Ref-plateiaVictorias4

Θέση περιβαλλοντικών οργανώσεων για την προσφυγική κρίση.

Οι περιβαλλοντικές οργανώσεις που συνυπογράφουμε αυτό το κείμενο νοιαζόμαστε για τα κοινά. Στη δουλειά μας για την προστασία του περιβάλλοντος ο άνθρωπος κατέχει πάντα κεντρική θέση. Σε αυτό το πλαίσιο, οι οργανώσεις μας δεν θα μπορούσαν να μείνουν αμέτοχοι παρατηρητές στην κρίση που τώρα εξελίσσεται με τους δεκάδες χιλιάδες ξεριζωμένους ανθρώπους που βρίσκονται σε απελπιστική θέση στη χώρα  μας.

Η προσφυγιά είναι μια κατάσταση ανθρώπινης δυστυχίας που μπορεί να προκληθεί από μια σειρά αιτιών, μεταξύ των οποίων και περιβαλλοντικών. Οι πενήντα και πλέον χιλιάδες πρόσφυγες που τώρα βρίσκονται στην Ελλάδα είναι για τις οργανώσεις μας μια πραγματικότητα που αδικαιολόγητα εξελίχθηκε σε κρίση: ενώ θα έπρεπε να είναι καλοδεχούμενοι σε άμεσα οργανωμένους καταυλισμούς και ανοιχτές δομές φιλοξενίας, εντούτοις διαμένουν σε ένα χαοτικό σύνολο από «επίσημους» και άτυπους καταυλισμούς, σε δρόμους και λιμάνια, σε πλατείες και χωράφια. Τα κλειστά πλέον σύνορα της Ευρώπης εντείνουν την αγωνία και την απελπισία αυτών των ξεριζωμένων ανθρώπων. Με φωτεινές εξαιρέσεις λίγες, δυστυχώς, δομές φιλοξενίας, χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε συνθήκες απαράδεκτες για ένα κράτος μέλος της ΕΕ που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στην αντιμετώπιση αυτής της πρωτοφανούς κρίσης, και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις μας έχουν συμβάλει εθελοντικά, είτε συμμετέχοντας στη διάσωση ανθρώπων στο Αιγαίο, είτε προσφέροντας έμπρακτη βοήθεια για τη στοιχειώδη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των προσφύγων σε διάφορες περιοχές της χώρας, είτε με δράσεις απασχόλησης των παιδιών. Παράλληλα, στεκόμαστε αρωγοί και συμπαραστάτες στις ανθρωπιστικές μη κυβερνητικές οργανώσεις που κρατούν ψηλά τη σημαία των ανθρώπινων δικαιωμάτων, σώζουν ζωές και δίνουν ελπίδα σε χιλιάδες ανθρώπους. Ο όρος «μη κυβερνητική οργάνωση» ή «οργάνωση της κοινωνίας των πολιτών» είναι τιμητικός τίτλος για εμάς, καθώς το συστηματικό έργο που πολλές προσφέρουν για την προστασία του περιβάλλοντος, την ανθρώπινη ζωή και τα ανθρώπινα δικαιώματα έχει κρίσιμη σημασία για τον καλύτερο κόσμο, για τον οποίο αγωνιζόμαστε.

Αυτή τη στιγμή, θεωρούμε σημαντικό να τοποθετηθούμε για το προσφυγικό ζήτημα, καθώς όπως πλέον φαίνεται ξεκάθαρα οι πρόσφυγες θα μείνουν για αρκετό καιρό στην Ελλάδα και ο όποιος μελλοντικός σχεδιασμός θα πρέπει να λάβει υπόψη του το γεγονός αυτό.

Η ανθρωπιά και υποστήριξη που δείχνει η ελληνική κοινωνία είναι αξιοθαύμαστη και ομορφαίνει τον κόσμο μας. Ήρθε όμως η ώρα για δημιουργία από την πολιτεία οργανωμένων ανοιχτών δομών που θα παρέχουν αξιοπρεπείς συνθήκες φιλοξενίας, περίθαλψης και ψυχολογικής υποστήριξης, εξοικείωση με την ελληνική κοινωνία και εκπαίδευση.

Σε αυτή την πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση, η οποία έρχεται να προστεθεί στην οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, απευθύνουμε κάλεσμα στους φίλους των οργανώσεών μας για εθελοντική ηθική ή υλική υποστήριξη σε πρωτοβουλίες και δομές μέριμνας για τους πρόσφυγες. Παράλληλα, οι οργανώσεις μας θα προσπαθήσουν να εντάξουν στη δράση τους ενέργειες υποστήριξης προς τους πρόσφυγες και τις κοινωνίες που τους φιλοξενούν.

Απευθύνουμε επίσης έκκληση ανθρωπιάς προς την Πολιτεία, ώστε να μεριμνήσει άμεσα για την οργάνωση και διαχείριση κατάλληλων και επαρκών δομών που θα υποδεχθούν τους πρόσφυγες ως καλοδεχούμενους στη φιλόξενη χώρα μας.

Σε κάθε κρίση, κοινωνική ή ανθρωπιστική, μόνο η ανθρωπιά, η αγάπη και η αλληλεγγύη δίνουν λύση.

ΑΝΙΜΑ
ΑΡΧΕΛΩΝ
Δίκτυο Μεσόγειος SOS 
Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού
Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία
Καλλιστώ
MΟm 
Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης
Οργάνωση Γη
Greenpeace 
WWF Ελλάς

Ref-plateiaVictorias

Η ανακοίνωση των 7 οργανώσεων:

Μετά την πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ε.Ε.-Τουρκίας διαπιστώνουμε ότι οι χειρότεροι των φόβων μας κινδυνεύουν να γίνουν πραγματικότητα και καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να απόσχει από την εφαρμογή της, να τηρήσει τη νομιμότητα και να διασφαλίσει την προστασία των προσφύγων.

Επισημαίνουμε ότι η συμφωνία αυτή καταργεί κάθε νομικό κεκτημένο ως προς την προστασία των προσφύγων, όπως αυτό οικοδομήθηκε με το διεθνές, ενωσιακό και εθνικό δίκαιο, την Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και τη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Συγκεκριμένα με την συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας εγείρονται τα εξής ζητήματα:

  • Τίθενται εν αμφιβόλω τόσο η αρχή της μη επαναπροώθησης όσο και οι νομικά κατοχυρωμένες και δεσμευτικές εγγυήσεις προστασίας των πολιτών τρίτων χωρών στο πλαίσιο των διαδικασιών επιστροφής/απέλασης/επανεισδοχής και προς τις χώρες καταγωγής τους και προς την Τουρκία,
  • Καταργείται ο λόγος «περί πρόσφυγα» και αναγορεύονται σε «παράτυπους μετανάστες» όλοι οι ικέτες των συνόρων,
  • Επικεντρώνεται η διαχείριση του προσφυγικού ζητήματος στην οργάνωση ενός μηχανισμού αποκλεισμού των προσφύγων από τον ευρωπαϊκό χώρο (αποτροπή, κράτηση, επαναπροώθηση),
  • Kαταργείται ουσιαστικά η συνευθύνη των κρατών μελών της Ε.Ε. και μετατρέπεται το ζήτημα της προστασίας των προσφύγων από ευρωπαϊκό σε ελληνικό και μάλιστα σε μία χρονική συγκυρία, όπου καταγράφεται η αδυναμία της ελληνικής πολιτείας αφ’ ενός μεν να διαθέσει κατάλληλες συνθήκες υποδοχής και αφ’ ετέρου να διασφαλίσει μία δίκαιη και αποτελεσματική διαδικασία ασύλου [1],
  • Τίθεται ως προϋπόθεση η αναγόρευση της Τουρκίας ως «ασφαλούς χώρας» («πρώτη χώρα ασύλου» για τους Σύρους και «ασφαλής τρίτη χώρα» για όλους τους υπόλοιπους πρόσφυγες), παρά το γεγονός ότι η Τουρκία δεν δεσμεύεται πλήρως από την Σύμβαση της Γενεύης του 1951, επιφυλάσσει για τους Σύρους ένα ιδιότυπο καθεστώς προσωρινής προστασίας, χωρίς πρόσβαση σε δικαιώματα, συγκαταλέγεται στις χώρες με τις περισσότερες καταδίκες από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, καταγράφονται από διεθνείς οργανισμούς καταγγελίες απάνθρωπης μεταχείρισης αιτούντων άσυλο και προσφύγων [2]
  • Ήδη έχουμε τα πρώτα δείγματα γραφής από την εφαρμογή της συμφωνίας: όσοι πρόσφυγες και μετανάστες καταγράφονται στα νησιά του Αιγαίου από την 20η Μαρτίου 2016 κρατούνται στα λεγόμενα χοτ-σποτ και μάλιστα χωρίς, μέχρι στιγμής, να τους έχει επιδοθεί οποιαδήποτε απόφαση περί της κράτησής τους, καθιστώντας την κράτηση αυτή αυθαίρετη και παράνομη.

Καλούμε την ελληνική Κυβέρνηση:

  • Να απόσχει από νομοθετικές ρυθμίσεις και πρακτικές που αντίκεινται στο διεθνές, ενωσιακό και εθνικό δίκαιο και στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
  • Να διασφαλίσει την τήρηση της νομιμότητας και τις νομικά κατοχυρωμένες εγγυήσεις τόσο στο πλαίσιο των διαδικασιών επιστροφής/απέλασης/επανεισδοχής όσο και στη διαδικασία ασύλου.
  • Επιφυλασσόμενοι τέλος να διατυπώσουμε αναλυτικά τις απόψεις μας επί του νέου νομοσχεδίου,  επισημαίνουμε ότι οι διαλαμβανόμενες σε αυτό ρυθμίσεις, μεταξύ άλλων, σχετικά με την εισαγωγή νέας διαδικασίας ασύλου στα νησιά με ιδιαίτερα ασφυκτικές προθεσμίες, εγείρουν σοβαρές ανησυχίες ως το «δίκαιο και αποτελεσματικό» αυτής της διαδικασίας.

ΑΙΤΗΜΑ http://www.aitima.gr

ΑΡΣΙΣ – Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων http://arsis.gr

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων & Μεταναστών http://migrant.diktio.org

Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι https://greekhelsinki.wordpress.com

Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες http://www.gcr.gr

Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων http://www.refugees.gr

Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων http://www.tokeli.gr

 

refugees-67

Άρθρο του Κώστα Αργυρού*

ARGYROS TWITTER

Από τα «500άρικα» του Νότη, μέχρι τα «αισθάνομαι» του Σάκη και τους «εισβολείς» του Τζήμερου, τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε ακούσει τα «πάντα όλα» από τους κάθε λογής «αναλυτές» του προσφυγικού, των αιτιών του και των συνεπειών του. Το μόνο που δεν έχουμε ακούσει από κάποιον «επώνυμο», είναι να αναρωτιέται γιατί σχεδόν κανένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, που πέρασαν από τη χώρα μας δεν σκέφτηκε να προσπαθήσει -έστω σε πρώτη φάση- να μείνει εδώ στην Ελλάδα για να «συμμαζέψει» κάπως τη ζωή του.

Θα πείτε ότι η απάντηση είναι απλή: Γιατί η Ελλάδα βρίσκεται επί επτά χρόνια στη δίνη μιας κρίσης, που απειλεί να διαλύσει τα πάντα. Το αστείο όμως είναι ότι αυτή η ελληνική τραγωδία μοιάζει να αντιμετωπίζεται περίπου σαν «ευτυχής σύμπτωση» από το πολιτικό μας σύστημα, που θεωρούσε ότι αρκεί απλά να υποδέχεται τις «ροές» και να τις σπρώχνει προς το Βορρά και δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να αναρωτηθεί, για αυτό που αναρωτήθηκαν εδώ και χρόνια κάποιες άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αν δηλαδή η υποδοχή και ενσωμάτωση προσφύγων θα μπορούσε να αποτελέσει μια ένεση για τη χώρα και την κοινωνία σε πολλά επίπεδα. Δημογραφικά, οικονομικά, πολιτιστικά, κοινωνικά.
Ακούμε μόνο λαϊκιστικές ατάκες για τους Γερμανούς, που θέλουν να εκμεταλλευτούν φτηνό εργατικό δυναμικό, για τις ρευστοποιημένες περιουσίες των Σύριων που αναπαύονται σε γερμανικές τράπεζες και άλλα τέτοια…

Αφού είμαστε τόσο έξυπνοι και ανακαλύπτουμε πάντα τις «πονηρές προθέσεις» των άλλων, γιατί δεν προσπαθούμε να τους μιμηθούμε, εμείς που είμαστε ο πρώτος σταθμός των απελπισμένων και θα είχαμε θεωρητικά και το …προνόμιο της καταγραφής και αν το πούμε και κυνικά της διαλογής; Μήπως γιατί φοβόμαστε πάλι ότι θα αλλοιωθεί η καθαρότητα της φυλής; Ή επειδή η δική μας δεινή οικονομική κατάσταση θα αποτελεί πάντα το άλλοθι για να μην κάνουμε τίποτα για να ξεφύγουμε από αυτή την οικονομική κατάσταση;

Κι αν αυτά σας φαντάζουν πολύ μακρινά και φιλόδοξα ας πάμε και στα άμεσα και επιτακτικά. Τι θα γίνει με αυτές τις 50 χιλιάδες, που παραμένουν στην Ελλάδα και είναι άγνωστο αν και πότε και προς τα που θα «προωθηθούν». Μήπως ήρθε η στιγμή να σκεφτούμε σοβαρά για το πώς θα πρέπει να ενσωματώσουμε αυτές τις δεκάδες χιλιάδες, που μας αναλογούν και εμάς στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συμφωνιών. Δεν πρέπει να σκεφτούμε πού θα μείνουν, πώς θα ζήσουν, πώς θα αξιοποιηθούν και πώς θα πάρουν κάποιες ευκαιρίες οι «παραμένοντες», έτσι ώστε να μην εξαρτώνται απλά από την καθημερινή αλληλεγγύη των απλών πολιτών;

Η ελληνική κοινωνία πήρε τα εύσημα για τον τρόπο, που τους «αγκάλιασε» και την αρωγή που προσπάθησε να τους παρέχει ακόμα και από το υστέρημά της. Μήπως τώρα πρέπει να περάσουμε και στο επόμενο στάδιο και να δούμε συγκροτημένα ως κράτος αν υπάρχει τρόπος να μην μοιάζει τόσο μαύρο το μέλλον, όσων θα τύχει τελικά να παραμείνουν εδώ; Δεν πρέπει αυτά τα παιδιά, που τα βλέπουν όλοι στις φωτογραφίες και συγκινούνται, να αποκτήσουν μια μόνιμη στέγη, να πάνε σχολείο, να μάθουν ελληνικά, να αποκτήσουν μια στοιχειώδη κανονικότητα και ασφάλεια στη ζωή τους; Υπάρχει κανείς που τα σκέφτεται αυτά; Υπάρχει καμιά μελέτη σε υπουργείο για τις μεσοπρόθεσμες συνέπειες παραμονής εδώ μερικών δεκάδων χιλιάδων νέων στην πλειοψηφία τους ανθρώπων;

Το καλύτερο εύσημο για την Ελλάδα θα είναι όμως όταν η προοπτική εγκατάστασής τους εδώ δεν θα φαντάζει εφιάλτης για τους ίδιους τους πρόσφυγες. Ίσως αυτός είναι και ο καλύτερος τρόπος για να «συνδέσει» κανείς την προσφυγική με την οικονομική κρίση…

Η ελληνική κοινωνία απέδειξε ότι δεν θα είχε πρόβλημα να «υιοθετήσει» μερικές δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων, αν αυτό γινόταν από το επίσημο κράτος με πρόγραμμα, συντεταγμένα και με μια προοπτική και για τις δύο πλευρές. Έδειξε ότι δεν πέφτει εύκολα θύμα θεωριών του τύπου «και οι Έλληνες δεν έχουμε να φάμε». Έστω και ασυνείδητα καταλαβαίνει ότι είναι ανόητο να δει ως απειλή μέσα στη φτώχεια της, κάποιους ακόμα φτωχότερους… Το θέμα είναι αν αυτό μπορεί να το συνειδητοποιήσει και να το μεταφράσει σωστά και το πολιτικό σύστημα.

*Ο Κώστας Αργυρός είναι Δημοσιογράφος-Journalist. Το κείμενο του δημοσιεύθηκε αρχικά στο 28europe.blogspot.com

+30 6977 458759

28europe.blogspot.com

instagram.com/kostasargyros

twitter.com/kostasargyros

www.youtube.com/user/kostasargyros27

www.dailymotion.com/27europe