seeds-flowers 
Σε μια εποχή μεταγραφών στη βάση ανταλλαγμάτων και της προσωπικής διάσωσης, κάθε ένας και κάθε μία που εκτίθεται δημόσια κρίνεται από τις πράξεις τους/της.
 
Δυστυχώς πολλοί, μεταξύ άλλων και κάποιοι καιροσκόποι από τον παλιό χώρο των Οικολόγων Πράσινων επιλέγουν να διαπραγματευτούν το "όνομα" που δημιουργήθηκε χάρη στην σημαντική δουλειά που έγινε στην κοινωνία από διαφορετικούς - από αυτούς - ανθρώπους. Αυτοί οι καιροσκόποι έβριζαν τους ευρωπαίους πράσινους και έκαναν τα πάντα για να φύγουμε, επιτίθονταν στον τότε ευρωβουλευτή τους ότι δήθεν ακολουθούσε ότι έλεγαν οι Πράσινοι - ανόητοι όπως ήταν δεν αντιλαμβάνονταν ότι η Ομάδα των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο αλλά και το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα επένδυε στους έλληνες πράσινους τα τελευταία χρόνια, μετά την εκλογή ευρωβουλευτή, γιατί σέβονταν την δουλειά στο Ευρωκοινοβούλιο και στην κοινωνία, όχι τον κομματικό μηχανισμό. Και πράγματι άκουγαν τις απόψεις μας, επηρεάστηκαν, πίστεψαν ότι μπορούμε να παίξουμε ρόλο ως έλληνες πράσινοι για την ανάπτυξη των Πράσινων στα Βαλκάνια αλλά και στην Μεσόγειο.
 
Αυτοί λοιπόν οι καιροσκόποι που μόνο με ίντριγκες ασχολιόντουσαν - όπως είχα καταγγείλει πολλές φορές, τελευταία όταν αποχώρησα από τους ΟΠ - τώρα διεκδικούν με λύσα την παραμονή τους στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα μόνο και μόνο για να ανεβάζουν τις μετοχές τους και να τις πουλήσουν πιο ακριβά όταν θα εκποιήσουν το "μαγαζί".
 
Κατάφερε ένας μικρός μηχανισμός χάρη στα λάθη πολλών αλλά και στην σιωπή άλλων να επιβληθεί οριστικά. Τώρα, αφού διέλυσε τον χώρο των ΟΠ - που κάποια περίοδο φάνηκε ότι μπορούσε να παίξει ρόλο καταλύτη για πολιτικές αλλαγές - διαπραγματεύεται τα ανταλλάγματα (αποσπασμένους, επαγγελματικά στελέχη, κυβερνητικές θέσεις;) για να προσχωρήσει στις δυνάμεις που θα κυβερνήσουν το επόμενο διάστημα. Δεν είναι φυσικά οι μόνοι. Το κύμα που σηκώθηκε και θα οδηγήσει κατά τα φαινόμενα στην ανατροπή των δυο κομμάτων εξουσίας - ΠΑΣΟΚ, ΝΔ - φέρνει μαζί του πολλά σκουπίδια, που βρήκαν την ευκαιρία να καβαλήσουν το κύμα! Έτσι όμως η αλλαγή θα είναι μόνο ως προς αυτούς που θα καθίσουν στις καρέκλες εξουσίας, συνεχίζοντας όσα μας οδήγησαν στη χρεοκοπία. 
 

Το δηλώνουμε δυνατά και καθαρά. Δεν μας ενδιαφέρει η πολιτική που ταυτίζεται πρώτα – πρώτα με την εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών, τις κομματικές «νίκες», τον φτηνό λαϊκισμό, τις γελοιότητες ή τις βίαιες αντιπαραθέσεις.

Αγωνιζόμαστε για πολιτικές αλλαγές και είμαστε ανοικτοί για μετεκλογικές συνεργασίες με στόχο να αλλάξουν οι σημερινές πολιτικές αλλά μόνο στη βάση προγραμματικών συμφωνιών που θα οδηγήσουν σε βαθιές αλλά κοινωνικά δίκαιες και ισορροπημένες μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν την κοινωνική συνοχή, στρέφουν την οικονομία σε οικολογικά και κοινωνικά υπεύθυνη κατεύθυνση, δημιουργούν θέσεις εργασίας, αντιμετωπίζουν την φτώχεια, αναδεικνύουν την περιβαλλοντική προστασία σε στοιχείο προόδου και βιωσιμότητας. Αν οι πολίτες θέλουν να ενισχύσουν μια τέτοια αλλαγή, μπορούν να συμμετέχουν ενεργά και να μας στηρίξουν.
 
Δεν επιλέγουμε μια άλλη κομματική στέγη που προσφέρει βόλεμα, χρήματα, επαγγελματικά-κομματικά στελέχη ή και εκλογή. Υπάρχουν τόσοι άλλοι που το κάνουν. Εμείς δεν θα το κάνουμε για λόγους αξιοπρέπειας και αξιών. Δεν θα γίνουμε σαν τους άλλους. Ακόμα κι αν αποφασίσουμε ότι δεν συμμετέχουμε στις εκλογές, δεν θα πάμε σε κάποιο άλλο κόμμα για να βολευτούμε εμείς. 
 
Ταυτιζόμαστε με την κουλτούρα και τις αξίες μιας πολιτικής που υπερασπίζεται το δημόσιο συμφέρον, αναζητεί λύσεις στα προβλήματα μέσω της κριτικής αλλά και των εναλλακτικών προτάσεων, συνθέτει απόψεις, βαθαίνει την δημοκρατία και τη συμμετοχή των πολιτών.
 
Επιλέγουμε μια πολιτική των πολιτών, με τους πολίτες, για τους πολίτες. Υπάρχει μια άλλη πολιτική. Αν θέλετε ΠΑΜΕ ΜΑΖΙ. 
 

tree-desert

Ανοικτή πρόσκληση των «ΠΡΑΣΙΝΩΝ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ»

Πάμε μαζί;

Για τις εκλογές αλλά κυρίως για το μετά τις εκλογές

Μια πρόταση-πρόσκληση(πρόκληση) από όσους/ες  (και προς όσους/ες) πιστεύουν ότι χρειαζόμαστε ένα σοβαρό, ανοικτό, κοινωνικό, δημοκρατικό  (κι όχι ένα  α-πολιτικό ή κλειστοφοβικό) πράσινο κόμμα όχι μόνο για τις εκλογές που έρχονται αλλά κυρίως για το μετά τις εκλογές.

Επειδή πιστεύουμε ότι το παλιό πέθανε, αλλά το καινούργιο δεν  λέει να γεννηθεί, με όλους τους κινδύνους και τις ανασφάλειες που όπως έγραψε ο Γκράμσι μεσολαβούν στο μεσοδιάστημα, κι επειδή πολλοί από μας πιστεύουμε ότι έχουμε μάθει (και) από τα δικά μας λάθη αναζητούμε πολίτες να πάμε μαζί σε μια νέα προσπάθεια.

Όχι διότι μας κυριαρχούν οι εμμονές της άσκησης πολιτικής ή κατάληψης κάποιας καρέκλας στη Βουλή αλλά επειδή το πολιτικό τοπίο, δηλαδή οι μέχρι τώρα επιλογές του πολίτη, δεν μας ικανοποιούν. Έως και μας φοβίζουν. Έχουμε φθάσει στο πολιτικό αδιέξοδο όπου το μόνο που κυριαρχεί ως πραγματικό δίλημμα είναι φόβος ή οργή, καθώς και το πότε και πόσο νερό θα χρειαστεί να ρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ στον λαϊκισμό του ώστε να διαχειριστεί μια πραγματικότητα που (επαν)εμφανίστηκε  μετά τη ραστώνη που καλλιεργούσε η ΝΔ και το Πασοκ ότι το «πρόγραμμα βγαίνει και είμαστε ένα μίλι πριν την έξοδο».

Δεν πιστεύουμε ότι η γέφυρα μεταξύ του παλιού και του νέου θα μπορέσει να χτιστεί από νεοπαγή σχήματα που στηρίζονται αποκλειστικά σε μια μεταφυσική «καθαρότητα» προσώπων και απόψεων. Οι αιτίες της κρίσης είναι πιο πολύπλοκες από τον απλοϊκό διαχωρισμού ανάμεσα στο «παλιό και στο καινούργιο». Ότι είναι παλιό δεν είναι πάντα για πέταμα, ότι είναι νέο δεν είναι αυτομάτως και καλύτερο. Χρειάζονται υπερβάσεις για να φθάσουμε στο νέο – μερικές φορές και προσωπικές. Χρειάζονται βαθιές αλλαγές στην πολιτική, στους θεσμούς, στις αξίες. Η έξοδος αργεί, η επιστροφή στο παρελθόν δεν είναι έτσι κι αλλιώς εφικτή ούτε βιώσιμη. Για να σηκωθούμε ως κοινωνία στα πόδια μας πρέπει να διαμορφώσουμε συμμετοχικά και δημοκρατικά ένα αξιόπιστο, ισορροπημένο, εναλλακτικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση.

Πιστεύουμε ότι υπάρχουν και άλλοι/ες που σκέπτονται όπως εμείς. Και είπαμε πως αν δεν  σας αναζητήσουμε τότε πάλι θα κάνουμε μισή δουλειά. Την ξανακάναμε και δεν απέδωσε. Αλλά, αν γίνουμε περισσότεροι /ες κι αν συμφωνήσουμε με δημιουργική διάθεση σε μερικά ζητήματα, μερικές αρχές τότε θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα. Ιδίως  αν πιστεύεις, όπως εμείς, όχι στους πολιτικούς - σωτήρες αλλά στην πολιτική βούληση και συμμετοχή για τη δημιουργία πολιτικών και θεσμών επίλυσης των προβλημάτων. Τα οποία είναι πολύπλοκα, τόσο πολύπλοκα και πολυπαραγοντικά, ώστε να μην αρκεί η βούληση του «κυρίαρχου λαού» ή η εκλογική νίκη ενός κόμματος για να επιλυθούν. Αλλά απαιτείται (και) μια νέα διαδικασία παραγωγής λύσεων.   

Από τον  τρόπο που θα επιλέξουμε να αντιμετωπίσουμε το συνδυασμό κρίσης και πολιτικών ναρκισισμών θα εξαρτηθεί η εικόνα της κοινωνίας μας τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Συμφωνείς μαζί μας ότι την εποχή των δικτυώσεων η λύση δεν βρίσκεται στους μοναχικούς δρόμους της «πτωχής πλην τιμίας Ελλάδος» αλλά αντίθετα στην ανάπτυξη ενός ισορροπημένου, κοινωνικά δίκαιου σχεδίου εξόδου από την κρίση, και στην εμβάθυνση όλων μαζί στην πρόκληση για μεγαλύτερη πολιτική, κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική ενοποίηση της Ευρώπης; Κι ότι αυτό θα γίνει με επαναχάραξη  των δημοκρατικών θεσμών με στόχο «περισσότερα για περισσότερους»; Με περισσότερη δημοκρατία για περισσότερους, περισσότερες ευκαιρίες για  περισσότερους, περισσότερη κοινωνική και οικολογική δικαιοσύνη για όλες και όλους.

Συμφωνείς μαζί μας ότι όσο συνεχίζουμε να πέφτουμε στην παγίδα αναζήτησης ενός πολιτικού μεσσία που θα λύσει όλα τα προβλήματα μας και εμμονής σε έναν διακομματικό μανιχαϊσμό όπου ο αντίπαλος είναι ο σατανάς και οι πολίτες ψηφίζουν κάθε φορά όχι  γιατί συμφωνούν με το πρόγραμμα ενός κόμματος στην αντιπολίτευση αλλά γιατί θέλουν απλώς να τιμωρήσουν αυτόν που είναι στην κυβέρνηση, τόσο θα παραμένουμε χαμένοι στην κρίση;  

Δεν αυτοψεκαζόμαστε με θεωρίες συνομωσίας. Είμαστε πεισμένοι, αντιθέτως, ότι η έξοδος από την πολλαπλή κρίση θα έρθει αν επαναδιεκδικήσουμε τη θέση μας στον κόσμο, αυτή τη φορά μακριά από έναν κακομαθημένο καταναλωτισμό και από μια αρπακτική στάση απέναντι στον άλλο και απέναντι στο περιβάλλον, δηλαδή με στροφή προς την κοινωνική και οικολογική καινοτομία, την συμμετοχική δημοκρατία, την αλληλεγγύη, την υπεύθυνη οικονομία και τη βιωσιμότητα. 

Συμφωνούμε; Αν ναι, Πάμε μαζί;

greekparliament2

Άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στις 22/12/2014 στο tvxs.gr  http://tvxs.gr/news/apopseis/anadiataksi-kai-toy-neoy-politikoy-systimatos-gia-na-erthoyn-sto-proskinio-dimioyrgike

Όλες σχεδόν οι χώρες βιώνουν κάποτε κρίσεις. Το κρίσιμο είναι ο τρόπος διαχείρισης κι αντιμετώπισής της. Η Ελλάδα βιώνει εξαιρετικά επώδυνα μια κρίση που ξεκίνησε ως δημοσιονομική αλλά στην πραγματικότητα αποδείχθηκε ότι είναι πολύπλευρη και βαθιά εξαιτίας της ανικανότητας του πολιτικού της συστήματος. Κόμματα και οικονομικοί παράγοντες ήξεραν ότι έρχεται η κρίση αλλά έκαναν ότι δεν έβλεπαν. Ήξεραν ότι αυξάνεται το έλλειμμα και ο δανεισμός, ότι το αναπτυξιακό και οικονομικό μοντέλο δεν ήταν βιώσιμα, ότι τα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα άντεχαν μετά το 2011, ότι το δημόσιο συμφέρον και τα δημόσια αγαθά χρησιμοποιούνταν σαν λάφυρα της κομματικής πελατείας.

Μπορεί η κοινωνία να είχε άγνοια των κινδύνων; Ελάχιστοι μπορεί να ισχυριστούν ότι δεν γνώριζαν για την διαφθορά, τον ξέφρενο καταναλωτισμό, την βαθιά οικολογική, οικονομική και κοινωνική κρίση. Κι όμως, τα κόμματα εξουσίας κατάφερναν να συσπειρώνουν το 80-90% των εκλογέων. Πάντα υπήρχε ένα δίλημμα που έπειθε τους πολλούς να ψηφίσουν το ένα από τα δύο κυρίαρχα – τότε - κόμματα ώστε να διώξουν από την καρέκλα το άλλο. Και ήρθε η στιγμή που συνεργάστηκαν τα δυο κόμματα για να συνεχίσουν να κυριαρχούν από κοινού.

Η κρίση είναι επώδυνη όχι μόνο επειδή ήταν από την αρχή πολύ βαθιά. Πολιτικά κόμματα και κοινωνία που δεν τόλμησαν να συμφωνήσουν σε ένα σχέδιο που θα ήταν ισορροπημένο, κοινωνικά δίκαιο, αποτελεσματικό και θα αντιμετώπιζε τα αίτια που οδήγησαν στην πολλαπλή χρεοκοπία της χώρας. Θα μπορούσε να γίνει αυτό στις συνθήκες που επικρατούσαν τέλη 2009, αρχές 2010, όταν έπρεπε να ληφθούν πολύ γρήγορα κρίσιμες αποφάσεις; Γιατί δεν έγινε, όμως, το 2011, το 2012, το 2013, το 2014, έστω με αφορμή την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας;

Μέχρι σήμερα ουσιαστική συζήτηση για το πώς φτάσαμε εδώ και τι πρέπει να αλλάξουμε από όσα μας οδήγησαν στην χρεοκοπία δεν έχει γίνει. Η φωτιά αντί να σβήσει φούντωσε λόγω της λανθασμένης πολιτικής της τρόικας και των κυβερνήσεων. Αντί να αξιολογηθεί η πολιτική αυτή και να γίνουν διορθωτικές κινήσεις κι αναπροσαρμογή της – όπως εξάλλου ζητάει με αποφάσεις του και το Ευρωκοινοβούλιο-, αντί να διαμορφωθεί δηλαδή ένα εναλλακτικό ισορροπημένο σχέδιο μέσα από κοινωνικό διάλογο που θα διασφάλιζε την συμμετοχή της κοινωνίας, επικρατεί μια ακραία πόλωση που δεν έχει σχέση με πολιτική. Ο κίνδυνος να τιναχθούν όλα στον αέρα είναι μεγάλος.

Το παλιό πολιτικό σύστημα κατέρρευσε και προέκυψε ένα νέο, το οποίο, όμως, είναι τρομακτικά ανίκανο και τυχοδιωκτικό. Τι κόμματα εμφανίστηκαν ή δυνάμωσαν μέσα στην κρίση για να αλλάξουν, υποτίθεται, το παλιό πολιτικό σύστημα; Η ρευστοποίηση των παλιών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, οδήγησε στην εμφάνιση  σχημάτων όπως οι «ψεκασμένοι» ΑΝΕΛ (αν και τώρα διαλύονται κομμάτι – κομμάτι) ή οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής (κατηγορούμενοι και για εγκληματικές πράξεις).

Ο Σαμαράς ήθελε με κάθε μέσο την πρωθυπουργία, όπως εξάλλου οι προηγούμενοί του. Έκανε στροφή 180 μοιρών σε σχέση με όσα έλεγε προεκλογικά, υιοθετώντας κι αυτός τον «μονόδρομο» των οριζόντιων και εντελώς άστοχων πολιτικών που κατήγγειλε. Και επιδιώκει με κάθε τρόπο να κρατήσει την καρέκλα – μαζί με τον Βενιζέλο - ακόμα και αν οδηγηθεί η χώρα στην πλήρη καταστροφή.

Με αφορμή την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας βλέπουμε να επαναλαμβάνεται η ιστορία. Δυσωδία, απουσία πολιτικής, πλήρης έλλειψη διάθεσης για στοιχειώδη συνεννόηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ «έρχεται» ακολουθώντας την τακτική Σαμαρά αλλά και των προκατόχων του. Μαζεύει γύρω του ετερόκλητες δυνάμεις. Ξέρει ότι τα πράγματα είναι πολύ άσχημα, θα πρέπει να διαχειριστεί μια κρίση που μπορεί να πάει ακόμα πιο βαθιά. Ανυπομονεί να πάρει την καρέκλα υποσχόμενος πράγματα που ξέρει ότι δεν μπορεί να τηρήσει. Αντί να προετοιμάσει το έδαφος για μια αναγκαία πολιτική και κοινωνική συνεννόηση, κάνει σωρεία λαθών που θα τον φέρουν, μόλις αναλάβει την εξουσία, μπροστά στην ανυπομονησία και στην συνέχεια στην οργή των πολιτών που θα έχουν για άλλη μια φορά διαψευστεί.

Η ΔΗΜΑΡ ανέβηκε και έπεσε πολύ γρήγορα γιατί δεν μπόρεσε να πείσει ότι διαθέτει στοιχειώδη πολιτική πρόταση για έξοδο από την κρίση.

Το ΠΟΤΑΜΙ αναπτύσσεται ως μια κίνηση «light πολιτικής» που έχει δυσανάλογα μεγάλη επικοινωνιακή παρουσία, αδυνατεί, όμως να προτείνει ένα συνεκτικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση. Από το «δεν χρειαζόμαστε πρόγραμμα», περνάει στην πολιτική του «αυτονόητου»! Αλλά ποιος αποφασίζει τι είναι «αυτονόητο»;

Η κρίση χτύπησε δυνατά και τους Οικολόγους Πράσινους, που την περίοδο 2008-2011 έδειξαν ότι θα μπορούσαν να παίξουν ρόλο καταλύτη για αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού όχι γιατί ήταν καλοί στην επικοινωνία αλλά γιατί επέμεναν στην διατύπωση λογικών αλλά πραγματικά «ανατρεπτικών» προτάσεων διεξόδου από την κρίση. Δυστυχώς, και το σχήμα αυτό κατελήφθη από έναν μειοψηφικό αλλά αποτελεσματικό ιδιοτελή εσωτερικό μηχανισμό, παρά την εκφρασμένη αντίθεση της πλειοψηφίας των μελών του, κυρίως από την περιφέρεια. 

Η διάλυση του παλιού πολιτικού συστήματος δεν οδήγησε σε μια νέα, δημιουργική αναδιάταξη των πολιτικών συσχετισμών. Αντιθέτως, ενδυνάμωσε ιδιοτελείς, καιροσκοπικές, λαϊκιστικές, τυχοδιωκτικές κι αρχομανείς δυνάμεις που είδαν την κρίση ως ευκαιρία να αποκτήσουν ρόλο, επιρροή και εξουσία. Ποιοτικοί άνθρωποι – και είναι πολλοί – απομακρύνονται από ή δεν στράφηκαν ποτέ προς την πολιτική. Η αντίληψη ότι η πολιτική είναι βούρκος και σήψη κυριαρχεί όλο και περισσότερο σε μια εποχή κατά την οποία απαιτείται ισχυρή πολιτική πρόταση, εναλλακτικό σχέδιο και ουσιαστική συμμετοχή της κοινωνίας για να βγούμε από αυτή την καταιγίδα που διαλύει την κοινωνική συνοχή και την οικονομική βάση της χώρας.

Οι «ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ» είμαστε μια μικρή, είναι η αλήθεια, πολιτική δύναμη, αλλά επιμένουμε σε μια άλλη στρατηγική, αυτή της συνένωσης δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας που επιδιώκουν να μιλήσουν με ειλικρίνεια και να πείσουν με πράξεις τους πολίτες ότι δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στο παρελθόν, ο ψεύτικος παράδεισος της προ κρίσης εποχής δεν είναι δυνατόν να ξαναστηθεί. Χρειάζεται να δούμε κριτικά κι αυτοκριτικά το παρελθόν, να αποφασίσουμε ότι πρέπει να αλλάξουμε σε όλα τα επίπεδα, αξιακό, πολιτικό, δημοκρατικό, οικονομικό, οικολογικό, παραγωγικό, αν θέλουμε να σταθούμε ξανά στα πόδια μας.

Δεν ξέρουμε πώς θα είναι η επόμενη μέρα. Τέλη Ιανουαρίου 2015 φαίνεται ότι θα έχουμε εκλογές. Κάποιοι τρέχουν να μπουν σε κάποια από τις κομματικές στέγες για να διασωθούν. Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ προτείναμε 7 σημεία  που θα οδηγούσαν σε κάποια συνεννόηση - μέσα από συμφωνία για βαθιές πολιτικές αλλαγές - και σε σχέδιο για επίλυση κρίσιμων προβλημάτων της κοινωνίας και, στη βάση αυτή, εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας http://prasinoi.gr/protasi-proedros/. Δεν φαίνεται πιθανόν να επικρατήσει μια παρόμοια πολιτική. Ο Σαμαράς κάνει κινήσεις «συνεννόησης» που αποσκοπούν μόνο στην προετοιμασία κλίματος εν όψει εκλογών και ο ΣΥΡΙΖΑ τα «παίζει όλα για όλα» για να πάμε άμεσα σε εκλογές. 

Έχει φτάσει άραγε η ώρα και μπορούμε να πούμε ως κοινωνία τέρμα στις ψεύτικες υποσχέσεις, στους «ψεκασμένους» που υποτίθεται ότι κάνουν πολιτική και παίζουν «τον καλύτερο ρόλο στη ζωή τους», στους λαϊκιστές που δεν διστάζουν να υπόσχονται τα πάντα προκειμένου να «πιάσουν την καλή» εκλογικά, σε όσους σπέρνουν τον φόβο γιατί θεωρούν ότι έτσι θα παραμείνουν στην καρέκλα που διαλύεται; Έχει έρθει η ώρα να αναδιαταχθεί και το «νέο» πολιτικό σκηνικό, μέσα από την διάλυσή του, ώστε να έρθουν στο προσκήνιο, επιτέλους, δημιουργικές δυνάμεις;

greekparliament3