Ποια είναι η πραγματικότητα, χωρίς υπερβολές, πανικό ή θεωρίες συνωμοσίας, με βάση όσα γνωρίζει σήμερα η επιστήμη σε σχέση με τον ιό:

- Ο κοροναϊός είναι - από τα μέχρι τώρα στοιχεία - ένας ιός που υπάρχει σε ζώα (πουλιά, νυχτερίδες, φίδια κα) αλλά δεν είχε μεταφερθεί στον άνθρωπο. Φαίνεται ότι στην Κίνα πέρασε από τα ζώα σε άλλα ζώα και τελικά στον άνθρωπο.

- Το πιο επικίνδυνο στοιχείο του ιού είναι ότι μεταδίδεται γρήγορα, αλλά είναι πολύ πιο ακίνδυνος αναλογικά σε σχέση με τη γρίπη, για παράδειγμα. Απειλεί κυρίως άτομα με ευάλωτη υγεία και σχεδόν καθόλου τα παιδιά.

- Υπάρχουν κι άλλοι παρόμοιοι ιοί που ήταν άγνωστοι και προκάλεσαν πανικό αλλά τελικά εξελίχθηκαν σε μια συνηθισμένη γρίπη

Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία:

- το 85% των ασθενών περνάνε την ίωση από τον κοροναϊό πολύ ελαφριά (πιο ελαφριά από την συνηθισμένη γρίπη),

- το 10% πιο σοβαρά (υψηλός πυρετός κ.ά.), ενώ

- ένα 5% πολύ σοβαρά με επιπλοκές στο αναπνευστικό και καρδιακό σύστημα (κυρίως οι ευάλωτες από άποψη κατάστασης της υγείας τους άνθρωποι

Φαίνεται ότι η θνησιμότητα από τον κοροναϊό είναι περίπου 2%. Είναι μικρό ποσοστό σε σχέση με το συνολικό ποσοστό όσων ασθενούν και πιθανά είναι ακόμα πιο μικρό με δεδομένο ότι πολλοί που ασθενούν δεν καταγράφονται αφού τα συμπτώματα είναι πολύ ελαφριά, ιδιαίτερα μεταξύ των παιδιών και των νέων.

Συμπερασματικά:

- Ναι στα μέτρα προφύλαξης (καθαριότητα, υγιεινή, βελτίωση συνθηκών ζωής ευάλωτων ομάδων όπως άστεγοι, πρόσφυγες σε άθλια καμπ) αλλά όχι στον πανικό και στην υπερβολή, εγρήγορση, όχι ισοπεδωτικές και αυταρχικές επιλογές. 

- Τα ευάλωτα άτομα πρέπει να προσέχουν περισσότερο να μην εκτίθενται σε συνθήκες που ευνοούν την μετάδοση της ίωσης. Αυτό είναι το πιο σημαντικό εργαλείο για τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού. 

- Είναι σημαντικό να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης, υγιεινής και ιατρικής μέριμνας των προσφύγων στα κέντρα "φιλοξενίας" στα νησιά και να μειωθεί άμεσα ο αριθμός τους με μεταφορά σε αξιοπρεπείς εγκαταστάσεις στην ηπειρωτική Ελλάδα καθώς και να βελτιωθεί η κατάσταση άλλων ευάλωτων ομάδων πληθυσμού. Αυτοί οι πληθυσμοί που διαβιώνουν σε άθλιες συνθήκες είναι πιο ευάλωτοι απέναντι στον ιό. Θα περιμέναμε από την κυβέρνηση να έχει μια ρεαλιστική και αποτελεσματική πολιτική προωθώντας συγκεκριμένα μέτρα, αντί να επικεντρώνει σε αναποτελεσματικά και μη ρεαλιστικά, επικοινωνιακού κυρίως χαρακτήρα, εξαγγελίες (απαγόρευση εισόδου σε ανθρώπους που έχουν περάσει από Ιράν, Αφγανιστάν κ.ά.)
- Αν δεν είναι ισορροπημένα τα μέτρα, υπάρχει κίνδυνος να διολισθήσουμε ως κοινωνίες σε αυταρχικές και ιδιαίτερα ανησυχητικές από άποψη δημοκρατίας καταστάσεις. Η σύγχρονη τεχνολογία μπορεί να συμβάλει στην πρόληψη (πχ αποστολή από τις περιφερειακές αρχές υπεύθυνης ενημέρωσης στους πολίτες και οδηγιών όπως πχ γίνεται στην Ελβετία από τα καντόνια ) αλλά μπορεί και να αποτελέσει εργαλείο μαζικής επιτήρησης της κοινωνίας, με διαφορετικές δικαιολογίες κάθε φορά. Οι κινεζικές αρχές, για παράδειγμα, χρησιμοποιούν τεχνολογία ηλεκτρονικής επιτήρησης και αναγνώρισης προσώπου για "την ανίχνευση παραβατών της καραντίνας και την έκδοση προειδοποιήσεων για την τήρηση των κανονισμών της επιδημίας". Για την ολική επιτήρηση χρησιμοποιούνται κάμερες σε δημόσιους χώρους καθώς και δεδομένα κινητών τηλεφώνων που συλλέγονται από εταιρείες τηλεπικοινωνιών και δίνονται στην κυβέρνηση. 

- Η μεγαλύτερη ζημιά δεν θα είναι στην υγεία και στη ζωή των ανθρώπων (προφανώς έστω και ένας άνθρωπος να πεθάνει είναι μια μεγάλη απώλεια). Μιλώντας με όρους κλίμακας επιπτώσεων είναι πιθανόν ότι οι πιο σημαντικές θα είναι στις διάφορες δραστηριότητες (πολιτιστικές κ.ά.), στην οικονομία, στον τουρισμό, στην παραγωγή και στις κοινωνικές σχέσεις (για ένα διάστημα οι άνθρωποι θα κλειστούν στα σπίτια τους φοβισμένοι)

- Οι υπερβολές στην αντιμετώπιση του ιού μπορεί να προκαλέσουν μεγάλη οικονομική κρίση, δυσανάλογη με την σοβαρότητα του θέματος. Ήδη αυτό είναι φανερό σε σχέση με επιχειρήσεις που έχουν δραστηριότητες στην Κίνα ή οι προμηθευτές τους είναι στην Κίνα

- Η πτώση των χρηματιστηρίων είναι μια ένδειξη αλλά η ζημιά στην πραγματική οικονομία και κυρίως στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις μπορεί να είναι πολύ μεγάλη, και σε αυτές που είναι έξω από τις χώρες με αυξημένα κρούσματα. Αυτό δείχνει πόσο ευάλωτες είναι οι σημερινές οικονομίες απέναντι σε παράγοντες που δεν υπολογίζει κάποιος στον επιχειρηματικό-οικονομικό σχεδιασμό του.

- Εξίσου σοβαρό πρόβλημα είναι το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία μετά από δέκα χρόνια σοβαρής κρίσης δεν έχει ούτε και σήμερα εργαλεία για να μετριάζει τη ζημιά που προκαλείται ξαφνικά από εξωγενείς παράγοντες όπως η πτώχευση μιας μεγάλης αλυσίδας, ο πανικός από έναν ιό, η μαζική ακύρωση αφίξεων τουριστών λόγω του ιού, λόγω φόβου ή πανικού, η έλλειψη πρώτων υλών και προϊόντων κ.ά.

- Η ενημέρωση των πολιτών και ο διαδραστικός χαρακτήρας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να συμβάλλουν είτε στην ψύχραιμη αντιμετώπιση ενός θέματος είτε στην πρόκληση πανικού. Η εκπαίδευση των πολιτών ώστε να είναι κριτικά σκεπτόμενοι και να μπορούν να αντιμετωπίζουν σύνθετες καταστάσεις είναι η μεγάλη πρόκληση του εκπαιδευτικού συστήματος, που είναι αλήθεια ότι σήμερα είναι εντελώς ακατάλληλο και πρέπει να προσαρμοστεί στις σύγχρονες ανάγκες

 

#Κίνα #Αθήνα #Ελλάδα #υγεία #COVID2019 #refugees #κυβέρνηση #Greece #δημοκρατία #ψυχραιμία

Η εικόνα ίσως περιέχει: 7 άτομα

Ζούμε όλοι μαζί. Γιατί κάποιοι να μην έχουν δικαιώματα;
Μας αρέσει να είναι έλληνες/ελληνίδες βουλευτές, υπουργοί, δήμαρχοι ή και υποψήφιοι για αρχηγοί κρατών, να διαπρέπουν σε οικονομικούς και κοινωνικούς φορείς σε άλλες χώρες, αλλά στη δική μας χώρα χιλιάδες μετανάστες να μην έχουν δικαιώματα αν και μένουν εδώ για πάνω από 30 ή 40 χρόνια;

Μια αναλυτική περιγραφή της κατάστασης από το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών

Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη 2019

“Μεταναστευτικό: Πρόβλημα διαχείρισης ή απουσίας σχεδίου ένταξης; ”

Το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη, τονίζει για ακόμη μία φορά την άμεση ανάγκη ύπαρξης μιας ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

Λόγω της προσφυγικής κρίσης, η προσοχή όλων έχει στραφεί τα τελευταία 4 χρόνια στους συνανθρώπους μας που εγκλωβίστηκαν στην Ελλάδα, προσπαθώντας να φτάσουν σε μια εξιδανικευμένη Ευρώπη. Οι περίπου 100.000 πρόσφυγες που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην χώρα μας φαίνεται πως είναι ανεπιθύμητοι από την Ευρώπη, από τα περισσότερα πολιτικά κόμματα, αλλά και από την κυβέρνηση. Οι πρόσφυγες ζουν απομονωμένοι μέχρι να μετεγκατασταθούν ή να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Ακούμε για κέντρα κράτησης, για μετεγκατάσταση, ακούμε για εθελούσιες επιστροφές και απελάσεις, αλλά έχουμε πολύ καιρό να ακούσουμε για κοινωνική ένταξη και για ανθρώπινα δικαιώματα.

Η εκάστοτε κυβέρνηση οφείλει να ασχοληθεί με το πραγματικό πρόβλημα, το οποίο είναι η έλλειψη ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής και η παντελής απουσία της Ευρωπαϊκής πλευράς, υποστήριξης, πολιτικής. Παρόλο που η κατάσταση των προσφύγων φαίνεται πως είναι περισσότερο γνωστή στο πανελλήνιο, σε ό,τι αφορά τα θέματα των μεταναστών επικρατεί άγνοια.

Η κατάσταση για τους μετανάστες που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, συνοψίζεται στα εξής οκτώ σημεία:

  • Το 50% των, πάνω από 550.000 μεταναστών, οι οποίοι καταγράφονται επισήμως από τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Εσωτερικών, κατέχουν νόμιμο τίτλο διαμονής (δεκαετούς διάρκειας), άδεια η οποία πλέον έχει καταργηθεί και αναγκαστικά υποχρεώνει τους μετανάστες να μεταβούν είτε σε απλή άδεια διαμονής (3ετής) είτε σε άδεια επί μακρόν διαμένοντος (5ετής), ώστε να μπορούν να εξασφαλίσουν συνεχόμενη “νόμιμη” διαμονή στη χώρα.
  • Γιατί χρειάζονται την συνεχόμενη “νόμιμη” διαμονή;
    Γιατί σύμφωνα με τους πιο αυστηρούς νόμους στην Ευρώπη για πολιτογράφηση των αλλοδαπών, το δικαίωμα τόσο για άδεια επί μακρόν διαμένοντος (5 ετής) όσο και δικαίωμα για διεκδίκηση ιθαγένειας του τόπου που διαμένουν, το έχουν μόνο όσοι πολίτες τρίτων χωρών διαθέτουν άδεια διαμονής για 7 συνεχόμενα χρόνια.
  • Από τους 550.822 μετανάστες που κατέχουν άδεια διαμονής, προερχόμενοι από περίπου 150 διαφορετικά κράτη προέλευσης όπως καταγράφηκαν έως στις 31/10/2019, οι 5 πολυπληθέστερες κοινότητες μεταναστών είναι από: Αλβανία 357.472, Γεωργία 22.869, Πακιστάν 19.009, Ουκρανία 18.328 και Ρωσία 14.878. Αριθμοί που αποδεικνύουν ότι η μετανάστευση στην Ελλάδα είναι κατά βάση από την Ευρωπαϊκή ήπειρο.
  • Περίπου 230.000 μετανάστες έχουν άδειες διαμονής, οι οποίες ανανεώνονται σε διάστημα άνω των 3 ετών (απλές, δεκαετίας, οικογενειακού μέλους κ.ά.). Μόνο οι 28.248 εξ αυτών, έχουν άδεια επί μακρόν διαμένοντος (5 ετής), η μόνη πιο “ασφαλής” άδεια διαμονής, η οποία παρέχει αυξημένη προστασία, δυνατότητα εργασίας σε άλλο κράτος-μέλος της Ε.Ε., καθώς και ίση μεταχείριση με τους πολίτες της Ε.Ε.
  • 97.222 πολίτες τρίτων χωρών αδειοδοτούνται στη χώρα λόγω του συγγενικού τους δεσμού με Έλληνες ή Ευρωπαίους πολίτες.
  • 24.882 κατέχουν άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους. Μέρος εξ αυτών, υποχρεώθηκαν να αιτηθούν για τέτοιου τύπου άδεια, λόγω π.χ. έλλειψης απαραίτητου αριθμού ενσήμων ή δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν τα απαιτούμενα δικαιολογητικά εγκαίρως κ.λπ., γεγονός που τους “επιστρέφει στο μηδέν”, σε ό,τι αφορά την συνεχόμενη διαμονή τους στην χώρα.
  • Ενδιαφέρον παρουσιάζει η ηλικιακή κατανομή του πληθυσμού των μεταναστών, καθώς παρατηρούμε πως περίπου 99.400 είναι ανήλικοι. Μεγάλο μέρος εξ αυτών έχει το δικαίωμα για την απόκτηση της άδειας διαμονής δεύτερης γενιάς όταν ενηλικιωθεί. Επίσης, έχουν το δικαίωμα να αιτηθούν για απόκτηση ελληνικής ιθαγένειας.
  • Ένα ζήτημα το οποίο, δυστυχώς, δεν έχει απασχολήσει ιδιαίτερα την ελληνική πολιτεία και τα μέσα ενημέρωσης, είναι η «γήρανση» και τα γηρατειά του μεταναστευτικού πληθυσμού. Βάσει των στοιχείων του Υπουργείου, περίπου 150.000 άνθρωποι με άδειες διαμονής, είναι ηλικίας άνω των 50 ετών. Μεγάλο μέρος αυτών είναι γονείς παιδιών δεύτερης γενιάς, με άδειες διαμονής που δύσκολα ανανεώνονται ή δεν τους εξασφαλίζουν σύνταξη κ.ά. Επιπλέον, λόγω της έλλειψης διακρατικών συμφωνιών με ορισμένες χώρες, δεν είναι καν εφικτή η έκδοση σύνταξης σε ανθρώπους που έχουν φύγει από τη χώρα και δικαιούνται να την λάβουν.

Δύο ζητήματα, θεωρούμε ως Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, πρέπει να συζητηθούν σήμερα:

Δεύτερη Γενιά – Ιθαγένεια

Σχεδόν σε όλα τα ζητήματα που αφορούν την Δεύτερη γενιά, εξακολουθούμε να εντοπίζουμε προβλήματα. Και εδώ, υπάρχει έλλειψη στρατηγικής και σχεδιασμού κοινωνικής ένταξης και συμπερίληψης των παιδιών που έρχονται στην χώρα σε πολύ μικρή ηλικία. Πέραν αυτών των ελλείψεων όμως, υπάρχουν και ιδιαίτεροι παραλογισμοί. Όπως για παράδειγμα, η πρόσφατη καταγγελία εκπαιδευτικού για το γεγονός ότι κατά την διάρκεια επίσκεψης σε Μουσείο με μαθητές, της ζητήθηκε να ενημερώσει για τις χώρες καταγωγής των παιδιών, γιατί σύμφωνα με Υπουργικές αποφάσεις των τελευταίων ετών οι μαθητές που φοιτούν στο Δημόσιο σχολείο διαχωρίζονται από το Ελληνικό Δημόσιο σε παιδιά που εισέρχονται δωρεάν και σε παιδιά που καταβάλουν μειωμένο εισιτήριο, ανάλογα με τη χώρα καταγωγής τους!

Παλαιότερα, όσα παιδιά δεν μπορούσαν να υπαχθούν στις διατάξεις του νόμου 3838/10 είχαν ως μοναδική προστασία τη δυνατότητα για υπαγωγή στην κατηγορία των ανθρωπιστικών λόγων, εφόσον είχαν γεννηθεί ή φοιτήσει για 6 χρόνια στην ελληνική εκπαίδευση (νόμος 3907/11).

Το 2014 δημιουργήθηκε μία νέου τύπου άδεια διαμονής για τα παιδιά που γεννήθηκαν ή ήρθαν σε μικρή ηλικία στην Ελλάδα και επιθυμούσαν να αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια, η άδεια διαμονής δεύτερης γενιάς. Σήμερα, μόνο 25.000 κατέχουν αυτή την άδεια (για την ακρίβεια, 24.674).

Η ελληνική πολιτεία, αν θέλει, μπορεί να διαπιστώσει ποιος/α ανήκει στις ωφελούμενες κατηγορίες του νόμου 4332/15. Όλα τα απαιτούμενα στοιχεία για την απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στους δικαιούχους είναι ήδη διαθέσιμα σε υπηρεσίες του ελληνικού κράτους σε προσβάσιμη ψηφιακή μορφή. Υπό μια έννοια, το ελληνικό κράτος μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων, και με ακρίβεια, ποιοι είναι οι δικαιούχοι, και να περιμένει απλώς την δική τους έκφραση ενδιαφέροντος για να ολοκληρώσει την διαδικασία. Αρνούμαστε να πιστέψουμε πως το πρόβλημα είναι μόνο θέμα έλλειψης προσωπικού. Υπάρχει έλλειψη οργάνωσης, και ενδεχομένως, και πολιτικής βούλησης.

Παρά το γεγονός πως η μετανάστευση στην Ελλάδα έχει ξεκινήσει από την δεκαετία του ‘60, με την μαζική μετανάστευση να σημειώνεται κατά την δεκαετία του 1990, μόλις το 2009 άρχισε να συζητείται ο νέος νόμος για την ιθαγένεια. Και παρά το “αυτονόητο”, η ψήφιση του νόμου 3838/10 προκάλεσε πολιτικές συγκρούσεις στη χώρα που οδήγησαν στην αμφιλεγόμενη απόφαση του ΣτΕ που έκρινε τις διατάξεις που αφορούσαν την δεύτερη γενιά αντισυνταγματικές τον Φεβρουάριο του 2013. Από τότε και παρά την ψήφιση του νόμου 4332/15 η συζήτηση παραμένει ανοιχτή.

Εγκλωβισμός σε μια Άδεια διαμονής

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός του μετανάστη. Κάθε φορά που ψηφίζεται ένας νόμος για τους μετανάστες, κάθε φορά που ρυθμίζονται τα θέματα που μας αφορούν με υπουργικές αποφάσεις και προεδρικά διατάγματα, κάποιοι νιώθουν ότι λύθηκαν τα προβλήματα. Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν όμως, είναι τι σημαίνει για έναν μετανάστη να παραμένει σε αναμονή της απόλαυσης των δικαιωμάτων του. Συνηθίσαμε να ζούμε «μισές» ζωές, και αυτό είναι ένα πρόβλημα που δεν αφορά μόνο εμάς, αφορά την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της.

Δεν αποδεχόμαστε την κατάσταση στην οποία ζούμε, αλλά δεν έχουμε γνωρίσει κάποια άλλη. Γεγονός που δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, να αλλάζει. Οι καθυστερήσεις στην έκδοση αδειών διαμονής είναι ένα μέρος του προβλήματος που εντάσσεται σε μια γενικότερη κατάσταση όλων των υπηρεσιών του Δημοσίου. Το βασικό πρόβλημα εντοπίζεται στο γεγονός πως η πλειονότητα των μεταναστών πρώτης γενιάς βρίσκεται εγκλωβισμένη στις επισφαλείς άδειες διαμονής, από τις οποίες φαίνεται πως δεν μπορεί να ξεφύγει. Δεν είναι τυχαίο πως την άδεια διαμονής επί μακρόν διαμένοντος (5 ετής) την κατέχει μόνο το 4,5% των ανθρώπων που κατέχουν νόμιμο τίτλο διαμονής.

Άνθρωποι που βρίσκονται στην Ελλάδα 30 – 40 χρόνια, συνεχίζουν να μένουν στην χώρα με προσωρινές άδειες διαμονής, άδειες που απαιτούν ανανέωση κάθε 3-5 χρόνια. Θεωρητικά, ναι μεν έχουν το δικαίωμα αυτοί οι άνθρωποι να αιτηθούν την επί μακρόν διαμένοντος άδεια, αλλά πρακτικά δεν μπορούν καν να αιτηθούν για κάτι τέτοιο, λόγω της πολυπλοκότητας της νομοθεσίας και της έλλειψης σχεδιασμού ενιαίου νομοθετικού πλαισίου άπαξ.

Επίσης, θεωρητικά και πάλι, ο έχων συνεχόμενες άδειες διαμονής έχει δικαίωμα στην πολιτογράφηση. Πρακτικά, όμως, μετά από τις τόσες δυσκολίες στην διαδικασία έκδοσης μιας άδειας διαμονής, ακόμα και αυτό το δικαίωμα γίνεται άπιαστο όνειρο.

Λόγω αυτής της γενικότερης κατάστασης και της έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά και ορθής ενημέρωσης των πολιτών, ο ρατσιστικός λόγος και η ξενοφοβία στην ελληνική κοινωνία επικρατούν. Επιπλέον, η διαχείριση του προσφυγικού γίνεται ακόμα πιο δύσκολη. Οι πρόσφυγες παραμένουν εγκλωβισμένοι σε “κέντρα κράτησης” για να βγουν μόνο όσοι θα φύγουν από τη χώρα, και οι μετανάστες εγκλωβίζονται σε ένα καθεστώς “προσωρινότητας” μέσα στη χώρα, για σχεδόν μια ζωή!

Μια αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτής της κατάστασης είναι η χάραξη μιας πολιτικής ένταξης, ο σχεδιασμός και η υλοποίηση μιας ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής και όχι το “μπάλωμα” με επιμέρους μέτρα.

Σήμερα, την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών, διεκδικούμε να είμαστε ξανά στο προσκήνιο και ζητάμε την χάραξη ουσιαστικής μεταναστευτικής πολιτικής, καθώς και τη δημιουργία ενός σχεδίου κοινωνικής ένταξης, ως μία πολιτική ανθρωπισμού και ισοπολιτείας. Έτσι μόνο διασφαλίζονται τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα κάθε άνδρα, γυναίκας και παιδιού, που περνούν τα σύνορα αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, όσο και η κοινωνική συνοχή της ελληνικής κοινωνίας.

Αθήνα, 18 Δεκεμβρίου 2019

Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών

Έρευνες σε ευρωπαϊκό επίπεδο δείχνουν ότι οι Ευρωπαίοι και οι Έλληνες πολίτες ευαισθητοποιούνται όλο και περισσότερο για τα θέματα της κλιματικής αλλαγής. Όμως το μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας δεν θεωρεί την κατάρρευση του κλίματος ως την πιο μεγάλη πρόκληση της ανθρωπότητας σήμερα. Ενώ σε ορισμένες χώρες τα θέματα αυτά έχουν μπει στο κέντρο της πολιτικής, στην Ελλάδα παραμένουν κυρίως στο επίπεδο του πολιτικού συμβολισμού. Βλέποντας, πάντως, τα κόμματα το αυξανόμενο ενδιαφέρον των πολιτών έχουν εισάγει στην κομματική γλώσσα τα θέματα αυτά, χωρίς όμως να επηρεάζεται ο σκληρός πυρήνας του προγράμματος και των επιλογών τους. Η κατάρρευση του κλίματος δεν είναι, όμως, μια συνηθισμένη πρόκληση που μπορεί να αντιμετωπιστεί με μικρο-αλλαγές και με μερικές μικρο-παρεμβάσεις στο ενεργειακό μοντέλο. Απαιτεί βαθιές, δίκαιες αλλά μεγάλες αλλαγές μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.

Ποιες είναι οι βασικές διαπιστώσεις της έρευνας:

– Εννέα στους δέκα ερωτώμενους (90%) στην Ελλάδα θεωρούν την κλιματική αλλαγή «πολύ σοβαρό» πρόβλημα, ποσοστό σημαντικά υψηλότερο από τον μέσο όρο στην ΕΕ (79%), το οποίο συνιστά αύξηση πέντε ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2017.

– Το ποσοστό που θεωρεί ότι η κλιματική αλλαγή είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα έχει υπερδιπλασιαστεί φτάνοντας το 11%, δηλαδή αύξηση επτά ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2017. Παρατηρείται λοιπόν μια μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση, ωστόσο, το ποσοστό αυτό παραμένει σημαντικά χαμηλότερο από τον μέσο όρο στην ΕΕ, που είναι 23%.

– Περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες στην έρευνα δηλώνουν ότι έχουν προβεί προσωπικά σε κάποια ενέργεια για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής τους τελευταίους έξι μήνες (54% έναντι 60%, που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ), και όταν δίνονται συγκεκριμένα παραδείγματα ενεργειών για το κλίμα, το ποσοστό αυξάνεται στο 91% (έναντι 93%, που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ).

• Ποσοστό 15% των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνουν ότι έχουν εγκαταστήσει ηλιακούς συλλέκτες στο σπίτι τους, ποσοστό αισθητά μεγαλύτερο από τον μέσο όρο στην ΕΕ, που είναι 6%, αλλά είναι προφανές ότι το ποσοστό αυτό θα μπορούσε – με βάση τις κλιματικής συνθήκες στη χώρα μας αλλά και την ύπαρξη μιας σοβαρής ελληνικής βιομηχανίας ηλιακών συστημάτων για ζεστό νερό ή και για ηλιακή θέρμανση κτηρίων- να είναι πολύ υψηλότερο ή να πλησιάζει το 100%

• Το ποσοστό των ερωτώμενων που προσπαθεί να ελαττώσει τη χρήση αντικειμένων μίας χρήσης έχει σημειώσει σημαντική αύξηση, 23 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με το 2017, φτάνοντας το 60% (έναντι 62% που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ).

Ένα ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας είναι ότι οι ερωτώμενοι στην Ελλάδα είναι πιθανότερο απ’ ό,τι ο μέσος όρος στην ΕΕ να συμφωνήσουν ότι η μείωση των εισαγωγών ορυκτών καυσίμων μπορεί να αυξήσει την ενεργειακή ασφάλεια και να ωφελήσει οικονομικά την ΕΕ (80% έναντι 72%, που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ).

– Εννέα στους δέκα Έλληνες συμφωνούν ότι πρέπει να δοθεί περισσότερη δημόσια χρηματοδοτική στήριξη για τη μετάβαση σε καθαρές μορφές ενέργειας (91% έναντι 84%, που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ). Εδώ και καιρό υποστηρίζουμε με στοιχεία ότι μια παρόμοια πολιτική που ενθαρρύνει την ενεργειακή αποτελεσματικότητα μπορεί να πετύχει σημαντικούς στόχους σε οικονομικό, κοινωνικό και κλιματικό επίπεδο, να συμβάλλει στην αναζωογόνηση της οικονομίας, να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας σε τομείς που έχουμε ανάγκη και έχουν μέλλον, να μειώσει την ενεργειακή φτώχεια και να μειώσει συνολικά την δαπάνη των νοικοκυριών και της χώρας για ορυκτά καύσιμα και ενέργεια

– Το ποσοστό ερωτώμενων που συμφωνεί ότι η προσαρμογή στις αρνητικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα για τους πολίτες ανέρχεται σε 69% (ελάχιστα χαμηλότερο από τον μέσο όρο στην ΕΕ, που είναι 70%). Παρόλα αυτά χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη και στοχευμένη ενημέρωση, θεωρούμε, για να αντιληφθούν οι πολίτες πώς η προσαρμογή στα νέα κλιματικά δεδομένα θα μπορούσε να συμβάλλει στην βιωσιμότητα της οικονομίας (πχ γεωργία, τουρισμός, μείωση οικονομικής ζημιάς από φυσικές καταστροφές κ.ά) και την βελτίωση της ποιότητας ζωής

– Σχεδόν όλοι οι ερωτώμενοι πιστεύουν ότι είναι σημαντικό να θέσει η εθνική κυβέρνησή τους στόχους για να αυξήσει τη χρήση της ανανεώσιμης ενέργειας έως το 2030 (96% έναντι 92%, που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ, σημειώνοντας αύξηση δύο ποσοστιαίων μονάδων), καθώς επίσης να στηρίξει τη βελτιωμένη ενεργειακή απόδοση έως το 2030 (96% έναντι 89%, που είναι ο μέσος όρος στην ΕΕ, σημειώνοντας αύξηση έξι ποσοστιαίων μονάδων).

Το σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι το 95% των ερωτώμενων (πάνω από τον μέσο όρο στην ΕΕ, που είναι 92%) στηρίζει τον στόχο μιας κλιματικά ουδέτερης ΕΕ έως το 2050.

Πολιτικά κόμματα, κοινοβούλιο, επαγγελματικοί και κοινωνικοί φορείς πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη τις διαπιστώσεις αυτές, ακόμα και αν υπάρχει κάποια απόσταση μεταξύ συνειδητοποίησης του προβλήματος και πράξεων που φέρνουν αποτέλεσμα

#climateemergency #climateaction #RES #energyefficiency #energytransition #greenjobs #greeneconomy #GreenNewDeal #κυκλική_οικονομία #κλίμα #κλιματική_αλλαγή #fridaysforfuture #Ελλάδα #YESClima #ClimateSchools

P