democracy5

Να σταματήσουμε το δηλητήριο που στάζει ακόμα στο σώμα της δημοκρατίας

Η δηλητηρίαση της δημοκρατίας προχωράει περισσότερο, γιατί δεν σταματήσαμε έστω και τώρα το δηλητήριο που στάζει στις πληγές της. Δείτε πώς συγκρούονται σήμερα άνθρωποι που μέχρι χθες υπόσχονταν, από κοινού, ότι φέρνουν την ελπίδα. Δείτε, όμως, και τη χαλαρότητα με την οποία αντιμετώπισαν οι περισσότεροι τη ρητορική μίσους που εκπέμπεται από παιδιά μέσω της τηλεόρασης με το τηλεοπτικό σποτ της Χρυσής Αυγής.

Και καπάκι, έρχεται ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής Μιχαλολιάκος, να "αναλάβει την πολιτική ευθύνη" για την δολοφονία του Π. Φύσσα, επικαλούμενος "έλλειψη ποινικών ευθυνών γιατί υπήρχαν και στο παρελθόν παρόμοιες καταστάσεις, Τεμπονέρας κα". Σαν να μιλάει για ασήμαντα πράγματα! Αλλά αυτός είναι γνωστό τι εκπροσωπεί. Το ζήτημα είναι ότι ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών είναι έτοιμο να ψηφίσει στο όνομα της "πατρίδας" και δήθεν της αγανάκτησης για την κρίση αυτούς τους εγκληματίες, ρατσιτσές και νεοναζί, το πιο πελατειακό και ανορθολογικό μόρφωμα.

Μα αν δεν είναι αυτή η συμπεριφορά γενεσιουργός αιτία της ευρύτερης κρίσης, τότε τι είναι;

Η κοινωνία λίγο-λίγο εξοικειώθηκε με την δηλητηρίαση της δημοκρατίας. Η κρίση ήταν απλώς το έδαφος στο οποίο ευδοκίμησε η γιγάντωση των προβλημάτων που αντιμετώπιζε η δημοκρατία στη χώρας μας. Δεν φτάσαμε στην κρίση λόγω της πολλής δημοκρατίας, αλλά λόγω της περιορισμένης αντίληψης για το τι είναι δημοκρατία.

Η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια τις δυο όψεις του προβλήματος. Από την μία, την απουσία κουλτούρας δημοκρατίας που χαρακτηρίζει την εξουσία και το κομματικό σύστημα. Και από την άλλη την πολύ περιορισμένη κατανόηση από τους πολίτες της ανάγκης δημοκρατικής στάσης σε κάθε έκφραση της κοινωνικής αλλά και προσωπικής ζωής μας.

Οι περισσότεροι βλέπουν είτε την μία είτε την άλλη όψη του προβλήματος, αλλά όχι και τις δύο όψεις που συνθέτουν το συνολικό πρόβλημα. Μιλάνε, για παράδειγμα, οι πολλοί (και σωστά) για αντιδημοκρατικές πολιτικές που επιδίωξαν και επέβαλαν την οριζόντια λιτότητα και οδήγησαν στην υποβάθμισης του κοινοβουλίου. Αλλά πόσοι από αυτούς μιλάνε και για την άλλη όψη του προβλήματος, το γεγονός δηλαδή ότι αντί να δούμε τι πρέπει να κάνουμε για να βγούμε από την κρίση και ν’ αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας ως κοινωνία, ρίχνουμε συνεχώς τις ευθύνες σε κάποιους άλλους, χωρίς ν’ αναγνωρίζουμε τις ευθύνες που αντιστοιχούν σε εμάς (κυβερνήσεις, κόμματα, συνδικαλιστικοί φορείς, επαγγελματικές ενώσεις κα); Ή το γεγονός ότι στη λογική άσπρου-μαύρου απαξιώθηκαν όλα τα μέτρα και οι παρεμβάσεις, ακόμα και αυτές που ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η κρίση έπρεπε να οδηγήσει σε ενίσχυση του πολιτικού διαλόγου, της διαβούλευσης, της προσπάθειας αναζήτησης συναινετικών αλλά αποτελεσματικών λύσεων στα προβλήματα που δημιουργήθηκαν. Για να μπορεί, όμως, η δημοκρατία να λειτουργήσει, χρειάζεται να στηρίζεται στη διαφάνεια σε στοιχεία και δεδομένα, σε ενημερωμένους και εκπαιδευμένους στην συμμετοχή και στο διάλογο πολίτες, σε πολιτικά κόμματα που είναι υπεύθυνα, καταθέτουν προγράμματα για τα οποία δεσμεύονται, καθώς και σε μέσα ενημέρωσης που αντιμετωπίζουν τον πολίτη ως προσωπικότητα με κριτική σκέψη. Τι από αυτά ισχύουν; Ή ποια από αυτά βελτιώθηκαν στη διάρκεια της κρίσης; Μήπως, αντιθέτως όλα πήγαν προς το χειρότερο (χωρίς πάντως να αγνοούμε ότι υπάρχουν νησίδες ποιότητας και διαφοροποίησης);

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ήταν μάλλον αναμενόμενο ότι η κρίση θα αναδείκνυε τελικά τα χειρότερα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας που ταύτιζε την πρόοδο και την ευημερία της τα τελευταία χρόνια με έναν άκριτο καταναλωτισμό και την αγοραστική της δύναμη, επικαλούμενη παράλληλα τον σπουδαίο πολιτισμό που κληροδότησε στους άλλους, χωρίς η ίδια να ενσωματώνει το βασικό περιεχόμενο αυτού του πολιτισμού, την σοφία, το μέτρο, την φιλοσοφική προσέγγιση, την προσπάθεια κατανόησης του γύρω κόσμου.

Θα μπορούσαν, όμως, τα πράγματα να έχουν εξελιχθεί διαφορετικά. Τα πολιτικά κόμματα και οι κοινωνικοί φορείς να αντιληφθούν εγκαίρως ότι η κρίση που έρχονταν έπρεπε να αντιμετωπιστεί με ενίσχυση της διαφάνειας, του διαλόγου, της αναζήτησης καινοτόμων λύσεων, της προώθησης αλλαγών, μεταρρυθμίσεων αλλά και - όπου χρειάζονταν - ανατροπών. Ακόμα και το Μνημόνιο 1 θα μπορούσε να περιείχε διαφορετικούς όρους. Πολύ περισσότερο το Μνημόνιο 2 ή το Μνημόνιο 3, αφού πλέον υπήρχε επαρκής χρόνος και μεγαλύτερη εμπειρία. Θα μπορούσε η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα να αξιολογήσουν με δημοκρατικό και αποδοτικό τρόπο τι πήγε καλά με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές και τι συνέχιζε να μην πηγαίνει καλά ή τι είχε αρνητικές επιπτώσεις στην κοινωνία, να διορθώσουν πολιτικές, να αλλάξουν πολιτικές για να πετύχουμε τους στόχους με άλλα μέσα.

Δεν είναι ευθύνη μόνο των κυβερνήσεων αλλά και της τρόικας που δεν έβαλαν στο παιχνίδι την κοινωνία και δεν επιδίωξαν μέσα από την ενίσχυση της δημοκρατικής συμμετοχής να βρεθούν λύσεις στα δικά μας προβλήματα – μια και δεν ήταν προβλήματα των άλλων, ακόμα και αν η αρχιτεκτονική της ευρωζώνης συνεισέφερε θεαματικά στην ελληνική κρίση.

Η ευθύνη των κομμάτων, όλων των παραδοσιακών κομμάτων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ) είναι τεράστια, μια και δεν αναζήτησαν λύσεις σε συνεργασία με την κοινωνία είτε στην αρχή της κρίσης είτε μέσα στην κρίση. Από την άλλη, κόμματα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ, η εγκληματική ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, το ΛΑΟΣ επιδίωξαν να ρίξουν λάδι στη φωτιά για να καρπωθούν εκλογικά την οργή και το θυμό.

Η επιβολή με κάθε τρόπο μιας άδικης κι ανορθολογικής σε πολλά σημεία λιτότητας κι απορρύθμισης από την μία, ένα περιβάλλον μίσους, οργής, κατηγοριών για «προδότες», «γερμανοτσολιάδες», «προσκυνημένους» από την άλλη, δεν άφησαν χώρο για λύσεις που θα μπορούσαν να προκύψουν μέσα από τον διάλογο και την ενίσχυση της δημοκρατίας. Λύσεις που θα βασίζονται σε σχέδιο, σε οικολογική-κοινωνική-τεχνολογική και οικονομική καινοτομία καθώς και σε ενεργοποίηση των πιο δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας.

Το Μνημόνιο 3 #ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κλείνει φυσικά έναν ολόκληρο πολιτικό κύκλο. Θα απαιτηθούν σοβαρές προσπάθειες, συντονισμός και συστράτευση των ζωντανών και δημιουργικών δυνάμεων μέσα στην κοινωνία και ομάδων / ατόμων που υπάρχουν μέσα (;) αλλά κυρίως έξω από τα σημερινά κόμματα και στοχεύουν σε μια πραγματική οικονομική, παραγωγική, κοινωνική, οικολογική, αξιακή, ηθική ανασυγκρότηση της χώρας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πρόσθεσε – αντί να αφαιρέσει – οικονομικά, κοινωνικά και φορολογικά βάρη, χρέος, ανεργία, φτώχεια. Αλλά κυρίως νομιμοποίησε πολιτικές πρακτικές αδιανόητες κάποτε, κι όχι μόνο στο συμβολικό επίπεδο (συνεργασία ριζοσπαστικής αριστεράς και λαϊκίστικης δεξιάς στην ίδια κυβέρνηση). Επιβεβαίωσε την αντίληψη της ελαστικής ερμηνείας της δημοκρατίας από την εκάστοτε εξουσία και την προσαρμογή της δημοκρατίας στο χώρο που αυτή της επιτρέπει.

Όμως, η αλλαγή πορείας δεν είναι αυτονόητη, επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε πολιτική και υπέγραψε Μνημόνιο ή επειδή έφυγε ο Λαφαζάνης και η Κωνσταντοπούλου από το κόμμα.

Μπορεί να μην έχουμε φτάσει στον πάτο του βαρελιού, να ανησυχούμε διότι η πορεία αυτή μπορεί να συνεχιστεί. Τα ανησυχητικά μηνύματα γύρω μας είναι πολλά. Στην κοινωνία έχει συσσωρευτεί όλο το δηλητήριο από τα χρόνια της τυφλής οργής. Δεν θα βγούμε με αυτόματο τρόπο από την απαξίωση της δημοκρατίας και την γενικευμένη κρίση. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την έκχυση δηλητηρίου στο σώμα της δημοκρατίας, της ουσιαστικής δημοκρατίας, όχι της δημοκρατίας των τύπων, να παρέμβουμε αποφασιστικά για να σταματήσει κάθε ρητορική του μίσους σε όλα τα επίπεδα. Χωρίς άλλη ανοχή σε όσα μας δηλητηριάζουν.

 

 

 

 

 

 

 

zoi vouli

Η ελληνική Βουλή θα έπρεπε να έχει ένα κανάλι που να υποστηρίζει τον πολιτικό διάλογο, να ενισχύει την συζήτηση γύρω από τις νομοθετικές πρωτοβουλίες ή και τον κοινοβουλευτικό έλεγχο, να είναι φυσικά δημοκρατικό και πλουραλιστικό, να βοηθάει τους πολίτες να κατανοήσουν τα θέματα που συζητιόνται στη Βουλή, να διευκολύνει τους πολίτες να συμμετέχουν στον διάλογο διαδραστικά, να δίνει την ευκαιρία στους εισηγητές να εξηγήσουν τα νομοσχέδια αλλά και να δέχονται ερωτήσεις ή και κριτική. Κάποια εθνικά κοινοβούλια έχουν ένα τέτοιο κανάλι, αλλά προσωπικά θεωρώ εξαιρετικά πετυχημένο το κανάλι του ευρωκοινοβουλίου, το Εuroparl TV. 

kanalivoulhs1

Δυστυχώς δεν έχουμε ένα τέτοιο κανάλι στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η κυβέρνηση έχει επικρίνει πολλές φορές τα συστημικά ΜΜΕ. Το ίδιο και χειρότερα έχει μετατρέψει η Ζ. Κωνσταντοπούλου το Κανάλι της Βουλής. Δεν είναι κάτι που λέμε εμείς μόνο, το λένε και άνθρωποι μέσα από τον τηλεοπτικό σταθμό της Βουλής, με τόλμη και θάρρος.

Με ανοιχτή επιστολή του προς την πρόεδρο της Βουλής, ο αναπληρωτής Συντονιστής του Τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής Αριστείδης Φατούρος καταγγέλλει “τη βίαιη μετάλλαξη του σταθμού σε μηχανισμό προσωπικής προβολής και προπαγάνδας” και κατηγορεί την Ζωή Κωνσταντοπούλου για καταστρατήγηση κάθε έννοιας δεοντολογίας και αμεροληψίας.

Η επιστολή του κ. Α. Φατούρου:

«Αθήνα, 30 Ιουλίου 2015
Ανοιχτή επιστολή του αναπληρωτή Συντονιστή του Τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής προς την Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων

‘Πράσσειν άλογα’

Κυρία Πρόεδρε,

Η συνήχηση του τίτλου γνωστής ομάδας δημιουργικού κουκλοθεάτρου απηχεί δυστυχώς αυθεντικά τον τραγέλαφο στον οποίο έχει περιέλθει το κανάλι της Βουλής- και φοβούμαι ολόκληρη η Βουλή- κατά τη σύντομη περίοδο της θητείας σας.

Η δημοφιλής σε «εχθρούς και φίλους» μετωνυμία του σε «κανάλι της Ζωής», καταδεικνύει τη βίαιη μετάλλαξη του σταθμού σε μηχανισμό προσωπικής προβολής και προπαγάνδας. Η καταστρατήγηση κάθε έννοιας δεοντολογίας και αμεροληψίας, η αποδόμηση του ενημερωτικού τομέα, η συρρίκνωση της εσωτερικής παραγωγής και ο ακρωτηριασμός του πολιτιστικού – επιμορφωτικού προγράμματος, αλλοιώνουν βάναυσα τη φυσιογνωμία, το ύφος και το ήθος του καναλιού.

Η κατάλυση της υπηρεσιακής ιεραρχίας της Βουλής και του καναλιού, ο παροπλισμός των Γενικών Διευθυντών και του Επιστημονικού Συμβουλίου, η διάλυση του Διπλωματικού Γραφείου, η δημιουργία αυλής «εθελοντών», ο ολοκληρωτισμός και η κατάχρηση εξουσίας, η επίδειξη αλαζονείας και αμοραλισμού, η άγνοια διοίκησης και διαχείρισης, η επιλογή ακατάλληλων προσώπων σε νευραλγικές θέσεις, η άσκοπη εξουθένωση των υπαλλήλων δια της επιβολής του προσωπικού σας εκκεντρικού ωραρίου, η εμπέδωση κλίματος χαφιεδισμού και τρομοκράτησης, η καλλιέργεια φανατισμού και μισαλλοδοξίας, σκιαγραφούν την πρωτοφανή και ανυπόφορη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το Κοινοβούλιο.

Αποκορύφωμα του νοσηρού αυτού κλίματος είναι ο συνεχιζόμενος εμπαιγμός δεκάδων συναδέλφων με συμβάσεις ορισμένου χρόνου ή έργου, που καλύπτουν διαχρονικά πάγιες και διαρκείς ανάγκες της Βουλής, οι οποίοι «χορταίνουν» από τις υποσχέσεις σας για μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, ενώ παραμένουν επί μήνες απλήρωτοι και βρίσκονται πλέον σε απόγνωση.

Για όλους αυτούς τους λόγους αισθάνομαι την υποχρέωση να μιλήσω δημόσια για όσα κατ’ ιδίαν συζητούνται από τη συντριπτική πλειοψηφία των συναδέλφων του καναλιού και της Βουλής, αλλά και να δηλώσω πως θα εργαστώ κατά το μέτρο των δυνάμεών μου για την ανάταξη της απεχθούς, επαχθούς, επονείδιστης, αθέμιτης και μη βιώσιμης αυτής κατάστασης.

Με αρετή και τόλμη,

Αριστείδης Φατούρος

Σύμβουλος Προγράμματος & Αναπληρωτής Συντονιστής του Τηλεοπτικού Σταθμού της Βουλής των Ελλήνων».

bird2

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ χαιρετίζουμε την συμπλήρωση 41 χρόνων κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη χώρα μας. Η αποκατάσταση της δημοκρατίας ήρθε όμως όχι μόνο ως αποτέλεσμα μιας αυξανόμενης κινητοποίησης, κυρίως της νεολαίας, τα τελευταία χρόνια της χούντας αλλά και ενός καταστροφικού πραξικοπήματος στην Κύπρο και της κατάρρευσης που ακολούθησε την τουρκική εισβολή.

 

Παρά τα προβλήματα και τις αδυναμίες της, η δημοκρατία παραμένει το καλύτερο πολίτευμα. Είναι, όμως, φανερό ότι χρειάζεται να διεκδικήσουμε την εξέλιξη της δημοκρατίας και την συνειδητή αλλαγή του πολιτικού συστήματος στο πλαίσιο μιας νέας μεταπολίτευσης που θα είναι αποτέλεσμα ώριμου κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου.

 

Επισημαίνουμε ότι αυτά τα 41 χρόνια δεν είχαμε υπερβολική δημοκρατία, όπως συχνά υπονοούν κάποιοι ανοίγοντας το δρόμο σε αντιδημοκρατικές, αυταρχικές ακόμα και νεοναζιστικές αντιλήψεις. Αυτό που οδήγησε στην σημερινή κρίση και χρεοκοπία είναι η υποχώρηση της δημοκρατία αφενός προς όφελος της ανεξέλεγκτης αγοράς και της οικονομίας «καζίνο» (παγκόσμιες εξελίξεις) αλλά και του πελατειακού συστήματος και του καταναλωτισμού (εσωτερικές εξελίξεις). Σήμερα χρειάζεται να συζητήσουμε με ειλικρίνεια, επιχειρήματα και σε βάθος για το πραγματικό έλλειμμα δημοκρατίας – κι όχι μόνο αυτό που καταγράφηκε στα χρόνια της κρίσης. Πρέπει να έχουμε υπόψη ότι άλλο είναι η τυπική λειτουργία της δημοκρατίας (εκλογές, αποφάσεις της Βουλής ή ακόμα και προσχηματικά δημοψηφίσματα) και άλλο μια βαθιά δημοκρατική λειτουργία που βασίζεται στον πολιτικό διάλογο, στην διαφάνεια, στη συμμετοχή των πολιτών, στη συνεχή αξιολόγηση και στην αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων.

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ αποτιμώντας τα 41 χρόνια της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, υποστηρίζουμε ότι είναι περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία η ανανέωση της δημοκρατίας μας μέσα από μια βαθιά αλλαγή κουλτούρας και προώθησης θεσμικών ρυθμίσεων που θα οδηγήσουν σε εμπλουτισμό της αντιπροσωπευτικής-κοινοβουλευτικής δημοκρατίας με πραγματικούς (και όχι προσχηματικούς) θεσμούς άμεσης δημοκρατίας.

 

Ένα νέο μοντέλο συμμετοχικής δημοκρατίας οφείλει να δίνει έμφαση στη λήψη αποφάσεων στο κατάλληλο επίπεδο. Στο τοπικό και περιφερειακό επίπεδο για όσες αποφάσεις επηρεάζουν την καθημερινότητα των πολιτών, και στο ευρωπαϊκό επίπεδο – αλλά από εκλεγμένους θεσμούς – για όσες αποφάσεις διαμορφώνουν ένα σύγχρονο πλαίσιο κανόνων που διασφαλίζουν μια υπεύθυνη οικονομία κι έλεγχο της ανεξέλεγκτης αγοράς, κοινωνική δικαιοσύνη, προστασία του περιβάλλοντος και ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου. Κάτι τέτοιο απαιτεί, προφανώς, αλλαγή μοντέλου, από ρυθμίσεις που αποφασίζονται σήμερα στο εθνικό επίπεδο προς μια πιο δημοκρατική λειτουργία που ενισχύει παράλληλα και συμπληρωματικά και το ευρωπαϊκό και το περιφερειακό-τοπικό επίπεδο στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Επιδιώκουμε, λοιπόν, ενίσχυση του ρόλου του ευρωκοινοβουλίου σε βάρος της διακυβερνητικής συνεργασίας κι εκλογή όχι μόνο του προέδρου της Κομισιόν αλλά και ορισμένων από τους Ευρωπαίους Επιτρόπους, παράλληλα όμως με την ενίσχυση της τοπικής-περιφερειακής αυτοδιοίκησης καθώς και της συστηματικής συνεργασίας μεταξύ ευρωκοινοβουλίου-εθνικών κοινοβουλίων αλλά και Ελληνικής Βουλής - Περιφερειακών Συμβουλίων- κοινωνίας των πολιτών.

 

Η ενίσχυση της κοινωνίας των πολιτών και ο ουσιαστικός διάλογος με τους κοινωνικούς, επαγγελματικούς, περιβαλλοντικούς φορείς πριν από τη λήψη των αποφάσεων είναι πλέον απόλυτη αναγκαιότητα για έναν σωστό σχεδιασμό για την οικονομική, κοινωνική, οικολογική βιωσιμότητα, ενισχύει τα μοντέλα συμμετοχικής δημοκρατίας και ένα μοντέλο περιφερειακής ανάπτυξης που βασίζεται σε προσέγγιση bottom-up («από τα κάτω από τα πάνω») και δεν επιβάλλεται από τα πάνω στις κοινωνίες.

Η εκπαίδευση στη δημοκρατία δεν είναι μόνο υπόθεση των θεσμών, πρέπει να είναι καθημερινή διεκδίκηση των πολιτών αλλά και ένα από τα συστατικά στοιχεία της επίσημης εκπαίδευσης, από το επίπεδο του νηπιαγωγείου μέχρι το ακαδημαϊκό επίπεδο, της δια βίου μάθησης αλλά και μη – τυπικών μορφών εκπαίδευσης. Η περιβαλλοντική εκπαίδευση, η εκπαίδευση για τη βιωσιμότητα, η εκπαίδευση στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο σεβασμό του διαφορετικού μπορεί να πυλώνας μιας ολοκληρωμένης προσέγγισης για την εκπαίδευση για την δημοκρατία.