prasinoi loyloudia

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ολοκλήρωσαν πρόσφατα τις διαδικασίες τους (μετά από μια ενδιαφέρουσα κι ανοικτή συνδιάσκεψη) για την συγκρότηση του νέου 9μελές Προεδρείου τους, τον σχεδιασμό της οργανωτικής και πολιτικής ανάπτυξής τους, την διαμόρφωση του πολιτικού τους στίγματος, την ενδυνάμωση των παρεμβάσεων τους τόσο σε κοινωνικό επίπεδο όσο και στα σόσιαλ μίντια, την προετοιμασία τους ενόψει των επόμενων εκλογικών διαδικασιών, όπως οι ευρωπαϊκές, οι περιφερειακές και οι τοπικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν έτσι κι αλλιώς το 2019 καθώς και οι εθνικές εκλογές, όποτε κι αν πραγματοποιηθούν.

Αποφασίστηκε, επίσης, μέχρι το προσεχές φθινόπωρο να ολοκληρωθεί, μετά από πρόσκληση σε ενεργούς πολίτες και επαφές με δημιουργικές κοινωνικές δυνάμεις,  η οργανωτική ανάπτυξή τους καθώς και η εκλογή του Περιφερειακού Πολιτικού Συμβουλίου των Πράσινων Αλληλεγγύη.

Κεντρική παρέμβασής τους το επόμενο διάστημα θα είναι η ανάδειξη της αποτυχίας των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων να βγάλουν τη χώρα και την κοινωνία από την πολύπλευρη και πολυδιάστατη κρίση γιατί ακριβώς δεν είναι σε θέση να επεξεργαστούν και να συμφωνήσουν με την κοινωνία τις βαθιές, δίκαιες και βιώσιμες αλλαγές που απαιτούνται πλέον στη χώρας μας. Οι Πράσινοι Αλληλεγγύη θέτουμε ως πολιτική προτεραιότητά μας να συζητήσουμε, να συν-διαμορφώσουμε και να προωθήσουμε από τα κάτω, μαζί με ζωντανές κοινωνικές δυνάμεις, ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την επόμενη μέρα, ένα Νέο Πράσινο Κοινωνικό Συμβόλαιο 2020 που:

  • βασίζεται σε ριζικές αλλά συνεκτικές κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές και οικολογικές μεταρρυθμίσεις αλλά κι ανατροπές,
  • προωθεί μια ζωντανή, κοινωνικά υπεύθυνη, πράσινη οικονομία, που δημιουργεί άφθονες θέσεις εργασίας, προστατεύει το περιβάλλον και ενισχύει την κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη,
  • αναπτύσσει κι ενισχύει πρωτοβουλίες από τα κάτω για μια καινοτόμα κοινωνική πολιτική που βοηθάει τους πολλούς να βγουν από την φτώχεια, την ενεργειακή φτώχεια, τον αποκλεισμό, την ανεργία. Η δική μας πρόταση κοινωνικής πολιτικής αφήνει πίσω μια πολιτική «ελεημοσύνης» - που συνεχίζεται για δεκαετίες, σήμερα με ψαλιδισμένους τους πόρους, άλλοτε απλώς σπαταλώντας τους πόρους. Η «κοινωνική πολιτική» που ακολουθείται επί δεκαετίες παραμένει χωρίς αποτελέσματα για όσους έχουν πραγματική ανάγκη, γιατί στηρίζονταν και στηρίζεται απλώς σε επιδόματα που μπορεί να ανακουφίζουν προσωρινά, αλλά δεν λύνουν τα προβλήματα. Θέλουμε, λοιπόν, να την αλλάξουμε, λαμβάνοντας υπόψη την ελληνική πραγματικότητα αλλά και τα καλύτερα παραδείγματα από άλλες χώρες, γιατί η σημερινή «κοινωνική πολιτική» στην πραγματικότητα διατηρεί την κοινωνική κρίση και την κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών, δεν βγάζει από την βαθιά κρίση. 

Το νέο προεδρείο των Πράσινων Αλληλεγγύη αποτελείται από τους/τις

Τακτικά μέλη:
Συν-πρόεδροι: Νίκος Χρυσόγελος και Όλγα Θεοδωρικάκου

Συν-αντιπρόεδροι: Ρούλα Καστρινάκη και Ανδρέας Πράσινος

Γενικός Γραμματέας: Αλέξανδρος Λασκαράτος

Μέλη: Θανάσης ΚαρυάμηςΠάνος ΓρέδηςΑλέξανδρος ΚαταγήςΕλεάνα Ζιάκου

Αναπληρωματικά μέλη

Γιάννης Μαχαίρας, Νικόλας Στεφάνου

Στο νέο προεδρείο εκφράζεται και η συνέχεια και η ανανέωση σε σχέση με το προηγούμενο, με εκλεκτά, παλιά και νέα μέλη. Σε αυτό περιλαμβάνονται κι Έλληνες πολίτες που ζουν σε άλλες χώρες, αναγνωρίζοντας ότι πλέον ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων και Ελληνίδων ζει εκτός χώρας κι οφείλουμε ως κοινωνία να ενισχύσουμε την δυνατότητά τους να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων και να μπορούν να επηρεάσουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας. Δεν μπορεί πλέον να διατηρείται η απαράδεκτη κατάσταση, σημαντικές κοινωνικές δυνάμεις Ελλήνων κάθε ηλικίας που ζουν κι εργάζονται σε πολλές χώρες του εξωτερικού να συμμετέχουν και να επηρεάζουν εκεί τις εξελίξεις (πολιτικές, κοινωνικές, ερευνητικές, εκλογικές, θεσμικές) αλλά να μην εκπροσωπούνται στη χώρα μας και να αδυνατούν να συμβάλλουν με τις γνώσεις, την εμπειρία και τις απόψεις τους στην διαμόρφωση του μέλλοντος της χώρας μας.

3d street art 01
 
Οι κοινωνικές διακρίσεις έχουν ενταθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Πολλοί βιώνουν την κρίση και έχουν δει τα όνειρά τους να γκρεμίζονται. Άλλοι το προσπαθούν πολύ, κι άλλοι νοιώθουν απελπισμένοι και ανήμποροι. Ας κρατήσουμε, όμως κάτι: δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, αλλά σίγουρα υπάρχουν λύσεις.
 
Υπάρχουν βασικά δύο δρόμοι που δεν οδηγούν όμως στο ίδιο αποτέλεσμα. Ο ένας είναι να πιστέψει η κοινωνία τις ψεύτικες υποσχέσεις πολιτικών δυνάμεων που εκμεταλλεύονται τη βαθιά και πολύπλευρη κρίση και επιδιώκουν να πείσουν ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην περιχαράκωση, στον απομονωτισμό, να κλείσουμε τα σύνορα, να διαλύσουμε την ΕΕ. Επιστρέφοντας στο παρελθόν, ισχυρίζονται, θα αντιμετωπίσουμε σύγχρονα προβλήματα που είναι όχι μόνο αποτέλεσμα της οικονομικής παγκοσμιοποίησης αλλά και της τεχνολογικής εξέλιξης, της αλλαγής αξιών, της κατάρρευσης των οικοσυστημάτων και της μείωσης των διαθέσιμων φυσικών πόρων και υπέρβασης της οικολογικών αντοχών του πλανήτη. Η επισροφή στο παρελθόν συνοδεύεται από επίθεση στο δημοκρατικό μοντέλο και στροφή σε ένα ακόμα πιο ελεγχόμενο και απολυταρχικό σύστημα εξουσίας (πχ Τραμπ, Πούτιν κα).
 
Η Βρετανία ακολουθεί αυτόν τον δρόμο, του Brexit, πιστεύοντας στην επιστροφή στο αυτοκρατορικό "όνειρο". Αλλά τώρα διαπιστώνει ότι δεν υπάρχει σχέδιο εξόδου, ότι ειπώθηκαν πολλά ψέμματα. Φαίνεται μάλιστα ότι το κόστος του απομονωτισμού θα είναι πολύ μεγάλο και θα το πληρώσουν οι πιο αδύναμοι. Μόλις μετά την επικράτηση του Brexit, ο κύριος υποκινητής του, το UKIP του Φάρατζ υπέστη πανωλεθρία στις τοπικές εκλογές, έπεσε από το 20% στο 5% και έχει μόνο έναν εκλεγμένο τοπικό σύμβουλο (οι Πράσινοι έχουν 40 εκλεγμένους συμβούλους σήμερα).
 
Ο Τραμπ, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού υποσχέθηκε ένα παρόμοιο σχέδιο, "πρώτα οι ΗΠΑ" για να προστατευθούν υποτίθεται οι πιο αδύναμοι. Όμως, από τα πρώτα πράγματα που έκανε είναι η μείωση της φορολογίας των πλουσίων και των μεγάλων και η διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας που προσπάθησε να αναπτύξει ο Ομπάμα. Οι φόροι που θα γλυτώσουν οι πιο πλούσιοι είναι μεγαλύτεροι από το κόστος του συστήματος υγείας Obamacare.
 
Ίσως αυτά κι αυτά οδήγησαν τους πολίτες στις εκλογές στην Ολλανδία, στην Γαλλία και Γερμανία, να αναζητήσουν άλλες λύσεις, που ούτε την συντήρηση του σημερινού status επιβάλλουν, ούτε όμως οδηγούν στην απομόνωση και στην επιστροφή σε ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πλέον. Oι πολλοί επιθυμούν ή και επιδιώκουν ενεργά τον δεύτερο δρόμο, που οδηγεί μεν σε μια ανοικτή κοινωνία, διασφαλίζοντας ταυτοχρόνως την μείωση των ανισοτήτων, την προώθηση νέων καινοτόμων λύσεων που αντιμετωπίζουν τα μεγάλα προβλήματα, που συνδυάζουν την οικονομία με την οικολογική και κοινωνική υπευθυνότητα, την πολιτική με την δημοκρατία και την συμμετοχή των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων, την ανεκτικότητα με την κοινωνική ένταξη και συνοχή.
 
H εκλογή του Macron στην προεδρεία της Γαλλίας και κυρίως η μεγάλη διαφορά του από την Μ.Λεπέν, η ήττα του Βίλντερς στην Ολλανδία, ο περιορισμός της "Εναλλακτικής για την Γερμανία" (AfD) σε ένα χαμηλό 5% στις εκλογές στo κρατίδιο Schleswig-Holstein (όταν πολλοί διακήρυσσαν ότι θα φτάσει σε πολύ υψηλά ποσοστά γιατί "εκπροσωπεί τον Γερμανικό λαό"), δείχνουν ότι το παιχνίδι είναι ανοικτό, δεν οδηγεί κατ΄ανάγκη σε ακροδεξιές κι αντιευρωπαϊκές λύσεις. Δεν είναι όμως σίγουρο ότι θα πάμε με αυτόματο πιλότο σε ένα πιο δίκαιο, πιο οικολογικό και πιο δημοκρατικό σύστημα.
 
Miliste gia tin Evropi
 
Η μεγάλη κινητοποίηση των πολιτών, και σε πολλές περιπτώσεις των νέων, μπορεί να οδηγήσει σε νέες πολιτικές, που θα αλλάξουν το σημερινό σύστημα αλλά με δίκαιο, ισορροπημένο τρόπο και προς την κατεύθυνση της περισσότερης συνεργασίας και αλληλεγγύης στην Ευρώπη, (όχι διάλυση της Ευρώπης), της ανάπτυξης από κοινού λύσεων για τα μεγάλα προβλήματα της ανεργίας, της κατάρρευσης του κοινωνικού μοντέλου, της γήρανσης του πληθυσμού, της κλιματικής αλλαγής, της αύξησης των ανισοτήτων, της βίας και της τρομοκρατίας.
Αλλά κινητοποίηση των πολιτών δεν σημαίνει κατ΄ ανάγκη (ή μόνο) διαδηλώσεις. Πολύ περισσότερο δεν σημαίνει προβολή ανιστόρητων και εξωπραγματικών αιτημάτων περί αύξησης της αγοραστικής και καταναλωτικής δύναμης, διανομής επιδομάτων και ενός κράτους - πατερούλη που φροντίζει για εμάς χωρίς εμάς. Είναι καιρός να χαράξουμε νέα μονοπάτια, μονοπάτια της λογικής, της πράσινης οικονομίας, της ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής, της ενδυνάμωσης της συμμετοχικής δημοκρατίας, της ανανέωσης της πολιτικής.
 
Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, αλλά λύσεις και φυσικά υπάρχουν αρκεί να σταματήσουμε να είμαστε παθητικοί θεατές ενός στημένου πολιτικού παιχνιδιού, αρκεί να σταματήσουμε να είμαστε οπαδοί που σκοτώνουν και σκοτώνονται στο όνομα της φανέλας και μόνο.
 
Οι Πράσινοι στη Φινλανδία αναδείχθηκαν στις τοπικές εκλογές στο 4ο μεγαλύτερο κόμμα, αυξάνοντας τα ποσοστά τους στο 12,4% (άνοδος +3,9%), ενώ αντιθέτως το ξενοφοβικό Finn (Αληθινοί Φινλανδοί) μείωσε την δύναμή του κάτω από το 10%. Σε ορισμένες περιοχές οι Πράσινοι ξεπέρασαν το 20%.
 
Διαψεύδεται τώρα για άλλη μια φορά - και μετά τα εκλογικά αποτελέσματα στην Αυστρία, στο Βερολίνο, στην Ολλανδία - η εκτίμηση ότι οι Πράσινοι αυξάνουν την δύναμή τους σε εποχή ευημερίας και σήμερα, σε μια εποχή κρίσης, είναι σε εκλογική πτώση. Να σημειωθεί ότι τα κεντρικά θέματα των Πράσινων στην εκλογική αντιπαράθεση ήταν η πράσινη οικονομία, η εκπαίδευση, η καινοτομία απέναντι στην λιτότητα και την κρίση.
 
Καιρός δεν είναι να συγκροτηθεί και στην Ελλάδα ένα πραγματικό, αξιόπιστο, καινοτόμο, με νέες ιδέες και αξίες πράσινο κόμμα που θα περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών δυνάμεων και πολιτικών ρευμάτων που θα συναντηθούν όμως γύρω από την πράσινη πολιτική; Ένα κόμμα που θα θέσει ως προτεραιότητα την επίλυση των προβλημάτων των πολιτών, όχι το προσωπικό βόλεμα. Ένα πράσινο κόμμα που δεν θα ετεροκαθορίζεται, δεν θα χρηματοτοδείται από άλλα κόμματα για να υπάρξει, δεν θα επιβιώνει χάρη στους διορισμούς και το πελατειακό σύστημα των κυβερνώντων, δεν θα ανέχεται τον τυχοδιωκτισμό για να μπορεί να επιβιώνει.
Είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ φανερή η έλλειψη ενός τέτοιου πράσινου κόμματος, τώρα που τέλειωσαν οι ψευδαισθήσεις και οι κυβερνώντες κατάφεραν να γκρεμίσουν την διάθεση, την όποια διάθεση για βαθιές πολιτικές αλλαγές, τώρα που οι κυβερνώντες κατάφεραν να κάνουν πιο δημοφιλείς από αυτούς τους "αντιμνημονιακούς" τις προηγούμενες κυβερνήσεις των μνημονίων!
 
Χρειάζεται, όμως, αρετή, τόλμη, καινούριες ιδέες, δέσμευση για το κοινό καλό, αυτοπροσδιορισμός των πράσινων πολιτικών. Και ξεκάθαρη απόσταση από όσα οδήγησαν στην χρεοκοπία....