Όταν πριν από μερικά χρόνια οι επιστήμονες και οι οικολόγοι προειδοποιούσαμε ότι η κλιματική αλλαγή μετακινεί -μεταξύ άλλων – τις ζώνες των ασθενειών πολλοί θεωρούσαν ότι είναι «οι γνωστές κινδυνολογίες των οικολόγων». Πολλοί διεθνείς οργανισμοί. μεταξύ των οποίων και η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας (Π.Ο.Υ.),προειδοποιούν για τις σημαντικές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στην υγεία και στα δημόσια οικονομικά της υγείας, . Μία από τις προβλέψεις ήταν ότι στο δικό μας εύκρατο κλίμα θα μετακινηθούν ασθένειες όπως ο ιός του Δυτικού Νείλου, επειδή η θερμοκρασία ανεβαίνει και τα κουνούπια επιβιώνουν περισσότερο αλλά και – μέσω των αεροπορικών πτήσεων και των μετακινήσεων – εγκαθίστανται κοντά στα αεροδρόμια πρώτα και μετά εξαπλώνονται.
 
Ίσως δεν έχουν συνειδητοποιήσει πολλοί ότι μπαίνουμε σε μια εποχή αυξημένης επικινδυνότητας λόγω κλιματικής αλλαγής. Το θέμα της κλιματικής αλλαγής αλλάζει τα πάντα: οικονομία, υγεία, γεωργία, ενέργεια, κοινωνικές πολιτικές, τεχνικές υποδομές, μετανάστευση, περιβάλλον, δάση, υδατικοί και φυσικοί πόροι…
 
Στην ελληνική πολιτική σκηνή είναι όμως απλώς μια φτηνή δικαιολογία όταν συμβαίνει μια καταστροφή, που αμέσως μετά ξεχνιέται. Αντί να επανασχεδιάσουμε τα πάντα λαμβάνοντας υπόψη την κλιματική αλλαγή. Αντί να επισπεύσουμε την αλλαγή της οικονομίας που σήμερα δημιουργεί το πρόβλημα, αντί να αλλάξουμε το καταναλωτικό μοντέλο, αντί να προσαρμόσουμε τις υποδομές στην νέα πραγματικότητα αλλά και σε αυτά που έρχονται τα επόμενα χρόνια, διαχωρίζουμε την συζήτηση: φόβος για την «φύση που εκδικείται (ηλίθια αντίληψη πιστεύω, δεν είναι η φύση που εκδικείται αλλά ο άνθρωπος και οι επιλογές του που δημιουργεί το πρόβλημα και εισπράττει τις επιπτώσεις) από τη μία, και συνέχιση του ίδιου μοντέλου από την άλλη (σαν να μην συμβαίνει τίποτα). Το πιο χαρακτηριστικό είναι οι κατά καιρούς φούσκες της κυβέρνησης για την κλιματική αλλαγή, το γεγονός ότι ο Κ. Μητσοτάκης θυμάμαι (ανάλογα πως ξύπνησε) ότι ήταν στην Επιτροπή Περιβάλλοντος της Βουλής, ενώ ο τομέας ποιότητας ζωής και περιβάλλοντος του ΚΙΝΑΛ προτρέπει «γρήγορη εκμετάλλευση των υδρογοναθράκων πριν αναγκαστούμε να σταματήσουμε την εξόρυξή τους!!!!!!!», ενώ κάμποσοι έχουν αναγάγει το κλίμα και τις ΑΠΕ ως την μεγαλύτερη «συνωμοσία του κεφαλαίου!
 
Ο Nicolas Hulot, N_Hulot παραιτήθηκε από υπουργός περιβάλλοντος και αλληλεγγύης στη Γαλλία γιατί θεωρούσε ότι δεν γίνονταν πολλά – αν και ο Γάλλος πρόεδρος έχει αναλάβει πρωτοβουλίες για το κλίμα – και ζήτησε να περάσουμε από τα λόγια στις πράξεις.
 
Δεν μπορώ να μην σχολιάσω – κατά αντιπαράθεση – τις δηλώσεις του Σωκράτη Φάμμελου (αναπλ υπουργός περιβάλλοντος, μου είναι συμπαθής κατά τα άλλα) ότι η Ελλάδα πρωτοστατεί στις περιβαλλοντικές συμφωνίες διεθνώς! Μήπως ζω/ζούμε σε άλλη χώρα που πρωτοστατεί στην ενεργειακή μετάβαση από τα ορυκτά καύσιμα στην εξοικονόμηση και στις ΑΠΕ, στην ανακύκλωση, στην προστασία της βιοποικιλότητας, στην πράσινη οικονομία, στην προστασία των δασών, στην απεξάρτηση της γεωργίας από τα χημικά, στην ενθάρρυνση της μετακίνησης με μαζικά μέσα μεταφοράς- ποδήλατα, στην ενσωμάτωση τελικά της κλιματικής και οικολογικής διάστασης (και της κοινωνικής) σε όλες τις πολιτικές, και δεν το έχω καταλάβει;

Image result for youth day 2018

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ υποστηρίζουμε – με αφορμή την πρόσφατη Παγκόσμια Ημέρα Νεολαίας #WorldYouthDay την ανάγκη σχεδιασμού, με την ενεργή συμμετοχή των ίδιων των νέων, μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής για τους νέους και τις νέες που να να δίνει βιώσιμες απαντήσεις στα θέματα εκπαίδευσης, κατάρτισης, εργασίας, αυτόνομης διαβίωσης, στέγασης, υγείας, διασκέδασης, πολιτισμού, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξάλειψης διακρίσεων καθώς και κοινωνικής ένταξής τους.

Παρά το γεγονός ότι σχεδόν όλοι  μιλάνε για τους νέους, ελάχιστα έχουν γίνει στην πράξη για να αρθούν στερεότυπα, εμπόδια, φραγμοί για τους ίδιους.  Οι νέοι και οι νέες είναι η πρώτη γενιά μετά από πολλές δεκαετίες κατανάλωσης και «προόδου» που θα ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους, με την δημοκρατία να υποχωρεί και την αβεβαιότητα για το μέλλον να αυξάνεται. Δεν είναι τυχαίο που οι νέοι και οι νέες απομακρύνονται από την πολιτική και επηρεάζονται σε σημαντικό βαθμό από λαϊκίστικες ή κι εθνικιστές ιδεολογίες, επιστρέφουν σε έναν ανορθολογικό συντηρητισμό (αποποιούμενοι/ες δικαιώματα που είχαν κατακτηθεί με αγώνες) αναζητώντας κάποιες σταθερές αναφοράς σε έναν κόσμο που είναι πολύ μεταβαλλόμενος. Την ίδια στιγμή που κυριαρχεί μια ρητορική για ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα για όλους, στην πραγματικότητα μεγάλες κατηγορίες πληθυσμού αλλά κυρίως οι νέοι και οι νέες βιώνουν πολλαπλούς αποκλεισμούς ή κινδύνους αποκλεισμού που βασίζονται στο φύλλο, στην εθνική καταγωγή, στην «αρτιμέλεια», στην οικονομικο-κοινωνική κατάσταση της οικογένειας, στον σεξουαλικό προσανατολισμό, στην ύπαρξη ή μη «διασυνδέσεων» (κονέ).

H ανεργία των νέων είναι ιδιαίτερα υψηλή στη χώρα μας, αλλά ακόμα και αν κάποιος νέος ή νέα έχει εργασία αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κινδυνεύει με κοινωνικό αποκλεισμό ή ότι μπορεί να οργανώσει την ζωή του/της όπως θα ήθελε. Οι νέοι και οι νέες αντιμετωπίζουν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες τον μεγαλύτερο κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού σε σχέση με άλλες κοινωνικές ομάδες. Είναι επίσης γεγονός ότι μια δουλειά δεν διασφαλίζει σε μια νέα ή σε έναν νέο εύκολα ανεξάρτητη διαβίωση ή αυτόνομη, αξιοπρεπή ζωή.

Η μείωση της δημόσιας δαπάνης και η λιτότητα είχαν σημαντικές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής των νέων. Αλλά κι όταν διατίθενται δημόσιοι πόροι για πολιτικές «υπέρ των νέων», πολλές φορές διαπιστώνουμε την σπατάλη των πόρων, διάθεση πόρων χωρίς να παράγεται βιώσιμο αποτέλεσμα. Εργαλεία όπως η «εγγύηση για την νεολαία» που σε ορισμένες χώρες έχουν χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά για την συνέχιση των σπουδών ή την μετάβαση σε μια αξιοπρεπή εργασία, σε άλλες χώρες, όπως για παράδειγμα στην δική μας δεν έχουν αποτελεσματικότητα και δεν έχουν ορατά αποτελέσματα. Προγράμματα όπως η «κοινωφελής εργασία» που υποστηρίζονται από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο έχουν μετατραπεί σε ένα ελεημοσύνης κι μικρού επιδόματος ανεργίας για τους νέους/ες αλλά και μπάλωμα για τα κενά σε δημόσιους οργανισμούς, επιχειρήσεις (πολύ λιγότερο) και δήμους, αντί να είναι αποτελεσματικό εργαλείο για απόκτηση πραγματικών δεξιοτήτων και ικανοτήτων για ένταξη στην αγορά εργασίας.

Το πλαίσιο εκπαίδευσης και κατάρτισης συνεχίζει να είναι αναποτελεσματικό, να μην συνδυάζει την αναγκαία θεωρητική κατάρτιση με την διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων, ανθρώπων που μπορούν να εφαρμόσουν στην πράξη όσα έχουν μάθει θεωρητικά, ενώ ο συνδυασμός θεωρίας και πρακτικής παραμένει ξέχωρα. Η επαγγελματική εκπαίδευση έχει σχεδόν διαλυθεί, και η εκπαίδευση παράγει μεγάλες στρατιές ανέργων, ενώ σε πολλούς τομείς υπάρχουν κενά που δεν μπορούν να καλυφθούν.

Ελάχιστη προετοιμασία υπάρχει για τα επαγγέλματα και τις ανάγκες του μέλλοντος, όπως πχ η ενεργειακή και οικολογική μετάβαση, η πράσινη/κυκλική οικονομία, οι «πράσινες λύσεις», ενώ τα προγράμματα σπουδών αργούν απελπιστικά να προσαρμοστούν στα σύγχρονα δεδομένα ώστε να αντιστοιχούνται οι σύγχρονες επιστημονικές αντιλήψεις με τα όσα διδάσκονται στις διάφορες εκπαιδευτικές βαθμίδες. Η εκπαίδευση παραμένει συγκεντρωτικά, ασφυκτικά καθοριζόμενη κεντρικά από το υπουργείο, με ελάχιστη ευελιξία και ελευθερία.

Οι υπάρχουσες πολιτικές και δομές κάνουν την μετάβαση από την εκπαίδευση στην εργασία μια δύσκολη και μακροχρόνια διαδικασία, συντηρώντας έτσι τα πελατειακά συστήματα και τα συστήματα οικογενειακών γνωριμιών αν θέλει ο νέος ή η νέα να βρει μια κάποια δουλειά. Χωρίς όμως μείωση της ανεργίας αλλά μέσω αξιοπρεπών, καινοτόμων, κοινωνικά χρήσιμων θέσεων εργασίας και νεανικής επιχειρηματικότητας (ιδιαίτερα κοινωνικής) δεν είναι πιθανό να επιβιώσουν τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης και τα ασφαλιστικά ταμεία για τις επόμενες γενιές. Ήδη σήμερα έχουν εξαντληθεί πόροι που προορίζονταν για τις επόμενες γενιές, και οι νέοι/νέες φορτώνονται πλέον τα βάρη των σημερινών γενεών, κάτι που δεν μπορεί να είναι συμβατό με την αλληλεγγύη μεταξύ των γενεών, μια υπεύθυνη στάση απέναντι στα παιδιά μας.

Αλλά εκτός από εκπαίδευση, κατάρτιση, εργασία και κοινωνική ασφάλιση/ασφάλεια, οι νέοι και οι νέες χρειάζονται πρόσβαση σε ποιοτική κατοικία (όχι κατ΄ ανάγκη ιδιόκτητη). Όμως, δυστυχώς, τώρα που η φούσκα της ιδιόκτητες κατοικίας έσκασε αφήνοντας στα νοικοκυριά  χρέη δεκάδων δις μέσω των κόκκινων δανείων, η απουσία ολοκληρωμένης πολιτικής για κοινωνική κατοικία μέσα από συνεργατικά σχήματα, καινοτόμα προγράμματα φοιτητικής στέγης και ανασυγκρότησης υποβαθμισμένων κατοικιών και  γειτονιών κάνουν τα προβλήματα στέγασης για νέους/νέα ακόμα πιο έντονα. Πολλοί νέοι και νέες επιστρέφουν υποχρεωτικά στα σπίτια των γονιών τους ή εξαρτιόνται απολύτως από τα εισοδήματα των γονιών τους για μια αξιοπρεπή λύση στέγασης. Είναι ανάγκη όμως σε όλα αυτά και οι ίδιοι οι νέοι να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να αξιοποιήσουν υπάρχουσα εμπειρία από άλλες χώρες για σχήματα στέγασης που βασίζονται σε κοινοτικά και κοινωνικά μοντέλα κατοικία, ανακαίνισης, ενεργειακής αναβάθμισης και χρήσης μέσα από μακροχρόνια συμβόλαια αξιοποίησης εγκαταλειμμένων χώρων (κατοικιών αλλά κι άλλου είδους κτιρίων).

Αν και πολύ μελάνι έχει χρησιμοποιηθεί για να γραφτούν πολλά για νομοθετικές ρυθμίσεις και πολιτικές για νέους/νέες στην Κοινωνική κι Αλληλέγγυα Οικονομία, η πραγματικότητα δείχνει ότι δεν υπάρχει καμία πρόοδος στη χώρα μας, εδώ και δεκαετίες, αν και υπάρχει διεθνώς πλέον εξαιρετική εμπειρία και πρακτική, καλά παραδείγματα, δίκτυα και οργανισμοί υποστήριξης. Η Κοινωνική κι Αλληλέγγυα οικονομία έχει προσφέρει βιώσιμες λύσεις σε τομείς που έπληξε η κρίση (χρηματικο-οικονομικός, πρωτογενής παραγωγή, βιομηχανία, υπηρεσίες, ενέργεια, κα) ή φαινόμενα που έχουν εμφανίσει έξαρση στην εποχή μας (προσφυγικό, έλλειψη ποιοτικής και προσβάσιμης στέγης κ.ά).

Η διαμόρφωση πολιτικών για τους νέους και τις νέες δεν μπορεί να γίνει από τα πάνω, και χωρίς την συμμετοχή τόσο των κοινωνικών κι επαγγελματικών φορέων όσο και –κυρίως  -των ίδιων των νέων. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που σχετίζονται με την κρίση είναι ο αποκλεισμός των πολιτών, ιδιαίτερα των νέων, από τις αποφάσεις που τους/τις αφορούν. Η ποιότητα της δημοκρατίας μας είναι πολύ χαμηλή, και όσον αφορά την δυνατότητα των νέων να επηρεάσουν πραγματικά τις εξελίξεις αυτή είναι ανύπαρκτη. Και δεν μιλάμε απλώς για την συμμετοχή των νέων στις κομματικές διαδικασίες (συχνά η συμμετοχή τους γίνεται με όρους παλαιοκομματικούς όπως έχει δείξει και η πρόσφατη πολιτικής μας ιστορία) αλλά για την δυνατότητά τους να επηρεάζουν με θεσμικό και δημοκρατικό τρόπο την λήψη των αποφάσεων, ιδιαίτερα όταν αυτές επηρεάζουν την ίδια τη ζωή τους (εκπαίδευση, εργασία, στέγη, δικαιώματα, ερωτικές επιλογές, σεξουαλικότητα, ασφάλιση, στέγαση κα). Γι’ αυτό θεωρούμε ότι η διαδικασία διαμόρφωσης της πολιτικής για τους νέους και τις νέες όσο και το ίδιο το περιεχόμενό της είναι σημαντικό να είναι το αποτέλεσμα μιας ουσιαστικής συμμετοχικής διαδικασίας. Η διαμόρφωση τους πρέπει να είναι το αποτέλεσμα ενός καινοτόμου, δομημένου κι αποτελεσματικού διαλόγου με κοινωνικές οργανώσεις και οργανώσεις που εργάζονται με νέους αλλά και απευθείας με τους ίδιους τους νέους και νέες, αξιοποιώντας τα σύγχρονα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Δεν πρωτοτυπούμε αν επαναλάβουμε ως ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ότι η κλιματική αλλαγή είναι εδώ πλέον και αυτό επηρεάζει όχι μόνο την ζωή μας και το περιβάλλον αλλά και τα οικονομικά της ενέργειας και την οικονομία γενικότερα. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου η εξάρτηση από τον λιγνίτη είναι μεγάλη, το κόστος της ενέργειας θα εκτιναχθεί, μεταξύ άλλων, κι εξαιτίας της ανόδου των «δικαιωμάτων εκπομπών διοξειδίου  του άνθρακα».

Η χρήση ορυκτών καυσίμων για την παραγωγή ενέργειας συμβάλει καθοριστικά στην ανατροπή του κλίματος, στην αύξηση της συχνότητας κι έντασης των ακραίων καιρικών φαινομένων, μεταξύ άλλων και στην συχνότητα των άγριων πυρκαγιών (wild fires), στην αύξηση της μέσης θερμοκρασίας, στο λιώσιμο των πάγων καθώς και στην ένταση της ξηρασίας σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Η επίδραση της αλλαγής του κλίματος στην καθημερινή ζωή των πολιτών είναι πλέον φανερή, αφού πολλοί επιστήμονες συνδέουν πλέον ευθέως την κλιματική αλλαγή με τις μεγάλες καταστροφές. Σε κάθε περίπτωση πάντως οι συνέπειες θα είναι πιο καταστροφικές σε περιοχές και κοινωνίες που δεν έχουν προετοιμαστεί ή δεν έχουν τα μέσα να προετοιμαστούν για την αύξηση της έντασης κι συχνότητας των ακραίων φαινομένων. Μαζί με το κοινωνικό κόστος μεγάλο είναι πλέον και το οικονομικό κόστος από τις ζημιές που προκαλούνται, σύμφωνα με τις εκθέσεις του ΟΗΕ. Τώρα, όμως, φαίνεται να ξεφεύγει και το κόστος της ενέργειας, λόγω της ανόδου των δικαιωμάτων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.

Οι υψηλές θερμοκρασίας σε μεγάλες περιοχές του πλανήτη, ιδιαίτερα στην Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, έχουν προκαλέσει μεγάλη αύξηση στα κόστη αγοράς δικαιωμάτων εκπομπής διοξειδίου του άνθρακα στο σχετικό χρηματιστήριο, φτάνοντας σε υψηλό 7ετίας. Για πρώτη φορά από το 2011, οι τιμές των «δικαιωμάτων» έφτασαν τα 18,03 ευρώ ο τόνος εκπεμπόμενου διοξειδίου του άνθρακα μέσα στον πρώτο εξάμηνο του 2018, από τα 5,6 Ευρώ ο τόνος που ήταν το 2017.  Η πρόβλεψη είναι ότι μέσα στα επόμενα χρόνια, το κόστος θα φτάσει και τα 30 ευρώ ο τόνος.

Ίσως ο μέσος πολίτης δεν μπορεί να συλλάβει αυτήν την εξέλιξη και δεν ξέρει ίσως να διαβάσει στον λογαριασμό της ΔΕΗ που λαμβάνει τι σημαίνει η αναφορά σε «Κόστος Δικαιωμάτων Εκπομπών CO2». Στην πράξη, όμως, αυτό ήδη φάνηκε κι αφορά στην

-Κατακόρυφη αύξηση του κόστους παραγωγής ενέργειας από τους λιγνιτικούς σταθμούς της ΔΕΗ, κάτι που διαπιστώθηκε και στο χρηματιστήριο ενέργειας μέσα στον Αύγουστο, με το κόστος του ρεύματος στην αγορά χονδρεμπορίου να είναι στα 60 ευρώ, και να ξεπερνάει το κόστος του ρεύματος από τις 4 ιδιωτικές μονάδες φυσικού αερίου για πολλές ώρες, αλλά και από την μονάδα της ΔΕΗ στο Αλιβέρι. Η ΔΕΗ είναι έτσι κι αλλιώς η ενεργειακή εταιρία με την μεγαλύτερη εξάρτηση από τον λιγνίτη, ενώ και η παραγωγή ενέργειας με βάση τον ελληνικό λιγνίτη είναι από τις πιο κοστοβόρες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, λόγω και της φτωχής ενεργειακής απόδοσής του. Στα επόμενα χρόνια είναι πιθανόν το κόστος της ενέργειας από λιγνιτικούς σταθμούς να εκτιναχθεί ακόμα περισσότερο.

- Διαμόρφωση αρνητικού κλίματος στην πώληση των μονάδων της ΔΕΗ που θα δημιουργήσει προβλήματα και στο ύψος του τιμήματος που περιμένει να πετύχει η κυβέρνηση και η ΔΕΗ (1-1,5 δις Ευρώ).

Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα στην συνέχιση λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων ή πολύ περισσότερο επέκτασης του χρόνου ζωής παλιότερων μονάδων που θα έπρεπε να κλείσουν συντόμως. Οι λιγνιτικές μονάδες έχουν έτσι κι αλλιώς αυξημένα κόστη λειτουργίας που θέτουν θέμα βιωσιμότητά τους. Δεν είναι τυχαίο ότι η ΔΕΗ δέχεται εισηγήσεις για ακόμα μεγαλύτερη μείωση του προσωπικού (κατά 25-30%) αλλά και του κόστους των εργολάβων, ώστε να μειώσει τα κόστη λειτουργίας των λιγνιτικών μονάδων όσο κι αυτών του φυσικού αερίου.

Η εμμονή στα ορυκτά καύσιμα, ιδιαίτερα στο λιγνίτη, αφήνει την χώρα εκτεθειμένη σε ακραίες εξελίξεις στον τομέα της ενέργειας, σε μεγάλη αύξηση στο κόστος ενέργειας για νοικοκυριά και επιχειρήσεις καθώς και σε αύξηση της ανεργίας στην πλήρως εξαρτημένη από τον λιγνίτη περιφέρεια της Δυτικής Μακεδονίας (που έτσι κι αλλιώς έχει από τα υψηλότερα ποσοστά ανεργίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο) αλλά και των άλλων περιοχών που στηρίζονται σχεδόν μονοδιάστατα στη ΔΕΗ, στο λιγνίτη ή και στο φυσικό αέριο.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε σταθερά προσανατολισμένοι σε μια στρατηγικής δίκαιης και ορθολογικής μετάβασης στην μεταλιγνιτική εποχή, με

  • στροφή σε (γιγαντιαία) προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας στα κτίρια και στις μεταφορές,
  • επικέντρωση στην ενεργειακή αποτελεσματικότητα στις επιχειρήσεις και στην οικονομία γενικότερα ώστε να μειωθεί το κόστος παραγωγής,
  • επεξεργασία κι εφαρμογή ολοκληρωμένου σχεδίου που θα στηρίξει τους νυν εργαζόμενους στις λιγνιτικές μονάδες αλλά και στους κατοίκους των λιγνιτικών περιοχών ώστε να μην σηκώσουν αυτοί το βάρος της λιγνιτικής εποχής αλλά και της μετάβασης (αναγκαστικά) στην μεταλιγνιτική εποχή.

Η δίκαιη κι έγκαιρη μετάβαση στην μεταλιγνιτική εποχή είναι αναγκαία, αν δεν θέλουμε ως κοινωνία να ζήσουμε τις άδικες και ισοπεδωτικές καταστάσεις της δεκαετίας χρεοκοπίας 2008-2018 επειδή το πολιτικό σύστημα δεν θέλησε και δεν μπόρεσε να επεξεργαστεί και να εφαρμόσει μια δίκαιη και ισορροπημένη πολιτική πρόληψης και διαχείρισης της δημοσιονομικής και οικονομικής κρίσης που όλοι έβλεπαν να έρχεται αλλά σφύριζαν αδιάφορα.

Το θέμα των ναυπηγείων είναι κάτι που με κινητοποιεί ιδιαίτερα, έχει κοινωνικό-εργασιακό και ανθρώπινο στοιχείο - τόσοι άνθρωποι δούλευαν κάποτε στα ελληνικά ναυπηγεία, περιβαλλοντική διάσταση (μπορεί να γίνουν εργαλείο τεχνολογικής υποστήριξης της πράσινης οικονομίας) και περικλείει σημαντικό πολιτικό συμβολισμό η όποια εξέλιξη γύρω από τα ναυπηγεία.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ υποστηρίζουμε την (επανα)λειτουργία του ναυπηγείου ΝΕΩΡΙΟΥ Σύρου με τρόπο όμως που θα είναι υποδειγματικός για την συνύπαρξη του με το νησί και τις άλλες δραστηριότητές του, χωρίς χρέη και χαρισματικές πράξεις, χωρίς μεταφορά του περιβαλλοντικού κόστους (αμμοβολή, απόβλητα αμμοβολής) στο περιβάλλον, στην υγεία και στην τοπική οικονομία, χωρίς υπερβολικές απαιτήσεις για διαγραφή χρεών και με εργαζόμενους που προσφέρουν με την εργασία τους αλλά κι απολαμβάνουν τα οφέλη μιας αξιοπρεπούς και σωστά αμειβόμενης εργασίας.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ έχουμε καταθέσει αναλυτικές προτάσεις για ένα βιώσιμο μέλλον των ναυπηγείων και ιδιαίτερα του ΝΕΩΡΙΟΥ Σύρου, ενώ ο νυν συμπρόεδρος μας και πρώην ευρωβουλευτής Νίκος Χρυσόγελος είχε οργανώσει πολλές εκδηλώσεις, ημερίδες, συναντήσεις και παρεμβάσεις σχετικά1 με την αναζωογόνηση των ναυπηγείων, μεταξύ άλλων και του ΝΕΩΡΕΙΟΥ Σύρου. Μάλιστα είχε εκδώσει ειδικό ενημερωτικό έντυπο για στοχευμένη πληροφόρηση των εργαζομένων του κλάδου, των εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης αλλά και των πολιτών γενικότερα με αναλυτικές πληροφορίες για το πώς μπορούν να αναζωογονηθούν τα ναυπηγεία, όπως αυτό του Νεωρίου, δίνοντας εργασία σε χιλιάδες άνεργους, αλλά και για τις δυνατότητες κατασκευής σύγχρονων, υψηλής περιβαλλοντικής απόδοσης πλοίων μέσα από συνέργειες ναυπηγείων, περιφέρειας και ακτοπλοϊκών φορέων, αξιοποιώντας κατάλληλα ευρωπαϊκούς πόρους, κυρίως μέσω της πρωτοβουλίας “LEADERSHIP 2020”.

Ο κλάδος των ναυπηγείων έχει υποστεί πλήγμα πανευρωπαϊκά, λόγω του σκληρού ανταγωνισμού από τα ναυπηγεία της Άπω Ανατολής (φτηνά εργατικά χέρια, συχνά απουσία μέτρων προστασίας του περιβάλλοντος, πρόσβαση σε κρατικές χρηματοδοτήσεις η σε άλλες περιπτώσεις υψηλή τεχνογνωσία κα). Η κρίση στην Ελλάδα απέκτησε γιγαντιαίες διαστάσεις. Παρόλα αυτά στον κλάδο υπάρχουν μικρότερες ή μεγαλύτερες εταιρίες εξειδικευμένες σε εργασίες / προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας που όμως δραστηριοποιούνται κυρίως σε άλλες χώρες.

Στην Ελλάδα ο ναυπηγο-επισκευαστικός/κατασκευαστικός κλάδος κατέρρευσε όχι μόνο λόγω παγκόσμιας κρίσης αλλά κι από άλλες ελληνικές παθογένειες και την αδυναμία του κράτους και των ιδιωτών να παρουσιάσουν ένα σοβαρό, στραμμένο προς το μέλλον σχέδιο για την βιωσιμότητα των ναυπηγείων. Στην ιστορία των ελληνικών ναυπηγείων, μεταξύ άλλων και του ναυπηγείου της Σύρου, αντανακλώνται όλες οι παθογένειες του ελληνικού πολιτικού και συνδικαλιστικού συστήματος αλλά και ο τρόπος που κατέρρευσε σταδιακά η παραγωγική βάση της χώρας ήδη πριν από την κρίση του 2008. Για χρόνια τα ελληνικά ναυπηγεία υπέφεραν από πολλά: κυριαρχία των εργατοπατέρων, επιβολή από την ΕΕ ενός πολύ μεγάλου προστίμου για κρυφές κρατικές ενισχύσεις, εξάρτηση τους σχεδόν πλήρως από προγράμματα του πολεμικού ναυτικού, σκάνδαλα το ένα πάνω στο άλλο, διαπλοκή με το κομματικό σύστημα ως το μόνο μέσο επιβίωσης κ.ά, τα οποία είχαν ως αποτέλεσμα ν’ απασχολούν το πολύ 1000 άτομα συνολικά εκεί που κάποτε τα ναυπηγεία απασχολούσαν πάνω από 30.000 εργαζόμενους. Σήμερα έχουν γεράσει και χάσει πολύ μεγάλο ποσοστό, αν όχι όλο, το εξειδικευμένο προσωπικό που διέθεταν κάποτε. Ως προς τις περιβαλλοντικές τους επιδόσεις είναι από τις χειρότερες μια και κανείς δεν πιέζει για βελτίωση λόγω του φόβου της αύξησης του κόστους, έτσι το κόστος μεταφέρεται στο περιβάλλον και στις τοπικές κοινωνίες

Πολλά ευρωπαϊκά ναυπηγεία έχουν ανασυγκροτηθεί κυρίως μέσα από ολοκληρωμένα σχέδια που μεταξύ άλλων αξιοποιούν την πράσινη οικονομία ως ευκαιρία για αναβάθμιση των ικανοτήτων για κατασκευή τμημάτων των ανεμογεννητριών, σύγχρονων πλοίων που ανταποκρίνονται στις περιβαλλοντικές απαιτήσεις της νέας ευρωπαϊκής και διεθνούς νομοθεσίας, όπως μείωση των αέριων εκπομπών, διπλά τοιχώματα δεξαμενοπλοίων κα.

Ορισμένα μάλιστα ναυπηγεία έχουν ήδη αρχίσει να σχεδιάζουν ή και να κατασκευάζουν πλοία τα οποία εν μέρει ή συνολικά αξιοποιούν την ανανεώσιμη ενέργεια για να κινούνται.

Σε ορισμένες περιπτώσεις τα ναυπηγεία αξιοποίησαν ευρωπαϊκά προγράμματα2 και δυνατότητες που σχεδιάστηκαν για να υποστηρίξουν την μετάβαση αυτή, όπως για παράδειγμα το «Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση», τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά κι Επενδυτικά Ταμεία, ιδιαίτερα τα περιφερειακά και το Κοινωνικό καθώς και ένα ιδιαίτερο σχέδιο που προωθήθηκε μετά την διαβούλευση μεταξύ Κομισιόν, Ευρωβουλευτών και του ευρωπαϊκού ναυπηγο-επισκευαστικού κλάδου, η πρωτοβουλία LEADERSHIP 2020 για την αναζωογόνηση των ευρωπαϊκών ναυπηγείων.

Μόνο πράσινο μπορεί να είναι το μέλλον των ελληνικών ναυπηγείων

Τα ελληνικά ναυπηγεία για να μπορέσουν να ανασυγκροτηθούν πρέπει να στραφούν σε τρεις κατευθύνσεις, στο πλαίσιο μιας πράσινης στρατηγικής:

(α) Αναζωογόνηση των παραδοσιακών δραστηριοτήτων του κλάδου (ναυπηγοεπισκευή), κάτι όμως που απαιτεί αποτελεσματική κεντρική διοίκηση και αλλαγές σε επίπεδο προωθούμενων πολιτικών, που δεν εξαρτώνται μόνο από τους φορείς του κλάδου, καθώς και συμφωνία για καλές συνθήκες εργασίας αλλά και συνθήκες εργασιακής ειρήνης στη βάση δίκαιων ρυθμίσεων για τους εργαζόμενους. Η Ελλάδα που είναι μια χώρα με τεράστια ναυτική και ναυπηγο-κατασκευαστική και ναυπηγο-επισκευαστική παράδοση, σήμερα είναι ουραγός στον τομέα αυτό.

(β) Στροφή του κλάδου σε κατασκευές πλοίων που θα ανταποκρίνονται στις περιβαλλοντικές απαιτήσεις της νέας ευρωπαϊκής νομοθεσίας για μειωμένες εκπομπές οξειδίων του αζώτου, οξειδίων του θείου και διοξειδίου του άνθρακα αλλά και στις ανάγκες σύνδεσης των νησιών με σύγχρονα και κατάλληλα πλοία, ενεργειακά αποτελεσματικά. Μια τέτοια κατεύθυνση απαιτεί στενή συνεργασία με τις νησιωτικές περιφέρειες αλλά είναι η μόνη λύση για να επιβιώσει η ακτοπλοΐα μειώνοντας τα κόστη καυσίμων, που εκτινάσσουν στα ύψη τα λειτουργικά τους κόστη λόγω των υψηλών τιμών. Η προσωρινή μείωση της τιμής του πετρελαίου δημιούργησε ένα κλίμα επανάπαυσης αλλά η εκ νέου σημαντική άνοδος των τιμών θα βρει ξανά τις εταιρίες απροετοίμαστες και χωρίς εναλλακτικές λύσεις, όπως συνέβη μερικά χρόνια πριν με αποτέλεσμα την κατάρρευση πολλών εταιριών και την απόσυρση πολλών πλοίων που δεν ήταν πλέον οικονομικά βιώσιμα.

(γ) Προσθήκη νέων, συμπληρωματικών προϊόντων και υπηρεσιών πράσινης καινοτομίας και τεχνολογίας, όπως κατασκευή πυλώνων για ανεμογεννήτριες, κατασκευή και συντήρηση πλωτών και κινητών υπεράκτιων κατασκευών για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, συστημάτων αφαλάτωσης με χρήση ΑΠΕ, κλπ.

Τα προβλήματα του ναυπηγείου στη Σύρο (ΝΕΩΡΙΟ)

Ειδικά το ναυπηγείο ΝΕΩΡΙΟ Σύρου έχασε πολλές ευκαιρίες για να επιβιώσει στρεφόμενο σε μια τέτοια κατεύθυνση/προοπτική. Διέθετε, τουλάχιστον στο παρελθόν, σχετική τεχνογνωσία. Σήμερα επιδιώκεται η μεταπώλησή του (ανήκει σε ιδιώτη) σε άλλο ιδιώτη. Αυτό, όμως, πρέπει να γίνει με τρόπο που θα αντιμετωπίσει δίκαια και ουσιαστικά κάποια σημαντικά θέματα:

Πελατειακές σχέσεις – κομματικές εξαρτήσεις:

Το Ναυπηγείο της Σύρου, απασχολούσε ακόμα και στα χρόνια της παρακμής ή κρίσης πολλούς εργαζόμενους, άρα ήταν πάντα στο κέντρο των πελατειακών σχέσεων και της προσπάθειας εκμετάλλευσής του από κομματάρχες, εργατοπατέρες κα. Τα παιχνίδια αυτά συνεχίστηκαν και την περίοδο της κρίσης, φτάνουν μέχρι και το σήμερα. Με δέλεαρ μεταξύ άλλων και προσωπικές – οικογενειακές τακτοποιήσεις, ανέλιξη, προσλήψεις, εκλογική υποστήριξη κα. Κάποιες φορές είτε λόγω πραγματικής κρίσης είτε λόγω χρησιμοποίησης των εργαζομένων ως μοχλό πίεσης για ανάληψη κρατικών δουλειών, η ιδιοκτησία δεν πλήρωνε ή καθυστερούσε να πληρώσει τους εργαζόμενους. Τελικά τα παιχνίδια αυτά αποβαίνουν πάντα σε βάρος των εργαζομένων, και του αριθμού των εργαζομένων.

Χρέη προς τον Δήμο:

Οι νέοι ιδιοκτήτες επιδιώκουν να τύχουν διαγραφή χρέους της προηγούμενης ιδιοκτησίας προς την ΔΕΥΑ και τον Δήμο της τάξης του 86% περίπου και το υπόλοιπο 14% να πληρωθεί σε 24 άτοκες ισόποσες μηνιαίες δόσεις, χωρίς την επιβολή τόκων, προστίμων, προσαυξήσεων και λοιπών τυχών επιβαρύνσεων. Πρόσφατα το δημοτικό συμβούλιο της Σύρου αποφάσισε κατά πλειοψηφία να δεχθεί αυτή την διαγραφή χρέους. Οι οφειλές του Ναυπηγείου προς την Δ.Ε.Υ.Α.Ε. ανέρχονται –σύμφωνα με το Σχέδιο Εξυγίανσης - σε 481.177,18 € ενώ κατά τη Δ.Ε.Υ.Α.Ε. οι οφειλές είναι 681.000 € περίπου. Να θυμίσουμε ότι κατά καιρούς έχουν γίνει πολλές ρυθμίσεις για χρέη προς τη ΔΕΗ κα. Δεν είναι δυνατόν όμως το κόστος κάθε φορά να μεταφέρεται στους πολίτες (της Σύρου στην συγκεκριμένη περίπτωση).

  

Αμμοβολή κι απόβλητα αμμοβολής:

Κατά καιρούς τα απόβλητα της αμμοβολής συγκεντρώνονται δίπλα στις δεξαμενές ή και καταλήγουν στη θάλασσα, ενώ πολύ συχνά στο παρελθόν η αμμοβολή έπνιγε την πόλη. Η νέα ιδιοκτησία του ναυπηγείου ναι μεν υπόσχεται ότι δεν θα σηκώνονται σύνεφα (επικίνδυνης για την υγεία) σκόνης, αλλά παρόμοιες υποσχέσεις δεν έχουν τηρηθεί στο παρελθόν. Πρόσφατα μεταφέρθηκε αλλού μια μικρή ποσότητα αλλά παραμένει το ερώτημα αν και που θα μεταφέρεται η αμμοβολή για ασφαλή διαχείριση.Τώρα πρέπει να υπάρχει ένας μηχανισμός παρακολούθησης που θα επιβάλει την τήρηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

Εργασιακές σχέσεις:

Σύμφωνα με το Σχέδιο Εξυγίανσης του Ναυπηγείου, που έχει κατατεθεί, αναφέρεται: “...από την 30/4/2017 και εντεύθεν οι εργασιακές σχέσεις των συμβαλλομένων πρώην εργαζομένων τελούσαν σε αναστολή μέχρι την 31/12/2017 οπότε και λύθηκαν δια της οικειοθελούς αποχώρησής τους”. Σύμφωνα με τη “Δήλωση-Βεβαίωση” που υπέγραψαν σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι του ναυπηγείου την 27/7/2018: “....την 31/12/2017 έγινε καταγγελία της Σύμβασής τους (απόλυση) από την εταιρεία ΝΑ.ΒΙ.Ε.Σ”.

Δηλαδή όλοι οι εργαζόμενοι είτε έχουν παραιτηθεί (μια εκδοχή) είτε έχουν απολυθεί από 31/12/2017. Η διοίκηση του σωματείου μάλιστα έχει διοριστεί με απόφαση δικαστηρίου.

Υπάρχουν καταγγελίες ότι εργατικό ατύχημα ¨κουκουλώθηκε» και δεν δηλώθηκε, ενώ επικρατεί ένταση μεταξύ εργαζομένων αλλά κι εργαζομένων και διορισμένης διοίκησης. Με τέτοιες εργασιακές συνθήκες δεν μπορεί όμως να επανεκκινήσει το ναυπηγείο με όρους βιωσιμότητας ούτε να υπάρχει εργασιακή ειρήνη.

Αναγκαία μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την αναζωογόνηση των ναυπηγείων

Στην στρατηγική που θα αναπτυχθεί για την αναγέννηση του ναυπηγο-επισκευαστικού και κατασκευαστικού κλάδου (ή όχι) θα διαφανεί αν η ελληνική οικονομία μπορεί να ζωντανέψει στη βάση ενός διαφορετικού παραγωγικού και οικονομικού μοντέλου, πιο πράσινου και πιο υπεύθυνου, απεξαρτημένου από τις πελατειακές εξαρτήσεις, το κράτος-πατερούλη και τα μικροκομματικά και (κακα) συνδικαλιστικά παιχνίδια.

Στην ιδιαίτερα διαφωτιστική απάντηση της Επιτροπής τον Ιούνιο 2012 σε ερώτηση του τότε ευρωβουλευτή (νυν συμπρόεδρου των ΠΡΑΣΙΝΩΝ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ) Ν. Χρυσόγελου, αναφέρονταν οι δυνατότητες στήριξης του ναυπηγοεπισκευαστικού κλάδου από Ευρωπαϊκούς πόρους και προγράμματα και αξιολογούνταν η διαφοροποίηση των δραστηριοτήτων των ναυπηγείων σε συναφείς «πράσινες» δραστηριότητες ως ιδιαίτερα σημαντική. Γίνονταν, επίσης, αναφορά στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Προσαρμογής στην Παγκοσμιοποίηση (ΕΤΠ), που είχε ήδη παράσχει βοήθεια σε εργαζομένους που απολύθηκαν στον ναυπηγικό τομέα και στους προμηθευτές του τομέα αυτού στη Δανία και την Πολωνία, ενώ η Ελλάδα δεν είχε προσφύγει στο ταμείο αυτό. Στην πορεία κι άλλα ναυπηγεία είχαν αξιοποιήσει αυτό το Ταμείο.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ θα συνεχίσουμε να προτείνουμε εναλλακτικές λύσεις στα μεγάλα προβλήματα της χώρας λέγοντας την αλήθεια και χωρίς να χαϊδεύουμε αυτιά, ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν είναι δημοφιλές.

Είναι συνυπεύθυνοι στην κυβέρνηση (οι Οικολόγοι Πράσινοι), τους φτύνουν (περνάνε το πιο μεγάλο πρόγραμμα ερευνών και παραχώρησης εξορύξεων υδρογονανθράκων με τεράστιες περιβαλλοντικές και οικονομικές-κοινωνικές επιπτώσεις), κεντρικό πολιτικό θέμα όχι μόνο ενός "οικολογικού" κόμματος αλλά και διεθνών συμφωνιών και πολιτικών αντιπαραθέσεων, κι αυτοί απλώς βγάζουν ένα δελτίο τύπου για να πουν ότι ...έχουν άλλη άποψη.

Μια διαβούλευση παρωδία ΕΝΟΣ ΜΗΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - στην κορύφωση των διακοπών για τους πολλούς - για ένα τόσο σοβαρό θέμα όπως η "Στρατηγική μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων του προγράμματος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές «Νοτιοδυτικά Κρήτης» και «Δυτικά Κρήτης».!!!! Δεν μιλάμε για την ποιότητα της μελέτης και την αδιαφορία για τα θέματα περιβάλλοντος και κλίματος....

"Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΥΔΡΟΓΟΝΑΝΘΡΑΚΩΝ Α.Ε., ως Αρχή Σχεδιασμού του προγράμματος έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων στις θαλάσσιες περιοχές «Νοτιοδυτικά Κρήτης» και «Δυτικά Κρήτης», σύμφωνα με τα αναφερόμενα στην KYA με Α.Π. ΥΠΕΧΩΔΕ/ΕΥΠΕ/οικ.107017/5.9.06 (Β΄ 1225):
α. Ανακοινώνει ότι, τόσο η ίδια όσο και τα Περιφερειακά Συμβούλια των Περιφερειών Κρήτης, Πελοποννήσου και Αττικής διαθέτουν τις απαραίτητες πληροφορίες και στοιχεία του φακέλου της Στρατηγικής Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) του ως άνω προγράμματος, προκειμένου να ενημερωθεί το κοινό.
β. Προσκαλεί το ενδιαφερόμενο κοινό να διατυπώσει εγγράφως ή ηλεκτρονικά και σε κάθε περίπτωση επαρκώς τεκμηριωμένα τις απόψεις του, προς τη Διεύθυνση Περιβαλλοντικής Αδειοδότησης του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (Λ. Αλεξάνδρας 11, 11473 Αθήνα, Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. ) μέσα σε προθεσμία τριάντα (30) ημερών από τη δημοσίευση της ανακοίνωσης αυτής.
Η ΣΜΠΕ βρίσκεται επίσης αναρτημένη στο διαδίκτυο  στη διεύθυνση:

  https://www.greekhydrocarbons.gr/en/News_en.html.

Ντροπή και στους Οικολόγους Πράσινους (υπολείμματα) και σε όσους/ες παραμένουν ακόμα εκεί (οι περισσότεροι/ες έχουμε φύγει). Τελικά μόνο οι καρέκλες τους/τις ενδιαφέρουν, Και αυτοί/ες που τρέχουν σε διεθνείς συνδιασκέψεις για το κλίμα και φωτογραφίζονται ενθουσιασμένοι/ες αλλά είναι καλά παιδιά (ούτε καν μια παραίτηση από ΔΣ οργανισμών;) στο εσωτερικό ή αυτοί /ες που τρέχουν και φωτογραφίζονται σε συνέδρια του ευρωπαϊκού πράσινου κόμματος δεν ντρέπονται λίγο να μας εξευτελίζουν όλους σε ένα από τα πιο συμβολικά πολιτικά ζητήματα;

Ντροπή όμως και στους ευρωπαίους πράσινους που ανέχονται να ευτελίζονται οι πράσινες αξίες και ιδέες συνεχίζοντας να έχουν ως μέλος τους ένα κόμμα που δεν έχει σχέση με οικολογία αλλά με προσωπικές και μόνο φιλοδοξίες και τακτοποιήσεις. Είναι σοβαρή δικαιολογία ότι κάποτε - τότε που οι Οικολόγοι Πράσινοι όντας εκπροσωπούσαν πράσινες πολιτικές - είχαν συμμετάσχει στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων κι αυτονόητα έγιναν μέλος τότε;

Όμως η πραγματικότητα δείχνει ότι όσοι/ες έχουν πράσινες αξίες και πραγματικά αγωνίζονται για πράσινες πολιτικές είναι πλέον εκτός Οικολόγων Πράσινων και δεν θα αφήσουμε να γίνει η χώρα μας το παράδειγμα προς αποφυγή στα θέματα της ενέργειας, των εξορύξεων πετρελαίου, της προσκόλλησης στην οικονομία της καταστροφής του πλανήτη.

#ανασχηματισμος_για_γελια Μπράβο @N_Hulot
Ανασχηματισμός στην Ελλάδα και παραίτηση υπουργού στη Γαλλία
 
Άγνωστες λέξεις: προγραμματικές συμφωνίες, προγραμματικές δεσμεύσεις, πολιτικές αρχών
Κοινές πρακτικές ελλήνων πολιτικών: όλα για μια καρέκλα, ξέχνα τι έλεγα, η εξουσία είναι γλυκιά
 
Στη Γαλλία παραιτήθηκε από την κυβέρνηση ο υπουργός Περιβάλλοντος κι Αλληλεγγύης Nicolas Hulot (εμβληματική προσωπικότητα που μαζί με τον Ντάνυ Κον Μπεντίτ είχαν εκτοξεύσει τους Γάλλους Πράσινους στο 16% στις ευρωεκλογές του 2009) γιατί δεν γίνονται πολλά για την κλιματική αλλαγή από όσα έχει δεσμευθεί η κυβέρνηση αλλά και γιατί υπήρξαν χαριστικές ρυθμίσεις για το κυνήγι από τον Μακρόν (το λόμπυ των κυνηγών είναι πολύ ισχυρό στη ...Γαλλία).
Στην κυβέρνηση μπήκαν άτομα που είχαν ψηφίσει τα μνημόνια αλλά και άνθρωποι που είχαν καταψηφίσει τα μνημόνια (εντάξει τώρα μπορεί να ισχυριστούν ότι τα αφήνουμε όλα αυτά που μας δίχασαν πίσω). Αλλά μπήκαν και άτομα που ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί (κι όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ) ότι συμμετείχαν στο παλιό (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) και το εκπροσώπησαν ως υπουργοί ή θεσμικοί εκπρόσωποι του.
Για παράδειγμα η Μ. Ξενογιαννακοπούλου διαχειρίζονταν από υπουργική θέση θέματα υγείας. Τον Οκτώβριο του 2009 ορίστηκε Υπουργός Υγείας στην κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 2009, και στον ανασχηματισμό του Σεπτεμβρίου του 2010 ορίστηκε Αναπληρώτρια Υπουργός Εξωτερικών υπεύθυνη για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις. Εξαιρείται, λοιπόν η περίοδος που ήταν υπουργός από το σκάνδαλο και τη σπατάλη στα θέματα φαρμάκων και υγείας; Στις 10-08-2018 ο Παύλος Πολάκης, αναπληρωτής υπουργός Υγείας, εκδίδει ανακοίνωση καταγγέλλοντας ότι φαγώθηκαν 90 εκατ. ευρώ από το ΚΕΕΛΠΝΟ την περίοδο 2007-2014. Μάλιστα έγραφε "Συνεπώς ρωτάμε πλέον και επισήμως: Πού πήγαν τα λεφτά κ.κ. Υπουργοί Υγείας της περιόδου 2007-2014; Πού πήγαν τα λεφτά κ.κ. διευθυντές και μέλη ΔΣ του ΚΕΕΛΠΝΟ της περιόδου; Σε ποιες offshore, σε ποιες βίλες, σε ποια κότερα, σε ποιες «διαφημιστικές» εκστρατείες, σε ποιους λογαριασμούς μαύρου προεκλογικού πολιτικού χρήματος κρύφτηκαν αυτά τα 90.000.000€;"
Η Παπακώστα από την ΝΔ βρέθηκε σε μια "κυβέρνηση πρώτη φορά αριστερά" μαζί με ολίγον από ακροδεξιούς και ολίγον από Οικολόγους. Αλλά η ίδια αναρτούσε - σχεδόν υβριστικά - δημοσιεύματα για το τι καταστροφή ήταν ο Τσίπρας. Προσπάθησε να δικαιολογηθεί τώρα ότι έτσι της έλεγε το (τότε) κόμμα της να κάνει, κι όφειλε να υπακούει. Καταλαβαίνετε τώρα την ποιότητα της νέας υπουργού...
Από την κυβέρνηση βγήκε ένας "οικολόγος" (Γ. Τσιρώνης) και μπήκε στην νέα ένας άλλος, ο Γ. Δημαράς, ο οποίος τώρα έρχεται να αναλάβει ρόλο σε ένα υπουργείο που εκτός από την καυτή πατάτα των αυθαιρέτων, διαχειρίζεται το μεγαλύτερο πρόγραμμα έρευνας κι εξόρυξης υδρογονανθράκων, αν και θα έπρεπε να διαχειρίζεται το μεγαλύτερο πρόγραμμα εξόδου από τα ορυκτά καύσιμα. Επίσης, το υπουργείο προσπαθεί να αναγάγει το κυνήγι ως εργαλείο "περιβαλλοντικής διαχείρισης". Κλίμα και κυνήγι ήταν οι δύο λόγοι που έκαναν τον Γάλλο οικολόγο Ν. Hulot να παραιτηθεί από υπουργός, αλλά εδώ ο Γ. Δημαράς δεν φαίνεται να έχει αντίρρηση να συμμετάσχει στο Υπουργείο και να συνυπογράφει πολιτικά όλα, πχ τις απαράδεκτες επιλογές για τα ορυκτά καύσιμα και το κυνήγι, ίσως και για τα αυθαίρετα αργότερα. Αλλιώς πώς δέχθηκε να γίνει υφυπουργός χωρίς μάλιστα όρους;
Ας μην πούμε κάτι για τον Φ. Κουβέλη που αφού από υπερασπιστής αντιρρησιών συνείδησης έγινε αναπληρωτής υπουργός στο Υπουργείο Άμυνας υπό τον Π. Καμμένο (που τον θεωρούσε επικίνδυνο) και στην συνέχεια ανέλαβε το υπουργείο Ναυτιλίας μια και γνωρίζει καλά πώς να κάνει τα πράγματα θάλασσα, ίσως, Προσωπικά έχω σοκαριστεί επίσης το πόσο εύκολα προσαρμόζεται στα πάντα: όταν το 2015 συναντηθήκαμε για να διερευνήσουμε τυχόν συνεργασία ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και ΔΗΜΑΡ είχαμε θέσει ξεκάθαρα δύο θέματα: αναλυτική προγραμματική συμφωνία και δέσμευση ότι μετά τις εκλογές θα προχωρήσουμε για την δημιουργία ενός σοβαρού ανοικτού και δημοκρατικούς κόμματος μιας ΠΡΑΣΙΝΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα (ξέραμε ότι θα ήταν κοντά στο 0.5% αφού η ΔΗΜΑΡ ήταν διαλυμένη αλλά και το κλίμα εναντίον της ιδιαίτερα τοξικό στην κοινωνία). Όλοι συγκινήθηκαν, με πρώτο τον Φ. Κουβέλη που μας είπε ότι επιτέλους θα γίνει πραγματικότητα το όνειρο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Θελήσαμε να μην είμαστε άπιστοι Θωμάδες, τότε, και να αφήσουμε το χρόνο να δείξει αν αυτά που έλεγε ήταν αλήθεια ή άλλη μια δέσμευση ενός πολιτικάντη. Δυστυχώς, την επόμενη μέρα ούτε καν συζήτησαν μια τέτοια προοπτική - μόνο μια μικρή παρέα το έθεσε αλλά χωρίς να συγκινήσει ιδιαίτερα τα πολιτικά κεφάλια της ΔΗΜΑΡ και τον πρόεδρο.
Άλλοι παραιτούνται από Υπουργοί (Περιβάλλοντος & Αλληλεγγύης, Γαλλία) επειδή δεν γίνονται πολλά για #ClimateAction & άλλοι (εδώ) τρέχουν να πιάσουν καρέκλα στο Υπουργικό χωρίς καμία πολιτική πρόταση.
Φαινόμενα των καιρών #Ανασχηματισμος #ανασχηματισμος_για_γελια

praxikopima

ΚΥΠΡΟΣ 

Ναι, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Δεν ξεχνάμε την τουρκική εισβολή αλλά δεν ξεχνάμε και όσα προηγήθηκαν, τα εγκλήματα των πραξικοπηματιών που άνοιξαν την πόρτα στην τουρκική εισβολή.

Αλλά, ξέρουμε πραγματικά τα εγκλήματα που διέπραξαν οι πραξικοπηματίες στην Κύπρο - και οι υποστηρικτές τους - εναντίον ελληνοκυπρίων, ελλήνων και τουρκοκυπρίων; Τι ξέρουμε για τις μαζικές δολοφονίες αμάχων στην Κύπρο ελληνοκυπρίων, ελλήνων και τουρκοκυπρίων από τους πραξικοπηματίες και τους ακραίους το 1974;

Πόσοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι από τους 2000 αγνοούμενους Ελληνοκύπριους, Έλληνες και Τουρκοκύπριους, δεν είναι στην πραγματικότητα αγνοούμενοι αλλά είχαν εκτελεστεί από τους πραξικοπηματίες στην Κύπρο το 1974 και ακραίους φανατικούς των δύο πλευρών (σε συνέχεια άλλωστε παρόμοιων εκκαθαρίσεων επί δεκαετίες) και τους είχαν πετάξει σε σκουπιδότοπους, πηγάδια και μαζικούς τάφους; Στην Κύπρο έχουν τολμήσει να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση. Όμως στην Ελλάδα αμφιβάλλω αν πέρα από το 1% γνωρίζει αυτό το θέμα, αν και με ευκολία στηρίζει ή ψηφίζει ακραίους εθνικιστές ή και Χρυσή Αυγή που οι φίλοι τους σκότωσαν έλληνες, ελληνοκύπριους ή τουρκοκύπριους αμάχους.

Ποιος γνωρίζει ότι υπάρχει Επιτροπή στην οποία συμμετέχουν ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι υπό τον ΟΗΕ που προσπαθεί να ταυτοποιήσει μέσω αναλύσεων DNA τα κόκαλα και άλλα υπολείμματα ανθρώπινων σκελετών που αποκαλύπτονται από τις έρευνες που γίνονται τα τελευταία χρόνια; Τα εργαστήρια της Επιτροπής Αγνοουμένων βρίσκονται εντός της προστατευμένης από τα Ηνωμένα Έθνη περιοχής του παλαιού αεροδρομίου Λευκωσίας. Η Επιτροπή λειτουργεί από τον Αύγουστο του 2006 και ασχολείται, με άρτια επιστημονική μεθοδολογία, με τους συνολικά 2000 καταγεγραμμένους αγνοούμενους, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.

Ήταν μια σοκαριστική εικόνα που μου έχει μείνει αποτυπωμένη για πάντα όσα είδα από κοντά, όταν, ως ευρωβουλευτής των Πράσινων, είχα επισκεφθεί την Κύπρο μαζί με άλλα στελέχη της ομάδας για να ενθαρρύνουμε την προσέγγιση των δύο κοινοτήτων και την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Οστά, κρανία, δάκτυλα ταξινομημένα κατά είδος και μέγεθος και στη σειρά, με αριθμούς, μέχρι να ταυτοποιηθούν σιγά σιγά και ανασυγκροτηθεί ο σκελετός στον οποίο ανήκουν. Στόχος είναι να επιστραφούν οι συναρμολογημένοι σκελετοί (όσο μπορούν να συναρμολογηθούν) στους οικείους τους, ελληνοκύπριους, τουρκοκύπριους για να τους πενθήσουν και να ξαναβρούν έστω και με αυτόν τον τραγικό τρόπο ξανά τους δικούς τους ανθρώπους. Είναι πολύ σημαντικό για τους οικείους να κλείσει ο κύκλος αλλά και για την κοινωνία να μάθει όλη την αλήθεια, να διδαχθεί από τα λάθη, να διαχωρίσει τη θέση της από τα εγκλήματα που έγιναν στο όνομά της

Διαβάστε για την επίσκεψή μου εκείνη: http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-13-36-593/ekstrateies/item/2657-cyprus-aug-12

"Είναι αναγκαιότητα να διδάσκεται στα σχολεία η πραγματική ιστορία. Όπως και τη σημασία της παραδοχής και αναγνώρισης των λαθών, ώστε να μπορέσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να μοιραστούν την πραγματικότητα και την πραγματική ζωή, λέει στην κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ ένας γενναίος Κύπριος που έχει βοηθήσει να εντοπιστούν σε πηγάδια και σκουπιδότοπους κάποιοι από τους εκτελεσμένους "αγνοούμενους".

«Χρειάζεται να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας», λέει ο κ. Κωνσταντίνου «Αν δεν θέλουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν τα ίδια, και να μπορέσουν να κοιτάξουν προς το μέλλον», είπε γεμάτος συγκίνηση. «Να κοιτάξουμε το μέλλον του τόπου για τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε μια πατρίδα επανενωμένη και να τα διδάξουμε την πραγματική ιστορία», επαναλαμβάνει…

http://dialogos.com.cy/blog/adistakti-osi-diepraxan-mazikes-dolofonies/#.W3rmPM4za71

Απόσπασμα από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ της Κύπρου

Αδίστακτοι όσοι διέπραξαν μαζικές δολοφονίες

1608

Να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας

 
9

«Πώς τολμούσες να μιλήσεις όταν κρατούσαν όπλα απέναντί σου;», διερωτάται ο Ανδρέας Κωνσταντίνου από το Τσέρι, όταν καλείται να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους δεν δίνονταν πληροφορίες για αγνοούμενους παλαιότερα.

Και συμπληρώνει: «Οι ένοπλοι και οι πραξικοπηματίες ήταν περαστικοί, αλλά ήταν αδίστακτοι. Δεν τους ένοιαζε πόσους θα σκότωναν. Κρατούσαν μια λίστα και προχωρούσαν. Πολλές φορές έκαναν φάρσες, πυροβολώντας αόριστα για να εκφοβίσουν κόσμο. Ή όπως γινόταν για παράδειγμα όταν ένοπλοι πυροβολούσαν στην περιοχή Κοτσιάτη, που ήταν θύλακας, για να επικαλεστούν μετά τους πυροβολισμούς και να πουν ότι προήλθαν από Τουρκοκύπριους. Δεν είχαν έλεος. Γι’ αυτό ο κόσμος φοβόταν να μιλήσει. Φοβόταν να πει κάτι αν είδε ή άκουσε.

praxikopima

Μετά το 1974 ο Ντενκτάς διακήρυττε ότι δεν υπήρχαν αγνοούμενοι. Πώς να πει κάποιος ότι είδε να σκοτώνουν κόσμο; Ή ότι άκουσε ότι πέταξαν ή έθαψαν Τουρκοκύπριους;».

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που συνέβαλαν στον εντοπισμό Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων. Συγκεκριμένα, συνεργάστηκε με συγγενείς αγνοουμένων, συνεργάστηκε και με τη δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλουντάγκ, με αποτέλεσμα τον εντοπισμό σε πηγάδι των οστών τεσσάρων Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι αγνοούνταν από το 1964. Τα οστά εντοπίστηκαν σε πηγάδι στην περιοχή Τσερίου, λίγο προτού αρχίσουν εργασίες για την κατασκευή οδοστρώματος. Τιμήθηκε μαζί με άλλους 18 Κύπριους για την προσφορά τους στη διακρίβωση της τύχης αγνοουμένων από το 1963 ως το 1974 σε εκδήλωση στην Κοντέα, την οποία διοργάνωσε το δικοινοτικό κίνημα για την Ειρήνη στο “Πάρκο Ειρήνης”.

Ερωτηθείς πώς αποφάσισε να συμβάλει στις προσπάθειες εξεύρεσης αγνοουμένων, ο κ. Κωνσταντίνου αναφέρει: «Εγώ είμαι διεθνιστής και ανθρωπιστής. Ήθελα να βοηθήσω όσο μπορώ. Έβλεπα τα όσα περνούσε ένας συγχωριανός μου που είχε αγνοούμενο γιο. Μου έλεγε για τη γυναίκα του που ξυπνούσε μες στη νύχτα οποιαδήποτε ώρα, είτε μία, είτε δύο, είτε τρεις, και του έλεγε να κατεβεί να ανοίξει την πόρτα για να μπορέσει να μπει στο σπίτι ο αγνοούμενος γιος τους. Έβλεπα ότι ήταν ένα μαρτύριο. Καθημερινό μαρτύριο. Γι’ αυτό ήθελα να βοηθήσω».

agnooumenoi

Περιγράφοντας τη δική του συμβολή αναφέρθηκε και σε περιστατικά για τα οποία άκουσε. Όπως για παράδειγμα, σε περιστατικό κατά το οποίο άκουσε ότι έγινε από ομάδες ενόπλων στην περιοχή Λατσιών, όταν βοσκοί είδαν ένοπλους να σκοτώνουν πέντε άτομα. Ή το περιστατικό με λεωφορείο με Τουρκοκύπριους από την Πάφο, τους οποίους είχε εγγυηθεί ο Ιχσάν Αλή, ο οποίος διετέλεσε σύμβουλος του Προέδρου Μακαρίου και προσωπικός του φίλος, όπου πάλι βοσκοί είδαν ένοπλους να κατεβάζουν ένα-ένα τους επιβαίνοντες και να τους σκοτώνουν. Ανάμεσά τους γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι. Οι δολοφονηθέντες επιβαίνοντες στο λεωφορείο θάφτηκαν από τους εκτελεστές τους σε περιοχή μεταξύ Τσερίου και Λατσιών. Όμως, όταν ενημερώθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη για το γεγονός, τότε οι δολοφόνοι μετέφεραν τις σορούς σε άλλο χώρο ταφής που παραμένει άγνωστος, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανδρέα Κωνσταντίνου.

Σε όλα αυτά και άλλα περιστατικά αναφέρεται σε εκτενή ρεπορτάζ της η εφημερίδα «Πολίτης».
Ολοκληρώνοντας την αφήγησή του ο κ. Κωνσταντίνου επανέλαβε: «Μετά από αυτά, πώς να τολμήσει κανείς να μιλήσει;»…

Ο συνομιλητής μας θέλησε καταλήγοντας να στείλει ένα μήνυμα. Τονίζει την αναγκαιότητα να διδάσκεται στα σχολεία η πραγματική ιστορία. Όπως και τη σημασία της παραδοχής και αναγνώρισης των λαθών, ώστε να μπορέσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να μοιραστούν την πραγματικότητα και την πραγματική ζωή, όπως είπε. «Χρειάζεται να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας», είπε χαρακτηριστικά. «Αν δεν θέλουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν τα ίδια, και να μπορέσουν να κοιτάξουν προς το μέλλον», είπε γεμάτος συγκίνηση. «Να κοιτάξουμε το μέλλον του τόπου για τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε μια πατρίδα επανενωμένη και να τα διδάξουμε την πραγματική ιστορία», επαναλαμβάνει…

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, εσωτερικός χώρος

Αγαπώ ιδιαίτερα τη Σίφνο όχι μόνο γιατί κατάγομαι από εκεί αλλά και γιατί είναι ένα όμορφο νησί με πολύ ενδιαφέρουσα κοινωνική, αρχαιολογική και πολιτισμική ιστορία αλλά και δυνατότητες να αποτελεί ένα πρότυπο οικολογικής, κοινωνικής και οικονομικής βιωσιμότητας, ένα πραγματικά "πράσινο" νησί συνδυάζοντας τη σοφία του παρελθόντος με την επιστημονική γνώση, την κοινωνική και οικολογική/πράσινη καινοτομία, μαθαίνοντας συνεχώς κι αλλάζοντας προς το καλύτερο. Πολλά έχουν γίνει - όχι εύκολα, όχι με απλό τρόπο - προς αυτή την κατεύθυνση. Πολύ περισσότερα πρέπει να γίνουν κι αυτό απαιτεί διάλογο, νέες ιδέες, διάθεση για αλλαγή, επικοινωνίες με παρόμοιες νησιωτικές κοινότητες, υπερβάσεις από παθογένειες και παγιωμένες αντιλήψεις ή στερεότυπα άλλων εποχών.

Είναι αλήθεια ότι έχοντας ζήσει πολλά από τα καλοκαίρια μου στη Σίφνο, δεν αντέχω να είμαι εκεί τον Αύγουστο, με πληγώνουν πολλά. Οπότε συνήθως αποφεύγω να μένω πλέον πολλές μέρες του Αυγούστου σε ένα “πλημμυρισμένο” από τουρίστες κάθε είδους νησί. Η άνοιξη, το φθινόπωρο, αλλά και μέχρι τα μέσα Ιουλίου η κατάσταση είναι πιο υποφερτή. Έτσι τώρα που γράφω αυτά είμαι πίσω στην Αθήνα, αλλά προσπαθώ να ανακεφαλαιώσω εμπειρίες και σκέψεις των καλοκαιρινών διακοπών μου τις προηγούμενες εβδομάδες.

Παρά την τουριστική ανάπτυξη, υπάρχουν πολλά που δεν έχει ένα τόσο “αναπτυγμένο” μησί και αυτά είναι κυρίως κοινωνικές και οικολογικές υποδομές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες. Ο κεντρικός και περιφερειακός σχεδιασμός αλλά και συχνά όσοι λαμβάνουν αποφάσεις γενικότερα αντιμετωπίζουν τα νησιά (και τη Σίφνο) μόνο ως τουριστικούς προορισμούς, νησιά που ζουν και έχουν (όταν έχουν) κοινωνικές υποδομές κι ακτοπλοϊκές συνδέσεις μόνο όταν υπάρχουν (και για τους) τουρίστες, παρά τα όσα κατά καιρούς λέγονται αλλά και τις αλλαγές κυβερνήσεων.

Κάποια πράγματα βελτιώνονται λόγω του γεγονότος ότι νέοι άνθρωποι επιλέγουν συνειδητά να μείνουν ή να επιστρέψουν στο νησί ή ακόμα και να εγκατασταθούν στο νησί (αν δεν κατάγονται από εκεί). Και ίσως σε αυτό το γεγονός δεν φαίνεται προς τρίτους η μεγάλη έλλειψη κοινωνικών υποδομών. Σε αυτές θα αναφερθώ άλλη ώρα. Εδώ ήθελα να πω πόσο χάρηκα αλλά και τις κουβέντες άνοιξε το ...άνοιγμα ενός καφε-μεζεδοπωλείου (η “ΑΜΠΕΛΟΣ”) στο χωριό μου, στα Εξάμπελα.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, άτομα παίζουν μουσικά όργανα και κιθάρα

Να με απλά λόγια η ιστορία. Η Αντιγόνη είναι μια πολύ καλή μουσικός και τραγουδίστρια που αποφάσισε να αφήσει την Αθήνα, να εγκατασταθεί χειμώνα καλοκαίρι στη Σίφνο και να ανοίξει ένα καφε-μεζεδοπωλείο όχι στα γνωστά τουριστικά στέκια της Σίφνου αλλά στο χωριό των Εξαμπέλων, που θα λειτουργεί μάλιστα όλο το χρόνο (κάτι πολύ σπάνιο στα νησιά)! Μέσα στο χωριό υπάρχει σήμερα μόνο το “μίνι-μάρκετ /παντοπωλείο της Ευτυχίας”, τίποτα άλλο. Στα παιδικά μου χρόνια θυμόμουν 2 καφενεία - παντοπωλεία, ιδιαίτερα το καφενείο του Διαμάντου, όπου όταν ήρθε η ...ασπρόμαυρη τηλεόραση συγκεντρώνονταν όλο το χωριό για να κλάψει ή να γελάσει με τις ελληνικές ταινίες, να φάει ένα γλυκό του κουταλιού, μια βανίλια – υποβρύχιο ή ένα καφέ, να πει δυο κουβέντες.

Το άνοιγμα όμως του καφε-μεζεδοπωλείου “Η ΑΜΠΕΛΟΣ” άνοιξε και μια ενιαφέρουσα κουβέντα αναμνήσεων. Η Αντιγόνη ενοικίασε ένα εμβληματικό κτίριο, που ήταν κλειστό για πολλά χρόνια αλλά στέγαζε ένα από τα πολλά καφενεία του χωριού, αυτό του Θρασύβουλου, που πρέπει να έκλεισε το 1953 ή το 1956. Με μεγάλη μου απορρία διαπίστωσα ότι σχεδόν όλοι θυμόντουσαν το “καφενείο του Θρσύβουλου”. Εντυπωσιακό. Αλλά και το γεγονός ότι μιλώντας με νεώτερους και κάποιους από τους “παλιούς” που ζουν ακόμα αναφέρονταν στα 5 ή 7 καφενεία του χωριού, που το καθένα είχε τα χαρακτηριστικά του, αλλά και το όνομα του ιδιοκτήτη του (του Θρασύβουλου, της Κατέ, του Διαμάντου κα). “Σε αυτό μαζεύονταν οι ποιητές, όπως ο Αριστομένης Προβελέγγιος” (1850-1936), σου λένε ή “στο άλλο μαζεύονταν οι τσικαλάδες (αυτοί που έκαναν πήλινα τα οποία έστελναν σε όλο τον κόσμο με τα καϊκια) και πλήρωναν τους τεχνίτες και τους βοηθούς”, “εκεί τα λέγανε οι κτηνοτρόφοι και οι μουλαράδες”.

Πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος μας σήμερα, που έχουμε ξεχάσει πράγματα που είναι βασικά για αυτό που λέμε καλή – ποιοτική ζωή. Ναι, τον 19ο και στις αρχές του 20ου αιώνα στη Σίφνο γεννήθηκαν ή και έζησαν μεγάλο χρόνο της ζωής τους μεγάλες προσωπικότητες, πολλοί “άνθρωποι των γραμμάτων”, λαογράφοι, ποιητές, λογοτέχνες, μερικοί από τους πιο γνωστούς σήμερα

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Μερικά βήματα περιβαλλοντικού ελέγχου και διαχείρισης (μετρήσεις ρύπων από εθελοντές, διαχείριση αποβλήτων από αμιαντο-τσιμέντο, διανομή γαντιών - μασκών) είναι προς σωστή κατεύθυνση. Αλλά είναι αποσπασματικά, ασπιρίνες αν δεν απαντηθεί το βασικό ερώτημα: ποια είναι η περιβαλλοντική κατάσταση της περιοχής της Ανατολικής Αττικής μετά τις πυρκαγιές; Οι πολίτες πρέπει να είναι σωστά ενημερωμένοι αν υπάρχει ή όχι πρόβλημα, πώς πρέπει να διαχειριστούν διάφορα απόβλητα (μεταξύ άλλων και τα κομμάτια αμιαντο-τσιμέντου αλλά δεν πρέπει να επικεντρωθεί όλη η συζήτηση μόνο εκεί) και να παρθούν όλα τα μέτρα για να είναι ασφαλείς (πχ εξυγίαση τυχόν επιβαρυμένων περιοχών, ασφαλής απομάκρυνση αμιαντο-τσιμέντου αλλά και καμένων οχημάτων και συσκευών κα).

Απαιτείται ολοκληρωμένη περιβαλλοντική παρακολούθηση κι έλεγχος της περιοχής που κάηκε αλλά και γειτονικών περιοχών. Ας μην συνεχίζεται η αποσπασματικότητα. Ζουν άνθρωποι στην περιοχή, εργάζονται, κάνουν εργασίες. Αλλά δεν ξέρουμε ακόμα με στοιχεία και δεδομένα αν υπάρχει περιβαλλοντική επιβάρυνση της περιοχής αφού κάηκαν όχι μόνο δέντρα αλλά και πάνω από πολλά σπίτια, συσκευές, αυτοκίνητα που περιέχουν επικίνδυνες ή και τοξικές ουσίες.

Το αν υπάρχει ή όχι πρόβλημα πρέπει να το πει ένα σωστό πρόγραμμα ελέγχου και παρακολούθησης που θα είναι εξειδικευμένο και θα λαμβάνει υπόψη τον τρόπο διασποράς των αερίων και των σωματιδίων από τις πυρκαγιές. Η τεχνολογία και η επιστημονική γνώση υπάρχουν. Βούληση υπάρχει;

Η ανακοίνωση των ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ επαναφέρει το θέμα: http://prasinoi.gr/healthissuesmati/

Είναι επίσης σημαντικό να αναπτυχθεί ένα σύστημα έγκαιρης ενημέρωσης, προειδοποίησης και προστασίας του πληθυσμού, ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων ατόμων, από τους αέριους κι άλλους ρύπους που εκλύονται από μεγάλες πυρκαγιές ιδιαίτερα όταν αυτές συμβαίνουν σε μεικτές περιοχές δασών και κατοικιών και σε αστικούς χώρους, στο πλαίσιο μιας νέας στρατηγικής πολιτικής προστασίας.

Συνεχίζουμε να υποτιμάμε τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις αλλά και πιθανές επιπτώσεις στην υγεία από παρόμοιες μεγάλες πυρκαγιές, αν και οι προειδοποιήσεις από οργανισμούς όπως ο ΠΟΥ είναι συνεχείς, ενώ πλέον συστήματα παρακολούθησης με δορυφόρους (όπως πχ το ευρωπαϊκό πρόγραμμα Copernicus) μας δείχνουν πώς μπορεί να μετακινήθηκαν οι ρύποι αλλά και ποια μπορεί να είναι η σύσταση των ρύπων στην ατμόσφαιρα μετά από μια πυρκαγιά.

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

 

 

 Î”εν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Στις τρεις σχετικές φωτο:
- περιοχή της Α. Αττικής μετά την τελευταία πυρκαγιά (στην αρχή του άρθρου)
- η διασπορά του καπνού μετά την μεγάλη πυρκαγιά στην Κινέτα στις 23/8
- η διασπορά ρύπων από τις πυρκαγιές στον Καναδά πάνω από τον ωκεανό και μέχρι τις ακτές της Βρετανίας και Ιρλανδίας

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό για να χρησιμοποιήσουμε την διαθέσιμη τεχνολογία, επιστήμη και γνώση για πρόληψη, έγκαιρη ενημέρωση, παρακολούθηση κι αποτελεσματική αντιμετώπιση των πυρκαγιών

Είναι ενθαρρυντικό ότι κατά την πρόσφατη φωτιά στην Εύβοια χρησιμοποιήθηκαν για την αντιμετώπισή της δεδομένα του συστήματος Copernicus μετά από αίτημα της Ελλάδας

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.
 
Στο Λονδίνο χιλιάδες άνθρωποι με χιούμορ και ειρηνικά - ΕΙΡΗΝΙΚΑ - "υποδέχθηκαν" τον Τραμπ όπως του ...αξίζει. Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν σε πολιτικό επίπεδο ή και σε επίπεδο συμπεριφοράς του Τραμπ στην διάρκεια της επίσκεψής του στη Βρετανία, τις απαράδεκτες παρεμβάσεις του στα θέματα του Brexit, της αγένειάς του, της αδυναμίας του να απαντήσει ουσιαστικά σε πολιτικά θέματα.
 
Πολλοί (και στην Ελλάδα), τόσο από την αριστερά όσο και την δεξιά, ενθουσιάστηκαν με την υποψηφιότητα κι εκλογή του Τραμπ γιατί θεώρησαν ότι ήταν αντισυστημικός και θα τα έβαζε με το ...σύστημα. Μάλιστα σκίστηκαν να βρουν άκρες και στον προσωπικό κύκλο του (οι οποίες αποδείχθηκαν τελικά από τις χειρότερες περιπτώσεις).
Το "σύστημα" Τραμπ αποδεικνύεται πολύ χειρότερο από το "σύστημα" της σημερινής ελίτ. Μπορεί ο Τραμπ να τα βάζει πράγματι με το σύστημα αλλά όχι για να διαμορφωθεί ένα νέο διεθνές πλαίσιο που θα διασφαλίσει την παγκόσμια συνεργασία και ειρηνική επίλυση διαφορών, την κοινωνική δικαιοσύνη, το δίκαιο εμπόριο και την προστασία του πλανήτη, όπως χρειάζεται, αλλά για να αποδομήσει όσα με πολύ κόπο στήθηκαν μετά τον τρομακτικό Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, την εμπειρία του Ψυχρού Πολέμου και την οικολογική κρίση: Απόσυρση από την Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα, την Συμφωνία για την Μετανάστευση, ξεκινάει έναν εμπορικό πόλεμο, κλιμακώνει τους εξοπλισμούς, αυξάνει το χάσμα πλουσίων και φτωχών ευνοώντας τις φορο-ελαφρύνσεις για τις μεγάλες επιχειρήσεις. Προσπαθεί, επίσης, να πλήξει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και να επηρεάσει προς ένα σκληρό Brexit και να προκαλέσει κι άλλα προβλήματα. Παρά το γεγονός ότι εμφανίζεται να τα βάζει με το αντίπαλο δέος, τη Ρωσία, είναι πολύ πιθανόν να μοιράσουν τις σφαίρες επιρροής, στην συνάντηση Τραμπ - Πούτιν στις 16 Ιουλίου (που από κάποιους έχει χαρακτηριστεί ως η "μικρή Γιάλτα").
Καλό είναι να σκεφτόμαστε ότι το ευρωπαϊκό οικοδόμημα μπορεί να μην είναι τέλειο και να χρειάζεται πολλές - πολλές ανακαινίσεις και επιδιορθώσεις, αλλά μας προστατεύει ακόμα από συμπεριφορές στυλ Τραμπ και Πούτιν. Ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο άγριος χωρίς αυτή την ατελή Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας προσπαθήσουμε ενόψει και εκλογών για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να χτίσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο μια δυναμική που θα συμβάλλει στην ευρωπαϊκή ενοποίηση στην βάση αξιών και αρχών, πολιτικών που λύνουν προβλήματα και μιας αίσθησης "ιδιοκτησίας" του ευρωπαϊκού ονείρου.
#trumpbaby#Brexit#StopTrump#TrumpUKVisit