dentro zois2

Η επίθεση στο σχολείο του Περάματος, πρόσφατα, με αφορμή την εγγραφή παιδιών προσφύγων ή πριν από μερικές μέρες σε χώρο προσωρινής φιλοξενίας που είχε νοικιάσει η ανθρωπιστική οργάνωση της καθολικής εκκλησίας Caritas, στα Σεπόλια, είναι έκφραση αδικαιολόγητου φόβου μαζί με άγνοια, μείγμα που οδηγεί σε ρατσισμό, αν δεν κατευθύνεται ξεκάθαρα από ρατσιστικά κίνητρα.

Το πιο μεγάλο λάθος που μπορεί να κάνει μια κοινωνία είναι να αφήνει τα παιδιά, όποια παιδιά, εκτός εκπαιδευτικού συστήματος. Πολύ περισσότερα αν δημιουργεί εμπόδια στην πρόσβασή τους στο εκπαιδευτικό σύστημα.

 

Χαμένες γενιές; 

Τα παιδιά πρόσφυγες αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες πρόσβασης στην τυπική αλλά ακόμα και στην μη τυπική εκπαίδευση. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, ένα 50% των παιδιών προσφύγων ηλικίας 6-12 χρόνων δεν παρακολουθεί μαθήματα πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, όταν το αντίστοιχο ποσοστό σε παγκόσμιο επίπεδο για τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι κατά μέσον όρο κάτω από 10%.  Από τα παιδιά πρόσφυγες ηλικίας γυμνασίου, μόνο το 22% μπορεί να παρακολουθεί μαθήματα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, όταν το αντίστοιχο ποσοστό κατά μέσον όρο σε παγκόσμιο επίπεδο είναι 84%. Στην ανώτατη εκπαίδευση έχει πρόσβαση μόλις το 1% των προσφύγων, σε σύγκριση με το 34% σε παγκόσμιο επίπεδο.  Τα νούμερα αυτά είναι συγκλονιστικά αν σκεφτούμε ότι σήμερα οι πρόσφυγες ξεπερνάνε τα 65.000.000. Πώς είναι δυνατόν να μείνουν όλες αυτές οι γενιές εκτός εκπαίδευσης;

 

Τα παιδιά του πολέμου

Τα παιδιά πρόσφυγες έχουν ζήσει δραματικές στιγμές, είτε στον πόλεμο είτε και στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από τον πόλεμο: στρατόπεδα προσφύγων, επικίνδυνο ταξίδι, σκηνές, κίνδυνοι, εκμετάλλευση… Στο WELCOMMON, τον χώρο προσωρινής υποδοχής και κοινωνικής ένταξης προσφύγων το ζούμε, το διαπιστώνουμε με την καθημερινή επικοινωνία μας με τα παιδιά πρόσφυγες και τις οικογένειές τους που φιλοξενούμε. Είναι παιδιά που για ένα, δύο ή και πέντε χρόνια είναι εκτός εκπαιδευτικού συστήματος αλλά κι έχουν ζήσει δραματικές ή έστω δύσκολες καταστάσεις.

Ο Αλί για παράδειγμα, ένας έφηβος που έχει έρθει από την πρώτη μέρα που ξεκινήσαμε τη φιλοξενία στο WELcommon, στις 12 Οκτωβρίου, έχει 3 χρόνια εκτός πραγματικού σχολείου. Η οικογένεια του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Συρία λόγω του πολέμου. Ο πατέρας και η μητέρα του είχαν ζώα και πουλούσαν γάλα και γιαούρτι στην αγορά του χωριού τους. Εξαναγκάστηκαν να πουλήσουν την περιουσία τους και να εγκατασταθούν για λίγο στην Ιορδανία. Η ζωή εκεί δεν ήταν εύκολη, πολύ περισσότερο για τα παιδιά που αντιμετωπίζονταν με καχυποψία, αν όχι με εχθρικότητα.

 

Ο Αλί αποφάσισε κάποια στιγμή να επιστρέψει στο χωριό και να μείνει με τον παππού και τη γιαγιά του. Ο ίδιος ήταν εξαιρετικά τυχερός μια και ήταν ο μόνος από τους συμμαθητές του που δεν τραυματίστηκε όταν βομβαρδίστηκε το σχολείο του. Ο δάσκαλος του, όμως, δεν ήταν καθόλου τυχερός. Σκοτώθηκε κατά τον βομβαρδισμό. Τα παιδιά αναγκάστηκαν να θάψουν τα κομμάτια του, όπως λέει ο Αλί.

Η οικογένεια του Αλί τον πήρε μακριά. Πέρασαν στην Τουρκία και από εκεί στα νησιά και τελικά βρέθηκαν στο χώρο μας, στο WELCOMMON, όλη η οικογένεια εκτός από τον πατέρα που είναι στη Γερμανία και περιμένει την επανένωση της οικογένειας.

Παρά τα βιώματα αυτά, ο Αλί είναι από τους πιο συνεργάσιμους εφήβους. Οργανώνει συχνά μαθήματα χορού, βραδιές μουσικής, αποχαιρετιστήρια πάρτι για τους εθελοντές μας ή τους φίλους του όταν φεύγουν.

 

Όχι χαμένες γενιές παιδιών

Η γενιά αυτή δεν μπορεί να χαθεί. Στην πραγματικότητα ελάχιστα παιδιά μπορούν να πάνε σε σχολείο, ιδιαίτερα όταν είναι σε κατάσταση αναμονής για να αναχωρήσουν για μια άλλη Ευρωπαϊκή χώρα, είτε στο πλαίσιο του relocation (επανεγκατάσταση) ή της επανένωσης της οικογένειας (συνήθως ο πατέρας έχει καταφέρει να φτάσει σε μια ευρωπαϊκή χώρα, τη Γερμανία, την Αυστρία ή τη Σουηδία και περιμένει πότε θα εγκριθεί η μετεγκατάσταση εκεί της γυναίκας και των παιδιών του).

 

Αποκλεισμός από την εκπαίδευση;

Μικρός αριθμός παιδιών έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στο τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα, στο δημοτικό ή ακόμα πιο δύσκολα στο γυμνάσιο. Ίσως 1000 παιδιά πρόσφυγες να παρακολουθούν σήμερα κάποια τάξη σε ένα σύνολο πάνω από 18.000 παιδιών. Ας μην μιλήσουμε για παιδιά ηλικίας γυμνασίου. Στο WELCOMMON από τα 80-90 παιδιά, στο δημόσιο σχολείο συμμετέχουν 8-10.

 

Τι θέλουν όσοι αντιδρούν στην συμμετοχή παιδιών προσφύγων στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα; Αυτά τα παιδιά να μένουν αποκλεισμένα, στο περιθώριο, να γυρίζουν ως αλητάκια, να τα εκμεταλλεύεται ο υπόκοσμος ή να μισήσουν τον κόσμο και να στραφούν στους φανατικούς;   Θα ήταν η χειρότερη εκδοχή όχι μόνο για τα παιδιά πρόσφυγες αλλά και για τη χώρα. Θα προκαλούσαν αύξηση της εγκληματικότητας. Αντιθέτως, η συμμετοχή των παιδιών αυτών στο εκπαιδευτικό σύστημα θα τα βοηθούσε να αγαπήσουν τη χώρα και να ενταχθούν στην κοινωνία (είτε τη δική μας είτε όποια άλλη ευρωπαϊκή) πιο εύκολα. Είναι αλήθεια ότι όταν γνωρίσουν τη χώρα μας την αγαπάνε. Αυτό δεν θα έπρεπε να θέλουμε;

  

Αγαπημένη βόλτα, η επίσκεψη στην Ακρόπολη ή σε μουσεία

Πόσοι ενήλικες ή παιδιά έχουν επισκεφθεί την Ακρόπολη 3 φορές μέσα σε διάστημα λιγότερο από 2 μήνες; Και όμως, αρκετά από τα παιδιά και τις οικογένειες που φιλοξενούμε στο WELCOMMON έχουν επισκεφθεί με τη δική μας συνοδεία ή μόνα τους την Ακρόπολη 2 και 3 φορές. Και νοιώθουν ενθουσιασμό.

          

Με χαρά συμμετέχουν σε βόλτες σε πάρκα ή σε γκαλερί, μας ζητάνε να επισκεφθούν το αρχαιολογικό μουσείο. Γίνονται οι καλύτεροι πρεσβευτές της χώρας μας. Αύριο μπορεί να είναι η γέφυρα μας με τη χώρα τους – αν τελειώσει ο πόλεμος και επιστρέψουν πίσω στη Συρία ή με τη νέα πατρίδα τους, όπου θα εγκατασταθούν τελικά πιο μόνιμα. Εξάλλου, πολλά παιδιά και οι οικογένειες τους θα μείνουν τελικά στην Ελλάδα, συχνά από επιλογή, όχι μόνο από ανάγκη. Φιλοξενούμε ήδη αρκετά άτομα που δεν θα φύγουν, αλλά θα μείνουν στην Ελλάδα ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες.

       

Διαμαρτυρία από άγνοια;

Πολλοί από αυτούς που διαμαρτύρονται για την εγγραφή παιδιών προσφύγων στα σχολεία, χρησιμοποιούν ως επιχείρημα ότι αν τα παιδιά πρόσφυγες πάνε στα σχολεία, τότε κινδυνεύουν τα «δικά μας» παιδιά από αρρώστιες που «κουβαλάνε οι πρόσφυγες». Είναι ένας αδικαιολόγητος φόβος γιατί δεν έχει αποδειχθεί ότι τα παιδιά πρόσφυγες κουβαλάνε περισσότερες ή πιο σοβαρές ασθένειες σε σχέση με τα δικά μας παιδιά.

Το πιο λογικό θα ήταν οι γονείς που φοβούνται για την υγεία των παιδιών τους να ζητήσουν την εφαρμογή όσων προβλέπει η ελληνική νομοθεσία, να έχουν δηλαδή ΟΛΑ τα παιδιά πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και να εμβολιάζονται (κάτι πάντως που δεν κάνει σήμερα σχεδόν το 50% των «δικών μας παιδιών», για διάφορους λόγους).

    

Δεν είναι δα και δύσκολο να οργανωθούν τα θέματα υγείας προσφύγων

Στο WELCOMMON φιλοξενούμε 160-170 πρόσφυγες, με τα παιδιά να αποτελούν το 55-70%. Στο χώρο προσωρινής φιλοξενίας και κοινωνικής ένταξης προσφύγων WELCOMMON (δημιουργήθηκε από τον κοινωνικό συνεταιρισμό ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ σε συνεργασία με την ΕΑΤΑ) κάνουμε ότι μπορούμε καλύτερο για τα θέματα υγείας τόσο των φιλοξενούμενων όσο και των εργαζομένων και των εθελοντών μας αλλά και της γειτονιάς. Θέλουμε να είμαστε μοντέλο και για άλλους παρόμοιους χώρους. Γι αυτό το λόγο οι φιλοξενούμενοι πρόσφυγες περνάνε από βασικές ιατρικές εξετάσεις, κατ΄ αρχάς όλα τα παιδιά, δημιουργούμε ή συμπληρώνουμε τους ιατρικούς φακέλους τους, φροντίζουμε να εμβολιαστούν όλα τα παιδιά πριν πάνε στο σχολείο, κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να έχουν την κατάλληλη πρωτοβάθμια φροντίδα. Και αυτό χωρίς να έχουμε κάποιον ιδιαίτερο προϋπολογισμό για τα θέματα ιατρικής φροντίδας.

Δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε πώς θα μπορούσε να γίνει αποτελεσματικό το σύστημα υγείας για όλους τους πολίτες που ζουν στη χώρα μας, όχι μόνο για τους πρόσφυγες, χωρίς μάλιστα μεγάλο κόστος. Τα οφέλη θα ήταν πολλαπλά: κοινωνικά, δημοσιονομικά, οικονομικά.

       

(Μη τυπική) εκπαίδευση και δημιουργική απασχόληση

H πιο μεγάλη δυσκολία που έχουμε στην πραγματικότητα είναι να βρούμε λύσεις για την εκπαίδευση των πολλών παιδιών που φιλοξενούμε (από 80 έως 91).

Με δεδομένο το μεγάλο αριθμό παιδιών που φιλοξενούνται, των τεράστιων δυσκολιών να συμμετάσχουν στο τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας και του γεγονότος ότι δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση για πολλά χρόνια είναι σημαντικό για εκπαιδευτικούς, κοινωνικούς και λόγους προστασίας των ίδιων των παιδιών να αναπτύξουμε εμείς ένα πρότυπο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που θα καλύψει όλα τα παιδιά αλλά και τους ενηλίκουςΕπιδιώκουμε όλα τα παιδιά και για όσο μένουν στο Welcommon να συμμετέχουν σε ένα ολοκληρωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ανάλογα με την ηλικία τους που θα παρέχει αφενός βασικές γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες ανάλογες με αυτές που παρέχει ένα τυπικό εκπαιδευτικό σύστημα καθώς και επιπλέον ικανότητες και κοινωνικές δεξιότητες στο πλαίσιο δημιουργικών δραστηριοτήτων, επισκέψεων, παιχνιδιού κα.

  

Δεν είναι φυσικά εύκολο, μια και δεν διαθέτουμε τους οικονομικούς κι ανθρώπινους πόρους για κάτι τέτοιο. Όμως προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο κι έχουμε διαμορφώσει κι εξοπλίσει κατάλληλους χώρους για μαθήματα γλώσσας, διαδραστικής μάθησης (ακόμα και με χρήση υπολογιστών), ζωγραφικής, δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, μουσικής κα.

      

Έχουμε εθελοντές από την Ελλάδα κι άλλες χώρες, μέσα από συστηματικές συνεργασίες με φορείς από την Γερμανία και την Καταλονία – αλλά όχι μόνο – αναζητούμε περισσότερους και (πιο) εξειδικευμένους. Αναζητούμε, επίσης, πόρους για να απασχολήσουμε επαγγελματίες, γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να έχεις μια δομή έστω και μη-τυπικής εκπαίδευσης με συνέχεια που να στηρίζεται μόνο σε εθελοντές.

Προσπαθούμε να εντάξουμε στις δραστηριότητες και κάποιους από τους φιλοξενούμενους που να έχουν σχετική εμπειρία για λόγους συμμετοχής κι ενδυνάμωσης των ικανοτήτων και δεξιοτήτων.

Επιδιώκουμε συνεργασίες τόσο με ελληνικά όσο και με ευρωπαϊκά ακαδημαϊκά ιδρύματα αλλά και οργανώσεις και φορείς που ασχολούνται με την εκπαίδευση, ιδιαίτερα των προσφύγων.

Είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα επίσκεψη μελέτης στο Βερολίνο και ανταλλάξαμε εμπειρίες με πολλούς ειδικούς και δομές που ασχολούνται με την εκπαίδευση των προσφύγων σε όλα τα επίπεδα.

    

Η πρώην κλινική που έγινε κέντρο υποδοχής και κοινωνικής ένταξης

Το “Welcommon” στεγάζεται σε μια πρώην κλινική του ΙΚΑ, που είχε μείνει για χρόνια κλειστή. Με το άνοιγμά της έδωσε ζωή στην περιοχή, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει κάπως ερημώσει από κατοίκους. Είναι μια κατάσταση όπου όλοι κερδίζουν. Η γειτονιά τονώνεται οικονομικά, καθώς εκτός από τους πρόσφυγες, την επισκέπτονται δεκάδες εργαζόμενοι και εθελοντές. Υπάρχει συνεχής παρουσία ανθρώπων, σε ένα δρόμο που τα τελευταία χρόνια πιο πολλοί έφευγαν, παρά έρχονταν. Από την άλλη οι πρόσφυγες έχουν επαφή με την αγορά, δηλαδή τον κόσμο και την πόλη, σε αντιδιαστολή με τη διαβίωσή τους σε απομονωμένους καταυλισμούς. Επίσης, στην ευρύτερη περιοχή του κέντρου, από τα Εξάρχεια, το Μουσείο μέχρι την πλατεία Βικτωρίας, λειτουργούν και άλλες δομές προσφύγων ή υποστήριξης τους. Μια νέα ζωντανή περιοχή γεννιέται σταδιακά.

Το WELCOMMON δεν μοιάζει με άλλους χώρους φιλοξενίας προσφύγων γιατί δουλέψαμε με πολύ-πολύ αγάπη και μεράκι για να τον οργανώσουμε ως πρότυπο χώρο φιλοξενίας και κοινωνικής ένταξης: χωριστά δωμάτια, υποδομές που αποκαταστάθηκαν και βελτιώθηκαν, χρώματα, «έξυπνες» και πρακτικές λύσεις, επαναχρησιμοποίηση πραγμάτων… Ελαχιστοποίηση κόστους με μεγιστοποίηση αποτελέσματος. Πολλοί ωραίοι χώροι – που συνεχίζουμε να διαμορφώνουμε και να διακοσμούμε – για κοινωνικές δραστηριότητες, δραστηριότητες κοινωνικής ένταξης.

   

unnamed 7

Είναι αδιανόητο να ακούς πρόεδρο συλλόγου γονέων (κα Πετράκη) να αρνιέται να πάνε παιδιά (προσφύγων) στο σχολείο θεωρώντας ότι τα παιδιά αυτά αποτελούν “κίνδυνο” αλλά και “βάρος”!

Το έζησα και εγώ στη χθεσινή εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου LIVE όπου συμμετείχα μαζί με δύο οικογένειες προσφύγων (και 4 γλυκύτατα κοριτσάκια) από αυτά που φιλοξενούμε στο WELCOMMON, τον χώρο υποδοχής και ένταξης προσφύγων που έχουμε δημιουργήσει o κοινωνικός συνεταιρισμός ΑΝΕΜΟΣ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ και η ΕΑΤΑ σε μια παλιά κλινική (φιλοξενούμε συνολικά 160-170 άτομα).

Είναι σοκαριστικό να ακούς μητέρα - που έχει φέρει στον κόσμο 3 παιδιά, και υποτίθεται εκπροσωπεί κι άλλους γονείς - αλλά κι άλλα άτομα που συμμετείχαν στο κοινό της εκπομπής να θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να απαιτούν να αποκλειστούν τα παιδιά πρόσφυγες από το εκπαιδευτικό σύστημα. Χωρίς ούτε καν να επικαλούνται προβλήματα υγείας (κάτι που χρησιμοποιήσαν ως δικαιολογία άλλοι γονείς σε άλλα σχολεία ως δικαιολογία), αλλά έτσι κυνικά και απάνθρωπα ότι "τα παιδιά αποτελούν βάρος, κίνδυνο για τα παιδιά της".

Είναι τραγικό μια κοινωνία που γνώρισε την προσφυγιά πολλές φορές, που ακόμα και σήμερα έχει πάνω από 600.000 μετανάστες (παιδιά μας που δεν άντεξαν και σηκώθηκαν κι έφυγαν) να αφήνει χώρο για τις πιο βάρβαρες και ρατσιστικές απόψεις που στρέφονται εναντίον των παιδιών, παιδιών που κατάφεραν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τις βόμβες, την αγριεμένη θάλασσα, τις απειλές και έφτασαν μετά από μεγάλη ταλαιπωρία στη χώρα μας.

Και αντί να ζητάνε αυτοί οι γονείς να αγκαλιαστούν τα παιδιά του πολέμου, να σταθούν δίπλα τους, να τα βοηθήσουν με την εκμάθηση της γλώσσας, με ενισχυτική διδασκαλία, με καλωσόρισμα, ζητάνε να τα πετάξουμε στο περιθώριο.

Αυτοί οι "γονείς" θεωρούν μάλιστα ότι είναι γνήσιοι συνεχιστές των αρχαίων προγόνων μας αν και εκφράζουν την πιο βάρβαρη κι απολίτιστη αντίληψη.

Ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Ο υπόδικος για εγκληματικές πράξεις βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γ. Λαγός αντί να βρεθεί ξανά στη φυλακή για παραβίαση των περιοριστικών όρων αποφυλάκισής του, έχει το θράσος να εισβάλει στο σχολείο, να απειλεί με μηνύσεις και να συνεχίζει την προκλητική ρατσιστική δράση του.

Παραλίγο να ζήσουμε live τη σύλληψη της Τατιάνας Στεφανίδου μετά από τη μήνυση του Λαγού για ...συκοφαντική δυσφήμηση.

Μπορείτε να δείτε την σχετική συζήτηση μετά την 1 ώρα και 32 λεπτά της εκπομπής https://vimeo.com/200229222

luqman1

Μέχρι σήμερα 20 καταδίκες στελεχών και μελών της Χρυσής Αυγής για ρατσιστικές επιθέσεις, ανθρωποκτονίες, δολοφονίες, παράνομη οπλοφορία,  προτροπή σε πράξεις ρατσιστικής βίας, εμπρησμούς,  http://goldendawnwatch.org/?p=1333

Συμπληρώθηκαν δυο χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Είναι αλήθεια ότι η δολοφονία του Παύλου έκανε τη διαφορά. Η μεγάλη ανοχή την οποία έδειχναν τμήματα του πολιτικού συστήματος αλλά και οι αρχές όχι απλώς στην ρατσιστική ρητορική της ΧΑ αλλά και στην ρατσιστική και εγκληματική πρακτική της άρχισε να μην γίνεται ανεκτή από τμήματα της κοινωνίας. «Είχαν ξεπεραστεί τα …όρια».

Μπορεί, όμως, ο ρατσισμός να γίνεται ανεκτός «μέχρι κάποιων ορίων»; Η απάντηση είναι απλούστατα ΟΧΙ. Γιατί όταν ριζώσει ο ρατσισμός, δύσκολα ξεριζώνεται. Της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα είχαν προηγηθεί ρατσιστικές επιθέσεις με μαχαίρια και ρόπαλα, επιθέσεις σε μεμονωμένους κυρίως μετανάστες (τους χάραζαν στο στήθος τη σβάστικα ή άλλα σύμβολα των νεοναζί και τους πέταγαν στο δρόμο), οργάνωναν επιθέσεις σε σπίτια, στέκια, στο δρόμο κακοποιώντας όποιον κι όποια θεωρούσαν ότι δεν ήταν «καθαρός» έλληνας.

Παρά τις καταγγελίες – όχι εύκολο πάντως με δεδομένο ότι τα θύματα φοβόντουσαν – οι αρχές αλλά και μέρος του κομματικού συστήματος έκλεινε τα μάτια. Θεωρούσαν ότι η ΧΑ και οι ρατσιστές «έκαναν μια βρώμικη δουλειά που ήταν όμως απαραίτητη για να φοβούνται οι μετανάστες και να μην έρχονται πολλοί από αυτούς στη χώρα μας». Ε, καμιά φορά τα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων «μπορούν …προσωρινά να παραβλέπονται», θεωρούσαν οι ανόητοι…

Το τέρας μεγάλωσε  επειδή γύρω οι πολλοί αδιαφορούσαν, μετανάστες είναι τα θύματα σου έλεγαν. Ακόμα και όταν χτυπούσαν έλληνες (για παράδειγμα έναν κρητικό γιατί τον πέρασαν για πακιστανό επειδή ήταν πολύ μαυρισμένος, μια ξανθιά κυρία γιατί την πέρασαν για βορειο-ευρωπαία κα), οι νεοναζιστικές και ρατσιστικές αυτές επιθέσεις αντιμετωπίστηκαν ως ένα «μικρό λάθος».

Με αυτά κι αυτά, ακόμα και η ανακάλυψη όπλων σε σπίτια ή αυτοκίνητα χρυσαυγιτών αντιμετωπίστηκε ως μια υπόθεση «ρουτίνας». Ε, και τι έγινε. Οι αποκαλύψεις για διασυνδέσεις με τον υπόκοσμο και με μπράβους που πουλάνε προστασία δεν άλλαξαν την ατμόσφαιρα.

 Ήρθε έτσι η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, ενός πακιστανού που επέβαινε σε ποδήλατο και χτυπήθηκε με στιλέτα μέχρι θανάτου από δυο παλληκαράδες, τον Λιακόπουλο και τον Στεργιόπουλο, που αποδείχτηκε ότι είχαν κι αυτοί σχέση με την ΧΑ. Οι δυο τους επέβαιναν σε μοτοσυκλέτα, έκλεισαν τον Σαχζάτ Λουκμάν και τον ανάγκασαν να κατέβει από το ποδήλατο και τον μαχαίρωσαν πολλές φορές σε σημεία που δεν άφηναν αμφιβολία ότι θα τον άφηναν νεκρό. Μετά προσπάθησαν να εξαφανιστούν. Για άλλη μια φορά είχε γίνει απόπειρα να παρουσιαστεί η υπόθεση  ως μια συμπλοκή μετά από τροχαίο και «διαπληκτισμό»!

Μετά από 17 μήνες, δημοσιεύτηκε στις 17/9/2015, η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών για τη δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν που αποφαίνεται  ότι το κίνητρο των 2 δολοφόνων του Σαχζάτ Λουκμάν, δηλαδή του Λιακόπουλου και του Στεργιόπουλου, ήταν ρατσιστικό. Το δικαστήριο κάνει χρήση της διάταξη του άρθρου 79 παρ. 3 ΠΚ που ορίζει το ρατσιστικό κίνητρο ως επιβαρυντική περίσταση κατά την επιμέτρηση της ποινής (πλέον άρθρο 81Α για το “ρατσιστικό έγκλημα”).

 Η απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Αθηνών αναφέρει:

“Οι κατηγορούμενοι αντιλαμβανόμενοι την αλλοδαπότητα του προπορευόμενου ποδηλάτη και εμφορούμενοι από ρατσιστικό μένος εναντίον του προσπέρασαν ελαφρώς από δεξιά το ποδήλατο στο οποίο επέβαινε, αποκόπτοντάς του την πορεία. Ο αλλοδαπός σταμάτησε και κατέβηκε από το ποδήλατό του και ο εκ των κατηγορουμένων Διονύσιος Λιακόπουλος, συνοδηγός στην προαναφερόμενη μοτοσικλέτα, κινήθηκε προς το μέρος του και με ένα στιλέτο πεταλούδα που έφερε μαζί του έπληξε τον ως άνω αλλοδαπό με ένα θανατηφόρο χτύπημα στο στήθος. Ακολούθως, ο δεύτερος κατηγορούμενος, Χρήστος Στεργιόπουλος, με ένα στιλέτο που έφερε μαζί του κινήθηκε προς τον αλλοδαπό, που ήδη τραυμάτισε θανάσιμα ο συγκατηγορούμενός του, και τον έπληξε και αυτός με έξι χτυπήματα στη σπονδυλική στήλη, την πλάτη, τη δεξιά περιμασχαλιαία χώρα και το δεξιό βραχίονα…

Επιπλέον, η ανθρωποκτόνος πρόθεση των κατηγορουμένων, οι οποίοι από κοινού αφαίρεσαν τη ζωή του LUQMAN SHEHZAD  γνωρίζοντας την πράξη στην οποία προβαίνουν με την πλήξη του θύματος 7 φορές σε ευαίσθητα και ζωτικά σημεία του σώματος του και επιθυμώντας την καταστροφή της ζωής ενός αγνώστου σε αυτούς ανθρώπου λόγω της διαφορετικότητας των εξωτερικών του χαρακτηριστικών, της εθνικής του καταγωγής και της θρησκείας του επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι δεν υπήρξε εκ μέρους του θύματος οποιαδήποτε μορφή πρόκλησης είτε λεκτική… είτε έμπρακτη…

… η κατοχή 4 σελίδων με την αναγραφή ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ www.XAgr.net – ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και 117 φυλλαδίων με την αναγραφή “ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ” εκ μέρους του πρώτου κατηγορουμένου και συνακόλουθα η ύπαρξη των ακραίων πολιτικών πεποιθήσεών του δεν αρκεί από μόνη της για να προσδοθεί ρατσιστικός χαρακτήρας στην αξιόποινη συμπεριφορά αμφοτέρων των κατηγορουμένων, όμως οι ειδικές περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε το έγκλημα (επίθεση από υπέρτερους αριθμητικά δράστες – μεταμεσονύκτια ώρα – κατά αγνώστου ανθρώπου που στοχοποιήθηκε ως Πακιστανός μετανάστης, με τη χρήση μαχαιριών, σε περιοχή που συχνάζουν αλλοδαποί μετανάστες και είναι ευχερής ο εντοπισμός του θύματος, χωρίς προηγούμενη πρόκληση από αυτό, πλήξη με αλλεπάλληλες μαχαιριές, διαφυγή με λήψη των πειστηρίων και απόκρυψη των διακριτικών γνωρισμάτων του μεταφορικού μέσου, κίνηση χωρίς το φόβο του εντοπισμού και της σύλληψης, όπως αναπτύχθηκαν ανωτέρω) δεν καταλείπουν καμία αμφιβολία στο Δικαστήριο για τη διάπραξη του εγκλήματος υπαγορευόμενου από αισθήματα ρατσιστικού μίσους…

… η πράξη τους τελέστηκε από μίσος προκαλούμενο λόγω της διαφορετικότητας των εξωτερικών χαρακτηριστικών του θύματος, της θρησκείας του, της εθνικής και εθνοτικής του καταγωγής, σύμφωνα με το άρθρο 79 παρ. 3 εδ. τελ. ΠΚ, όπως ισχύει”.

Ο Παύλος Φύσσας και ο Σαχζάτ Λούκμαν είναι δύο μόνο από τα θύματα της εγκληματικής δράσης της Χρυσής Αυγής. Ο αρχηγός της ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για την δολοφονία του Π. Φύσσα. Παρά τις δόλιες προσπάθειές του για να εξοικειώσει την κοινωνία με δολοφονίες όπως αυτή, αναγνωρίζει με αυτή την ομολογία τους και την ποινική ευθύνη που έχουν τόσο οι δολοφόνοι που εκτέλεσαν τις εντολές του όσο κι αυτοί (η ηγεσία της ΧΑ) που κήρυξαν τον πόλεμο και οδήγησαν τα φονικά χέρια να σκοτώσουν. Και δεν ήταν μόνο προφορικές οι εντολές, είχαν το θράσος να μοιράζουν και φυλλάδια, όπως αποδεικνύεται και από το υλικό που περιλήφθηκε στην δικογραφία για την δολοφονία του Σαχζάτ Λούκμαν.

Μέχρι σήμερα υπάρχουν 20  καταδικαστικές αποφάσεις στελεχών και μελών της Χρυσής Αυγής http://goldendawnwatch.org/?p=1333

Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε την πολύ αργή εξέλιξη της δίκης της Χρυσής Αυγής, δυο χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Μήνες μετά την έναρξη της δίκης – Απρίλιος 2015 - έχουν γίνει μόνο 21 συνεδριάσεις και αυτές αφορούσαν διαδικαστικά θέματα. Ενώ θα έπρεπε οι δικαστές που ασχολούνται με την τόσο σημαντική απόφαση να απασχολούνται αποκλειστικά με αυτήν μέχρι να ολοκληρωθεί.

Μήπως για άλλη μια φορά, δεν γίνονται όσα θα έπρεπε να γίνουν τη σωστή στιγμή; Γιατί δεν έχει μπει η δίκη στην ουσία της υπόθεσης σε μια εποχή που ήταν απαραίτητο η δικαιοσύνη να φέρει στο προσκήνιο μεγάλο μέρος των εγκλημάτων που έχει διαπράξει αυτό το μόρφωμα που κρύβεται πίσω από μια κομματική μάσκα;  

http://goldendawnwatch.org/

Τον Σεπτέμβριο του 2013, αμέσως μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η Ελληνική Αστυνομία συνέλαβε την ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής, καθώς και δεκάδες στελέχη και μέλη της τα οποία εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες που περιλαμβάνονται στην τεράστια δικογραφία.

Έπειτα από μια μακρά ανακριτική διαδικασία που κράτησε 9 μήνες, το Συμβούλιο Εφετών αποφάσισε με αμετάκλητο βούλευμά του την παραπομπή 69 προσώπων, μεταξύ αυτών σύσσωμης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Χρυσής Αυγής, όπως αυτή αναδείχθηκε στις εκλογές του 2012, με τη βαριά κατηγορία της ένταξης σε εγκληματική οργάνωση.

Στις 1109 σελίδες του βουλεύματος περιγράφονται όλα τα αδικήματα που διαπράχτηκαν από στελέχη και μέλη της οργάνωσης της Χρυσής Αυγής από το 2008.