργούνται ομάδες εργασίας για το πρόγραμμα

  • Κάλεσμα για συσπείρωση όλων των οικολογικών, πράσινων, κοινωνικών δυνάμεων έκανε η Συνδιάσκεψη στην Αθήνα

Ιδρυτικό συνέδριο στις 14-16 Φεβρουαρίου 2020

Να προχωρήσει η επίσημη ίδρυση των Πράσινων ως ενωτικού, αυτόνομου κόμματος της πολιτικής οικολογίας σε συνέδριο στις 14-16 Φεβρουαρίου 2020 αποφασίστηκε σε διήμερη Πανελλαδική Συνδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 2-3 Νοεμβρίου.

Στη Συνδιάσκεψη συμμετείχαν ακτιβιστές, ειδικοί επιστήμονες, πολιτικές προσωπικότητες και αυτοδιοικητικοί από όλο το φάσμα του χώρου της πολιτικής οικολογίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Εκφράστηκε από όλους η αναγκαιότητα δημιουργίας ενός μεγάλου, ενωτικού κι αυτόνομου Πράσινου Κόμματος στην Ελλάδα, σε αντιστοιχία με το αυξανόμενο διεθνώς Πράσινο Κύμα. Έγινε ένας διάλογος σε βάθος, με τεκμηριωμένες εισηγήσεις σε θεματικές ενότητες για το περιβάλλον και την πράσινη οικονομία, την κλιματική αλλαγή και τη δίκαιη ενεργειακή μετάβαση, τους πρόσφυγες κλπ.

Στη Συνδιάσκεψη υιοθετήθηκε πολυσέλιδο αναλυτικό κείμενο Αρχών, που μαζί με το σχέδιο προγράμματος για μία Πράσινη διακυβέρνηση, θα οριστικοποιηθούν στο συνέδριο.

Επιβεβαιώθηκε ο ενωτικός χαρακτήρας της πρωτοβουλίας για την ίδρυση των Πράσινων και δόθηκε βάρος στην πολιτική διάσταση της ενότητας, με στόχο στις επόμενες εκλογές να συσπειρωθεί ο οικολογικός χώρος σε αυτόνομη πράσινη κάθοδο. Αποφασίστηκε ότι, αν μέχρι το συνέδριο προκηρυχτούν έκτακτες εκλογές, θα υπάρξει αυτόνομη συμμετοχή με ενωτικό πράσινο ψηφοδέλτιο και συνδυασμούς σε όλη τη χώρα. Συγκροτήθηκε επιτροπή διαλόγου με όλο τον οικολογικό χώρο και προωθούνται κοινές πρωτοβουλίες, με ιδιαίτερο άνοιγμα προς τις νεότερες ηλικίες.

Επίσης, συγκροτήθηκε δίκτυο Πράσινων αυτοδιοικητικών στελεχών και συστάθηκαν επιτροπές για θέματα επικοινωνίας, θέσεων, οργανωτικού-καταστατικού, διεθνών σχέσεων κ.ά., με επιδίωξη ευρύτερων συμμετοχών.

Η Συνδιάσκεψη κατέληξε στη συγκρότηση αντιπροσωπευτικού Συντονιστικού Συμβουλίου και 6μελούς Συντονιστικής Γραμματείας, η τελευταία με ίση συμμετοχή ανδρών και γυναικών, για τη διοργάνωση του ιδρυτικού συνεδρίου.

https://prasinoi.gr/wp-content/uploads/2019/11/20191103_215456-1-768x1024.jpg 768w" sizes="(max-width: 225px) 100vw, 225px" style="margin:0px;padding:0px;font:inherit;vertical-align:baseline;height:auto">

Τα μέλη της 6μελούς Συντονιστικής Γραμματείας είναι:

– Ελεονώρα Ζώτου, Οικονομολόγος, τ. Νομαρχιακή Σύμβουλος Θεσσαλονίκης

– Ελένη ΚαρασαββίδουPh.D., Πολιτισμική Κοινωνιολόγος, διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων

– Κώστας Μαριόγλου, Υπάλληλος Εταιρείας Ύδρευσης & Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (ΕΥΑΘ), μέλος της Κίνησης 136, τέως πρόεδρος Συλλόγου Εργαζομένων ΕΥΑΘ

– Αριστείδης Παπαδάκης, Γραφίστας, τ. Περιφερειακός Σύμβουλος Κρήτης

– Ευγενία Χριστιανούδη, Δημοσιογράφος, Αττική

– Δομήνικος Χρυσίδης, Κοινωνικός Επιστήμων, Σύμβουλος Βιώσιμης Ανάπτυξης, Βέλγιο

Στο Συντονιστικό Συμβούλιο συμμετέχουν επίσης:

– Παναγιώτης Γρέδης, εκπρόσωπος Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου στις Βρυξέλες

– Βασιλική Γραμματικογιάννη, δημοσιογράφος, Αττική

– Μαρία ΚαβούρηΔιαπολιτισμική Διαμεσολαβήτρια, Διερμηνέας και Μεταφράστρια, Ιταλία/Αθήνα

– Ρούλα Καστρινάκη, Ποιήτρια, Κοινωνιολόγος, ειδικ. στον Τουρισμό Υπαίθρου, Κρήτη

– Άντζελα ΚλάουσενΠεριβαλλοντολόγοςΠολιτική Επιστήμων, Γαλλία/Αθήνα

– Χάρης Κουγιουμτζόπουλος, Δημοσιογράφος Τοπικής Αυτοδιοίκησης, τ. Δημοτικός Σύμβουλος, Αττική

– Γιώργος ΚωστάκοςPh.D., Διεθνολόγος, Πελοπόννησος/Βέλγιο

– Κώστας Λουκέρης, Εκπαιδευτικός-Πολιτικός Επιστήμων, Αττική

– Γιάννης Μανομενίδης, Σμήναρχος ε.α., Οικονομολόγος-Εφοδιαστής, Μακεδονία/Θράκη

– Μαρία Παναγιωτοπούλου, Δασολόγος-Ορνιθολόγος, Κεντρική Μακεδονία

– Γιώργος ΠανούχοςMBAStopClimateChangeGreece, Κεντρική Μακεδονία

– Αλία-Αγλαΐα Παπαγεωργίου, Αντιπρόεδρος Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, Θεσσαλία/Βέλγιο

– Ηλίας Παπαθεοδώρου, στέλεχος εταιρίας ιατρικής έρευνας, Αττική

– Γιάννης Παρασκευόπουλος, Νομικός, ιδρυτικό μέλος Οικολογικού Δικτύου και Οικολόγων Πράσινων, Αττική

– Μιχάλης ΠετράκοςPh.D., στατιστικός, Δυτική Μακεδονία

– Γιάννα Νίκης – Σαραντοπούλου, Γραφίστρια, Αττική

– Μιχάλης Τρεμόπουλος, τ.ευρωβουλευτής Πρασίνων, δικηγόρος, Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης, Κεντρική Μακεδονία

– Νίκος Χρυσόγελος, τ.ευρωβουλευτής Πρασίνων, Χημικός-περιβαλλοντολόγος, συμπρόεδρος Πράσινοι-Αλληλεγγύη, Αττική/Νότιο Αιγαίο.

Οι Πράσινοι θα επιδιώξουν την ένταξή τους στο Ευρωπαϊκό Πράσινο κόμμα.

www.prasinoi.eu

www.facebook.com/Prasinoi.2019

emailprasinoi2019@gmail.com

 

Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.

Μια ευκαιρία να βρεθούμε βλέποντας δύο ντοκιμαντέρ από την ...προϊστορία του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα:
- «ΤΑΤΟΥΑΖ ….. ΜΕ ΒΕΛΟΝΕΣ» (25΄,1985)
- «ΑΚΡΩΤΗΡΙ» (30΄,1989)
να θυμηθούμε, να κουβεντιάσουμε τι άλλαξε προς το καλύτερο, τι παραμένει ίδιο, τι πήγε στραβά με τα οικολογικά προβλήματα αλλά και με το οικολογικό κίνημα στην Ελλάδα.
Σας προσκαλούμε στην προβολή τους, την Τετάρτη 21 Μαρτίου 2018, ώρα:19.30 στον χώρο βιβλίου και πολιτισμού ΕΝ ΠΛΩ, Xαριλάου Τρικούπη 6-10, Εμπορικό Κέντρο ATRIUM
Τα δυο ντοκιμαντέρ θα προλογίσουν οι:
- Πολυδεύκης Παπαδόπουλος
- Νίκος Χρυσόγελος
- Σπύρος Ψύχας
Τον περασμένο Νοέμβριο η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, συμπεριέλαβε τα 2 αυτά ντοκιμαντέρ «Τατουάζ…με βελόνες» και «Ακρωτήρι», στις εκδηλώσεις της για τα 30 χρόνια δράσεων και πρωτοβουλιών …κι ανέσυρε-μπορούμε να πούμε – τις δύο αυτές ταινίες, από το παρελθόν.
 
Αποτέλεσμα εικόνας για cinema and ecology
«Τατουάζ ... με βελόνες»
Πρόκειται για ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ με θέμα την οικολογική κρίση διεθνώς, όπως εμφανίζεται στην Ελλάδα την δεκαετία του '80 καθώς επίσης και την οικολογική αντιπρόταση.
Μέλη των οικολογικών οργανώσεων μιλούν μπροστά στο φακό, δανείζουν τις φωνές τους...
Το ντοκιμαντέρ μεταφέρει τους πρώτους προβληματισμούς των Ελληνικών Οικολογικών Ομάδων, καταγράφοντας "με τη μηχανή στο χέρι" τις πρώτες εκδηλώσεις τους.
Το «Τατουάζ…. με βελόνες» προβλήθηκε στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1985) και Viterbo (στη Ρώμη) το 1986.
Ξαναδιαβάζουμε το μικρό έντυπο που μοιράσαμε στους θεατές της πρώτης προβολής της ταινίας, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Οκτώβριος 1985.
Σκηνοθεσία: Πάνος Ζενέλης
Σενάριο: Πολυδεύκης Παπαδόπουλος
Φωτογραφία: Γιώργος Μουζακίτης
Μουσική Επιμέλεια: Αλέξ. Μεταξάς
Μοντάζ: Μαρία Νταουνάκη
Ηχοληψία: Χρήστος Γαρταγάνης
Φροντιστήριο: Φυλλιώ Χατζηνάκου
Ερμηνεία: Νάνυ Ιωαννίδου, Πολυδέυκης Παπαδόπουλος, Νίκος Χρυσόγελος
 
Αποτέλεσμα εικόνας για cinema and ecology
«Ακρωτήρι»
Στην χαράδρα του Κουρουπητού κατέληγαν τα απορρίμματα της ευρύτερης περιοχής Χανίων για 35 χρόνια (από το 1966 έως το 2001). Η διάθεση των απορριμμάτων στη χαράδρα γινόταν με απλή ρίψη. Η αυτοανάφλεξή τους, η διασπορά σημαντικών αέριων εκπομπών ρύπων και οι δυσάρεστες οσμές κατέκλυσαν την ευρύτερη περιοχή.
Χαρακτήρισαν και στιγμάτισαν την χαράδρα του Κουρουπητού, σαν μια χαράδρα θανάτου. Το 1989 ένα νεανικό Κινηματογραφικό συνεργείο με σκηνοθέτη τον Πάνο Ζενέλη - με την παρότρυνση ιδιωτών και Κρητικών οικολογικών κινήσεων- δημιούργησε το Ντοκιμαντέρ «Ακρωτήρι»(30΄), το οποίο προβλήθηκε σε πολιτιστικούς χώρους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Προηγήθηκαν οι επίμονες, πολύχρονες προσπάθειες των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, για το κλείσιμο του Κουρουπητού.
Ακολούθησαν οι καταδίκες της Ελλάδας (το 1992 και το 1997), για το θέμα του Κουρουπητού, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Η επιβολή του υπέρογκου προστίμου. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η σφράγιση της χωματερής Κουρουπητού και η δημιουργία χωματερής στα Χανιά. Οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας και διάθεσης των απορριμμάτων της περιοχής…..
Σκηνοθεσία: Πάνος Ζενέλης
Κείμενο :Σπύρος Ψύχας
Φωτογραφία: Ευγένιος Διονυσόπουλος
Ηχοληψία: Χρήστος Γαρταγάνης
Μοντάζ: Νίκος Μιχαήλ
Οι συντελεστές των ντοκιμαντέρ, ψηφιοποιώντας τα δύο Ντοκιμαντέρ, αναρωτήθηκαν: Πώς βλέπει ο σημερινός θεατής το «Τατουάζ» και το «Ακρωτήρι»; Κεντρίζουν το ενδιαφέρον του; Μπορούμε να αντλήσουμε μηνύματα και πληροφορίες ξετυλίγοντας το νήμα των δύο ταινιών;
Ελάτε να απαντήσουμε μαζί στα ερωτήματα αυτά

poster1small

Η εκδήλωση του Αιγυπτιακο-Ελληνικού Συλλόγου, το Σάββατο 18/9, ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον και πλούσιο πολιτιστικό γεγονός. Ήταν όμως και  μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσει κάποιος ότι η κοινωνία μας είναι ήδη πολύ-πολιτισμική και διαθέτει ένα σημαντικό πλούτο αλλά μάλλον δεν το έχει κατανοήσει. Δίπλα στους αιγύπτιους και έλληνες γονείς βλέπει κάποιος πολλά νέα παιδιά που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα και εκφράζουν αυτή την διπλή ταυτότητα αλλά και την σύνθεση δυο σημαντικών πολιτισμών. Ακούγοντας τη μουσική, βλέποντας τους χορούς, μιλώντας με τους ανθρώπους διαπιστώνεις ότι υπάρχουν πολλά περισσότερα στοιχεία αλληλεπίδρασης από όσα συνειδητοποιούμε με μια πρώτη ματιά ή διαβάζοντας τα βιβλία.

Ελλάδα και Αίγυπτος αλληλεπίδρασαν μέσα στους αιώνες. Πολλά μπορεί να πει κανείς για την αρχαιότητα, τις αιγυπτιακές θεότητες και πώς αυτές μεταμορφώθηκαν στο ελληνικό δωδεκάθεο του Ολύμπου. Αρχαιολογικά ευρήματα, γραπτές μαρτυρίες, σύγκριση πολιτιστικών στοιχείων επιβεβαιώνουν ότι μεταξύ Αιγύπτου και ελληνικού χώρου, ιδιαίτερα του Αιγαιακού, υπήρξαν ποικιλόμορφες ανταλλαγές και αλληλεπιδράσεις ιδιαίτερα σε ότι αφορά την τέχνη, τον πολιτισμό γενικότερα, τη θρησκευτική λατρεία, το εμπόριο, χωρίς να μεταφέρονται όμως αυτούσια από την μία περιοχή στην άλλη, αλλά αλλάζοντας πρόσωπα, γλώσσα, εικόνα, προσαρμοζόμενα στο νέο περιβάλλον. Σημαντικοί πολιτισμοί, που αναπτύχθηκαν γύρω από αυτή τη μεγάλη θάλασσα, τη Μεσόγειο-Mediterranean, την Μεσαία Θάλασσα (MittelMeer) για τους Γερμανούς, την Μεγάλη Πράσινη (κατά τους αρχαίους Αιγύπτιους), την Λευκή Θάλασσα (Akdeniz) κατά τους Τούρκους, την Θάλασσα μας (MareNostrum) για τους Ρωμαίους, η «Πικρή Θάλασσα» του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ίσως λίγοι γνωρίζουν τη σχέση Αιγύπτου-Ελλάδας στην σύγχρονη ιστορία, όπως για παράδειγμα ότι ο Μωχάμετ Άλη, ο ιδρυτής της νέας Αιγύπτου γεννήθηκε στην Καβάλα και πήγε στην Αίγυπτο, στις αρχές του 19ου αιώνα. Ο Ιμπραήμ Πασάς,  γιος του με την χήρα Τουρματζή), γεννημένος το 1798 στην Καβάλα, προσπάθησε το 1833 και το 1839 να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη, αλλά εξαναγκάστηκε από τους Ρώσους και τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής να εγκαταλείψει τελικά τα σχέδια του. Είχε συμμαχήσει προηγουμένως με τον Σουλτάνο κι είχε αποβιβαστεί τον Φεβρουάριο 1825 στον Μοριά σε μια συνδυασμένη επιχείρησης για να καταστείλει την επανάσταση, αλλά τελικά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα το 1828, μετά την καταστροφή του στόλου του στο Ναυαρίνο και την υπογραφή της Συνθήκης της Αλεξάνδρειας (9/8/1828), που υπέγραψε ο Μωχάμετ Άλη με τον Κόδριγκτον.

Στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο (όπως και στην Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη) άνθισαν τον 19ο και τον 20ο αιώνα οι ελληνικές κοινότητες μίας δεύτερης Ελλάδας, που ήταν εξελιγμένη οικονομικά και πολιτιστικά, με δραστηριότητες που έφθαναν σε όλη τη Μεσόγειο κι από το Λονδίνο μέχρι την Οδησσό, όταν η Αθήνα ήταν ακόμα ένα μικρό «χωριό βαλκανικό χωριό». Απομεινάρια εκείνης της εποχής στο Cartier Greque, το Πατριαρχείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αλεξάνδρεια, ο Ελληνικός Ναυτικός Όμιλος στις όχθες του Νείλου στο Κάιρο, η Βιβλιοθήκη, σημαντικά κτίρια, όπως αυτό του Σπετσεροπούλειου, όπου συστεγάζονται η Αμπέτειος και η Αχιλλοπούλειος Σχολή και μερικές εκατοντάδες ή λίγες χιλιάδες έλληνες που συνεχίζουν να ζουν εκεί.  

Σίγουρα η συνεργασία μεταξύ πανεπιστημίων και εκπαιδευτικών φορέων μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση από το ευρύ κοινό αυτής της αλληλεπίδρασης μεταξύ Αιγύπτου και Ελλάδας από την αρχαιότητα μέχρι το σήμερα. Ο ρόλος των συλλόγων και των διαφόρων εκδηλώσεων, όπως αυτή του Αιγυπτιακο-Ελληνικού μπορεί επίσης να είναι σημαντικός.   

Υπάρχουν όμως και πολλά που μπορούμε να ξαναμάθουμε μέσα από την πρόσφατη ιστορία, τόσο μέσα από διηγήσεις και αφηγήσεις όσο και σημαντικά λογοτεχνικά βιβλία, όπως:

-     Έρως, Θέρος, Πόλεμος, της Ευγενίας Φακίνου, με την ξενάγηση σε πολλούς κόσμους κι εποχές, μέσα από την ιστορία της Μαρίας, στη Σύμη στις αρχές του αιώνα, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου πριν τον πόλεμο και στην Αθήνα στις δύσκολες συνθήκες μετά τον πόλεμο. Σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο συνειδητοποίησα και μια εικόνα που είχε αποτυπωθεί στα βάθη της μνήμης μου για τις συνδέσεις που υπήρχαν κάποτε μεταξύ τόπων και πολιτισμών. Ναι εκεί ξαναβρήκα το «πλοίο» που κάποτε ένα θείος μου ανέφερε με πολύ φυσικό τρόπο ότι «συνέδεε ελληνικά νησιά με την Αλεξάνδρεια όπως και με την Κωνσταντινούπολη».

-    «Η Αιγυπτία» και «H κόρη του Νείλου», δύο σημαντικά βιβλία του Ζιλμπέρ Σινουέ, που γεννήθηκε το 1947 στην Αίγυπτο από πατέρα Αιγύπτιο και μητέρα Γαλλίδα, ενώ η γιαγιά του ήταν Ελληνίδα.

-    Η ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη, που σημάδεψε πολλές γενιές

-    Τα ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη

-   Δεν μπορώ να μην αναφέρω τα βιβλία του σημαντικού συγγραφέα, μυθιστοριογράφου και σεναριογράφου Ναγκίμπ Μαχφούζ, που ναι μεν δεν αναφέρονται ευθέως στην ελληνική παρουσία στην Αίγυπτο αλλά σε βάζουν βαθιά στις γειτονιές και τους δρόμους, στην κουλτούρα, στην αρχαία και στη σύγχρονη χώρα του Νείλου. 19 βιβλία του, αν δεν κάνω λάθος έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, με το «Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ» να είναι κατά τη γνώμη μου ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μια και παρουσιάζει «55 πρόσωπα» της σύγχρονης Αιγύπτου.

Πολλές και σημαντικές οι μαρτυρίες για το ρόλο που έπαιξαν οι Κασιώτες αλλά και άλλοι Δωδεκανήσιοι στην κατασκευή της διώρυγας του Σουέζ. Όταν ο Φερδινάνδος ντε Λεσσέψ δημιούργησε την εταιρεία για την κατασκευή της διώρυγας (25/4/1859 επί Σάιντ, ολοκλήρωση στις 15/8/1869 επί Ισμαήλ) και κάλεσε εργάτες και τεχνίτες για να εργαστούν στο έργο, από τους 7.000 Ευρωπαίους που ανταποκρίθηκαν, Οι Κασιώτες ήταν πάνω από 5.000. Μετανάστευσαν μαζικά στην Αίγυπτο κι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή της Διώρυγας με τους περισσότερους στο μετέπειτα Πορτ-Σάιτ, συγκροτώντας την πρώτη Κασιώτικη παροικία στην Αίγυπτο, τη χώρα του Νείλου. Μια παροικία που άνθισε μέχρι την δεκαετία του ’60. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 ζούσαν ή εργάζονταν στην Αίγυπτο πάνω από 40.000 Έλληνες, από τους οποίους οι 13.000 εργάζονταν στην εταιρία της διώρυγας και βρίσκονταν στις παράλιες πόλεις: Πορτ Σάιντ, Πορτ Φουάτ, Πορτ Τεουφίκ,  Ισμαηλία και Σουέζ.

Πολλά μπορούμε να μάθουμε ακόμα από την έρευνα, όπως αυτή που τα αποτελέσματά της περιλαμβάνονται στο βιβλίο «Τα Ελληνικά Σωματεία στην Αίγυπτο», του ιστορικού Νίκου Νικηταρίδη. Εκεί βρίσκει κάποιος στοιχεία και σημαντικό φωτογραφικό υλικό των 800 σωματείων κάθε είδους των Αιγυπτιωτών Ελλήνων, των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, ορφανοτροφείων, γηροκομείων καθώς και των μελών διαφόρων επιτροπών, «που συστάθηκαν κυρίως για πατριωτικούς και φιλανθρωπικούς λόγους».

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού. Φυσικά είναι οι Αιγυπτιώτες που επέστρεψαν στην Ελλάδα, άλλοι λόγω των τραγικών γεγονότων κι άλλοι με τη θέλησή τους, όταν είχε έλθει το πλήρωμα του χρόνου. Διατηρούν μια ισχυρή ταυτότητα ακόμα και σήμερα και είναι μια γέφυρα όχι μόνο με το παρελθόν αλλά και με το σήμερα.

Είναι και οι Αιγύπτιοι, συνολικά 40-60.000, που ζουν στη χώρα μας, αιγύπτιοι ψαράδες, έμποροι, επιστήμονες, εργάτες.

Χρειαζόμαστε νέες πολιτιστικές γέφυρες, και προς τις 2 «όχθες της Μεσογείου», γέφυρες που μπορούν να δημιουργηθούν μεταξύ πολιτιστικών φορέων (όπως η Βιβλιοθήκη ή το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο Καίρου), το Anna Lindh Foundation για την προώθηση του διαπολιτισμικού διαλόγου στη Μεσόγειο, αλλά και μέσα από μαθήματα γλώσσας (αραβικά-ελληνικά), συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, εικαστικές εκθέσεις, ημερίδες, διεθνείς συναντήσεις νέων, επιστημονικά συνέδρια, συνεργασίες πανεπιστημίων και μη κυβερνητικών οργανώσεων, εκδηλώσεις όπως τα Καβάφεια, με συμμετοχές και από τις δύο χώρες.

Στο κοινοτικό κέντρο και χώρο προσωρινής στέγασης προσφύγων WELCOMMON που δημιουργούμε είμαστε ήδη μια μεγάλη πολυπολιτισμική κοινότητα. Θέλουμε να αναδείξουμε ένα νέο μοντέλο διασφάλισης των δικαιωμάτων των προσφύγων που προσφέρει νέες ευκαιρίες καινοτομίας για την ελληνική κοινωνία καθώς και ευκαιρίες συνεργασίας μεταξύ κοινωνιών και κοινοτήτων. Ελπίζουμε ότι θα αναδείξουμε τις ευκαιρίες για την ελληνική κοινωνία και τους πρόσφυγες, αξιοποιώντας τις ικανότητες σημαντικών ανθρώπων που θα συμμετέχουν με διαφορετικούς ρόλους και ιδιότητες σε αυτό το εγχείρημά μας. WELCOME in COMMON.