praxikopima

ΚΥΠΡΟΣ 

Ναι, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.

Δεν ξεχνάμε την τουρκική εισβολή αλλά δεν ξεχνάμε και όσα προηγήθηκαν, τα εγκλήματα των πραξικοπηματιών που άνοιξαν την πόρτα στην τουρκική εισβολή.

Αλλά, ξέρουμε πραγματικά τα εγκλήματα που διέπραξαν οι πραξικοπηματίες στην Κύπρο - και οι υποστηρικτές τους - εναντίον ελληνοκυπρίων, ελλήνων και τουρκοκυπρίων; Τι ξέρουμε για τις μαζικές δολοφονίες αμάχων στην Κύπρο ελληνοκυπρίων, ελλήνων και τουρκοκυπρίων από τους πραξικοπηματίες και τους ακραίους το 1974;

Πόσοι στην Ελλάδα γνωρίζουν ότι πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι από τους 2000 αγνοούμενους Ελληνοκύπριους, Έλληνες και Τουρκοκύπριους, δεν είναι στην πραγματικότητα αγνοούμενοι αλλά είχαν εκτελεστεί από τους πραξικοπηματίες στην Κύπρο το 1974 και ακραίους φανατικούς των δύο πλευρών (σε συνέχεια άλλωστε παρόμοιων εκκαθαρίσεων επί δεκαετίες) και τους είχαν πετάξει σε σκουπιδότοπους, πηγάδια και μαζικούς τάφους; Στην Κύπρο έχουν τολμήσει να ανοίξουν αυτή τη συζήτηση. Όμως στην Ελλάδα αμφιβάλλω αν πέρα από το 1% γνωρίζει αυτό το θέμα, αν και με ευκολία στηρίζει ή ψηφίζει ακραίους εθνικιστές ή και Χρυσή Αυγή που οι φίλοι τους σκότωσαν έλληνες, ελληνοκύπριους ή τουρκοκύπριους αμάχους.

Ποιος γνωρίζει ότι υπάρχει Επιτροπή στην οποία συμμετέχουν ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι υπό τον ΟΗΕ που προσπαθεί να ταυτοποιήσει μέσω αναλύσεων DNA τα κόκαλα και άλλα υπολείμματα ανθρώπινων σκελετών που αποκαλύπτονται από τις έρευνες που γίνονται τα τελευταία χρόνια; Τα εργαστήρια της Επιτροπής Αγνοουμένων βρίσκονται εντός της προστατευμένης από τα Ηνωμένα Έθνη περιοχής του παλαιού αεροδρομίου Λευκωσίας. Η Επιτροπή λειτουργεί από τον Αύγουστο του 2006 και ασχολείται, με άρτια επιστημονική μεθοδολογία, με τους συνολικά 2000 καταγεγραμμένους αγνοούμενους, ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους.

Ήταν μια σοκαριστική εικόνα που μου έχει μείνει αποτυπωμένη για πάντα όσα είδα από κοντά, όταν, ως ευρωβουλευτής των Πράσινων, είχα επισκεφθεί την Κύπρο μαζί με άλλα στελέχη της ομάδας για να ενθαρρύνουμε την προσέγγιση των δύο κοινοτήτων και την προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού. Οστά, κρανία, δάκτυλα ταξινομημένα κατά είδος και μέγεθος και στη σειρά, με αριθμούς, μέχρι να ταυτοποιηθούν σιγά σιγά και ανασυγκροτηθεί ο σκελετός στον οποίο ανήκουν. Στόχος είναι να επιστραφούν οι συναρμολογημένοι σκελετοί (όσο μπορούν να συναρμολογηθούν) στους οικείους τους, ελληνοκύπριους, τουρκοκύπριους για να τους πενθήσουν και να ξαναβρούν έστω και με αυτόν τον τραγικό τρόπο ξανά τους δικούς τους ανθρώπους. Είναι πολύ σημαντικό για τους οικείους να κλείσει ο κύκλος αλλά και για την κοινωνία να μάθει όλη την αλήθεια, να διδαχθεί από τα λάθη, να διαχωρίσει τη θέση της από τα εγκλήματα που έγιναν στο όνομά της

Διαβάστε για την επίσκεψή μου εκείνη: http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-13-36-593/ekstrateies/item/2657-cyprus-aug-12

"Είναι αναγκαιότητα να διδάσκεται στα σχολεία η πραγματική ιστορία. Όπως και τη σημασία της παραδοχής και αναγνώρισης των λαθών, ώστε να μπορέσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να μοιραστούν την πραγματικότητα και την πραγματική ζωή, λέει στην κυπριακή εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ ένας γενναίος Κύπριος που έχει βοηθήσει να εντοπιστούν σε πηγάδια και σκουπιδότοπους κάποιοι από τους εκτελεσμένους "αγνοούμενους".

«Χρειάζεται να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας», λέει ο κ. Κωνσταντίνου «Αν δεν θέλουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν τα ίδια, και να μπορέσουν να κοιτάξουν προς το μέλλον», είπε γεμάτος συγκίνηση. «Να κοιτάξουμε το μέλλον του τόπου για τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε μια πατρίδα επανενωμένη και να τα διδάξουμε την πραγματική ιστορία», επαναλαμβάνει…

http://dialogos.com.cy/blog/adistakti-osi-diepraxan-mazikes-dolofonies/#.W3rmPM4za71

Απόσπασμα από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ της Κύπρου

Αδίστακτοι όσοι διέπραξαν μαζικές δολοφονίες

1608

Να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας

 
9

«Πώς τολμούσες να μιλήσεις όταν κρατούσαν όπλα απέναντί σου;», διερωτάται ο Ανδρέας Κωνσταντίνου από το Τσέρι, όταν καλείται να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους δεν δίνονταν πληροφορίες για αγνοούμενους παλαιότερα.

Και συμπληρώνει: «Οι ένοπλοι και οι πραξικοπηματίες ήταν περαστικοί, αλλά ήταν αδίστακτοι. Δεν τους ένοιαζε πόσους θα σκότωναν. Κρατούσαν μια λίστα και προχωρούσαν. Πολλές φορές έκαναν φάρσες, πυροβολώντας αόριστα για να εκφοβίσουν κόσμο. Ή όπως γινόταν για παράδειγμα όταν ένοπλοι πυροβολούσαν στην περιοχή Κοτσιάτη, που ήταν θύλακας, για να επικαλεστούν μετά τους πυροβολισμούς και να πουν ότι προήλθαν από Τουρκοκύπριους. Δεν είχαν έλεος. Γι’ αυτό ο κόσμος φοβόταν να μιλήσει. Φοβόταν να πει κάτι αν είδε ή άκουσε.

praxikopima

Μετά το 1974 ο Ντενκτάς διακήρυττε ότι δεν υπήρχαν αγνοούμενοι. Πώς να πει κάποιος ότι είδε να σκοτώνουν κόσμο; Ή ότι άκουσε ότι πέταξαν ή έθαψαν Τουρκοκύπριους;».

Ο Ανδρέας Κωνσταντίνου είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που συνέβαλαν στον εντοπισμό Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων. Συγκεκριμένα, συνεργάστηκε με συγγενείς αγνοουμένων, συνεργάστηκε και με τη δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλουντάγκ, με αποτέλεσμα τον εντοπισμό σε πηγάδι των οστών τεσσάρων Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι αγνοούνταν από το 1964. Τα οστά εντοπίστηκαν σε πηγάδι στην περιοχή Τσερίου, λίγο προτού αρχίσουν εργασίες για την κατασκευή οδοστρώματος. Τιμήθηκε μαζί με άλλους 18 Κύπριους για την προσφορά τους στη διακρίβωση της τύχης αγνοουμένων από το 1963 ως το 1974 σε εκδήλωση στην Κοντέα, την οποία διοργάνωσε το δικοινοτικό κίνημα για την Ειρήνη στο “Πάρκο Ειρήνης”.

Ερωτηθείς πώς αποφάσισε να συμβάλει στις προσπάθειες εξεύρεσης αγνοουμένων, ο κ. Κωνσταντίνου αναφέρει: «Εγώ είμαι διεθνιστής και ανθρωπιστής. Ήθελα να βοηθήσω όσο μπορώ. Έβλεπα τα όσα περνούσε ένας συγχωριανός μου που είχε αγνοούμενο γιο. Μου έλεγε για τη γυναίκα του που ξυπνούσε μες στη νύχτα οποιαδήποτε ώρα, είτε μία, είτε δύο, είτε τρεις, και του έλεγε να κατεβεί να ανοίξει την πόρτα για να μπορέσει να μπει στο σπίτι ο αγνοούμενος γιος τους. Έβλεπα ότι ήταν ένα μαρτύριο. Καθημερινό μαρτύριο. Γι’ αυτό ήθελα να βοηθήσω».

agnooumenoi

Περιγράφοντας τη δική του συμβολή αναφέρθηκε και σε περιστατικά για τα οποία άκουσε. Όπως για παράδειγμα, σε περιστατικό κατά το οποίο άκουσε ότι έγινε από ομάδες ενόπλων στην περιοχή Λατσιών, όταν βοσκοί είδαν ένοπλους να σκοτώνουν πέντε άτομα. Ή το περιστατικό με λεωφορείο με Τουρκοκύπριους από την Πάφο, τους οποίους είχε εγγυηθεί ο Ιχσάν Αλή, ο οποίος διετέλεσε σύμβουλος του Προέδρου Μακαρίου και προσωπικός του φίλος, όπου πάλι βοσκοί είδαν ένοπλους να κατεβάζουν ένα-ένα τους επιβαίνοντες και να τους σκοτώνουν. Ανάμεσά τους γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι. Οι δολοφονηθέντες επιβαίνοντες στο λεωφορείο θάφτηκαν από τους εκτελεστές τους σε περιοχή μεταξύ Τσερίου και Λατσιών. Όμως, όταν ενημερώθηκαν τα Ηνωμένα Έθνη για το γεγονός, τότε οι δολοφόνοι μετέφεραν τις σορούς σε άλλο χώρο ταφής που παραμένει άγνωστος, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ανδρέα Κωνσταντίνου.

Σε όλα αυτά και άλλα περιστατικά αναφέρεται σε εκτενή ρεπορτάζ της η εφημερίδα «Πολίτης».
Ολοκληρώνοντας την αφήγησή του ο κ. Κωνσταντίνου επανέλαβε: «Μετά από αυτά, πώς να τολμήσει κανείς να μιλήσει;»…

Ο συνομιλητής μας θέλησε καταλήγοντας να στείλει ένα μήνυμα. Τονίζει την αναγκαιότητα να διδάσκεται στα σχολεία η πραγματική ιστορία. Όπως και τη σημασία της παραδοχής και αναγνώρισης των λαθών, ώστε να μπορέσουν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι να μοιραστούν την πραγματικότητα και την πραγματική ζωή, όπως είπε. «Χρειάζεται να κατανοήσουμε και να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας», είπε χαρακτηριστικά. «Αν δεν θέλουμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να ζήσουν τα ίδια, και να μπορέσουν να κοιτάξουν προς το μέλλον», είπε γεμάτος συγκίνηση. «Να κοιτάξουμε το μέλλον του τόπου για τα παιδιά και τα εγγόνια μας σε μια πατρίδα επανενωμένη και να τα διδάξουμε την πραγματική ιστορία», επαναλαμβάνει…

noratlas2

Μια από τις δραματικές υποθέσεις της Κυπριακής τραγωδίας έχει μπει στην τελική της φάση, είναι ο εντοπισμός της ατράκτου του ΝΟΡΑΤΛΑΣ 4 που κατέπεσε κατά λάθος από κυπριακά πυρά, στις 22/7/1974. Το ΝΟΡΑΤΛΑΣ 4 ήταν ένα από τα 15 αεροσκάφη τα οποία μετέφεραν καταδρομείς από την Ελλάδα. Από τα αεροσκάφη αυτά 3 δεν επιστρέψανε ποτέ στην Ελλάδα, ενώ ένα έχασε τον προσανατολισμό της και πήγε στη Ρόδο.

Η εγκληματική συμπεριφορά της χούντας και το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου είχαν ανοίξει τον δρόμο πρώτα για εκτελέσεις ελλήνων και ελληνοκυπρίων και μετά για την τουρκική εισβολή.

Οι εργασίες εντοπισμού των νεκρών και των υπολειμμάτων της ατράκτου ξεκίνησαν στις 17/7/2015 με στόχο να εντοπίσουν και να ταυτοποιήσουν τα λείψανα 19 ατόμων – σε σύνολο 32 - που βρίσκονταν στο αεροσκάφος. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η άτρακτος μαζί με κάποιους από τους σκοτωμένους καταδρομείς θάφτηκαν κάτω από μεγάλη ποσότητα χώματος και στη θέση αυτή δημιουργήθηκε ο Τύμβος της Μακεδονίτισσας.

tymvos makedonitisas

«Οι ερευνητές βρίσκονται πολύ κοντά στον εντοπισμό της ατράκτου του ΝΟΡΑΤΛΑΣ», δήλωσε πρόσφατα ο κύπριος Επίτροπος για Ανθρωπιστικά Θέματα Φώτης Φωτίου, ενώ ενημέρωσε ότι «καθημερινά εντοπίζονται μικρά και μεγάλα συντρίμμια του αεροσκάφους. Στόχος», πρόσθεσε, «είναι να δοθεί έστω και την υστάτη λίγη ικανοποίηση στους συγγενείς των αγνοουμένων».

ptosi aeroplanou

Στις 26/7/1999, δημοσιεύθηκε στην κυπριακή εφημερίδα «Πολίτης», η κατάθεση που είχε δοθεί στις αρχές για την διερεύνηση των νεκρών κι αγνοουμένων του Σάββα Ποκ. που ισχυρίζονταν ότι ήταν ο ιδιοκτήτης και χειριστής του εκσκαφέα που ανέλαβε την επιχωμάτωση της ατράκτου και των θυμάτων:

«Κατά το έτος 1974, είχα δικό μου εκσκαφέα. Όταν έγινε η εισβολή, με έκαμαν επίταξη με τον δικό μου εκσκαφέα. Την Τρίτη ημέρα της εισβολής, τον Ιούλιο του 1974, με κάλεσαν στην αστυνομία και πήγα με τον εκσκαφέα μου. Εκεί στην αστυνομία Δευτεράς είχε και έναν Ελλαδίτη αξιωματικό και με διέταξε να πάω στο κέντρο Μακεδονίτισσα.

Αφού σταμάτησα τον εκσκαφέα μου, μπήκα μέσα στο κέντρο. Εκεί είχε τρεις Έλληνες αξιωματικούς, ενώ ήμαστε μέσα στο κέντρο, ήλθε ένα αυτοκίνητο φορτηγό, νομίζω μάρκας Dodge. Ήξερα τον σιοφέρη του φορτηγού, γιατί δουλεύκαμε μαζί στον Παρασκετυαΐδη. Δεν ξέρω όμως το όνομά του. Άμα ήρτε το φορτηγό βγήκα μαζί με τους τρεις αξιωματικούς, που δεν ήξερα τα ονόματά τους.

Εκεί κάτω από τους πεύκους είδα νεκρούς στρατιώτες. Τους έβαζαν στις πατανίες (σημ. κουβέρτες) και τους φόρτωναν στο φορτηγό. Απ΄ ό,τι θυμούμαι από το μέρος αυτό μάζεψαν 8 στρατιώτες και έλεγαν ότι ήταν Ελλαδίτες που ήταν μέσα στο αεροπλάνο.

Αφού μάζεψαν τους νεκρούς αυτούς, ο Ελλαδίτης αξιωματικός μου είπε να τον ακολουθήσω με τον εκσκαφέα μου. Αυτός προχώρησε και πήγε εκεί σε μια λαξιά, που τώρα είναι ο Τύμβος της Μακεδονίτισσας. Άμα πήγα εκεί είδα ένα αεροπλάνο καμένο και οι μηχανές του ήταν δυο πεταξούμενες, η μια πιο μακριά. Εκεί ο αξιωματικός αυτός μου είπε να θάψω τις μηχανές και το αεροπλάνο για να μην φαίνεται τίποτε.

Έξω από το αεροπλάνο θυμούμαι ότι είδα 8 στρατιώτες που ήταν μισοκαμένοι. Αυτούς τους έβαλαν σε φορτηγό αυτοκίνητο και το φορτηγό έφυγε. Εγώ άνοιξα δυο λάκκους και έβαλα στον καθέναν από μια μηχανή. Στη συνέχεια άρχισα για να θάψω το αεροπλάνο εκούντουν (σημ. έσπρωχνα) χώμα με τη χούφτα του εκσκαφέα μου για να κάμω πάγκο για να βγω πάνω στην καμπίνα του αεροπλάνου. Άμα βγήκα στην καμπίνα, την άνοιξα και μέσα είδα πέντε νεκρούς που ήταν κρουσμένοι (σημ. καμένοι) και δεν αναγνωρίζονταν.

Εγώ τότε άρχισα και έβαζα χώμα για να σκεπαστεί το αεροπλάνο, να μην φαίνεται. Το χώμα άρχισα και το έβαλλα μέσα στην καμπίνα του αεροπλάνου. Οι πέντε νεκροί που ήταν μέσα στην καμπίνα σκεπάστηκαν από το χώμα. Τους νεκρούς δεν τους πιάσαμε γιατί δεν μπορούσαμε όπως ήταν μέσα στην καμπίνα. Σαν έβαζα χώμα, σε μια στιγμή είδα στη χούφτα του τρακτέρ ακόμα έναν νεκρό και τον έβαλα μαζί με το χώμα μέσα στην καμπίνα του αεροπλάνου. Αφού σκέπασα με χώμα την ουρά του αεροπλάνου, πήγα στην μπροστινή πλευρά για να το σκεπάσω.

Όταν όμως πλησίασα μπροστά είδα χαμαί στο χώμα κοντά στο αεροπλάνο χειροβομβίδες και φοβήθηκα μήπως εκραγούν και σταμάτησα. Εγώ στην περιοχή εκεί έμεινα μόνος μου, διότι οι Ελλαδίτες αξιωματικοί έφυγαν, αφού φόρτωσαν τους νεκρούς στο φορτηγό.

Στη συνέχεια με τον εκσκαφέα μου επέστρεψα στη Δευτερά και πήγα στον αστυνομικό σταθμό Δευτεράς και τους ανέφερα ότι εκεί που σκέπαζα το αεροπλάνο είδα χειροβομβίδες και έφυγα χωρίς να το σκεπάσω όλο. Εκεί είχε έναν Ελλαδίτη αξιωματικό, ο οποίος μου είπε ‘εντάξει, όταν όμως σε χρειαστούμε θα σε ξαναφωνάξουμε’. Εγώ δεν ξαναπήγα στη Μακεδονίτισσα για να συμπληρώσω το έργο μου και δεν ξέρω τι έγινε μετά».