Στο πρότυπο κέντρο υποδοχής και φιλοξενίας #WELCOMMON -που λειτουργεί ο Άνεμος Ανανέωσης σε συνεργασία με την ΕΑΤΑ του Δήμου Αθηναίου στο πλαίσιο σχετικού προγράμματος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες- φιλοξενούμε όχι μόνο αρκετές εγκύους αλλά και μωρά που γεννήθηκαν το διάστημα που οι πρόσφυγες γονείς τους ήρθαν για να τους φιλοξενήσουμε στο χώρο μας. Μωρά που, αν και πρόσφυγες, ξεκινάνε τη ζωή τους σε ένα φιλόξενο και ασφαλές περιβάλλον, όπως είναι το WELCOMMON, και όχι σε μια σκηνή ή μέσα σε λάσπες.

Ήδη φιλοξενούμε 4 νεογέννητα και αναμένεται πολύ σύντομα να "φτάσει" και άλλο, αφού η μητέρα (είναι τώρα μόνη της στο #WELCOMMON) γεννάει από μέρα σε μέρα. 
Η Ζωή, η νοσηλεύτρια μας, η Ιμάν - η διερμηνέας που είναι μέσα σε όλα τα γεννητούρια - καθώς και όλοι και όλες εμείς στο Welcommon (εργαζόμενοι κι εθελοντές) δεν μπορούμε παρά να είμαστε πολύ χαρούμενοι/ες για αυτές τις στιγμές που ζούμε. 
 

 
Σε λίγο θα έχουμε μαζί μας και μαία, αφού έχει να κάνει πολλά, από τη βοήθεια και προετοιμασία των γονιών στο ρόλο τους μέχρι την εκπαίδευση πως ο πατέρας θα φροντίζει το μωρό όχι μόνο η μαμά. 
 
Τα μωρά αυτά είναι οι "νέοι έλληνες" αφού γράφονται πλέον στους σχετικούς καταλόγους. Τις προάλλες μάλιστα οργανώσαμε για τα δύο πρώτα την παραδοσιακή αραβική τελετή "ονοματοδοσίας". Θα έχουμε πολλές παρόμοιες, σίγουρα

Τα παιδιά πρόσφυγες χρειάζεται να επιστρέψουν το γρηγορότερο στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Τα προσφυγόπουλα από Συρία μπορεί να είναι εκτός σχολείου από 1 έως και 5 χρόνια. Πολλοί διεθνείς οργανισμοί έχουν επισημάνει την ανάγκη να μην υπάρξει χαμένη γενιά προσφύγων, να μην υπάρξουν παιδιά πρόσφυγες που δεν πηγαίνουν σε κάποιο σχολείο.

 

Στο WELcommon νοιαζόμαστε, λοιπόν, όχι μόνο για τις ποιοτικές συνθήκες διαμονής, διατροφής και κοινωνικο-ψυχολογικής υποστήριξης των προσφύγων κάθε ηλικίας (καμία σχέση λοιπόν οι συνθήκες στο WELCOMMON με αυτές που επικρατούν σε πολλά hotspots) αλλά και για την τυπική και μη τυπική εκπαίδευση των παιδιών (αλλά και των ενηλίκων). 

Παρά τις δυσκολίες και την έλλειψη επαρκών πόρων, αναπτύσσουμε και υλοποιούμε σταδιακά μια ολοκληρωμένη στρατηγική για την εκπαίδευση, κατάρτιση και τον πολιτισμό ανάλογα με τις ανάγκες των διαφορετικών ομάδων. Είναι φυσικό ότι κάθε μία από τις 6 ομάδες: 
(α) παιδιά, (β) έφηβοι κι (γ) ενήλικες που θα μετεγκατασταθούν σε άλλη χώρα, 
(δ) παιδιά (ε) έφηβοι και (στ) ενήλικες που θα παραμείνουν στη χώρα μας) 
έχει διαφορετικές ανάγκες και χρειάζεται να αναπτυχθεί κατάλληλο μοντέλο εκπαίδευσης κι ένταξης.

 

Μας ενδιαφέρουν και ενθαρρύνουμε συνεργασίες με φορείς εκτός Welcommon (πχ μαθήματα γλώσσας σε διάφορους φορείς, επισκέψεις και συνεργασίες με μουσεία, ανάπτυξη συνεργασιών με ευρωπαϊκούς φορείς) ή φιλοξενούμε δραστηριότητες στο χώρο μας (πχ μαθήματα αγγλικών από την ΕΑΤΑ με εθελοντές του Βρετανικού Συμβουλίου). Φυσικά, πρώτη προτεραιότητα είναι η ένταξη όσων το επιθυμούν στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης (σχολεία) ή σε πιστοποιημένες δομές κατάρτισης.

Επειδή όμως δεν υπάρχουν εύκολες, διαθέσιμες συνεχώς και λύσεις για όλες τις περιπτώσεις, προσπαθούμε να προσφέρουμε και μέσα στο Welcommon ευκαιρίες εκπαίδευσης πιο καινοτόμες και όπου υπάρχουν κενά που δεν μπορούν να καλυφθούν από άλλους φορείς, κυρίως. Εξάλλου έχουμε αρκετό χώρο για κάτι τέτοιο. Χρειαζόμαστε επιπλέον ανθρώπινους και οικονομικούς πόρους για να αναπτύξουμε πλήρως τόσο το εκπαιδευτικό πρόγραμμα όσο και αυτό για ένταξη στην αγορά εργασίας όσων θα μείνουν στη χώρα μας, μέσα από κοινές προσπάθειες που θα αφορούν κι Έλληνες ανέργους.

 

Εκπαίδευση σε πρόσφυγες με τη συμμετοχή και προσφύγων

Μας γεμίζει χαρά ότι σε αυτή την προσπάθεια υπάρχουν και πρόσφυγες όπως ο Ahmad (23 χρόνων, από Συρία, φαρμακοποιός) που ανέλαβε αμέσως πρωτοβουλία για να δημιουργηθεί ένα άτυπο, φυσικά, “σχολείο” για 14 παιδιά ηλικίας 5 έως 10 χρόνων που δεν πηγαίνουν σε κάποιο επίσημο σχολείο ή σε μια δομή μη τυπικής εκπαίδευσης εκτός Welcommon.

    

Ο Ahmad ήρθε στο Welcommon τα Χριστούγεννα και θα φύγει προς τα τέλη Φεβρουαρίου – το Βέλγιο θα είναι η νέα του πατρίδα. Προσφέρθηκε ο ίδιος να οργανώσει μια “τάξη” με 3ωρο μάθημα καθημερινά, από Δευτέρα έως και Σάββατο, για εκμάθηση της αραβικής και της αγγλικής γλώσσας, μαθηματικών και επιστημών. Και τα καταφέρνει πολύ καλά. Είναι συστηματικός, προετοιμάζει καθημερινά το εκπαιδευτικό υλικό που χρησιμοποιεί, αξιοποιεί υπολογιστή και προτζέκτορα που διαθέτουμε για να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον και διαδραστικό, έχει πολύ καλή επικοινωνία με τα παιδιά.

 

Με δεδομένο ότι φιλοξενούμε πολλά παιδιά (όχι ασυνόδευτα) που στερούνται στοιχειώδη έστω πρόσβαση σε εκπαίδευση, αν και είναι σε ηλικία για σχολείο, είναι θεωρούμε πολύ σημαντικό τα παιδιά να μπαίνουν σε παρόμοιο πρόγραμμα και να ξέρουν ότι καθημερινά έχουν να πάνε “σχολείο”. Tο ενδιαφέρον τους για το μάθημα είναι μεγάλο, μπορεί να το διαπιστώνει κάποιος βλέποντας πώς παρακολουθούν και συμμετέχουν στο μάθημα. Παίζει φυσικά ρόλο και το πώς κάνει ενδιαφέρον το μάθημα ο “δάσκαλος” τους, ο Ahmad!

Η Κυριακάτικη βόλτα μας με τους φιλοξενούμενους στο WELCOMMON πρόσφυγες είχε προορισμό σήμερα το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος.  Στην εκδρομή συμμετείχαν 40 άτομα από τα συνολικά 163 σήμερα, με τα παιδιά να είναι το 80%.

Από το χώρο μας, ανηφορίσαμε όλοι μαζί την Ακαδημίας  και φτάσαμε στην αφετηρία του λεωφορείου Β2. Το λεωφορείο γέμισε από εμάς. Μόλις αντίκρισαν το πάρκο, ενθουσιάστηκαν όλοι. Βόλτα, πανοραμική θέα από ψηλά, ποδόσφαιρο, φωτογραφίες, παρατηρήσεις, όλα τα είχε η σημερινή μας βόλτα.

Η μέρα ήταν κρύα αλλά ηλιόλουστη και αυτό έκανε τη βόλτα μας ωραία. Η θέα από ψηλά ήταν υπέροχη. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν από τη λίμνη και τα σκάφη του Ναυτικού Ομίλου που υπάρχουν μέσα στο πάρκο και ήθελαν όλα να μπουν μέσα σε αυτά και να κάνουν βόλτα.  Δυστυχώς, δεν είχαμε κάνει από πριν την σχετική εγγραφή, μια και δεν ξέραμε τι μνήμες είχαν από το ταξίδι τους με τη βάρκα που τους έφερε από τα παράλια της Τουρκίας στα νησιά μας. Νομίζαμε ότι μπορεί να κρατούσαν την τραυματική εμπειρία από τη θάλασσα και τις βάρκες (κάποια από αυτά όπως μας έχουν πει ταξίδεψαν με άσχημο καιρό αλλά σε κάθε περίπτωση στοιβαγμένα μέσα στη βάρκα). Το αντίθετο, όμως έδειξε η σημερινή μας βόλτα, όλα ήθελαν να κάνουν βαρκάδα και μπάνιο!!!

Τώρα θα σχεδιάσουμε την επόμενη φορά να συμμετάσχουν τα παιδιά σε κάποια ξενάγηση ή δραστηριότητα, αφού και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος έχει εκδηλώσει την πρόθεσή του για μια παρόμοια συνεργασία. Μουσεία, όπως το Κυκλαδικής Τέχνης και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας έχουν επίσης εκφράσει την επιθυμία τους για συνεργασία και κοινά προγράμματα.

Τα παιδιά – περίπου 80-95 σε σύνολο φιλοξενούμενων στο WELCOMMON 160-170 προσφύγων – συμμετέχουν σε τέτοιες δραστηριότητες με πολύ ενθουσιασμό. Δεν είναι να απορεί κανείς που ορισμένα παιδιά έχουν επισκεφθεί την Ακρόπολη με δική μας συνοδεία ή όχι 3 φορές μέσα σε λιγότερο από 3 μήνες. Εντυπωσιακό επίσης το γεγονός ότι όπως μας είπε ένας από τους εφήβους, ο Άλι, έχει επισκεφθεί πολλές φορές τον Εθνικό Κήπο ακόμα και την περίοδο που έμενε στο καμπ του Σκαραμαγκά, πριν έρθει με την μητέρα και τα αδέλφιά του στο WELCOMMON. Η κοινωνική ένταξη δεν σημαίνει μόνο μαθήματα γλώσσας σε μια αίθουσα, μπορεί να έχει πολύ ευρύτερη διάσταση. και εμείς προσπαθούμε να εφαρμόζουμε πιο καινοτόμες μεθόδους.  Ακόμα και μέσα στο λεωφορείο μπορεί να κάνεις μαθήματα γλώσσας ή αριθμητικής. Αλλά και να μαθαίνεις τον άλλο. Χαρακτηριστικό το περιστατικό με μια κυρία που είχε ενθουσιαστεί με τα παιδιά και είπε φωναχτά: τα παιδιά είναι μια χαρά. Τα παιδιά κάπως ξαφνιάστηκαν μια και η λέξη χαρά στα αραβικά ακούγεται κάπως σαν "σκ...". Έπρεπε να τους εξηγήσουμε ότι σημαίνει κάτι καλό και όχι κάτι ...κακό

Είναι μεγάλη η χαρά μας που βλέπουμε πόσο έχουν αλλάξει τα παιδιά, μέσα από την φιλοξενία και τις δράσεις μας, μια και επιστρέφουν σταδιακά σε μια κανονική παιδική ζωή, παρά το γεγονός ότι είναι παιδιά του πολέμου, παιδιά που ξέφυγαν - τυχερά αυτά - έστω και με μεγάλη ταλαιπωρία από τον πόλεμο και τη βία. Επιστρέφουν σε μια κάποια κανονική παιδική ζωή, παρά, το γεγονός ότι βρίσκονται σε αναμονή, περιμένοντας - τα περισσότερα  με τον ένα γονιό εδώ- να αναχωρήσουν και να συναντήσουν σε κάποια άλλη χώρα τον άλλο γονιό τους (πατέρα ή μητέρα) που κατάφερε να πάει εκεί πέρα όταν ακόμα τα σύνορα ήταν ανοικτά. Και ας είναι παράλογο να περιμένουν την επανένωση της οικογένειας πάνω από ένα χρόνο…