Των Νίκου Χρυσόγελου κι Όλγας Θεοδωρικάκου,

Συμπροέδρων των ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Αλέξανδρου Καταγή, Αλέξανδρου Λασκαράτου, Ελεάνας Ζιάκου,

μελών του προεδρείου των ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

(το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Ηπειρωτικός Αγώνας" στις 24/4/2018)

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε σαφώς αντίθετοι με την προωθούμενη εξόρυξη πετρελαίου στην Ήπειρο, για 3 λόγους που έχουν να κάνουν με:

- με τους τεράστιους κινδύνους για την περιοχή, περιβαλλοντικούς (ρύπανση του εδάφους, των υπόγειων κι επιφανειακών νερών και της ατμόσφαιρας) και οικονομικούς (ανατροπή των ευκαιριών για καινοτόμες πράσινες οικονομικές δραστηριότητες, ανταγωνισμός και εξαφάνιση υπαρκτών θέσεων εργασίας), που επιφυλάσσει μια τέτοια επιλογή, μετατρέποντας την Ήπειρο σε μια νέα «Ελευσίνα» όπως αυτή υποβαθμίστηκε στα χρόνια 1970-2000. Αν και κάποιοι ονειρεύονται ότι η περιοχή θα μετατραπεί σε «Σαουδική Αραβία», το πιο πιθανόν είναι να της απομείνουν μείνουν μόνο το ερείπια του «τέλους της εποχής του πετρελαίου»,

- την αλλαγή ακόμα και στο τοπίο και στο χώρο (εξέδρες εξόρυξης, δεξαμενές αποθήκευσης, δρόμοι, αγωγοί εκατοντάδων χιλιομέτρων) που θα προκαλέσει η σύνδεση της Ηπείρου με το πετρέλαιο, υποβαθμίζοντας τον φυσικό και πολιτισμικό πλούτο της. Είναι χαρακτηριστικό ότι η άδεια ερευνών αφορά σχεδόν τη μισή  Ήπειρο (από συνολική έκταση 9203 km2),

- την ευκολία με την οποία η ελληνική κυβέρνηση ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για να μπούμε ως χώρα πιο βαθιά στην βρώμικη ενέργεια (ακόμα και αν λέγεται «μαύρος χρυσός»), σε μια εποχή που θα έπρεπε να στρέψουμε όλες τις προσπάθειες και τις δυνάμεις μας στην πράσινη ενέργεια, την εξοικονόμηση ενέργειας, την οικονομία μετά το πετρέλαιο και το κάρβουνο, την προστασία του κλίματος και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ θέλουμε ένα πιο βιώσιμο μέλλον για την Ήπειρο, και για αυτόν ακριβώς το λόγο είμαστε απολύτως ενάντιοι στην εξόρυξη πετρελαίου στην όμορφη αυτή περιοχή. Η Ήπειρος έχει ένα από τα πιο ωραία φυσικά και πολιτισμικά περιβάλλοντα. Αν η κεντρική, η περιφερειακή και οι τοπικές εξουσίες αντιλαμβάνονταν ότι σήμερα οι περιοχές που διατηρούν τον φυσικό και πολιτισμικό τους πλούτο έχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα, θα είχαν προωθήσει μέσα από διάλογο ένα καινοτόμο σχέδιο οικολογικής και κοινωνικής ανάπτυξης για την περιοχή, που θα βασίζονταν στην διαχείριση και προστασία του πραγματικού πλούτου της περιοχής. Παραδείγματα, εξάλλου, έχουμε πολλά, από παρόμοιες περιοχές στην Ευρώπη κι όχι μόνο, που συνδυάζουν προστασία του περιβάλλοντος και βιώσιμες μορφές οικονομίας συμβατές με το ιδιαίτερο φυσικό και πολιτισμικό περιβάλλον.

Αντί για τον "Πράσινο θησαυρό", δηλαδή την διατήρηση και διαχείριση του φυσικού και πολιτιστικού πλούτου της Ηπείρου (με τις 27 περιοχές Natura 2000 αλλά και τις πολύ περισσότερες αξιοθαύμαστες περιοχές και «μνημεία» πολιτισμού ή περιβάλλοντος), επιβάλλεται με το προωθούμενο σχέδιο εξορύξεων ένα μοντέλο που μπορεί να μετατρέψει την περιοχή σε έρημο. Αντί για το δρόμο της οικολογικής και κοινωνικής βιωσιμότητας, οι πονηροί πολιτικάντηδες ανοίγουν στα κρυφά και με παραπλανητικό τρόπο τον δρόμο για εξορύξεις πετρελαίου, χωρίς να ενημερώνουν σοβαρά τις τοπικές κοινωνίες, με λήψη αποφάσεων από δημοτικά συμβούλια στα μουλωχτά, ενώ ψηφίζουν παραχωρήσεις που θα δεσμεύσουν περιοχές για πολλές δεκαετίες.

Για να βγούμε από την κρίση σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο πρέπει να στραφούμε προς τα συγκριτικά πλεονεκτήματα μας που είναι η διαχείριση και προστασία του φυσικού και πολιτισμικού πλούτους μας, η κοινωνική και πράσινη καινοτομία, ο συνδυασμός της σοφίας του παρελθόντος με την επιστημονική γνώση του σήμερα. Δεν είναι σοφό  να επιστρέψουμε σε ένα παρελθόν που κατέστρεψε περιοχές (Ελευσίνα, Ασπρόπυργος, Αλιβέρι κα), που για να αποκατασταθούν σήμερα απαιτούνται μεγάλη προσπάθεια που δεν καταβάλλεται και οικονομικοί πόροι που δεν είναι διαθέσιμοι έτσι κι αλλιώς.

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ είμαστε πολιτική δύναμη που έχει ξεκάθαρες και συνεκτικές θέσεις για την ενέργεια, την κοινωνική συνοχή, την οικονομία και το περιβάλλον. Δεν λέμε άλλα εδώ κι άλλα εκεί, δεν λέμε άλλα τώρα και άλλα αύριο. Και κυρίως δεν είμαστε Μαυρογιαλούρηδες, να πηγαίνουμε στο Παρίσι και να μιλάμε για την προστασία του κλίματος, να πηγαίνουμε σε συνόδους των πετρελαϊκών επιχειρήσεων και να τις προσκαλούμε για επικερδείς επενδύσεις και μετά να στέλνουμε “μηνύματα” στους Ηπειρώτες ότι θα πλουτίσουν από το πετρέλαιο!!! H φαντασίωση στην εξουσία  ή πώς μια καταστροφική για την Ήπειρο πολιτική δεν έχει καν συνειδητοποιηθεί, ενώ τα σχέδια προχωράνε με γρήγορους ρυθμούς.

Δεν περιμένουμε από ένα αποτυχημένο πολιτικό σύστημα να κατανοεί σύνθετες πράσινες πολιτικές, που σε άλλες χώρες είναι πλέον mainstreaming. Όμως, αυτό που δεν ανεχόμαστε είναι όλες αυτές οι άστοχες πολιτικές να έχουν και την «βούλα» της συμμετοχής ενός υποτιθέμενου «οικολογικού» κόμματος στην κυβέρνηση. Δεν έχει λογική να συμμετέχει, υποτίθεται, "οικολογικό κόμμα" (Οικολόγοι Πράσινοι) στην κυβέρνηση και αυτή να έχει το χειρότερο σχέδιο για το ενεργειακό μέλλον της χώρας που δεσμεύει για δεκαετίας με τον λιγνίτη, τις εξορύξεις υδρογονανθράκων, την διατήρηση απαρχαιωμένων υποδομών και δικτύων για πολύ μετά το 2050. Βέβαια, αυτό γίνεται κατανοητό από το γεγονός, όπως έχουν εξηγήσει τα πάνω από 300 μέλη που έχουν αποχωρήσει (μεταξύ άλλων και ο Νίκος Χρυσόγελος) από το 2014 μέχρι σήμερα: στην πραγματικότητα έχει μετατραπεί σε ένα μηχανισμό «τακτοποίησης» μελών σε δημόσιες θέσεις, ΔΣ και κρατικές δομές, δεν είναι ένα πράσινο κόμμα που παράγει πολιτική κι επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις, επιλέγοντας να συμμετέχει και στην κυβέρνηση.

Ακόμα και όταν οι ΟΠ εκφράζουν με ένα δελτίο τύπου την "άποψη" τους ότι είναι εναντίον των εξορύξεων, υποτιμούν την νοημοσύνη μας. ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ και είναι συνυπεύθυνοι για τις αποφάσεις που λαμβάνονται - όχι μόνο από την Βουλή αλλά και από το ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ.  Αν διαφωνούν πραγματικά με μια τέτοια καθοριστική στρατηγική θέτουν ξεκάθαρα ότι αποτελεί “κόκκινη γραμμή” για την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση ή παραιτούνται. Αυτή η κοροϊδία δεν μπορεί να συνεχίζεται. Και οι Ευρωπαίοι Πράσινοι δεν μπορούν να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις, όπως αυτή που κάνουν οι ΟΠ στην Ήπειρο, μόνο και μόνο για να δείξουν προς την κοινωνία ότι έχουν ακόμα την σφραγίδα του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος. Οι ΟΠ «παίζουν» με την καινοφανή θέση ότι "εντάξει, μπορεί να έχουμε ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους αλλά θα βρεθούμε ξαφνικά όλοι μαζί στις ευρωεκλογές υπό την σκέπη των Οικολόγων Πράσινων", αν και μέχρι τότε αλλά και στις εθνικές εκλογές οι ΟΠ θα είναι ένα από τα αποκούμπια μιας αντίθετης προς τις πράσινες πολιτικές κυβέρνησης!

Αν ήταν έτσι θα ήμασταν ήδη σε κυβερνητικές και κρατικές θέσεις, δεν χρειάζεται να πάμε πλαγίως, μέσω σφραγίδων. Αν έχει μια σημασία σήμερα η πράσινη πολιτική, είναι να μπορεί να αυτό-προσδιορίζεται και να προωθεί, σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, πράσινες μεταρρυθμίσεις και ανατροπές, ώστε να βλέπουν οι πολίτες ότι υπάρχει εναλλακτική λύση, ότι υπάρχει πράσινη λύση για να βγούμε πραγματικά από την βαθιά πολιτική, κοινωνική-αξιακή, κλιματική, παραγωγική και ενεργειακή κρίση. Γι’ αυτό οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ (www.prasinoi.gr) είμαστε ανοικτοί και συμμετέχουμε στην υπό εξέλιξη πρωτοβουλία για ανασυγκρότηση ενός αυτόνομου κι αυτό-προσδιοριζόμενου πράσινου πολιτικού και κινηματικού χώρου, που θα συμμετάσχει αυτόνομα και στις εθνικές και στις ευρωπαϊκές εκλογές, αλλά που κυρίως θέτει σε προτεραιότητα το δημόσιο συμφέρον και την οικολογική-κοινωνική βιωσιμότητα, όχι το προσωπικό βόλεμα.

Χρειάζεται μια αυτόνομη, ισχυρή παρουσία του πράσινου χώρου στην πολιτική; Κάποιοι θα πουν δεν χρειάζεται, άλλα κόμματα μπορούν να καλύψουν τα θέματα περιβάλλοντος. Όμως, δεν πρόκειται μόνο για τα περιβαλλοντικά θέματα, αφού ένα πράσινο κόμμα δεν είναι μια περιβαλλοντική οργάνωση, ενώ και οι σημαντικές περιβαλλοντικές οργανώσεις εκφράζουν, πλέον, πιο ολοκληρωμένες και πιο πολιτικές (επί της ουσίας) απόψεις που συνδυάζουν τα θέματα προστασίας περιβάλλοντος με το παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο, την οικονομία και την απασχόληση.

Όμως, η απουσία ενός αυτόνομου και ισχυρού στη κοινωνία και στο κοινοβούλιο πράσινου κόμματος έχει συνέπειες στις πολιτικές επιλογές που γίνονται στην οικονομία, στο παραγωγικό κι ενεργειακό μοντέλο, στο κοινωνικό μοντέλο, στην απασχόληση, στην δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας, στις αξίες της, στην καθημερινή ζωή. ΟΧΙ ΜΟΝΟ στις επιλογές για το περιβάλλον. Από το 2008 λέγαμε "ΠΡΑΣΙΝΗ ΛΥΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ. Παραμένει επίκαιρο, κι αποδεικνύεται πόσο σωστό ήταν, αν και δεν μπορέσαμε να πείσουμε την κοινωνία ότι αυτή ήταν η λύση απέναντι όχι μόνο στην κρίση αλλά και απέναντι στην ισοπεδωτική λιτότητα των προηγούμενων κυβερνήσεων και στο μείγμα πολιτικής (λιτότητα + εξοντωτική φορολογία) που ακολουθεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι τυχαίο που ως κοινωνία έχουμε μείνει πίσω ακόμα και σε έναν απλό εξορθολογισμό. Και οι πολιτικοί -  ως ειδική κάστα συμφερόντων, όχι ως η φωνή των πολιτών και εκπρόσωποι των συμφερόντων όλων των γενεών - αδυνατούν να επεξεργαστούν και να εκπροσωπήσουν σχέδια οικολογικής και κοινωνικής βιωσιμότητας για τη χώρα.

Όμως οι «άλλοι», είμαστε πολλοί και πολλές, ενεργοί/ες μέσα στην κοινωνία, όχι κατ΄ ανάγκη στα τηλεοπτικά παράθυρα.

 

Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.

Μια ευκαιρία να βρεθούμε βλέποντας δύο ντοκιμαντέρ από την ...προϊστορία του οικολογικού κινήματος στην Ελλάδα:
- «ΤΑΤΟΥΑΖ ….. ΜΕ ΒΕΛΟΝΕΣ» (25΄,1985)
- «ΑΚΡΩΤΗΡΙ» (30΄,1989)
να θυμηθούμε, να κουβεντιάσουμε τι άλλαξε προς το καλύτερο, τι παραμένει ίδιο, τι πήγε στραβά με τα οικολογικά προβλήματα αλλά και με το οικολογικό κίνημα στην Ελλάδα.
Σας προσκαλούμε στην προβολή τους, την Τετάρτη 21 Μαρτίου 2018, ώρα:19.30 στον χώρο βιβλίου και πολιτισμού ΕΝ ΠΛΩ, Xαριλάου Τρικούπη 6-10, Εμπορικό Κέντρο ATRIUM
Τα δυο ντοκιμαντέρ θα προλογίσουν οι:
- Πολυδεύκης Παπαδόπουλος
- Νίκος Χρυσόγελος
- Σπύρος Ψύχας
Τον περασμένο Νοέμβριο η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης, συμπεριέλαβε τα 2 αυτά ντοκιμαντέρ «Τατουάζ…με βελόνες» και «Ακρωτήρι», στις εκδηλώσεις της για τα 30 χρόνια δράσεων και πρωτοβουλιών …κι ανέσυρε-μπορούμε να πούμε – τις δύο αυτές ταινίες, από το παρελθόν.
 
Αποτέλεσμα εικόνας για cinema and ecology
«Τατουάζ ... με βελόνες»
Πρόκειται για ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ με θέμα την οικολογική κρίση διεθνώς, όπως εμφανίζεται στην Ελλάδα την δεκαετία του '80 καθώς επίσης και την οικολογική αντιπρόταση.
Μέλη των οικολογικών οργανώσεων μιλούν μπροστά στο φακό, δανείζουν τις φωνές τους...
Το ντοκιμαντέρ μεταφέρει τους πρώτους προβληματισμούς των Ελληνικών Οικολογικών Ομάδων, καταγράφοντας "με τη μηχανή στο χέρι" τις πρώτες εκδηλώσεις τους.
Το «Τατουάζ…. με βελόνες» προβλήθηκε στα Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1985) και Viterbo (στη Ρώμη) το 1986.
Ξαναδιαβάζουμε το μικρό έντυπο που μοιράσαμε στους θεατές της πρώτης προβολής της ταινίας, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Οκτώβριος 1985.
Σκηνοθεσία: Πάνος Ζενέλης
Σενάριο: Πολυδεύκης Παπαδόπουλος
Φωτογραφία: Γιώργος Μουζακίτης
Μουσική Επιμέλεια: Αλέξ. Μεταξάς
Μοντάζ: Μαρία Νταουνάκη
Ηχοληψία: Χρήστος Γαρταγάνης
Φροντιστήριο: Φυλλιώ Χατζηνάκου
Ερμηνεία: Νάνυ Ιωαννίδου, Πολυδέυκης Παπαδόπουλος, Νίκος Χρυσόγελος
 
Αποτέλεσμα εικόνας για cinema and ecology
«Ακρωτήρι»
Στην χαράδρα του Κουρουπητού κατέληγαν τα απορρίμματα της ευρύτερης περιοχής Χανίων για 35 χρόνια (από το 1966 έως το 2001). Η διάθεση των απορριμμάτων στη χαράδρα γινόταν με απλή ρίψη. Η αυτοανάφλεξή τους, η διασπορά σημαντικών αέριων εκπομπών ρύπων και οι δυσάρεστες οσμές κατέκλυσαν την ευρύτερη περιοχή.
Χαρακτήρισαν και στιγμάτισαν την χαράδρα του Κουρουπητού, σαν μια χαράδρα θανάτου. Το 1989 ένα νεανικό Κινηματογραφικό συνεργείο με σκηνοθέτη τον Πάνο Ζενέλη - με την παρότρυνση ιδιωτών και Κρητικών οικολογικών κινήσεων- δημιούργησε το Ντοκιμαντέρ «Ακρωτήρι»(30΄), το οποίο προβλήθηκε σε πολιτιστικούς χώρους στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Προηγήθηκαν οι επίμονες, πολύχρονες προσπάθειες των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, για το κλείσιμο του Κουρουπητού.
Ακολούθησαν οι καταδίκες της Ελλάδας (το 1992 και το 1997), για το θέμα του Κουρουπητού, από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
Η επιβολή του υπέρογκου προστίμου. Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, η σφράγιση της χωματερής Κουρουπητού και η δημιουργία χωματερής στα Χανιά. Οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας και διάθεσης των απορριμμάτων της περιοχής…..
Σκηνοθεσία: Πάνος Ζενέλης
Κείμενο :Σπύρος Ψύχας
Φωτογραφία: Ευγένιος Διονυσόπουλος
Ηχοληψία: Χρήστος Γαρταγάνης
Μοντάζ: Νίκος Μιχαήλ
Οι συντελεστές των ντοκιμαντέρ, ψηφιοποιώντας τα δύο Ντοκιμαντέρ, αναρωτήθηκαν: Πώς βλέπει ο σημερινός θεατής το «Τατουάζ» και το «Ακρωτήρι»; Κεντρίζουν το ενδιαφέρον του; Μπορούμε να αντλήσουμε μηνύματα και πληροφορίες ξετυλίγοντας το νήμα των δύο ταινιών;
Ελάτε να απαντήσουμε μαζί στα ερωτήματα αυτά
 
Λιγότερες πλαστικές σακούλες, καλύτερη ποιότητα ζωής
Η σχετική ευρωπαϊκή Οδηγία - είχα τη χαρά να την υποστηρίξω και εγώ όταν ήμουν ευρωβουλευτής στο Ευρωκοινοβούλιο μαζί με την δανέζα ευρωβουλευτή των Πρασίνων M. Auken που ήταν η εισηγήτρια της πρωτοβουλίας - προβλέπει είτε περιορισμό της χρήσης της με νομοθετική απαγόρευση είτε επιβολή τέλους σε κάθε σακούλα που χρησιμοποιείται.
Η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε το μισό βήμα, την επιβολή τέλους. Ας ελπίσουμε ότι με αυτόν τον τρόπο θα πετύχει να περιορίσει δραστικά τη χρήση της, και δεν θα λειτουργήσει απλώς εισπρακτικά το σύστημα: 3 λεπτά για τον Εθνικό Οργανισμό Ανακύκλωσης και 1 λεπτό για το κράτος (από το ΦΠΑ).
Υπήρχε βέβαια η εναλλακτική και πιο δραστική λύση, να μην δίνεται πλέον πλαστική σακούλα, ιδιαίτερα στα σούπερ μάρκετ.
Μα θα πει κάποιος και πώς θα μεταφέρουμε τα ψώνια μας; Εξάλλου που θα βάζουμε τα σκουπίδια μας;
Ας σκεφτούμε ότι υπήρχε ζωή και πριν τις πλαστικές σακούλες, ενώ θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από αυτές, Και μάλιστα, καλύτερα, χωρίς τόσα πλαστικά στη θάλασσα, στο περιβάλλον, στις φωλιές των πουλιών, στις κοιλιές των ψαριών και γενικότερα στην τροφική αλυσίδα.
Θυμάμαι όταν αποφάσισα να σταματήσω να χρησιμοποιώ πλαστικές σακούλες στα ψώνια μου - ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 70 - και πήγαινα στο σούπερ μάρκετ ή στο φούρνο με τις πάνινες τσάντες ή με το δίχτυ μου, με κοιτούσαν με συγκαταβατικό ύφος του στυλ "το καημένο το παιδί, έχει τρελαθεί". Απελπίζονταν που παρά την πίεση δεν ήθελα να χρησιμοποιήσω πλαστική σακούλα.
Τα χρόνια πέρασαν, τα μαλλιά άσπρισαν. Οι οικολογικές στάσεις ζωής έχουν υιοθετηθεί από πολύ περισσότερους/ες σήμερα. Ακόμα και σε τηλεοπτικά σήριαλ έχουν εισαχθεί κάποιες οικολογικές μπηχτές: κάπου κάπου πάνινη τσάντα, κάδος ανακύκλωσης, ένα ποδήλατο δίπλα από την πόρτα.
Ξέρω πάρα πολλούς ανθρώπους που έχουν κατανοήσει ότι οι πλαστικές σακούλες κάνουν ζημιά στο περιβάλλον και θα ήταν έτοιμοι να σταματήσουν τη χρήση τους, Κάποιοι/ες (κυρίως γυναίκες, μεγαλύτερης ηλικίας και νέα παιδιά) έχουν κάνει ήδη το βήμα αυτό. Αλλά οι περισσότεροι περίμεναν κάποιος να τους το επιβάλλει είτε με νόμο είτε με τέλος. Αυτή είναι η διαφορά μας με κεντρο-ευρωπαίους. Εκείνοι όταν συνειδητοποιούν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει το εφαρμόζουν. Κόβουν τις πλαστικές σακούλες, παίρνουν το ποδήλατο, κάνουν ανακύκλωση και κομποστοποίηση, μείωνουν την κατανάλωση ενέργειας, Εμείς στο μεταξύ το ...σκεφτόμαστε, και το σκεφτόμαστε, και το σκεφτόμαστε!
Παρατηρούσα, λοιπόν, σήμερα με περιέργεια τον κόσμο που πήγαινε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Οι κοπέλες στο ταμείο ρωτούσαν: θέλετε πλαστική σακούλα. Φαίνεται ότι περιέργως οι περισσότεροι ήξεραν ότι από σήμερα η πλαστική σακούλα θα χρεώνονταν χωριστά (γιατί μέχρι τώρα χρεώνονταν, δεν ήταν δωρεάν όπως αφελώς πίστευαν πολλοί, αλλά χρεώνονταν μέσα στην τιμή του προϊόντος).
Αρκετοί είχαν φέρει τη δική τους επαναχρησιμοποιήσιμη τσάντα (υπάρχει ένα πλήθος ευφάνταστων λύσεων), Κάποιοι μουρμούριζαν, άκουσα ένα κύριο να λέει ότι θα ήταν καλύτερο να χρεώνονται ακόμα και 10 ευρώ αλλά μέσα στην τιμή του...προϊόντος), ενώ - όπως επιβεβαίωσαν και κάποιες κοπέλες στα ταμεία - αυτοί που συνήθιζαν να παίρνουν 10 - 10 τις σακούλες, σήμερα δεν ήθελαν να πάρουν ούτε μία και προτιμούσαν να πάρουν τα πράγματα στο χέρι τους. Υπήρχαν βέβαια κι αυτοί/ες που δεν πολυ-νοιάστηκαν που θα πλήρωναν 4 λεπτά επιπλέον.
Για να δούμε τι θα γίνει το επόμενο διάστημα.
Πάντως και ο καταναλωτής και τα μαγαζιά δεν θα έχουν μόνο οικολογικό αλλά και οικονομικό όφελος, αφού οι πλαστικές σακούλες ήταν έτσι κι αλλιώς ένα σημαντικό κόστος, που περνούσε απαρατήρητο στους καταναλωτές (κάπου 20-30 ευρώ ανά άτομο ετησίως) αλλά στα μαγαζιά, στα σούπερ μάρκετ, στις λαϊκές το κόστος ήταν σημαντικό κι ανέρχονταν σε εκατοντάδες ευρώ για ένα μικρό μαγαζί και δεκάδες χιλιάδες ευρώ σε ένα μεγαλύτερο. Τζάμπα λεφτά στα σκουπίδια δηλαδή.
Και ένας προσωπικός απολογισμός: όλα αυτά τα χρόνια με μερικές πάνινες τσάντες που επαναχρησιμοποιώ, έχω συνεισφέρει στην αποφυγή ...κατανάλωσης 15.000 περίπου κομματιών πλαστικής σακούλας. Δεν είναι και λίγο. Και ποτέ δεν μου φάνηκε δύσκολο να έχω μαζί μου κάποιες επαναχρησιμοποιήσιμες τσάντες (κυρίως πάνινες). Είναι θέμα πόσο συνεπής είσαι στις επιλογές σου.