Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.
 
Πώς τα στερεότυπα αναπαράγουν το μίσος. Με αφορμή μια παράλογη επίθεση στο Μίνστερ της Γερμανίας, ξέσπασε ένα κύμα παράλογου μίσους που δεν δικαιολογούνταν καν από τα πραγματικά περιστατικά.
Η πόλη του Μίνστερ στη Γερμανία βρέθηκε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όχι όμως για αυτό που είναι (μια υποδειγματική "πράσινη", πολυπολιτισμική πόλη) αλλά για ένα περιστατικό βίας.
Το Μίνστερ είναι μια από τις αγαπημένες μου ευρωπαϊκές πόλεις. Έζησα, μάλιστα, για ένα διάστημα σε αυτήν. Και μπορώ να πώ ότι επηρεάστηκα καθοριστικά στις επιλογές που έκανα για την ζωή μου. Είναι μια από τις πιο νεανικές και πράσινες πόλεις, πανεπιστημιούπολη, ποδηλατούπολη, στην πρωτοπορία πράσινων πολιτικών, έχει χαρακτηριστεί δικαίως ως "Πράσινη Πρωτεύουσα". Ήδη από την δεκαετία του '80 είναι στην πρωτοπορία του πράσινου μετασχηματισμού των πόλεων.
Όταν άκουσα, λοιπόν, για την επίθεση με βαν ενάντια σε ανθρώπους που βρίσκονταν σε ένα πεζόδρομο, στεναχωρήθηκα πολύ, περισσότερο από ότι θα στεναχωριόμουν για οποιαδήποτε άλλη περιοχή (στην Ευρώπη, στην Ασία, στην Αφρική, στην Αμερική κα). Δεν έχει σημασία ποιος το έκανε, σημασία έχει ότι συνέβη. Συνέβη (και) σε αυτήν την πόλη.
 
Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.
Όμως αυτό που ακολούθησε δείχνει ότι στην εποχή μας κυριαρχούν στερεότυπα που ξεσπούν ως κύμα μέσω των σόσιαλ μίντια, αλλά δεν είναι τα σόσιαλ μίντια που τα γεννούν, απλώς βοηθάνε να βλέπουμε αυτό που υπάρχει μέσα στην κοινωνία. Διαπιστώνεις, λοιπόν, ότι πολλοί δεν θέλουν να ζούμε καλύτερα και με ασφάλεια αλλά να επιβεβαιώσουν τα στερεότυπα τους για να προωθούν τις ρατσιστικές και διχαστικές απόψεις τους. Δεν στεναχωριούνται για το γεγονός που συνέβη και την αποτροπή παρόμοιων γεγονότων στο μέλλον, επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν το γεγονός για να προωθήσουν το μίσος.
Είναι σοκαριστικό ότι αμέσως μετά την επίθεση ξέσπασαν 3 κύματα μίσους στα σόσιαλ μίντια, και όχι μόνο:
- Μέσα στην Γερμανία, πολλοί θεώρησαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ενισχύσουν τον ρατσισμό. Έτσι ξεσπάθωσαν εναντίον των προσφύγων και μεταναστών, θεωρώντας ότι η επίθεση οργανώθηκε από κάποιον μετανάστη. Δεν περίμεναν καν τις ανακοινώσεις της αστυνομίας για τον δράστη. "Ειδικοί αναλυτές" βγήκαν ακόμα και σε κάποιες τις τηλεοράσεις για να καταγγείλουν τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, την Μέρκελ, τους Πράσινους, "όλους αυτούς που έφεραν τους τζιχαντιστές στη χώρα".
- Σε πλανητικό επίπεδο οι οπαδοί της οπλοκατοχής (στις ΗΠΑ και όχι μόνο) ξεσπάθωσαν και προκαλούσαν με ειρωνικό τρόπο την κοινή λογική, θέτοντας το φοβερό ...ερώτημα "αν οι φιλελεύθεροι ζητάνε τώρα την απαγόρευση κατοχής των φορτηγών, όπως ζητάνε την απαγόρευση την κατοχής όπλων"
- Πολλοί Ισπανοί ακροδεξιοί εξέφραζαν την "ικανοποίησή τους" από την επίθεση στο Μίνστερ, θεωρώντας το ως μια "καλή τιμωρία" για το γεγονός ότι η γερμανική δικαιοσύνη άφησε ελεύθερο τον ηγέτη της Καταλονίας, που είχε συλληφθεί ενώ διέσχιζε με αυτοκίνητο την Γερμανία.
Η πραγματικότητα μπορεί να μην συμφωνεί με τα στερεότυπα, αλλά αυτή είναι.
- Η αστυνομία διακρίβωσε ότι ο υπεύθυνος της επίθεσης στο Μίνστερ ήταν ένας 49χρονος βέρος Γερμανός, ούτε μετανάστης ή πρόσφυγας, ούτε παιδί μεταναστών από "μουσουλμανικές" χώρες.
- Η οπλοκατοχή δεν έχει τίποτα να κάνει με την ιδιοκτησία ενός αυτοκινήτου. Το όπλο έχει κατασκευαστεί για να σκοτώνει. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι θάνατοι από όπλα στις ΗΠΑ εν καιρώ ειρήνης είναι πλέον περισσότεροι από τους θανάτους αμερικανών στους διάφορους πολέμους. Ναι και τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά σκοτώνουν (αλλά και ρυπαίνουν) αλλά είναι μέσα που σχεδιάστηκαν να διευκολύνουν τη ζωή μας στις μεταφορές και μετακινήσεις. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να εξελιχθούν τα οχήματα, αλλά όχι να απαγορευτούν. Ναι πρέπει να μειωθεί ο αριθμός τους και να κυκλοφορούν λιγότερα, να γίνουν πιο οικολογικά (κυρίως ηλεκτροκίνηση που θα βασίζεται στις ανανεώσιμες πηγές) και πιο ελαφριά (τουλάχιστον τα οχήματα μετακίνησης μέσα στις πόλεις) ώστε να μην προκαλούν τόσους πολλούς θανάτους και τραυματισμούς. Αλλά από που ως που ένα φορτηγό συγκρίνεται με ένα όπλο;
- Η Ισπανία και η Καταλονία χρειάζονται μια ευρωπαϊκή διαμεσολάβηση για να μπορέσουν να βρουν μια νέα, ισορροπημένη σχέση συνύπαρξης και συνεργασίας. Η ΕΕ δεν μπορεί να σφυρίζει αδιάφορα, τόσο η κεντρική Ισπανική κυβέρνηση όσο και η κοινωνία της Καταλονίας χρειάζονται ένα διαμεσολαβητή ώστε να καθίσουν γύρω από ένα τραπέζι διαλόγου. Αλλά από πώς οι θάνατοι και οι τραυματισμοί στο Μίνστερ θα μπορούσαν να βοηθήσουν την Ισπανία στην προβληματική σχέση της με την Καταλονία;
Καλή Ανά(σ)ταση κι Αναγέννηση παντού, λοιπόν

Τι #διαφορετικό κάναμε στο #WELCOMMON

Ένα κέντρο φιλοξενίας προσφύγων μπορεί να είναι ένας χώρος καινοτομίας, παραγωγής νέων μοντέλων, ανταλλαγής εμπειριών και εκπαίδευσης;

Στο WELCOMMON αποδείξαμε ότι όχι μόνο είναι εφικτό αλλά κι αναγκαίο. Φιλοξενήσαμε πολλές συναντήσεις, σεμινάρια, εκδηλώσεις, δεχθήκαμε εκατοντάδες επισκέπτες από 5 ηπείρους και δεκάδες χώρες που θέλησαν να μελετήσουν το μοντέλο μας.

Δεν ήταν μια απλή φιλόξενη αντιμετώπιση εκ μέρους μας, εκ μέρους του ΑΝΕΜΟΥ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ που οργάνωσε και λειτούργησε το WELCOMMON για 1,5 χρόνο, αλλά μια ευκαιρία για ανταλλαγή εμπειριών και καλών πρακτικών καθώς και μια μοναδική ευκαιρία άμεσης συνάντησης και συζήτησης μεταξύ ενδιαφερομένων φορέων και φιλοξενούμενων προσφύγων.

Δημιουργήσαμε γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ αυτών που μελετάνε ή σχεδιάζουν ή λαμβάνουν αποφάσεις για τους πρόσφυγες και των ανθρώπων που είναι πρόσφυγες, των ανθρώπων που βιώνουν την προσφυγιά, των ανθρώπων που πρέπει να έχουν λόγο για τις πολιτικές που τους αφορούν…

Δεν ήταν λίγο να έρχονται απευθείας σε επικοινωνία και να συναντάνε οι πρόσφυγες τους πολιτικούς από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, τα ινστιτούτα, τα ιδρύματα, τις κοινωνικές κι ανθρωπιστικές οργανώσεις, τους πανεπιστημιακούς, τους εκπροσώπους δήμων κι ερευνητικών κέντρων, ανθρώπους από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Με αφελή κι απότομο τρόπο η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και η ΕΑΤΑ Δήμου Αθηναίων θεώρησαν ότι είναι περιττά τέτοια καινοτόμα κέντρα, ότι όλα λύνονται μόλις οι πρόσφυγες πάνε σε ένα διαμέρισμα, ακόμα και οι πιο ευάλωτοι. Βέβαια ούτε όλα τα καμπ ούτε όλες οι μεγάλες δομές έκλεισαν, ούτε όλοι οι πρόσφυγες έχουν ενταχθεί κοινωνικά επειδή μεταφέρθηκαν σε κάποιο διαμέρισμα. Έκλεισαν όμως δύο από τα πιο καινοτόμα προγράμματα, το #WELCOMMON (Αθήνα) και το The Elpída Home for Refugees (στη Θεσσαλονίκη).

Ένα ερώτημα που έθεσαν πολλοί/ες από τους/τις φιλοξενούμενους/ες μας όταν τους ανακοινώθηκε ότι έπρεπε να μετακινηθούν σε διαμερίσματα και να αφήσουν την κοινότητά μας αλλιώς θα έβγαιναν από το πρόγραμμα «προστασίας» θέτει τα πράγματα σε μια διαφορετική βάση. «Γιατί αποφασίζετε για εμάς, χωρίς να μας ρωτήσετε»; Δεν θα έπρεπε να υπάρχει η δυνατότητα οι ίδιοι οι πρόσφυγες να αποφασίζουν σε ποιο μοντέλο φιλοξενίας θα ήθελαν να μείνουν «όσο διαρκεί η προστασία τους»; Σε διαμέρισμα ή σε κοινότητα ή σε κοινωνική κατοικία ή σε καμπ, για παράδειγμα. Πολύ περισσότερο αφού η χρηματοδότηση είναι 100% από ευρωπαϊκούς πόρους και δωρητές κι αφορά τους πρόσφυγες;

#withrefugees #refugees #socialinclusion #innovation #Ελλάδα #humanrights

Τι #διαφορετικό κάναμε στο #WELCOMMON
Στον 1,5 χρόνο λειτουργίας του #WELCOMMON φιλοξενήσαμε στο καινοτόμο, κοινοτικό κέντρο μας 40 νεογέννητα, σε σύνολο 600 προσφύγων. Τα περισσότερα γεννήθηκαν ενώ φιλοξενούσαμε την μητέρα στο κέντρο μας, κάποια ήρθαν αμέσως μετά την γέννα.
                         
Τα μωρά-πρόσφυγες και οι μητέρες τους (στην διάρκεια της εγκυμοσύνης αλλά και μετά τη γέννα) βρήκαν σε εμάς μια ολοκληρωμένη φροντίδα:
– αξιοπρεπή διαμονή και κατάλληλη διατροφή, αντίκρισαν τον κόσμο σε ένα καλύτερο περιβάλλον (όχι μέσα σε ερείπια, σκηνές, λάσπες, βόμβες),
– υποστήριξη από νοσηλεύτρια και μαία για να είναι ομαλή η γέννα και η ανάπτυξη του μωρού, ακόμα και σε ιδιαίτερες καταστάσεις (πρόωρη γέννα, εγκυμοσύνη ατόμων με άλλα προβλήματα υγείας, όπως διαβήτης, AIDs κα),
– υποστήριξη από εθελοντές γιατρούς (αραβόφωνοι εθελοντές από την Στέγη Συρίων Ελλάδας, Red Cross Spain, Doctors Without Frontiers, δημόσιες δομές),
– εξετάσεις,
– εμβολιασμοί,
– πλήρη ιατρικό φάκελο και συνοδεία στα νοσοκομεία και μαιευτήρια με διερμηνείς, κοινωνικούς λειτουργούς ή/και νοσηλευτικό προσωπικό,
– μωρουδιακά, παιδικά είδη, καροτσάκια, μπανάκια, κρέμες,
– εκπαίδευση των μανάδων αλλά και πατεράδων για φροντίδα του μωρού, αλλά κι ανατροπή των στερεότυπων, ότι η φροντίδα του μωρού είναι υπόθεση μόνο της μητέρας,
– στήριξη της οικογένειας ψυχολογικά και κοινωνικά,
– ενδυνάμωση με στόχο την αυτόνομη διαβίωση (δεν είναι αυτόματο για ανθρώπους που έχουν ζήσει αυτά που ζουν οι πρόσφυγες),
– πρόσβαση των γονιών σε κοινωνικές και πολιτιστικές εκδηλώσεις (κινηματογράφο, μουσική, θέατρο, χορό, γιόγκα), σε μαθήματα γλώσσας, σε ενδυνάμωση δεξιοτήτων,
– συμβουλευτική για ότι χρειάζεται μια οικογένεια σε ανάλογες περιπτώσεις.
    
Όλα αυτά δεν ήταν μόνο για το καλό των προσφύγων, αλλά και του δημόσιου συστήματος υγείας (διευκόλυνση των γιατρών και του προσωπικού των νοσοκομείων στο έργο τους), της ελληνικής κοινωνίας γενικότερα. Δείχνουν πώς μπορούμε να έχουμε μια πιο αποτελεσματική πολιτική κοινωνικής συνοχής και κοινωνικής ένταξης, χωρίς να αφήνονται άνθρωποι μόνοι τους. Βρίσκονται, έτσι, λύσεις σε σημαντικά προβλήματα.
Συμβάλλαμε στην συνύπαρξη, στον διαπολιτισμικό διάλογο, στην συνεργασία, στην διαμόρφωση μιας κοινής ταυτότητας «κοινότητας του WELCOMMON» με την συμμετοχή ανθρώπων-προσφύγων από 22 διαφορετικές εθνότητες και καταγωγές, που ασπάζονται διαφορετικές θρησκείες και έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις, αλλά και 200 εθελοντών από 4 ηπείρους,
όταν η αποδοχή του «διαφορετικού» δεν είναι αυτό που κυριαρχεί σήμερα.
Μπορούμε την σημαντική αυτή εμπειρία να την αξιοποιήσουμε για την στήριξη κι ενδυνάμωση, μέσω της κοινότητας, άλλων ομάδων του πληθυσμού που αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα.
Δεν είναι τυχαίες οι επισκέψεις στο WELCOMMON του Συνήγορου του Παιδιού, Γ. Μόσχου και των συνεργατών του, καθώς και τα καλά τους λόγια για το έργο μας
 
Ναι, κάτι προσφέραμε όλοι/ες μαζί ως κοινότητα (προσωπικό, εθελοντές, φίλοι και φίλες, πρόσφυγες).
Πολλά παιδικά χαμόγελα. Ευχαριστούμε
 
Keep on Walking #withrefugees #refugees #socialinclusion #health #innovation #Athens #Ελλάδα #μωρά #παιδιά