kotziasnikos

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ζητάνε από την κυβέρνηση να καταργήσει τον «τυποκτόνο» νόμο «για εξύβριση μέσω του τύπου» και από τον υπουργό εξωτερικών να αποσύρει την απαίτηση του για αποζημίωση 120.000 (ή 250.000 €) από την Athens Review of Books για δημοσίευση άρθρου τον Ιούνιο 2010, στη στήλη «Διάλογος», με τίτλο «Από τον Χαρίλαο Τρικούπη στον… Χόνεκερ» που ασκούσε κριτική στο πρόσωπό του.

Η υπόθεση θα εκδικαστεί στο Εφετείο στις 5/3/2015. Πληρεξούσιος δικηγόρος του Ν. Κοτζιά και υπογράφων την αγωγή είναι ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Ο Ν. Κοτζιάς είναι δημόσιο πρόσωπο. Είναι παράλογο να ζητάει αποζημίωση, άρα να απαιτεί λογοκρισία, από την AthensReviewofBooks, για δημοσίευση που τον χαρακτήριζε ως «τον πιο ακραίο και φανατικό, σκληρό και αμείλικτο κνίτη της γενιάς μας/του, ένα πραγματικό γκαουλάιτερ του σταλινισμού, δηλαδή φανατικό προπαγανδιστή των αλήστου μνήμης σταλινικών καθεστώτων (Γιαρουζέλσκι, Χόνεκερ, Μπρέζνιεφ κ.λπ.)».

Ο Ν. Κοτζιάς, ανάμεσα σε άλλα, έγραψε το «Η Πολωνία κι εμείς» (1982). Αντιμετώπιζε «σαν όργανα της Δύσης, του ιμπεριαλισμού» τους αγωνιστές της ελευθερίας, έβριζε διανοούμενους και αγωνιστές όπως ο Άνταμ Μίχνικ και κατήγγειλε τον «άγνωστο» ποιητή, όπως έγραψε, Τ. Μίλος για το Βραβείο Νόμπελ που «του έδωσε ο ιμπεριαλισμός προκειμένου να ενισχύσει τους εχθρούς του σοσιαλισμού». Τότε «καταδίκαζε» την «Αυγή» και τα περιοδικά «Αντί» και «Πολίτης», ως «αντικομμουνιστικό τύπο», γιατί επέκριναν την επιβολή στρατιωτικού νόμου στην Πολωνία για καταστολή της «Αλληλεγγύης». Στο περιοδικό “Spiegel” δήλωσε ότι έγραψε τα κείμενα «κατ΄ εντολή του κόμματός του, τότε, του ΚΚΕ»!

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ συντασσόμαστε με την επιστολή  43 πανεπιστημιακών, εκπαιδευτικών και διανοούμενων που επικρίνουν την στάση του «Μια τέτοια μεθόδευση, η οποία διαστρέφει την ουσία της κριτικής στο πρόσωπο του Κοτζιά, δεν απειλεί μόνο την Athens Review of Books, απειλεί ανοιχτά την ελευθερία του Τύπου. Ο Ν. Κοτζιάς, ενώ έχει ενεργή δημόσια παρουσία και πολιτική δράση δεκαετίες τώρα, αξιώνει να μην αντιμετωπίζεται ως πολιτικό πρόσωπο, όποτε τον βολεύει, αλλά ως ιδιώτης του οποίου το πολιτικό παρελθόν και η δράση μένουν στο απυρόβλητο της δημόσιας κριτικής».

Στην πολιτική έχουν ακουστεί πολύ σκληρές εκφράσεις (προδότες, υποτακτικοί, πουλημένοι, κα). Αν κυριαρχούσαν αντιλήψεις σαν αυτή του κ. Ν. Κοτζιά, η πολιτική ζωή θα ήταν μια διαρκής δικαστική αντιπαράθεση ή τα μέσα ενημέρωσης θα λογόκριναν κάθε κριτική. Άλλο προσβολή κι άλλο, έστω αυστηρή, κριτική.

Διαβάστε:

- Κριτική σε κείμενα του Ν. Κοτζιά:

http://athensreviewofbooks.com/?p=1552#more-1552

- Η επιστολή των 43 διανοουμένων:

http://tvxs.gr/news/ellada/panepistimiakoi-enantion-kotzia-yperaspizomaste-ton-kritiko-logo

child-kleftis
 
Η ομιλία του πρωθυπουργού ήταν ήπια και συνεπής προς τις προεκλογικές θέσεις του με υπερβολική δόση συναισθηματισμού και συνθημάτων για να τονώσει το ηθικό των πολιτών. Κινήθηκε σε πλαίσια που θα μπορούσαν σε γενικές γραμμές να υποστηρίξουν δημοκρατικές δυνάμεις ευρέως φάσματος χωρίς να αποτελεί κάποιο ιδιαίτερα ανατρεπτική πολιτική πρόταση. Κινήθηκε σε ένα πλαίσιο εξορθολογισμού και όχι βαθιών αλλαγών σε πολιτικές κι αντιλήψεις. Αν εξαιρέσει κάποιος τον φόβο πολλών ότι δεν υπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο για την οικονομία, θα μπορούσε να είναι προγραμματικές δηλώσεις οποιασδήποτε σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης. Αλλά δεν αποτέλεσε και καμιά ιστορική τομή στην πολιτική ή κάποια καινοτομία σε αντιλήψεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων μιας κοινωνίας. Επίσης, αυτά για την αντιμετώπιση της διαφθοράς τα έχουμε ακούσει σε όλες σχεδόν τις προγραμματικές δηλώσεις τις τελευταίες δεκαετίες (δεν χρειάζεται καν να ανατρέξουμε σε σχετικές ομιλίες). Μάλιστα το πρώτο μνημόνιο προέβλεπε πάταξη της διαφθοράς και έσοδα 4 δις για να μειωθεί το έλλειμμα. Η κυβέρνηση θα κριθεί από τα έργα, όχι τα λόγια στον τομέα της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς..
 
Βασικό πρόβλημα της ομιλίας του πρωθυπουργού είναι ότι δεν εξήγησε το πώς θα πετύχει να τετραγωνίσει τον κύκλο, δηλαδή να αυξήσει τις παροχές αλλά και να μην πάρει την επόμενη δόση και να μειώσει προϋπολογισμένα έσοδα, χωρίς να ζητήσει και παράταση του προγράμματος. Η 16η Φεβρουαρίου είναι η στιγμή που θα αποκαλυφθεί αν υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο, διαφορετικό από το σημερινό αποτυχημένο και κοινωνικά άδικο, ή η διαπραγμάτευση θα αποτύχει αφού θα στηρίζεται κυρίως σε επικοινωνιακές κινήσεις και κατά συνέπεια όλα όσα υπόσχεται η κυβέρνηση θα μείνουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
 
Μίλησε ο πρωθυπουργός για κοινωνική ένταξη ως προτεραιότητα στα θέματα της μετανάστευσης και για παροχή ιθαγένειας στα παιδιά δεύτερης γενιάς, μια σημαντική ρύθμιση που διακόπηκε πριν δυο χρόνια. Ελπίζουμε ότι οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις θα εγκαταλείψουν μια στείρα προσέγγιση και θα συναινέσουν σε μια ρύθμιση που είναι συνεπής με μια ανθρωπιστική πολιτική αλλά και αναιρεί μια μεγάλη αδικία που βιώνουν κάπου 200.000 νέοι.
 
Ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε με την ομιλία του ότι κυβέρνηση προτίθεται να αντιμετωπίσει την ανθρωπιστική κρίση με ένα σύνολο παροχών, όπως κάνει οποιαδήποτε κυβέρνηση με αντίληψη κευνσιανική, χωρίς να δώσει στοιχεία, όμως, για το πώς θα χρηματοδοτήσει αυτές τις παροχές. Σήμερα για παράδειγμα υπάρχει το λεγόμενο κοινωνικό τιμολόγιο της ΔΕΗ για αυτούς που έχουν σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Όμως το κόστος περνάει στους υπόλοιπους πολίτες μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ. Η αλληλεγγύη αυτή είναι αποδεκτή όταν η οικονομία είναι σε καλή κατάσταση, σήμερα όμως η μετάθεση του κόστους σε όσους πληρώνουν τους λογαριασμούς της ΔΕΗ είναι ένδειξη αλληλεγγύης; Το ίδιο ισχύει και με το λεγόμενο επίδομα θέρμανσης. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις διέθεταν 150-300.000.000 Ευρώ ετησίως για επίδομα θέρμανσης, επιδοτώντας με αυτόν τον τρόπο τις εισαγωγές πετρελαίου αντί να ενισχύσουν την ενεργειακή αναβάθμιση των κατοικιών των πιο αδύναμων κοινωνικών ομάδων,για να συμβάλλουν μέσα από μια οικολογική παρέμβαση στην μείωση της σπατάλης δημόσιων πόρων, στην αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων και στην εξυγίανση των δημοσιονομικών. 
 
Ο πρωθυπουργός μίλησε για ένα κοινωνικά δίκαιο φορολογικό σύστημα - έχει εξαγγελθεί πολλές φορές - αλλά δεν τόλμησε αλλαγές στο φορολογικό σύστημα που θα πάνε βαθιά, με υιοθέτηση κάποιων πράσινων κριτηρίων που ισχύουν σε πολλές χώρες, με απαλλαγή από τη φορολόγηση όσων νέων ξεκινάνε μια επιχείρηση, με μειωμένο ΦΠΑ και φόρο για όσους συντελούν στην αύξηση των θέσεων εργασίας κα. Δεν εξήγησε πάντως αν θα ακυρώσει την"¨έκτακτη εισφορά΅ που συνεχίζουμε να πληρώνουμε μέσω του λογαριασμού κινητής τηλεφωνίας, την έκτακτη εισφορά "επιτηδεύματος" που πληρώνουν οι ελεύθεροι επαγγελματίες καθώς και την έκτακτη εισφορά ΅αλληλεγγύης΅ που προσθέτουν σημαντικά βάρη σε ανθρώπους που ήδη φορολογούνται. Ο πρωθυπουργός μίλησε για αποπληρωμή των χρεών προς το δημόσιο σε 100 δόσεις (αν και η τρόικα επέμενε να υπάρχει διαφοροποίηση του αριθμού των δόσεων ανάλογα με τις δυνατότητες και την περιουσία των οφειλετών) αλλά δεν ανέφερε αν θα μειωθούν οι επιβαρύνσεις, τα πρόστιμα και οι τόκοι που θα έπρεπε να διαγραφούν αφού δεν είναι αντίστοιχοι της σημερινής οικονομικής κατάστασης.
 
Ο κ Τσίπρας μίλησε για έλεγχο των συμβάσεων με το δημόσιο αλλά δεν ανέφερε καν την ανάγκη να υιοθετηθούν κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια στις δημόσιες συμβάσεις (βιώσιμες δημόσιες προμήθειες), ενώ δεν εξήγησε αν θα ακυρωθούν συμβάσεις που στο παρελθόν είχε υποσχεθεί ότι θα ακυρώσει.
 
Σε πολλές περιπτώσεις για κρίσιμα θέματα υιοθετήθηκαν γενικόλογες διατυπώσεις,  που μπορεί να σημαίνουν κάτι μπορεί κι όχι. Δεν έγινε καμία τομή σε σημαντικά θέματα, όπως πχ μια πολιτική για την αντιμετώπιση της φτώχειας ή της ανεργίας που να μην είναι απλώς ευχές για παροχές, Υπήρξε μια γενική αναφορά για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις αλλά και για την κοινωνική οικονομία, αλλά αυτό δεν αποτελεί από μόνο του είδηση αφού είναι κομμάτι μιας πραγματικότητας που αποτυπώνεται και στην νέα προγραμματική περίοδο 2014-2020, ενώ για την κοινωνική οικονομία υπάρχει μεν νομοθετική πλαίσιο αλλά απαιτείται μια σαφής στρατηγική και όχι ευχολόγια. 
 
Δεν υπήρξε καμία αναφορά σε μια ενεργειακή μετάβαση με στόχο σταδιακή απεξάρτηση της χώρας από τα ορυκτά καύσιμα (πετρέλαιο, λιγνίτη) που θα μπορούσε να είναι κι εργαλείο δημοσιονομικής εξυγίανσης, όπως έχουμε οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ τονίσει πολλές φορές. Αντιθέτως μάλιστα επιβεβαίωσε ο πρωθυπουργός ότι η νέα κυβέρνηση θα προχωρήσει στις εξορύξεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, επιμένοντας στην λαϊκίστικη ψευδαίσθηση ότι τα έσοδα από τις εξορύξεις θα κάνουν βιώσιμα τα ασφαλιστικά ...ταμεία. Προς το παρόν όχι μόνο δεν θα υπάρξουν σοβαρά έσοδα από εξορύξεις, αλλά πρέπει να επενδυθούν πολλά δις για να δημιουργηθούν υποδομές για να παραμείνουμε προσκολλημένοι στα ορυκτά καύσιμα, πόροι που θα αφαιρεθούν από μια αναγκαία ενεργειακή μετάβαση προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Μάλιστα, με τις τιμές του πετρελαίου να καταρρέουν, για διάφορους λόγους, οι εξορύξεις πετρελαίου - και μάλιστα από μεγάλα βάθη - είναι απολύτως αντιοικονομικές. Το να διατείνεται ο πρωθυπουργός ότι θα φέρουν χρήματα για την διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων είναι μια μεγάλη ψευδαίσθηση, Αλλά ακόμα και αν αυτό ήταν ρεαλιστικό και όχι ψευδαίσθηση, στην καλύτερη περίπτωση θα υπάρχουν έσοδα για το δημόσιο της τάξης των 3 δις ετησίως μετά από 10-15 χρόνια, Μέχρι τότε τα ταμεία θα έχουν καταρρεύσει (ήδη από το 2017 για την ακρίβεια). 
 
Εξίσου σοβαρό θέμα είναι ότι δεν ακούστηκε ούτε μια λέξη για την κλιματική αλλαγή και την ανάγκη να εγκαταλείψουμε το πετρέλαιο και το λιγνίτη για να στραφούμε στην εξοικονόμηση ενέργειας και στις ΑΠΕ. Σε κάθε περίπτωση κάτι τέτοιο είναι προκλητική άγνοια όταν βλέπουμε τα ακραία καιρικά φαινόμενα να πλήττουν και τη χώρα μας όλο και περισσότερο. Η παγκόσμια συνδιάσκεψη για το κλίμα τον Δεκέμβριο 2015 είναι κοντά και η χώρα πρέπει να ξεκαθαρίσει ποια θα είναι η πολιτική της. 
 
Το περιβάλλον, πάντως, ήταν στο περιθώριο των προγραμματικών δηλώσεων του πρωθυπουργού, πέρα από μια γενική αναφορά σε τήρηση των περιβαλλοντικών κανόνων και της προστασίας περιβάλλοντος. Ούτε λέξη για τα απορρίμματα, τα δάση, τις ακτές, τα νερά, τις πλημμύρες.
 
Ας αναλύσουμε κάπως περισσότερο τι σημαίνουν οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης στον πώς βλέπει να αντιμετωπίζει την ανθρωπιστική κρίση. Το κεντρικό σχέδιο της είναι μέσα από ένα σχέδιο κοινωνικών παροχών,που απαιτεί κατ¨ελάχιστον 12 δις σε προγράμματα επιδοτήσεων και κοινωνικής ενίσχυσης. Πολιτικά και κοινωνικά είναι πολύ σωστό να δοθεί προτεραιότητα σε παρεμβάσεις για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα επιβίωσης που έχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι λόγω της κρίσης. Είναι όμως εφικτό να γίνει αυτό μέσω ενός προγράμματος παροχών που απαιτεί να εξευρεθούν επιπλέον 12 δις επιπλέον, όταν το χρηματοδοτικό κενό που προβλέπεται για το 2015 φτάνει τα 15 δις τουλάχιστον; ¨Ή απαιτείται μια διαφορετική και πιο καινοτόμα προσέγγιση που συνδυάζει την αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων με υιοθέτηση λύσεων που είναι και οικολογικές και οικονομικές; Το να προτείνεις ένα μοντέλο κευνσιανικό σε μια εποχή που υπάρχουν χρήματα είναι προφανώς διαφορετικό από ένα σχέδιο παροχών σε μια εποχή που ΔΕΝ υπάρχουν χρήματα. Γιαυτό εμείς έχουμε αντιπροτείνει ένα Πράσινο New Deal για να αντιμετωπιστούν τα κοινωνικά προβλήματα μέσα από την αναζωογόνηση της οικονομίας και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. 
 
Λέει η νέα κυβέρνηση: υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να πληρώσουν το ενοίκιο, θα τους χρηματοδοτήσω για να μπορούν να πληρώνουν. Σωστή αντίληψη από κοινωνική πλευρά αλλά το μειονέκτημα της είναι πρέπει από κάπου αλλού να βρεθούν χρήματα. Εμείς ως ΠΡΑΣΙΝΟΙ αντιπροτείνουμε μια ρεαλιστική και ταυτόχρονα ολοκληρωμένη πρόταση: Να μειωθεί ο φόρος σε όσους έχουν κλειστά διαμερίσματα αν τα ενοικιάσουν με μηδενικό ή συμβολικό ενοίκιο σε άτομα που είναι άνεργα ή ανήκουν σε κοινωνικά ευάλωτες ομάδες. Με αυτόν τον τρόπο θα επωφεληθούν και οι ιδιοκτήτες και οι ενοικιαστές αλλά με σχεδόν μηδενικό δημοσιονομικό κόστος. Αυτές οι κατοικίες μπορούν να μπουν σε ευρωπαϊκά χρηματοδοτικά προγράμματα για ενεργειακή και αισθητική αναβάθμιση (έχω συμβάλλει ως ευρωβουλευτής να είναι επιλέξιμες οι δαπάνες αυτές για κατοικίες αφού ήμουν εισηγητής εκ μέρους των πράσινων για τον Κανονισμό του Ταμείου Συνοχής). Ταυτόχρονα, με βάση τις κατοικίες αυτές, μπορούν να δημιουργηθούν τοπικοί ενεργειακοί συνεταιρισμοί για παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ ώστε να παραχθούν μικρά συμπληρωματικά εισοδήματα για τους πολίτες. Με μια τέτοια ολοκληρωμένη πολιτική επιτυγχάνονται ταυτοχρόνως κοινωνικοί, οικονομικοί,  κλιματικοί και ενεργειακοί στόχοι. Αυτό όμως απαιτεί βαθιές και ριζοσπαστικές αλλαγές, όχι αναθέσεις στον ...Θεό της Ελλάδας να βρει τα λεφτά. 

exit

Η ελληνική κοινωνία αλλά και τα πολιτικά κόμματα έχουν συνηθίσει να κινούνται με βάση το συναίσθημα και όχι την λογική. Εξάλλου και η προεκλογική εκστρατεία σχεδόν όλων των κομμάτων απευθύνονταν σχεδόν εξ ολοκλήρου στα συναισθήματα: φόβος, οργή, ελπίδα, εμπιστοσύνη. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που οι πολίτες ενθουσιάστηκαν και ένοιωσαν υπερήφανοι από την στάση του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη προς τον Ντάισελμπλουμ, αλλά δεν πολυκατάλαβαν την «εθιμοτυπική» συνάντηση του υπουργού με τον Τόμσεν, στο Παρίσι ή τα εγκωμιαστικά σχόλια του για τον Σόιμπλε!

Είναι αλήθεια ότι όσο περισσεύουν τα συναισθήματα και οι επικοινωνιακές κινήσεις από την ελληνική πολιτική, τόσο απουσιάζουν η λογική και ο προγραμματικός σχεδιασμός. Hπεριοδεία του πρωθυπουργού και του υπουργού οικονομικών σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει αναπτερώσει το ηθικό πολλών αλλά έχει προκαλέσει μεγάλη σύγχυση για το ποιος είναι ο συγκεκριμένος στόχος. Ακούσαμε από τον πρωθυπουργό να λέει ότι θα αποπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας προς το ΔΝΤ και την ΕΚΤ και τον υπουργό οικονομικών ότι θα ξεπληρώσουμε, και με τόκο, όλες τις υποχρεώσεις μας αλλά χρειαζόμαστε χρόνο. Ακούσαμε ότι δεν χρειαζόμαστε την επόμενη δόση των 7,5 δις, αλλά ζητήσαμε την δυνατότητα να συγκεντρώσουμε μέσω εντόκων γραμματίων 25 αντί για 15 δις Ευρώ!

Παρά τα αντιφατικά μηνύματα, κάποιο θετικό αποτέλεσμα θα προκύψει. Η Ευρώπη δεν επιδιώκει την σύγκρουση, άρα θα υπάρξει τελικά κάποιος συμβιβασμός, αφού έχει ξεκαθαριστεί από τον πρωθυπουργό ότι δεν θα προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες. Δεν είναι, όμως σίγουρο ότι η περιοδεία και κυρίως οι διαπραγματεύσεις θα οδηγήσουν σε αποτέλεσμα που περιμένει η πλειοψηφία της κοινωνίας. Υπάρχει, δηλαδή, ο κίνδυνος, η στροφή προς ένα συμβιβασμό να μην είναι αποδεκτή από σημαντικό τμήμα της κοινωνίας που και - με ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ – είχε βγει στα «κάγκελα» όλο αυτό το διάστημα πιστεύοντας σε «ανατροπή», «διαγραφή του 60% του χρέους» και «κατάργηση όλων των μνημονίων και μνημονιακών νόμων με έναν νόμο». Θα ψηφίσει ΟΛΗ η κοινοβουλευτική ομάδα ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ έναν συμβιβασμό που δεν θα διαγράφει το 50% του χρέους και θα προωθεί «μεταρρυθμίσεις» αντί για παροχές κι αυξήσεις;

Η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε, πράγματι, ώθηση σε μια νέα πολιτική συζήτηση, η παλιά πολιτική φρουρά παραμερίστηκε. Βλέπουμε ένα νέο πρωθυπουργό και νέους υπουργούς να συναντιούνται με ευρωπαίους αξιωματούχους. Η κοινωνία βγήκε από την ακινησία, στην Ευρώπη παρατηρείται κινητικότητα. Οι προσδοκίες είναι πολλές πλέον, αλλά παραμένει ζητούμενο ποιες είναι αυτές που θα ικανοποιηθούν. Και βέβαια τίθεται το ερώτημα γιατί ο Παπανδρέου, ο Σαμαράς, ο Τσίπρας δεν υιοθέτησαν από την αρχή πιο υπεύθυνες και δημιουργικές θέσεις όταν ήταν ο καθένας στην αντιπολίτευση, ώστε να μπορεί να υπάρξει ένα διαφορετικό σχέδιο για αντιμετώπιση της κρίσης, και κυρίως για να μην φτάναμε στη χρεοκοπία. Αφού έτσι κι αλλιώς ο καθένας δεν τήρησε ως κυβέρνηση – και το ήξερε από πριν – αυτά που υπόσχονταν από τη θέση του αντιπολιτευόμενου.  

Είναι θετικό ότι η ρητορική του «κουρέματος» και της «διαγραφής του 50-60%» του χρέους και των απειλών– που έδωσαν σημαντική ώθηση στην εκλογική άνοδο και επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ – εγκαταλείπονται πλέον και υιοθετείται από την κυβέρνηση μια πιο ρεαλιστική εκδοχή, περί «τεχνικών μείωσης του χρέους», καθώς και μια ρητορική της «συνεργασίας με τους ευρωπαίους εταίρους ώστε να βρεθούν επωφελής και για τους δύο λύσεις». Μόνο που αυτά δεν ειπώθηκαν προεκλογικά, αλλά μόνο μετεκλογικά, συνεχίζοντας την μακρά παράδοση παραπλάνησης των πολιτών (Γ.Α.Π: «λεφτά υπάρχουν», Α. Σαμαράς: «Ζάππειο Ι,ΙΙ,ΙΙΙ», Α.Τσίπρας: «ανατροπή»).

Η προηγούμενη κυβέρνηση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) επέμενε δογματικά ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Ο ΣΥΡΙΖΑ φώναζε ότι εκείνος θα μπορούσε να διαγράψει το χρέος και να ανατρέψει την πολιτική. Η αλήθεια είναι, όμως, όπως φαίνεται και από τις κινήσεις τώρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στην Ευρώπη τα πράγματα αλλάζουν, αλλά με συμβιβασμούς και στη βάση εναλλακτικών σχεδίων. Θα ήμασταν ως χώρα αλλού αν είχε επικρατήσει, το 2012, το 2013, έστω το 2014,  από την τότε κυβέρνηση και από την τότε αντιπολίτευση, η «λογική» άποψη ότι: «Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις, είμαι απολύτως βέβαιος ότι σύντομα θα καταφέρουμε να φτάσουμε σε μία αμοιβαίως επωφελή συμφωνία, τόσο για την Ελλάδα όσο και για ολόκληρη την Ευρώπη. Καμιά πλευρά δεν επιδιώκει τη σύγκρουση και δεν ήταν ποτέ πρόθεσή μας να δράσουμε μονομερώς στο ζήτημα του ελληνικού χρέους» (πρωθυπουργός Α. Τσίπρας).

Δεν θα ήταν πιο παραγωγικό, αν αυτή η ρεαλιστική «πολιτική» είχε υιοθετηθεί έστω από το 2012 και μετά, ώστε –αντί για «σκίσιμο των μνημονίων και διαγραφή του χρέους» ως σημαία – να διαμορφώνονταν ένα ευρύ κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο που θα συμφωνούσε σε ένα πιο ισορροπημένο, κοινωνικά δίκαιο, εναλλακτικό σχέδιο που θα πετύχαινε όσα αναφέρει στην πρόσφατη επιστολή του ο πρωθυπουργός Α. Τσίπρας; Δηλαδή «να δημιουργήσουμε το δικό μας μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ανάκαμψης, το οποίο –μεταξύ άλλων- θα ενσωματώνει τους στόχους των πρωτογενώς ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και των ριζικών μεταρρυθμίσεων, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους. Είμαι πεπεισμένος ότι μία συμφωνία σε αυτό το πλαίσιο θα γίνει αποδεκτή από τους εταίρους μας, αφού το κοινό μας συμφέρον είναι η οικονομική σταθερότητα και η ανάκαμψη για το κοινό μας σπίτι, την Ευρώπη». Τι σχέση έχουν αυτές οι θέσεις με όσα λέγονταν μέχρι την Κυριακή των εκλογών; Γιατί δεν προβλήθηκαν προεκλογικά;

Το κακό είναι ότι υπήρχαν εργαλεία ήδη από  το 2013 ή έστω από το 2014, τα οποία δεν χρησιμοποιήσαμε ως χώρα για να προωθηθεί η αλλαγή πολιτικών και η υπέρβαση ή κατάργηση της τρόικας. Εργαλεία και πολιτικές που θα μπορούσαν να έχουν όχι μόνο την υποστήριξη της πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνίας αλλά και των θεσμικών οργάνων και της πλειοψηφίας της κοινής γνώμης στην Ευρώπη, Βορρά και Νότου. 

Ήδη στις 24/2/2014 η Επιτροπή Νομισματικών και Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, και στις 13/3/2014 η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου είχαν ψηφίσει μια σημαντική έκθεση αξιολόγησης της τρόικα και της πολιτικής της – μετά από πρωτοβουλίες και πιέσεις της ομάδας μας, της Ομάδας των Πράσινων, που ζητούσε μεταξύ άλλων: Δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, αντικατάσταση της τρόικας από ευρωπαϊκό θεσμό ελεγχόμενο δημοκρατικά από το ευρωκοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια, αναπροσαρμογή της δημοσιονομικής πολιτικής ώστε να μην πλήττει υγεία, παιδεία, κοινωνικό διάλογο, αποκατάσταση των δικαιωμάτων που προβλέπονται στον Ευρωπαϊκό Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, μέτρα για την αναδιάρθρωση και την βιωσιμότητα του χρέους και πολλά άλλα.

H πλειοψηφία που είχε υποστηρίξει τις δυο εκθέσεις για την αξιολόγηση της τρόικα και της πολιτικής λιτότητας βασίστηκε σε 4 πολιτικές ομάδες: ΠΡΑΣΙΝΟΙ, Φιλελεύθεροι, Λαϊκό Κόμμα και Σοσιαλδημοκράτες. Συντάκτες ήταν δυο ευρωβουλευτές που επισκέφθηκαν τις 4 χώρες της κρίσης - και τη χώρα μας - και συνάντησαν πολλούς φορείς σε ευρωπαϊκό επίπεδο και στα Κράτη Μέλη. Παράλληλα, οργανώθηκαν πολλές δημόσιες ακροάσεις στις Βρυξέλλες αλλά και κοινή συνεδρίαση του Ευρωκοινοβουλίου κι εκπροσώπων των εθνικών κοινοβουλίων, με ομιλητές και Έλληνες ευρωβουλευτές (ήμουν ένας από τους ομιλητές) αλλά και από άλλα Κράτη Μέλη.

Την έκθεση υπερψήφισαν τελικώς 448 ευρωβουλευτές (73%), καταψήφισαν 140 (23%) και απείχαν 27 (4%). Δεν ψήφισαν 22.  Μεταξύ αυτών που καταψήφισαν την έκθεση ήταν οι ευρωβουλευτές της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, για διαφορετικούς λόγους. Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει την παρατήρηση ότι τα ελληνικά πολιτικά κόμματα δεν ξέρουν να αλλάζουν τις πολιτικές αξιοποιώντας τους κανόνες και τα εργαλεία που υπάρχουν στην διάθεσή τους. Θα μπορέσει τώρα η κυβέρνηση να αλλάξει τις πολιτικές προς προοδευτική κατεύθυνση, αλλά μέσα στο πλαίσιο των κανόνων που έχουν υιοθετηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο (δίκαιοι συμβιβασμοί, ευρωπαϊκό εξάμηνο, διπλό και εξαπλό πακέτο, ΟΝΕ, συντονισμός οικονομικών πολιτικών, στρατηγική Ευρώπη 2020 κα); Μακάρι να μην χαθεί άλλη μια φορά η ευκαιρία.