Είναι πράγματι εντυπωσιακό. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες διαδηλώνουν με αίτημα που οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Υποτίθεται η ασυμβίβαστη στάση θα φέρει τη …νίκη, δηλαδή καμία αναφορά της Μακεδονίας στο όνομα της γειτονικής χώρας. Αλλά δεν ξέρουν ότι έτσι συνεχίζουν σε ένα δρόμο που οδηγεί στην κόλαση, δηλαδή στην κυριαρχία της σημερινής ονομασίας της που για 140 χώρες είναι “Μακεδονία”; Σκέφτομαι: είναι δυνατόν ένας μέσος άνθρωπος να ακολουθεί σε τόσο σοβαρά θέματα το θυμικό του και μόνο και να μην σκέφτεται μερικές απλές αλήθειες; Και αν ξαφνικά συνειδητοποιήσουν ότι διαδηλώνοντας… παραδίδουν στην πραγματικότητα το όνομα της Μακεδονίας στην γειτονική χώρα;

– Δεν θέλουν οι διαδηλωτές κανένα συμβιβασμό στο θέμα του ονόματος. Αλλά τότε το πιο πιθανόν είναι να κυριαρχήσει το όνομα που έχουν τώρα οι γείτονες, δηλαδή “Δημοκρατία της Μακεδονίας”, έτσι σκέτο, δηλαδή το “απόλυτο κακό” για τους ίδιους.

– Φωνάζουν: η “Μακεδονία είναι μία και ελληνική” αλλά μπορεί στο τέλος οι περισσότεροι κάτοικοι αυτού του πλανήτη να μείνουν με την εντύπωση ότι η Μακεδονία είναι μία και …”Μακεδονική”, αφού ΔΕΝ θα μαθαίνουν ότι η γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας δεν είναι αποκλειστική ιδιοκτησία κάποιας χώρας, δηλαδή ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν 4 Μακεδονίες, η Ελληνική, αυτή που ανήκει στην Βουλγαρία, αυτή που ανήκει στην ΠΓΔΜ κι αυτή που ανήκει στην Αλβανία. Θα βλέπουν ένα κράτος που ονομάζεται “Δημοκρατία της Μακεδονίας” κι ελάχιστα θα φτάνει στα αυτιά τους η ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας.

– Δεν θέλουν να υπάρξει αναφορά σε “μακεδονική” γλώσσα, αλλά ζητάνε να ονομαστεί η γειτονική χώρα με όνομα σε μια “ανύπαρκτη γλώσσα”, ενώ αγνοούν ότι το Ελληνικό Υπουργείο Παιδείας, είχε εκδώσει το 1926 σχετικό βιβλίο που θα διδάσκονταν στα σχολεία της ελληνικής Μακεδονίας, αλφαβητάρι αναγνωστικό στα “σλαβομακεδονικά”, με τίτλο ABECEDARτο οποίο τελικά αποσύρθηκε μετά τις αντιδράσεις της Σερβίας και της Βουλγαρίας, γιατί δεν ήταν γραμμένο στο …κυριλλικό αλφάβητο. Ενώ, δεν φαίνεται να έχουν διαβάσει βιβλία ανθρώπων υπεράνω πάσης υποψίας όπως η Πηνελόπη Δέλτα, ο Στρατής Μυριβήλης αλλά και πολλοί άλλοι αναλυτές.

– Δεν θέλουν να επιτρέψουν στους γείτονες να θεωρούν τον εαυτό τους Μακεδόνα, αλλά για δεκαετίες οι υπερ-πατριώτες χαρακτήριζαν ως “Σλαβομακεδόνα” κάποιον που ήθελαν να τον απαξιώσουν: “Χθες και προχθές εις την Νάουσαν εισέβαλαν οι εγκληματίαι αυτοί, που οι περισσότεροι ήσαν Ρουμανόβλαχοι και Βουλγαρόφωνοι και Σλαυομακεδόνες. Τους καθοδηγούσαν οι Ελληνόφωνοι εγκληματίαι”, (από δημοσίευμα της εφημερίδας Μακεδονία”, 16/1/1949) ή Σλαβομακεδόνες συμμορίτες συγκεντρώθηκαν εις την γιουγκοσλαβικήν Μακεδονίαν (Βήμα 14/12/1949). Ίσως οι ίδιοι ή τα παιδιά τους σήμερα κάνουν σημαία τους την μη αποδοχή μιας συμβιβαστικής ονομασίας.

  

Η ευθύνη των πολιτικών

Ο φανατισμός και ένα περιορισμένων αντιλήψεων πολιτικό προσωπικό δεν αφήνουν σε πολλές περιπτώσεις να δούμε καθαρά τι συμφέρει την πατρίδα και την κοινωνία. Πολλοί έτρεχαν και γέμιζαν πλατείες όχι μόνο για το “Μακεδονικό” (όπως το 1992 αλλά και το 2018) αλλά και στις προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Σήμερα άλλαξαν τα χρώματα και τα σημαιάκια που επικρατούν στις συγκεντρώσεις, αλλά τα τραγούδια παραμένουν τα ίδια, όπως και ο (αδιέξοδος κι απλοϊκός ) πολιτικός λόγος.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαδηλώνουν, και να κάνουν λάθη. Η ευθύνη, όμως, των πολιτικών κομμάτων και των πολιτικών είναι εντελώς διαφορετικές από αυτές των πολιτών. Πολύ περισσότερο όταν ακολουθούν το ρεύμα και δεν λένε την αλήθεια, όταν οι ίδιοι έχουν άλλη άποψη αλλά φοβούνται να την πουν (όπως ξέρω πολύ καλά για διάφορους πολιτικούς), όταν γνωρίζουν ποια είναι η πραγματικά συμφέρουσα λύση αλλά δεν μιλάνε γιατί βάζουν το κομματικό συμφέρον πάνω από το πραγματικό συμφέρον της κοινωνίας. Το “Μακεδονικό” είναι ένα πεδίο όπου χτίστηκαν πολιτικές καριέρες, αλλά και περιουσίες, αλλά καλλιεργήθηκαν πολλές ψευδαισθήσεις.

  

Η ….ασυμβίβαστη στάση που οδηγεί σε επανειλημμένες καταστροφές

Αρκετοί από τους συμπολίτες μας και τους πολιτικούς κάνουν σκόντο όταν αφορά σε αξίες, στην εφαρμογή του νόμου για όλους, στο δημόσιο συμφέρον, στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην προστασία του περιβάλλοντος και στον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντίθετα, δηλαδή, με ότι πρέπει να ισχύει σε ένα κράτος δικαίου, μπορούμε να πουλήσουμε την ψυχή μας αν πρόκειται για την προσωπική τακτοποίηση ακόμα και αν αυτό γίνεται σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος. Όσο ελαστικές συνειδήσεις έχουμε ως κοινωνία σε σχέση με την διατήρηση του πολιτιστικού, φυσικού και αρχαιολογικού πλούτου που μας άφησαν οι πρόγονοί μας, τόσο πιο ασυμβίβαστη στάση επιδεικνύουμε όταν πρόκειται για θέματα όπου απαιτείται μια λύση που θα προκύψει από ένα δίκαιο συμβιβασμό κι αμοιβαίες υποχωρήσεις αλλά χωρίς να υπάρχουν νικητές και ηττημένοι.

Ας δούμε τέσσερα παραδείγματα που θα έπρεπε να μας έχουν προβληματίσει για το πώς αφήνουμε να λιμνάζουν τα προβλήματα, λόγω φαντασιώσεων που κυριαρχούν και της άρνησης να αντιληφθούμε ότι ένας δίκαιος συμβιβασμός είναι καλύτερος από την διαιώνιση των προβλημάτων:

– Χιλιάδες διαδήλωναν εναντίον κάθε αλλαγής στο ασφαλιστικό, αντί να διεκδικούν την διαμόρφωση – μέσα από διάλογο – μια πολιτικής που θα μπορούσε να διασώσει το ασφαλιστικό και το συνταξιοδοτικό σύστημα. Το αποτέλεσμα είναι το ασφαλιστικό σύστημα να καταρρεύσει, ενώ οι συντάξεις έχουν ψαλιδιστεί βίαια, και, αν δεν σοβαρευτούμε, δεν θα υπάρχουν συντάξεις, σύστημα υγείας και γιατροί σε δέκα χρόνια. Το πιο σοβαρό, όμως, είναι ότι τα παιδιά μας έχουν εκδιωχθεί από τη χώρα, επειδή δεν συζητήσαμε τα σημαντικά και δεν βρίσκουμε λύσεις.

– Χιλιάδες διαδήλωναν με σύνθημα η «Μακεδονία είναι μία και ελληνική» απέρριπταντο 1992 το σχέδιο Πινέιρο για συμβιβαστική λύση, που θα οδηγούσε σε σύνθετη ονομασία, αποτροπή του εθνικισμού και τωναλυτρωτικών βλέψεων. Η άρνηση εξεύρεσης “συμβιβαστικής” λύσης την εποχή εκείνη που διαμορφώνονταν ως ανεξάρτητη χώρα η “ακατονόμαστη”, είχε σαν αποτέλεσμα 140 χώρες να την αναγνωρίσουν ως σκέτο «Μακεδονία» (ούτε καν ως ΠΓΔ Μακεδονία). Σήμερα ζητάμε να εξαλειφθεί κάτι από το Σύνταγμα που θα μπορούσε να ΜΗΝ έχει περιληφθεί, αν υπήρχε δίκαιος συμβιβασμός το 1992. Ζητάμε να σταματήσουν να θεωρούν ότι “είναι απόγονοι του Μ. Αλέξανδρου”, όταν οι νέοι στη γειτονική χώρα μαθαίνουν επίσημα πλέον τα τελευταία χρόνια στα σχολεία ότι είναι «μακεδόνες απόγονοι του Αλεξάνδρου», γιατί αντί να φροντίσουμε να σβήσει η φωτιά πριν απλωθεί, ο δικός μας εθνικισμός έθρεψε τον εθνικισμό των γειτόνων.

– Ο Σαμαράς εμφανίστηκε ασυμβίβαστος αντιμνημονιακός αλλά όταν πήρε την κυβέρνηση εφάρμοσε μια από τις πιο σκληρές πολιτικές λιτότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία με φαντασιώσεις ότι θα έσκιζε τα μνημόνια, και τελικά εφάρμοσε ένα σκληρό μείγμα λιτότητας ΚΑΙ βαριάς φορολογίας που έδωσε το τελικό χτύπημα στην κοινωνία. Αν, όμως, τα πολιτικά κόμματα και οι κοινωνικοί φορείς είχαν διαμορφώσει συναινετικά κι εγκαίρως – αντί να κλείνουν τα μάτια στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 – μια στρατηγική για βαθιές αλλά ισορροπημένες και δίκαιες αλλαγές, δεν θα είχαμε χρεοκοπήσει ως χώρα και δεν θα είχαν εφαρμοστεί τα πολύ σκληρά μέτρα. Η απουσία κουλτούρας δίκαιου συμβιβασμού και συνεννόησης είναι κάτι που μας διαφοροποιεί από άλλες χώρες και κοινωνίες που επιδιώκουν να λύνουν τα προβλήματά τους, δεν αντιδρούν απλώς με το θυμικό τους.

– Κάθε φορά που άνοιγε συζήτηση για το Κυπριακό πάντα ξεσηκώνονταν αντίδραση για να απορριφθεί κάθε“συμβιβασμός”. Και πάντα το επιχείρημα ήταν ότι “αύριο θα είναι καλύτερες οι συνθήκες” για επίλυση του θέματος. Όπως και στο «Μακεδονικό» έτσι και στο «Κυπριακό» τα δεδομένα, όμως, κάθε φορά είναι όλο και χειρότερα. Οι περισσότεροι κλείνουν σήμερα τα μάτια μπροστά στο γεγονός ότι σταδιακά οι τουρκοκύπριοι γίνονται μειονότητα στην δική τους «κοινότητα», οι νέες γενιές δεν έχουν δεσμούς μεταξύ τους που είχαν οι παλιότερες γενιές – σταδιακά δηλαδή διαμορφώνονται δύο χωριστές πατρίδες που απομακρύνεται η μία από την άλλη και η λύση γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

  

Ποια είναι η προοπτική επίλυσης του “Μακεδονικού”;

Αν αποτύχει η προσπάθεια αυτή τη φορά για ένα δίκαιο συμβιβασμό, ΔΕΝ θα υπάρξει άλλη ευκαιρία στο μέλλον για κάτι καλύτερο. Αυτό δεν το εξηγούν οι πολιτικοί στους πολίτες.

Ναι, η κυβέρνηση ευθύνεται για την έλλειψη προετοιμασίας, την προσπάθεια να εντάξει την διαδικασία των συνομιλιών στο εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, πιστεύοντας ότι έτσι θα έπληττε την ΝΔ. Αλλά και ο Κ. Μητσοτάκης και η ΝΔ υιοθετώντας την στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ καμμένης γης – ή αυτοί ή εμείς – όχι μόνο δεν υιοθέτησε μια στρατηγική που θα οδηγούσε σε ευρύτερες συναινέσεις, αλλά αντιθέτως μετακινήθηκε στην σφαίρα του φανταστικού “Δεν είναι κατάλληλη η στιγμή σήμερα, θα υπάρξει ένα καλύτερο αύριο”. Αντί να εξηγήσει στους πολίτες ότι προς το συμφέρον της χώρας είναι μια συμβιβαστική ονομασία και εξάλειψη των εθνικισμών, ευρωπαϊκή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων και σχέσεις καλής γειτονίας, τροφοδοτεί το συλλογικό θυμικό με νέες ψευδαισθήσεις.

Η σκληρή πραγματικότητα, που πολλοί βλέπουν αλλά δεν θέλουν να ομολογήσουν, είναι ότι δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία για συμβιβασμό στο θέμα της ονομασίας, γιατί σε παγκόσμιο επίπεδο δεν υπάρχει ούτε ένας που να χρησιμοποιεί έστω και την προσωρινή ονομασία ΠΓΔΜ. Ούτε και θα ενδιαφερθεί κάποιος να ασχοληθεί με το θέμα της ονομασίας της γειτονικής χώρας, Αν υπήρχε αυτή η δυνατότητα θα την είχαν αξιοποιήσει τόσες κυβερνήσεις που πέρασαν αυτά τα 25 χρόνια (περιλαμβανομένης και αυτής του Καραμανλή και του Σαμαρά). Θα συνεχίσουν να την αποκαλούν «Μακεδονία» και το θέμα θα τελειώσει εκεί.

Πολλοί πιστεύουν ότι θα έχουμε για πάντα την δυνατότητα να μπλοκάρουμε την ενταξιακή διαδικασία στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο Ιούνιος είναι κοντά και σε αυτή την φάση η προοπτική ένταξης στο ΝΑΤΟ λειτουργεί ως πίεση για εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης, με δεδομένη και την αλλαγή συσχετισμών στην κυβέρνηση της ΠΓΔΜ. Αλλά το θετικό κλίμα για συμβιβασμό δεν θα διαρκέσει πολύ, όπως έγινε και το 1992 όταν η έξαρση του εθνικισμού στην Ελλάδα οδήγησε στην ενίσχυση της δύναμης του Γκρουέφσκι. Το 2008 άλλαξε η ελληνική γραμμή από το «καμία χρήση της λέξης Μακεδονία», στο πιο ρεαλιστικό “σύνθετη ονομασία”. Αλλά ενώ επιτέλους βρέθηκε μια κυβερνητική στην άλλη πλευρά των συνόρων (στην ΠΓΔΜ) για να διαπραγματευθεί με μετριοπάθεια μια συμβιβαστική λύση, ανατρέπεται η ευρεία συναίνεση που υπήρχε στην Ελλάδα για σύνθετη ονομασία και ο πολιτικός κόσμος και η κοινωνία διχάζονται γύρω από μαξιμαλιστικά αιτήματα.

Όσοι πιστεύουν ότι η ενταξιακή διαδικασία στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ θα μπορεί να μπλοκάρετε με ελληνικό βέτο για πάντα, μπορεί να προσγειωθούν απότομα. Μετά την απόφαση του Δικαστηρίου της Χάγης, το ΝΑΤΟ μπορεί να αποφασίσει την ένταξη της γειτονικής χώρας με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ και στην συνέχεια οι γείτονες να ξανα-προσφύγουν στο Δικαστήριο της Χάγης, με ορατό τον κίνδυνο καταδίκης της χώρας μας. Όταν και εφόσον λυθούν άλλα θέματα που εμποδίζουν την ενταξιακή πορεία της ΠΓΔΜ (διαφθορά, αστάθεια, ασθενές κράτος δικαίου κα), είναι πιθανόν να ασκηθεί νέα πίεση για ένταξη της ΠΓΔΜ στην ΕΕ έστω με το προσωρινό της όνομα. Αλλά μετά όλοι θα την αποκαλούν «Μακεδονία». 

 

Τα ερωτήματα που πρέπει να τεθούν προς τα πολιτικά κόμματα και όλους τους πολίτες

– Αν η σύνθετη ονομασία θεωρείται απαράδεκτη και δεν πρέπει να υπάρχει καθόλου η λέξη Μακεδονία στον τίτλο της γειτονικής χώρας, πώς μπορεί να της επιβληθεί αυτό, χωρίς πόλεμο αλλά και χωρίς συμβιβασμό, όταν έχουν δοκιμαστεί όλα τα άλλα μέτρα (εμπάργκο, διπλωματία, βέτο);

– Πώς φαντασιώνονται διάφοροι ότι ΔΕΝ θα «δώσει» κανείς το όνομα Μακεδονία στη γειτονική χώρα ότανόταν όλοι οι άλλοι (θα) χρησιμοποιούν σκέτο το “Μακεδονία”; Ή απλώς αρκεί να μην την λέμε εμείς έτσι;

– Τι νόημα έχει το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μία κι ελληνική»; Η ελληνική Μακεδονία είναι όντως Ελληνική, αλλά είναι ελληνική η Μακεδονία του Πιρίν που ανήκει στην Βουλγαρία ή το τμήμα της γεωγραφικής Μακεδονίας που ανήκει στην ΠΓΔΜ ή στην Αλβανία. Ή πιστεύουν κάποιοι ότι οι μακεδονομάχοι του 1992 και του 2018 θα εφορμήσουν για να καταλάβουν την υπόλοιπη Μακεδονία που βρίσκεται μοιρασμένη και στις άλλες 3 χώρες;

– Γιατί δεν μας λέει η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης πώς θα βρει καλύτερες συνθήκες στο μέλλον για την επίλυση του θέματος; Εκτός και αν το είδαν στον ύπνο τους.

– Πότε θα απολογηθούν όσοι εξαπατούν τους πολίτες με ασυνάρτητες κορώνες χωρίς συνεκτική σκέψη; Πότε η κοινωνία θα ζητήσει πραγματικά ευθύνες από όσους έχουν τελικά καταστρέψει τις δυνατότητες επίλυσης των προβλημάτων αυτής της χώρας που συνεχίζει να μην είναι μια κανονική χώρα, μια χώρα στην οποία τα προβλήματα συζητιόνται με σοβαρότητα και τα πολιτικά κόμματα προτείνουν λύσεις, όχι αρλούμπες.

Τι θα έπρεπε να γίνει για να φτάσουμε σε δίκαιη λύση

Τι θα έπρεπε να (έχει) γίνει για να λυθεί το ζήτημα το 2018 (αν και μπορούσαμε να το έχουμε επιλύσει το 1992 κάτω από καλύτερες προϋποθέσεις):

1. Να συζητήσουν όλα τα κόμματα (εκτός ακροδεξιάς) και οι κοινωνικοί φορείς και να συμφωνήσουν στην υποστήριξη μιας δίκαιης, συμβιβαστικής λύσης και τρόπους ενίσχυσης της διαπραγματευτικής ισχύος της χώρας, αξιοποιώντας την τελευταία ευκαιρία που προσφέρει η διαδικασία για ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

2. Να ενημερωθεί η κοινωνία με επιχειρήματα γιατί συμφέρει τη χώρα αλλά και την ευρύτερη περιοχή μια δίκαιη λύση που θα σέβεται τις ανησυχίες και των δύο κοινωνιών. Οι πολίτες δεν έχουν ενημερωθεί σωστά, αντιδρούν με θυμικό, αγνοούν τους διεθνείς κανόνες, τις διεθνείς συνθήκες και όσα προκύπτουν από αυτά, αντιλαμβάνονται με επιφανειακό τρόπο την πραγματική ιστορία της περιοχής κι όσα έχουν προηγηθεί εδώ και εκατοντάδες χρόνια στην περιοχή.

3. Η επίλυση του ζητήματος θα μπορούσε να αξιοποιεί το κεκτημένο της Ενδιάμεσης Συμφωνίας αλλά και την ενταξιακή διαδικασία της γειτονικής χώρας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ για να δεσμεύσει τις δύο χώρες σε σχέσεις καλής γειτονίας, εξάλειψης του εθνικισμού και του όποιου αλυτρωτισμού.

4. Η όποια συμφωνία θα έπρεπε, με την συμβολή του ΟΗΕ και της ΕΕ, να λάβει χαρακτήρα Διεθνούς Συνθήκης που θα υπερισχύει έτσι κι αλλιώς του Συντάγματος της γειτονικής χώρας, όπως πχ συμβαίνει με την Συνθήκη της Λωζάννης.

Τέλος να γίνει υποχρεωτικά …τεστ DNA σε όσους δηλώνουν απόγονοι του Μ. Αλέξανδρου και να τους απαγορευτεί να ισχυρίζονται ότι είναι Μακεδόνες, απόγονοι του, αν οι εξετάσεις δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο.

Να θυμίσουμε τι είχαμε προτείνει οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ που θα βοηθούσε στην πρόληψη της έξαρσης του εθνικισμού και εξωπραγματικών αντιλήψεων:

http://prasinoi.gr/fyrom-greece3/

Φωτογραφία του Νικος Χρυσόγελος.

Εντάξει γελάμε με τις γραφικότητες αλλά το πιο σημαντικό δεν είναι οι γραφικότητες που όλοι φωτογράφησαν ή βρήκαν στα σόσιαλ μίντια. H συζήτηση επικεντρώνεται ως συνήθως στα δευτερεύοντα, αν ήταν 80.000 ή 90.000 ή 250.000 συγκεντρωθέντες. κι όχι στα πρωτεύοντα:
- Τι περιμένουν οι διαμαρτυρόμενοι, να μην υπάρξει κανένας συμβιβασμός; Άρα δέχονται να συνεχίσουν όπως είναι σήμερα τα πράγματα και σχεδόν όλοι να μιλάνε για "Μακεδονία", όταν αναφέρονται στη γειτονική χώρα;
- Υβριστικά συνθήματα ενάντια στους πολιτικούς με ουσιαστικά πρόσκληση στις ένοπλες δυνάμεις και σε παραστρατιωτικούς να αναλάβουν δράση. Παρά την παρουσία βουλευτών, πολιτευτών και εκπροσώπων της αυτοδιοίκησης, στην πραγματικότητα δεν υπήρξε αντίδραση. Δεν μάθαμε από το το πώς εκκολάφτηκε το "αυγό του φιδιού" στην πάνω πλευρά της πλατείας (που ελάχιστους είχε ενοχλήσει τότε) στο Σύνταγμα.
- Η Ν.Δ και ο Κ. Μητσοτάκης έκαναν μια επιλογή- στην πραγματικότητα εγκληματική - να συνυπάρχουν και να νομιμοποιήσουν έτσι συμμετέχοντας σε ένα πλαίσιο που έθεσαν οι πιο ακραίες δυνάμεις - Χρυσή Αυγή, διάφοροι πατριδοκάπηλοι, ακραίοι εκκλησιαστικοί κύκλοι, φιλόδοξοι νέοι πολιτικάντηδες που ζήλεψαν τη δόξα της ... Χρυσής Αυγής και των ΑΝΕΛ. Έτσι όμως νομιμοποίησε όλους αυτούς τους τυχοδιωκτισμούς που θα τους βρούμε αλλά κυρίως θα τους βρει μπροστά του. Προσωπικά πιστεύω ότι άνοιξε τον πολιτικό λάκκο του ο Κ. Μητσοτάκης, με την συγκεκριμένη τοποθέτησή του αμέσως μετά το συλλαλητήριο και αυτό θα φανεί σε επόμενες δημοσκοπήσεις και όχι μόνο. 
- Οι ίδιοι δημοσιογράφοι και ΜΜΕ (που ανέδειξαν τον Μιχαλολιάκο, τον Λεβέντη, τον Κασιδιάρη, τον Λαγό σε ...παράγοντες) μετατρέπουν την πολιτική φιλοδοξία συγκεκριμένων ατόμων που πρωτοστατούν στην υστερία διαχρονικά σε περίπου αυταπόδεικτη ανάγκη - προβάλλοντας την επιθυμία τους σε εθνικό δίκτυο, χωρίς καν να τους θέτουν σημαντικά πολιτικά ερωτήματα, ως όφειλαν ως δημοσιογράφοι
- Δεν είναι πολιτική τοποθέτηση ότι "ακούμε τις ευαισθησίες των πολιτών". Προφανώς και όλοι οι πολίτες έχουν κάποιοι είδους ευαισθησίες για κάποιο θέμα. Τα πολιτικά κόμματα οφείλουν όχι μόνο να ακούν αλλά κυρίως να τοποθετούνται στα κρίσιμα ζητήματα, κι όχι να σέρνονται πίσω από επιλογές τυχοδιωκτισμού ή αδιεξόδων. Πρέπει να επιλέγουν τις πολιτικές τους, προφανώς γνωρίζοντας το ευρύτερο πεδίο. Αλλά δεν μπορεί να ακολουθούν τυφλά το ρεύμα, γιατί τότε αυτο-καταργούνται ως φορείς διαμόρφωσης συνεκτικών πολιτικών σχεδίων. 
- Θα πρέπει όλα τα πολιτικά κόμματα να τοποθετηθούν ξεκάθαρα και να μην κρύβονται πίσω από τους άλλους ή τα λάθη των άλλων. Ακόμα και αν η κυβέρνηση χειρίστηκε (και) αυτό το θέμα με πρόχειρο τρόπο, φανερώνοντας την έλλειψη προετοιμασίας ακόμα και στο επίπεδο της διασφάλισης της κυβερνητικής συνοχής. 
- Ο τυχοδιωκτισμός Καμμένου είναι μεν γνωστός αλλά δεν αποτελεί δικαιολογία για την έλλειψη προετοιμασίας στο κυβερνητικό επίπεδο. Ναι, στις προγραμματικές της κυβέρνησης συνεργασίας είχε συμφωνηθεί - και από τον Καμμένο - η αναζήτηση σύνθετης ονομασίας, ναι ο Καμμένος είχε ως βουλευτής της Ν.Δ, δεχθεί την αλλαγή της "εθνικής" θέσης το 2008 από το "καμία αναφορά της λέξης Μακεδονία στον τίτλο της γειτονικής χώρας" στην πιο ρεαλιστική "σύνθετη ονομασία". Ε, και, Καμμένος είναι αυτός, έτσι παίζουν σε κυβερνητικό επίπεδο σε τόσο σοβαρά θέματα; 
- Πώς είναι δυνατόν να γίνεται πολιτικό θέμα το πόσα λεπτά έδειξαν τα κανάλια ή έστω η ΕΡΤ την συγκέντρωση κι γιατί δεν είχε ζωντανή σύνδεση; Εδώ τόσα και τόσα θέματα δεν "παίζουν" στην τηλεόραση. Αλλά αποτελεί κατάντια να κάνει θέμα η αξιωματική αντιπολίτευση ένα τέτοιο ζήτημα. Θα έπρεπε να είχε πάρει το μάθημά της και να μην σέρνεται πίσω από τέτοιου είδους λαϊκισμούς.

Τελικά δυστυχώς και το πολιτικό σύστημα και ένα μέρος της κοινωνίας παρασύρονται από τον ανορθολογισμό, χωρίς να συζητάνε γιατί όλα τα λεγόμενα "εθνικά" μας θέματα είναι ανοικτά και δεν επιλύονται δεκαετίες τώρα. ΄Όχι μόνο δεν επιλύονται αλλά πάνε από το κακό στο χειρότερο (κυπριακό, σχέσεις με Τουρκία, με ΠΓΔΜ, με Αλβανία κα.

Αυτοί που άνοιξαν το θέμα στα Ίμια (απόστρατοι με τον ανόητο σχεδιασμό τους, για όσους γνωρίζουν), όσοι χειροκρότησαν το πραξικόπημα στην Κύπρο που άνοιξε την πόρτα στην τραγωδία και στην τουρκική εισβολή, όσοι διαδήλωναν να μην υπάρξει οποιοσδήποτε έντιμος συμβιβασμός το 1992, όσοι ελπίζουν πάντα ότι μην κάνοντας ΔΙΚΑΙΟΥΣ συμβιβασμούς θα υπάρχει στο ...μέλλον μια καλύτερη προοπτική, δεν απολογούνται ποτέ για τις καταστροφές που πετυχαίνουν όλοι αυτοί, οι "πατριώτες". Αντιθέτως, πείθουν και τους σοβαρούς, υποτίθεται, πολιτικούς ότι έτσι πρέπει να κάνουν για να μην επιλύεται κανένα πρόβλημά μας.

Εμείς εδώ συζητάμε για τον Μ. Αλέξανδρο, ενώ Γαλλία και Γερμανία μετά από 2 παγκόσμιους πολέμους αποφάσισαν ότι πρέπει να τελειώνουν με αυτό και αντί να σκοτώνονται μεταξύ τους θα πρέπει να συνεργαστούν. Η Αλσατία ήταν πάντα μήλο της έριδος στα σύνορα Γαλλίας - Γερμανίας, άλλαξε πολλές φορές πλευρά, πότε ήταν γερμανική περιοχή, πότε γαλλική. Τώρα οι δήμοι από τις δύο πλευρές των συνόρων έχουν κοινές συνεδριάσεις των δημοτικών συμβουλίων, σχεδιάζουν μαζί τα δίκτυά τους, μπαινοβγαίνουν ο ένας στην περιοχή του άλλου, υπάρχουν άτομα που εργάζονται στο Στρασβούργο αλλά μένουν στην γερμανική πλευρά "των συνόρων". Πόσο ανόητα θα τους φαίνονται όλα αυτά που συμβαίνουν στη γειτονιά μας...

Αποτέλεσμα εικόνας για legislation

Είναι γεγονός ότι η σημερινή κυβέρνηση ως αντιπολίτευση είχε ταχθεί δυναμικά εναντίον κάθε αλλαγής κι εξορθολογισμού, ακόμα και εναντίον αλλαγών που θα βελτίωναν την ποιότητα υπηρεσιών των ΔΕΚΟ προς τους πολίτες. Σήμερα έχει μετακινηθεί στο άλλο άκρο, ιδιωτικοποιεί τα πάντα και μάλιστα χωρίς ένα σαφές πλαίσιο που θα διασφαλίζει ποιοτικές υπηρεσίες, κοινωνική ευαισθησία και οικολογικές αποδόσεις. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η πώληση του σιδηροδρόμου έναντι ευτελούς ποσού, χωρίς καν κάποιες δεσμεύσεις που να στοχεύουν στην διατήρηση γραμμών που πιθανόν δεν είναι σήμερα επικερδείς ή πολιτική προσφορών ώστε να έχουν πρόσβαση σε χψαμηλότερες τιμές διάφορες ειδικές ομάδες όπως οι άνεργοι, οι φοιτητές κα. Εκεί που όμως η κωλοτούμπα είναι απίστευτη είναι στο θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού. Οι εταιρίες ύδρευσης κι αποχέτευσης ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ μεταβιβάζονται στο Υπερταμείο - που υποτίθεται έχει ως ρόλο την εξυγίανση, αλλά στην πράξη την ιδιωτικοποίηση - ενώ  τα οικονομικά τους είναι σε καλή κατάσταση και δεν έχουν οικονομικά προβλήματα όπως πχ έχει η ΔΕΗ.  

Οι κυβερνητικοί υποτίθεται ότι συμμετείχαν ενεργά στα κινήματα εναντίον της ιδιωτικοποίησης του νερού. Μάλιστα θυμάμαι τις εκδηλώσεις και τις δσμεύσεις του Τσίπρα στις εκδηλώσεις για το νερό, τον αιγιαλό κα. Σήμερα προωθούν ρυθμίσεις χειρότερες από αυτές της εποχής Σουφλιά και των "μνημονιακών" κυβερνήσεων, και το χειρότερο άλλα λένε κι άλλα κάνουν, έχοντας οδηγήσει μεγάλο τμήμα της κοινωνίας στην παθητικότητα και την συλλογική κατάθλιψη.

Πάντως χαίρομαι που τόσο ως ενεργός πολίτης και στέλεχος περιβαλλοντικών οργανώσεων για ένα μεγάλο διάστημα (1980-2011) όσο και ως Πράσινος ευρωβουλευτής (2012-2014) όσο και στην μετά την θητεία "πολιτική ζωή" μου παραμένω σταθερός σε αξίες και θέσεις. Μερικοί (αριστεροί ή και "οικολόγοι") έχουν κάνει τόσες κωλοτούμπες που κανονικά θα έπρεπε να έχουν χάσει τον ...μπούσουλα, να μην ξέρουν που βρίσκονται! 

Οι θέσεις των ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ για το πολυνομοσχέδιο και την μεταβίβαση των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ θεωρούμε ότι ο τρόπος που προωθεί και αυτή η κυβέρνηση τις ρυθμίσεις για πολύ σοβαρά ζητήματα – δηλαδή με πολυνομοσχέδια που περιλαμβάνουν τα πάντα, από επιδόματα μέχρι την μεταβίβαση των ΔΕΚΟ στο Υπερταμείο και την αύξηση των αδειών καζίνο, με απουσία οποιασδήποτε δημόσιας προετοιμασίας και δημιουργικού κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου, με υιοθέτηση εξευτελιστικών κοινοβουλευτικών διαδικασιών υπερ-επείγουσας διαδικασίας που δεν αφήνουν περιθώριο στους βουλευτές ούτε καν να ξεφυλλίσουν τα νομοσχέδια, υποβαθμίζει την δημοκρατία, απαξιώνει το ρόλο της πολιτικής και δεν προωθεί τις ουσιαστικές αλλαγές που πράγματι χρειάζεται η χώρα, η κοινωνία και η οικονομία.

Είμαστε σαφώς υπέρ της ανάγκης να βελτιωθεί η κοινωνική, περιβαλλοντική και οικονομική επίδοση των ΔΕΚΟ. Αυτό βέβαια δεν έχει σχέση με τις επιλογές της κυβέρνησης – που τις καλύπτει πίσω από μνημονιακές δεσμεύσεις τις οποίες σε μεγάλο βαθμό η ίδια έχει προετοιμάσει και εισηγηθεί – όπως για παράδειγμα να μεταβιβάσει απευθείας στο Υπερταμείο τις 14 ΔΕΚΟ. Εκεί που ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ δεν ήθελαν την παραμικρή αλλαγή, τώρα επέλεξαν και προωθούν την μεταβίβαση των ΔΕΚΟ – μεταξύ άλλων της ΕΥΔΑΠ, της ΕΥΑΘ, των ΕΛΤΑ και της ΔΕΗ - σε ένα Ταμείο που έχει ως μοναδικό στόχο την ιδιωτικοποίηση, χωρίς μάλιστα να διασφαλίζει στοιχειώδη κοινωνικό έλεγχο.  Στο Υπερταμείο περνάνε:

  • ΔΕΗ, το 34% της ΔΕΗ (το 17% παραμένει στο ΤΑΙΠΕΔ και οδεύει προς πώληση).
  • ΕΥΔΑΠ, το 50,3%
  • ΕΥΑΘ, Το 51%
  • Τα ΕΛΤΑ
  • Οι αστικές συγκοινωνίες: ΟΑΣΑ και οι θυγατρικές ΣΤΑΣΥ και ΟΣΥ
  • Το 25% του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών
  • Ο Οργανισμός Κεντρικών Αγορών και Αλιείας
  • Η Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης
  • Η ΔΕΘ-HELEXPO
  • Οι Ελληνικές Αλυκές κα

Οφείλαμε ως κοινωνία αλλά και οι εργαζόμενοι σε αυτές να συζητήσουμε τι θα έπρεπε να αλλάξει στην διοίκηση και στις ΔΕΚΟ ώστε αυτές να λειτουργούν με σύγχρονο κι αποτελεσματικό τρόπο, να έχουν θετικό οικολογικό και κοινωνικό αποτέλεσμα και να εξυπηρετούν πράγματι τον πολίτη. Ανάμεσα στον κομματικό έλεγχο, τον κρατισμό αφενός και αφετέρου στην ιδιωτικοποίηση (και μάλιστα χωρίς κανόνες και με απαξιωμένη την οικονομική αξία τους) υπήρχε - κι ακόμα υπάρχει - μια εναλλακτική προοπτική που εμείς ως ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ προτείνουμε να απαιτήσουμε και να διαμορφώσουμε, μέσα από έναν ουσιαστικό και δομημένο διάλογο – όπως θα έπρεπε να γίνεται σε μια ευρωπαϊκή χώρα:

- για έναν σύγχρονο ρόλο των ΔΕΚΟ στην σημερινή εποχή,

- την απεξάρτησή τους από τον ασφυκτικό κομματικό και κρατικό έλεγχο,

- την διοίκηση τους με ένα σύγχρονο συνεργατικό μοντέλο, σε συνδυασμό με ουσιαστικό κοινωνικό έλεγχο,

- την συμμετοχή στην αξιολόγηση της απόδοσής τους εκπροσώπων των κοινωνικών ομάδων που θα πρέπει να έχουν λόγο,

- την μεταστροφή τους σε ένα σύγχρονο, πράσινο μοντέλο επιχειρήσεων που μειώνουν το οικολογικό και κλιματικό τους αποτύπωμα, αναλαμβάνοντας νέους ρόλους στην κατεύθυνση της κυκλικής/πράσινης οικονομίας και της κοινωνικής καινοτομίας.

Να επισημάνουμε, πάντως, ότι την πρακτική της απαξίωσης δημόσιων αγαθών και χώρων και κατόπιν της παραχώρησης σε ιδιώτες χωρίς όρους και δεσμεύσεις ακολουθούν χρόνια τώρα και πολλοί δημοτικοί «άρχοντες».

Ιδιωτικοποίηση του νερού, το μεγάλο έγκλημα

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε απόλυτα αντίθετοι με την ιδιωτικοποίηση της ΕΥΔΑΠ, της ΕΥΑΘ και των δημοτικών επιχειρήσεων νερού. Η θέση μας σχετικά με το θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού συνοψίζεται στα παρακάτω δύο βασικά σημεία:

  • Το νερό είναι αναπαλλοτρίωτο δημόσιο αγαθό, απαραίτητο για τη ζωή και δεν πρέπει να είναι πηγή κέρδους, ενώ η πρόσβαση στο νερό αποτελεί θεμελιώδες και πανανθρώπινο δικαίωμα.
  • Η βιώσιμη διαχείριση του νερού συνιστά αναγκαιότητα για το περιβάλλον και την υγεία, ενώ διαδραματίζει σημαντικό και ρυθμιστικό ρόλο στον κύκλο του κλίματος.

Οι εταιρίες νερού, ιδιαίτερα η ΕΥΔΑΠ και η ΕΥΑΘ, δεν είναι προβληματικές ή ελλειμματικές εταιρίες, αντιθέτως είναι επιχειρήσεις με υψηλές αποδόσεις, μεγάλη προστιθέμενη αξία και λειτουργούν με ορθολογικό τρόπο. Είναι πολύ σημαντικές για την κοινωνία και το περιβάλλον. Θα μπορούσαν να βελτιωθούν οι επιδόσεις τους, αλλά πουθενά η ιδιωτικοποίηση του νερού δεν συνέβαλε στην βελτίωση της ποιότητας υπηρεσιών προς τους πολίτες και σε μεγαλύτερη προστασία του περιβάλλοντος. Αντιθέτως, όπου υπήρξε ιδιωτικοποίηση του νερού υπήρξαν μεγάλα κοινωνικά προβλήματα.

Δεν είναι τυχαίο που Δήμοι, όπως του Παρισιού, ανέκτησαν τον έλεγχο των υπηρεσιών νερού που είχαν ιδιωτικοποιηθεί, ενώ σε πολλές χώρες και πόλεις έχουν γίνει δημοψηφίσματα για να ερωτηθούν οι πολίτες αν συμφωνούν με την ιδιωτικοποίηση του νερού. Σε όλα τα σχετικά δημοψηφίσματα οι πολίτες ήταν αρνητικοί στην ιδιωτικοποίηση. Εξάλλου, μια μεγάλη κινητοποίηση των πολιτών μέσα από την πολύ γνωστή Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών για το Δικαίωμα στο Νερό Right4water συγκέντρωσε 1.884.790 υπογραφές ευρωπαίων πολιτών (από τις οποίες 36.144 από τη χώρα μας). Εξάλλου παρόμοιο ήταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που οργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη, σχετικά με την ιδιωτικοποίηση του νερού, ενώ σαφώς αντίθετοι με την ιδιωτικοποίηση είναι πολλοί κοινωνικοί φορείς και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Θυμίζουμε ότι ως συνέπεια της καμπάνιας της ευρωπαϊκής Πρωτοβουλίας Πολιτών για το Δικαίωμα στο Νερό, η Κομισιόν υποχρεώθηκε να δεσμευτεί κι επισήμως ότι εξαιρεί το νερό από τις ιδιωτικοποιήσεις. H Κομισιόν, εξάλλου, πρέπει να είναι ουδέτερη σχετικά με το ζήτημα της δημόσιας ή ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της διαχείρισης των συλλογικών υπηρεσιών ύδατος (άρθρο 345 Συνθήκη Λειτουργίας της ΕΕ και αρ. 17 1 της Οδηγίας 2006/123/ΕΚ σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά). Επομένως, αν η Κομισιόν πίεζε την ελληνική κυβέρνηση για ιδιωτικοποίηση του νερού, η κυβέρνηση θα μπορούσε να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Όμως, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, και η σημερινή προσπαθεί να κρύψει επιλογές της πίσω από «μνημονιακές» υποχρεώσεις. Διαφωτιστική γι’ αυτό είναι η απάντηση του τότε επιτρόπου Rehn σε σχετική ερώτηση του τότε ευρωβουλευτή των Πράσινων Ν. Χρυσόγελου. O επίτροπος Rehn είχε αδειάσει την (τότε) Κυβέρνηση για την προωθούμενη από τότε ιδιωτικοποίηση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, αρνούμενος ότι η ιδιωτικοποίηση των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ είναι μνημονιακή υποχρέωση“Τα περιουσιακά στοιχεία που περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα ιδιωτικοποίησης για τις χώρες του προγράμματος είναι το αποτέλεσμα των αποφάσεων των εθνικών αρχών και μόνο”, είχε τονίσει ο (τότε) Επίτροπος Rehn “Οι συζητήσεις στο πλαίσιο του προγράμματος προσαρμογής επικεντρώνονται στις γενικές ανάγκες χρηματοδότησης του προγράμματος, περιλαμβανομένων των εσόδων ιδιωτικοποίησης από την πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχείων σε επενδυτές, αλλά η κατάρτιση του προγράμματος ιδιωτικοποίησης και η επιλογή των περιουσιακών στοιχείων αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των οικείων κρατών μελών”. Κάτι που δεν βλέπουμε γιατί να μην ισχύει και σήμερα…. 

Επίσης, και ο τότε Επίτροπος αρμόδιος για θέματα εσωτερικής αγοράς Μισέλ Μπαρνιέ είχε δηλώσει ότι η  ιδιωτικοποίηση του πόσιμου νερού «δεν ήταν ποτέ στις προθέσεις (της Ε.Ε.), δεν υπήρξε ποτέ πραγματικότητα». 

Ναι σε ένα συνεργατικό μοντέλο διαχείρισης του νερού

Την μόνη αλλαγή που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να διασφαλίσει η κυβέρνηση για τις εταιρίες νερού θα ήταν προς την κατεύθυνση ενός εναλλακτικού δημοκρατικού συνεργατικού μοντέλου διαχείρισης των υπηρεσιών νερού και ενίσχυσης των πρωτοβουλιών αυτοδιαχείρισής τους, στο πλαίσιο μιας στρατηγικής που θα διασφαλίζει ότι το νερό αντιμετωπίζεται ως δημόσιο / κοινωνικό αγαθό και  περιβαλλοντικός / φυσικός πόρος.

Θυμίζουμε ότι, όπως ξεκάθαρα επισημαίνεται στην απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (Ολομ. 1906/2014, σκέψη 22η), η οποία δεσμεύει κάθε ελληνική κυβέρνηση, «το νερό καθίσταται σπανιότερο συν τω χρόνω και η ύδρευση αποτελεί υπηρεσία κοινής ωφέλειας που είναι απολύτως αναγκαία για την υγιεινή διαβίωση των πολιτών και δεν μπορεί να αποσπαστεί από τον πυρήνα της κρατικής εξουσίας».

Εξάλλου, η Οδηγία 60/2000 είναι αυτή που εισήγαγε την προσέγγιση της ολοκληρωμένης διαχείρισης των υδάτων με συμμετοχικό και δημοκρατικό τρόπο ώστε να καλύπτονται μέσα από ολοκληρωμένα σχέδια τόσο οι ανάγκες των ανθρώπινων κοινωνιών όσο και των οικοσυστημάτων, ενώ σε ορισμένες χώρες, όπως πχ στη Γαλλία, λειτουργούν «κοινοβούλια του νερού» σε επίπεδο υδρολογικής λεκάνης.

Η κυβέρνηση και οι κυβερνητικοί βουλευτές έχουν βρωμίσει και το νερό

Αντί για μια παρόμοια στρατηγική, η κυβέρνηση προωθεί ύπουλα την ιδιωτικοποίηση των εταιριών νερού κομμάτι – κομμάτι ώστε να περνάει απαρατήρητη. Μάλιστα ενώ μεγάλοι δήμοι όπως το Παρίσι ανακτούν τον έλεγχο του νερού που είχε περάσει σε ιδιωτικές εταιρίες, στην Ελλάδα η κυβέρνηση ανοίγει τον δρόμο στον έλεγχο των εταιριών νερού από μεγάλες (γαλλικές) πολυεθνικές επιχειρήσεις όπως η Suez ή Veolia. Το 2008 στη Γαλλία ο Δήμος του Παρισιού αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σύμβαση με τις εταιρείες Veolia και Suez που κατείχαν το δίκτυο από το 1985 και  να αναλάβει ο ίδιος το σύστημα ύδρευσης. Το 2010 ιδρύθηκε η δημοτική εταιρεία Eau de Paris και ο Δήμος κατάφερε να εξοικονομήσει 35 εκατ. ευρώ τον χρόνο προχωρώντας παράλληλα σε μείωση των τιμολογίων κατά 8%.

Με βάση τον ισχύοντα νόμο, οι «δανειστές» έχουν την απόλυτη πλειοψηφία στο εποπτικό συμβούλιο του Υπερταμείου με 3 μέλη, ενώ πρόεδρός τους είναι ένας Γάλλος, ο Ζακ Λε Παπ. Ένα σοβαρό πολιτικό σύστημα θα είχε διαμορφώσει ένα σχέδιο Νέας Πράσινης Κοινωνικής Συμφωνίας που θα προωθούσε τις αλλαγές που χρειάζεται η κοινωνία, και δεν θα πουλούσε φύκια για μεταξωτές κορδέλες για έξοδο από μνημόνια και έξοδο στις αγορές, όταν έχει υποθηκεύσει την δημόσια περιουσία για δεκαετίες χωρίς μάλιστα άλλα κριτήρια εκτός από τα οικονομικά/δημοσιονομικά. Δεν πρόκειται για συνεργασίες και συνέργιες στη βάση της απαραίτητης ανταλλαγής εμπειριών και καλών πρακτικών σε ένα σαφές πλαίσιο οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής αποδοτικότητας, αλλά για μια πλήρη ομολογία ανικανότητας και πολιτικού τυχοδιωκτισμού.