Αποτέλεσμα εικόνας για housing europe

Υπάρχει εναλλακτική λύση απέναντι στους πλειστηριασμούς και την βίαιη παρεμπόδισή τους με στόχο να σωθούν τα σπίτια αλλά και να μην μεταφερθούν τα βάση τους υπόλοιπους πολίτες;

Το αρχικό πρόβλημα: χιλιάδες άνθρωποι λόγω απουσίας μια πολιτικής για προσβάσιμη κατοικία (όχι κατ΄ ανάγκη μέσω ιδιοκτησίας) ανοίχτηκαν άκριτα σε δάνεια με τεράστιο κόστος για να αποκτήσουν κατοικία. Έτσι σήμερα πάνω από 700.000 δάνεια έχουν γίνει κόκκινα, οι άνθρωποι δεν μπορούν να ανταποκριθούν στο κόστος αποπληρωμής. Άλλα σπίτια είναι πρώτη κατοικία, άλλα είναι εξοχικά, άλλα είναι μικρά άλλα αποτέλεσμα μιας κουλτούρας νεοπλουτισμού.

Μετά έρχεται το άλλο πρόβλημα. Αν οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνεια, πώς θα λυθεί το πρόβλημα που δημιουργείται στις τράπεζες που έχουν χρησιμοποιήσει τα χρήματα των καταθετών για να δώσουν αυτά τα δάνεια; Όσοι λένε με ευκολία, να διαγραφούν τα δάνεια και να μην γίνει κανένας πλειστηριασμός. δεν απαντάνε στο απλό ερώτημα “σε αυτή την περίπτωση που θα βρεθούν τα χρήματα για να μπορούν οι τράπεζες να διασφαλίζουν τις καταθέσεις των πολιτών”; Μπορεί να φταίνε σε σημαντικό βαθμό και οι τράπεζες που μοίραζαν δάνεια σαν στραγάλια, αλλά το πρόβλημα είναι υπαρκτό σήμερα, δεν θα λυθεί ασκώντας μόνο κριτική στις ανεύθυνες τραπεζικές πολιτικές ή κατακρίνοντας όσους ανοίχτηκαν πέρα από τις δυνατότητές τους.

Αν η διάσωση των τραπεζών γίνεται συνεχώς με ανακεφαλαιοποίηση - δηλαδή δημόσιο χρήμα - τότε αυτό είναι άδικο για τους υπόλοιπους αλλά και οδηγεί σε συνεχόμενη λιτότητα και υπερφορολόγηση. Το σύνολο των κόκκινων δανείων (όχι μόνο για στεγαστικά) είναι 100 δις δηλαδή όσο περίπου το 1/3 του δημόσιου χρέους. Οι τράπεζες έχουν πάρει ήδη πολλά χρήματα από δημόσιους πόρους για ανακεφαλαιοποίηση, δεν μπορούν να πάρουν άλλα 100 δις.

Ο “κυνικός” θα πει: "Τότε να κατασχεθούν και να πουληθούν τα σπίτια και οι επιχειρήσεις των ανθρώπων που χρεοκόπησαν. Καλά κάνει η κυβέρνηση και νομοθετεί το αυτονόητο. Να πάνε φυλακή όσοι εμποδίζουν τους πλειστιριασμούς". Ο "φιλάνθρωπος" θα πει "Δίκαιο δεν έχουν όσοι αντιδρούν ενάντια στους πλειστηριασμούς κατοικιών κακόμοιρων ανθρώπων που καταστράφηκαν; Δεν είναι απαράδεκτη η κυβέρνηση που πέρασε ένα αντιδημοκρατικό νόμο για όσους εμποδίζουν τους πλειστηριασμούς;"

Δυστυχώς η μονοδιάστατη σκέψη δεν προσφέρει λύσεις. Εγώ θα υποστηρίξω ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις που είναι win-win και πάνε πέρα από αυτά τα δύο διλήμματα. Λύσεις που και αυτοί που σήμερα νομοθετούν αυταρχικές λύσεις και αυτοί που χρησιμοποιούν απλουστευτικά συνθήματα "ούτε ένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη" ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ να αναζητήσουν.

Ας δούμε ποια θέματα ανακύπτουν:

Θέμα Νο 1: Δημιουργικός διάλογος, νέες πολιτικές. Πρέπει να βρεθούν δημιουργικές λύσεις και όχι να φτάνουν τα πράγματα σε ακραίες καταστάσεις. Αυτό προϋποθέτει ουσιαστικό και όχι προσχηματικό διάλογο. Σήμερα δεν υπάρχει αυτός, με ευθύνη όλου του πολιτικού συστήματος αλλά και πολλών φορέων.

Θέμα Νο 2: Δίκαιες και ισορροπημένες λύσεις. Πολλοί πράγματι καταστράφηκαν λόγω της κρίσης, χωρίς να έχουν κάνει κάτι εντελώς παράλογο ή κάποια λαμογιά. Είχαν κάνει τους υπολογισμούς τους (αν και κάπως απερίσκεπτα) για να μπορούν να πληρώνουν το δάνειο τα επόμενα 20-30 χρόνια. Το λάθος ήταν βέβαια ότι θεωρούσαν δεδομένο ότι θα βρίσκονταν πάντα σε καλή οικονομική κατάσταση. Σήμερα έχουν καταστραφεί - συχνά όχι με δική τους ευθύνη - και δεν είναι σε θέση να πληρώνουν το ύψος του δανείου που πήραν σε άλλες εποχές. Δεν είναι πάντως λογικό να θεωρηθούν εγκληματίες αλλά ούτε είναι λογικό να θεωρούν ότι κάποιοι άλλοι θα πληρώσουν το δάνειο για λογαριασμό τους. Πρέπει να βοηθηθούν, λοιπόν, να αποπληρώσουν το δάνειο, αξιοποιώντας διάφορα εργαλεία (πχ μείωση των απαιτήσεων επιτοκίων άλλης εποχής, μείωση προστίμων κα).

Θέμα Νο 3: Από την αντί-δραση στην λύση. Είναι δίκαιο το κίνημα εναντίον των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων; Θα ήταν δίκαιο αν προσπαθούσε να βρει και να στηρίξει ολοκληρωμένες λύσεις. Αντιπαρέρχομαι τις κατηγορίες ότι κάποιοι έχουν επενδύσει κομματικά σε αυτό ή κάποιοι προσπαθούν να σώσουν μεγάλες περιουσίες και φοροφυγάδες αντιδρώντας σε πλειστηριασμούς μεγάλων ακινήτων. Μπορεί να συμβαίνουν και αυτά. Αλλά ας επικεντρώσουμε σε καλών προθέσεων πρωτοβουλίες. Το να αντιδράς τόσα χρόνια στους πλειστηριασμούς είναι μια συγκεκριμένη πολιτική αντίληψη που σε όλα λέει όχι αλλά δεν ψάχνει να βρει πώς θα σωθεί και το σπίτι και πώς δεν θα μεταφερθεί το κόστος στην υπόλοιπη κοινωνία. Γιατί αν δεν βρεθεί ολοκληρωμένη λύση κάποιος τελικά θα πληρώσει στο τέλος. Αν τα κόκκινα δάνεια παραμείνουν ως έχει τότε σύντομα θα κληθούν να πληρώσουν οι καταθέτες, μέσω της κατάσχεσης ή του κουρέματος των καταθέσεων για να μπορέσουν οι τράπεζες να καλύψουν τα τεράστια ποσά που τους "λείπουν" γιατί έχουν δοθεί για δάνεια που δεν αποπληρώνονται. Αν λοιπόν το "κίνημα" αυτό είχε αρχικά λόγο ύπαρξης για ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, σήμερα αποτελεί μέρος της χρεοκοπίας των κομμάτων. Δεν συμβάλλει σε λύσεις, αξιοποιείται από όσους επιδιώκουν να προωθήσουν κυνικές πολιτικές

Θέση Νο 4: Πράσινες λύσεις στην κρίση. Η λύση τελικά δεν είναι απλή, αλλά υπάρχει, δεν είναι ένα σύνθημα, είναι περίπλοκη κι απαιτεί νέες ιδέες, ενεργοποίηση των πολιτών, αλλαγές στις πολιτικές, δημιουργία νέων θεσμών αλλά και νέων χρηματο-οικονομικών εργαλείων. όπως συνήθως συμβαίνει στην πολιτική, πρέπει να αλλάξουν πολλά για να αντιμετωπίσουμε τα σημερινά προβλήματα,

Κατ΄αρχάς χρειάζεται να υπάρξει συνεργασία του κράτους, των πολιτών που έχουν μπλέξει στα κόκκινα δάνεια, των τραπεζών αλλά και (διεθνών) φορέων που ίσως έχουν σχετική εμπειρία για να διαμορφωθεί ένα νέο πλαίσιο.

Αντί να ψάχνουν για τη λύση μόνοι τους, οι πολίτες που έχουν κόκκινο στεγαστικό δάνειο, θα μπορούσαν να συνεργαστούν μεταξύ τους για συνεργατικές λύσεις.

Μια τέτοια συνεργατική λύση θα ήταν να δημιουργήσουν από κοινού ένα “συνεταιρισμό κοινωνικής κατοικίαςπου θα μπορούσε να αγοράσει τα κόκκινα δάνεια και την περιουσία όσων ενδιαφέρονταν. Μέλη δηλαδή θα ήταν όσοι θα ήθελαν να γλυτώσουν την κατοικία ή την επιχείρηση τους από τις κατασχέσεις ή όσοι θα ήθελαν να απαλλαγούν από τα κόκκινα δάνεια αλλά και από την κατοικία. Τα σπίτια θα πέρναγαν τότε στον συνεταιρισμό που θα τα ενοικίαζε στους “ιδιοκτήτες” αλλά και θα φρόντιζε για την αναβάθμιση, συντήρηση τους αλλά και για την βελτίωση του περιβάλλοντος της γειτονιάς. Αν και ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, σήμερα υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα φορέων (δημοτικών ή συνεταιρισμών) που διαχειρίζονται με αυτόν τον τρόπο εκατομμύρια"κοινωνικές"  κατοικίες στην Ευρώπη.

Ένας συνεταιρισμός κοινωνικής κατοικίας με κεφάλαια από διάφορες πηγές θα μπορούσε να αγοράσει σε πολύ ανταγωνιστικές τιμές τα δάνεια και τα σπίτια, παρακάμπτοντας το φόβο των τραπεζών ότι αν έδιναν την δυνατότητα σε κάθε ένα πολίτη να αγοράσει σε πολύ χαμηλή τιμή το "κόκκινο δάνειο" του, τότε κανείς δεν θα ήθελε να πληρώσει κανονικά το δάνειο του και θα κατέρρεε το τραπεζικό σύστημα.

Ο συνεταιρισμός κοινωνικής κατοικίας θα μπορούσε επίσης να εργαστεί στην κατεύθυνση της ενεργειακής αναβάθμισης αυτών των κατοικιών κι επιχειρήσεων αξιοποιώντας την εμπειρία υπαρχόντων ενώσεων κοινωνικής κατοικίας σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Μειώνοντας τις δαπάνες του νοικοκυριού για ενέργεια (που αποτελεί σημαντικό ποσοστό του σημερινού οικογενειακού προϋπολογισμού), θα συνέβαλε στην οικονομική ενδυνάμωση των νοικοκυριών. Είναι ήδη αποδεκτό σε ευρωπαϊκό επίπεδο ότι ένας τρόπος να μειωθεί ο κίνδυνος κόκκινων δανείων είναι να μειωθούν οι δαπάνες για την ενέργεια μέσω της ενεργειακής αναβάθμισης των κατοικιών.

Παράλληλα, θα μπορούσε να δημιουργήσει έσοδα και θέσεις εργασίας επενδύοντας στην παραγωγή κι ανταλλαγή-εμπορία ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας σε επίπεδο γειτονιάς ή και σε άλλες περιοχές (μέσω ψηφιακού συμψηφισμού), κάτι που είναι πλέον εφικτό.

Μέρος της χρηματοδότησης για ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να προκύψει από διαφορετικές πηγές:

- υπάρχοντα προγράμματα. Για παράδειγμα, σήμερα εισπράττονται από τους εργαζόμενους ετησίως αν και έχει καταργηθεί ο ΟΕΚ πάνω από 200 εκατ ευρώ υποτίθεται για κοινωνική κατοικία

- από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες των κόκκινων δανείων και των προς κατάσχεση κατοικιών

- με αναχρηματοδότηση από τις τράπεζες που θα είχαν συμφέρον να "πουλήσουν" τα δάνεια πχ στο 20% αντί για 5% όπως τώρα στα κερδοσκοπικά funds

- από ιδιώτες επενδυτές και κυρίως επενδυτές με κοινωνικά κριτήρια (οικολογικά και κοινωνικά funds),

- από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, και το λεγόμενο “πακέτο Γιουνκέρ”

Το θετικό επίσης από όλα αυτά θα ήταν ένα νέο παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο που θα πρασίνιζε την οικονομία, την κοινωνία και τις πόλεις.

Υπάρχει χώρος για ρεαλιστικές ουτοπίες;

Αποτέλεσμα εικόνας για windmills of your mind

 

Των

Νίκου Χρυσόγελου

(πρώην Ευρωβουλευτή

& Περιφερειακού Συμβούλου Ν. Αιγαίου)

και Νικόλα Στεφάνου

(επιχειρηματίας διαδικτύου)

Τα θέματα που απασχολούν τις κοινωνίες δεν μπορεί να είναι άσπρο-μαύρο. Για παράδειγμα, μπορούμε να απορρίψουμε μια πρόταση αλλά δεν είναι απαραίτητο να διατηρήσουμε μια κατάσταση. Aν αυτή δεν είναι συμβατή πλέον με τις ανάγκες και αξίες της κοινωνίας, υπάρχει η δυνατότητα να επιλέξουμε μια άλλη καλύτερη που θα είναι προς το συμφέρον της τοπικής κοινωνίας και του περιβάλλοντος. Αυτό ισχύει, για παράδειγμα, με το θέμα των ανεμογεννητριών στην Πάρο ή και σε άλλες περιοχές.

Οι κοινωνίες πρέπει να συζητάνε δημοκρατικά και με επιχειρήματα τις διαφορετικές επιλογές που υπάρχουν και να αναζητούν αυτή που είναι πιο ωφέλιμη για την κοινωνία και το περιβάλλον, συγκεντρώνει ευρύτερη συναίνεση κι αντιμετωπίζει τα υπαρκτά, μεγάλα περιβαλλοντικά και κλιματικά προβλήματα. Χρειάζεται προσοχή, όταν απορρίπτουμε μια επιλογή, να μην πετάμε με τα απόνερα και το μωρό.

Στην παθιασμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Πάρο όπου κάθε γνώμη έστω και λίγο διαφοροποιημένη θεωρείτε «προδοσία», δεν είναι εύκολο να ακουστεί, ακόμα περισσότερο να κατανοηθεί, μια θέση διαφορετική τόσο από το σχέδιο που προωθείτε όσο και από την επικρατούσα θέση που αρκείται σε ένα ξερό «όχι στις ανεμογεννήτριες».

 Είναι βέβαιο ωστόσο ότι η μεγάλη κινητοποίηση του κόσμου που επιτεύχθηκε στην Πάρο είναι απαραίτητη για να εμποδιστεί το συγκεκριμένο (απαράδεκτο!) επενδυτικό σχέδιο ανάπτυξης αιολικών πάρκων που πάει να υλοποιηθεί στο νησί. Η αντίθεση, όμως, προς αυτό το σχέδιο δεν μπορεί να οδηγήσει στην διατήρηση της σημερινής, επίσης απαράδεκτης κατάστασης, αφού η ενέργεια που χρειάζεται η Πάρος παράγεται σήμερα από «βρώμικες», μη ανανεώσιμες πηγές, όπως το πετρέλαιο. Το αποτέλεσμα είναι προβληματικό και ορατό: ρυπαίνεται το περιβάλλον και συμβάλλουμε στην επιδείνωση της κλιματικής αλλαγής. Επίσης, η εισαγωγή πετρελαίου επιβαρύνει τα δημοσιονομικά και την οικονομία των νοικοκυριών και της χώρας. Κατά συνέπεια, χρειάζεται ένα πραγματικά εναλλακτικό σχέδιο αειφόρου ανάπτυξης που θα αφορά τη θέση της Πάρου στο νέο ενεργειακό τοπίο και τη συμμέτοχή της στην μείωση των εκπομπών CO2 που αλλάζει, όπως όλοι πλέον γνωρίζουν, ραγδαία το κλίμα.

Γιατί λέμε «όχι στο προτεινόμενο σχέδιο»: Το προτεινόμενο σχέδιο είναι καταρχάς προκλητικό αφού είναι αδιανόητο να πιστεύουν κάποιοι ότι τέτοια σχέδια, με τόσο μεγάλες παρεμβάσεις στο τοπίο και στο περιβάλλον, μπορούν να υλοποιηθούν σε κράτος μέλος της ΕΕ χωρίς διαφάνεια και συμμετοχή του κοινού στη λήψη αποφάσεων. Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει σε ευρωπαϊκό επίπεδο η υποχρέωση να ακολουθούνται διαδικασίες που διασφαλίζουν ότι κάθε σχέδιο που ενδέχεται να έχει επιπτώσεις στο περιβάλλον υπόκειται σε διαβούλευση που πραγματοποιείται σε πρώιμο στάδιο της διαδικασίας, όχι όταν τα έργα έχουν αποφασιστεί.

 Ενώ η μετάβαση σε ένα άλλο ενεργειακό μοντέλο είναι απαραίτητη για περιβαλλοντικούς και οικονομικούς λόγους, ο τρόπος που θα προωθηθούν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι οι τοπικές κοινωνίες δεν λένε ένα απλό ναι ή όχι. Πρέπει να είναι αυτές που έχουν την πλήρη ιδιοκτησία ή σημαντικό ποσοστό ιδιοκτησίας των επενδύσεων ΑΠΕ που γίνονται, αποφασίζουν για την έκταση και την χωροθέτηση των επενδύσεων, επωφελούνται περιβαλλοντικά και οικονομικά από την αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου. Στο κυρίαρχο ενεργειακό μοντέλο, η ενέργεια παράγονταν από μεγάλες επιχειρήσεις που συγκέντρωναν εκείνες όλο τον πλούτο, αλλά η νέα «ενεργειακή επανάσταση» στοχεύει στο να περάσει η ενέργεια στις κοινότητες (communityenergy) και να βασίζεται αποκλειστικά σε ανανεώσιμες πηγές. Σημειωτέο ότι τουριστικοί προορισμοί που ακολουθούν αυτό το μοντέλο πετυχαίνουν βελτίωση του τουριστικού προϊόντος και της προβολής τους στις πιο προνομιακές τουριστικές αγορές.

Το προτεινόμενο σχέδιο δεν συμμορφώνεται με αυτές τις βασικές επιλογές. Το να απορρίψουμε, όμως, συνολικά την ανάγκη προώθησης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας εξαιτίας μιας μονόπλευρης ενημέρωσης, που αγνοεί την αναγκαιότητα της ενεργειακής μετάβασης σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας λόγω της κλιματικής αλλαγής, είναι μια επιλογή που διατηρεί το σημερινό απαράδεκτο, επίσης, καθεστώς.

 Ασκούμε κριτική στο επενδυτικό σχέδιο που προωθείται σήμερα αλλά όχι με λάθος, αντιεπιστημονικά επιχειρήματα που μας εκθέτουν, όπως για κάποιες συνωμοτικές θεωρίες περί της «πράσινης ανάπτυξης», περί της δήθεν ανικανότητας της αιολικής και γενικότερα της ανανεώσιμης ενεργείας να αντικαταστήσει την ενέργεια από ορυκτά καύσιμα, για δήθεν επιπτώσεις στην υγεία κα. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλες οι χώρες με την Συμφωνία του Παρισιού για το Κλίμα (2015) δεσμεύτηκαν να σταματήσουν πλήρως τη χρήση ορυκτών καυσίμων μέχρι το αργότερο το 2050. Χώρες, όπως η Γερμανία, η Σκωτία, η Νορβηγία, η Δανία έχουν ήδη παρουσιάσει τα σχέδια τους, ενώ και η χώρα μας είναι υποχρεωμένη να το κάνει.

 Όταν πρωτο-συζητήθηκε το θέμα στο τότε Περιφερειακό Συμβούλιο Ν. Αιγαίου, ο Νίκος Χρυσόγελος (Περιφερειακός Σύμβουλος με τον Οικολογικό Άνεμο κι ευρωβουλευτής τότε) υπέβαλε ένα σχέδιο απόφασης που υπερψηφίστηκε «για απόρριψη της συγκεκριμένης επένδυσης». Αλλά η απόφαση συνοδεύονταν από θετική πρόταση, για ανάληψη πρωτοβουλιών από την περιφέρεια και τις τοπικές κοινωνίες για προώθηση συνεργατικών ενεργειακών σχημάτων για την προώθηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στα νησιά προς όφελος των νησιωτικών κοινωνιών και του περιβάλλοντος.

 Προφανώς δεν θα δεχθεί μια τοπική κοινωνία μια πρόχειρη τεχνική μελέτη που ορίζει την «φέρουσα ικανότητα» της Πάρου σε 100 ανεμογεννήτριες, χωρίς να έχει πάρει υπόψη την κλίμακα και τις ιδιαίτερες πολιτισμικές και περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες των Κυκλάδων. Το ενεργειακό μοντέλο της Πάρου και του Ν. Αιγαίου πρέπει να διαμορφωθεί με συμμετοχικό τρόπο, λαμβάνοντας υπόψη τις επιστημονικές και τεχνολογικές εξελίξεις αλλά και τις δεσμεύσεις που έχουμε ως κοινωνία να προστατέψουμε το κλίμα για τα παιδιά μας. Ας μην ξεχνάμε ότι τα νησιά είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

 Ο κόσμος είναι εξοργισμένος κι αρνητικός, δικαιολογημένα, αλλά η οργή πρέπει να μετατραπεί σε συνειδητή επιλογή ενός διαφορετικού ενεργειακού μοντέλου. Κάποια στιγμή θα έρθουν σίγουρα να μας μιλήσουν για την αναγκαιότητα των επενδύσεων, για τις δεσμεύσεις μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, για το σημαντικό αιολικό δυναμικό των Κυκλάδων και για αντισταθμιστικά οφέλη. Τότε το ξερό «όχι στις ανεμογεννήτριες» δεν θα είναι αξιόπιστος λόγος! Πρέπει να έχουμε διαμορφώσει το δικό μας όραμα και το δικό μας εναλλακτικό σχέδιο. Ποια πρέπει να είναι αυτά;

Το όραμά μας λοιπόν μπορεί να περιλαμβάνει αντί για έργα σαν τα προτεινόμενα του «σχεδίου Κοπελούζου/ENEL» για τα νησιά Άνδρο, Τήνο, Πάρο και Νάξο, ένα διαφορετικό, εναλλακτικό σχέδιο που θα έχει ως πρωταγωνιστές τις τοπικές κοινωνίες. Προτείνουμε τη δημιουργία δημοκρατικά οργανωμένης «συμμετοχικής Εταιρίας Παραγωγής Πράσινης Ενέργειας» (ενεργειακός συνεταιρισμός, όπως οι 2500 που υπάρχουν σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και χιλιάδες άλλοι στις ΗΠΑ), με μέλη πολίτες και, πιθανόν, σε συνεργασία με την Περιφέρεια, τους Δήμους, τη τοπική ΔΕΗ, επαγγελματικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς φορείς, εμπορικούς συλλόγους, εργατικά κέντρα και σωματεία, εργαζόμενους στο ΝΕΩΡΙΟ, τουριστικούς φορείς, ιδιωτικές επιχειρήσεις. Μια τέτοια συνεργατική/συνεταιριστική επιχείρηση μπορεί να προωθήσει τις επενδύσεις στις ΑΠΕ (αιολική, ηλιακή, βιομάζα, γεωθερμία χαμηλής ενθαλπίας, κυματική κα) στην Πάρο. Ένα τέτοιο μοντέλο μπορεί να βοηθήσει να απεξαρτηθούν τα νησιά από τα ορυκτά καύσιμα (πετρέλαιο) και ταυτοχρόνως να διατηρήσει τα οικονομικά οφέλη στις τοπικές κοινωνίες.

Τέτοια σχήματα δεν μπορούν να ελεγχθούν από κάποιους που θα συγκέντρωναν «μετοχές», αλλά, αντιθέτως, διασφαλίζουν ότι θα παραμείνουν υπό τον έλεγχο των τοπικών κοινωνιών που θα κατευθύνουν τις επενδύσεις, λαμβάνοντας υπόψη το τοπικό περιβάλλον, τις ανάγκες της κοινωνίας και την προσπάθεια προστασίας του κλίματος.

 Είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε την Παριανή κοινωνία να προχωρήσει προς μια τέτοια κατεύθυνση αξιοποιώντας την ευρωπαϊκή τεχνογνωσία.

Φωτογραφία του χρήστη Social Cooperatives.

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία των "Φίλων της Πάρου" στην Πάρο, το Σάββατο 2 Δεκεμβρίου για τα θέματα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και των ενεργειακών συνεταιρισμών, με την συμμετοχή εκπροσώπων: του Ανέμου Ανανέωσης (Nίκος Χρυσόγελος, πρόεδρος), της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ενεργειακών Συνεταιρισμών REScoop (Dirk Vansintjan, προέδρου), του ισπανικού ενεργειακού συνεταιρισμού SOM ENERGIA (Jaume Aliaga) και της Συνεταιριστικής Εταιρίας Σίφνου.

Οι πολίτες της Πάρου νοιώθουν αγανάκτηση κι οργή γιατί για ένα μεγάλο επενδυτικό σχέδιο που είναι να προωθηθεί στο νησί δεν ρώτησαν καν τη γνώμη τους, δεν συμμετέχουν οι ίδιοι αν και τους αφορά. Η αντίθεση σε ένα σχέδιο που δεν λαμβάνει υπόψη τις τοπικές κοινωνίες είναι κάτι σχεδόν αναπόφευκτο, αυτό, όμως, δεν πρέπει να οδηγήσει στην απόρριψη της ανάγκης να μεταβούμε σε ένα νέο ενεργειακό μοντέλο αλλά με την συμμετοχή των πολιτών. 
Ο Άνεμος Ανανέωσης ανταποκρίθηκε αμέσως στην πρόταση των "Φίλων της Πάρου" να προσκαλέσει εκπροσώπους ενεργειακών συνεταιρισμών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και να συμμετάσχει εκπρόσωπός του στην ενημερωτική συζήτηση.
Και πραγματικά έγινε μια ζωντανή και ενδιαφέρουσα συζήτηση με "Παραδείγματα Ενεργειακών Συνεταιρισμών και Ενεργειακών Κοινοτήτων” και για το τι θα μπορούσε να γίνει στην Πάρο προς την κατεύθυνση αυτή.

Φωτογραφία του χρήστη Social Cooperatives.

Στη συζήτηση πήραν μέρος ως ομιλητές οι:
- Dirk Vansintjan – πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ενεργειακών Συνεταιρισμών και Ομίλων Πολιτών RESCOOP, που εκπροσωπεί 2.300 ενεργειακούς συνεταιρισμούς. Είναι επίσης πρόεδρος του Βελγικού Συνεταιρισμού ECOPOWER.
- Jaume Aliaga – μέλος του Δ.Σ. της SOM ENERGIA, ενεργειακός συνεταιρισμός της Καταλανίας, Ισπανία, που απαριθμεί πάνω από 32.000 μέλη.
- Νίκος Χρυσόγελος, χημικός–περιβαλλοντολόγος με μεγάλη οικολογική και περιβαλλοντική δράση, ιδιαίτερα στον τομέα της κοινωνικής οικονομίας, και πρόεδρος της ΚοινΣΕπ “Άνεμος Ανανέωσης“
ενώ με skype συμμετείχαν
- ο Απόστολος Δημόπουλος, πρόεδρος της Συνεταιριστικής Εταιρίας Σίφνου (ΣΕΣ) και η Ρόνια Αναστασιάδη, μέλος του ΔΣ της Συνεταιριστικής Εταιρίας Σίφνου.

Η συζήτηση νομίζουμε ότι αποτελεί το ξεκίνημα για την ανάπτυξη και προώθηση μιας εναλλακτικής πρότασης, απέναντι τόσο στην σημερινή κατάσταση στο νησί της Πάρου (εξάρτηση από το πετρέλαιο, δαπάνη πάνω από 20.000.000 Ευρώ για εισαγωγή πετρελαίου, μεγάλο κόστος παραγωγής ενέργειας, παθητικότητα τοπικής κοινωνίας) όσο και απέναντι σε ένα σχέδιο που αδιαφορεί για την τοπική κοινωνία και το κυκλαδίτικο περιβάλλον. 

Η εναλλακτική πρόταση αφορά στην ενεργή συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας στην μετάβαση σε ένα άλλο ενεργειακό μοντέλο που θα είναι ταυτοχρόνως προς όφελος του περιβάλλοντος, του κλίματος, της κοινωνίας και της υπεύθυνης οικονομίας. Αυτό μπορεί να γίνει μέσα από την δημιουργία ενός ενεργειακού συνεταιρισμού με την συμμετοχή των πολιτών και των φίλων της Πάρου, που θα συζητήσουν και θα συνδιαμορφώσουν το δικό τους σχέδιο για το μείγμα των ΑΠΕ, για το που θα χωροθετηθούν, για το πώς θα στηριχθούν οι άλλες ανάγκες της κοινωνίας μέσα από την διαχείριση της ενέργειας σε τοπικό επίπεδο.

Όπως συνόψισαν οι συμμετέχοντες, πολλοί πρωτοστάτες της αντίθεσης στο προωθούμε μέχρι σήμερα σχέδιο: "φαίνεται ότι θα ξεκινήσουμε την συζήτηση για την δημιουργία ενεργειακού συνεταιρισμού ως μια διαφορετική λύση. Χρειαζόμαστε χρόνο και συζήτηση ακόμα και για τα τεχνικά θέματα".

Το πλαίσιο που είχαν θέσει από την αρχή οι "Φίλοι της Πάρου" ήταν σαφές: 
"Οι Φίλοι της Πάρου συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες της κοινωνίας σχετικά με το σχέδιο εγκατάστασης Α/Γ στην Πάρο αφού η εγκατάσταση 22 Α/Γ και τα συνοδευτικά έργα τους θα αλλοιώσουν επικίνδυνα τον ιδιαίτερο κυκλαδίτικο χαρακτήρα που έκανε το νησί μας παγκοσμίως ελκυστικό.

Ωστόσο δεν θα μπορούσαμε να είμαστε αντίθετοι στις ΑΠΕ όταν η υπερθέρμανση του πλανήτη μας λόγου των εκπομπών αερίων θερμοκηπίου έχουν υποχρεώσει την διεθνή κοινότητα να προγραμματίσει το μέλλον της χωρίς ορυκτά καύσιμα.

Παρατηρούμε ότι σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής η ενεργειακή μετάβαση σε ΑΠΕ αποδείχτηκε να αποτελεί μία ευκαιρία για τις τοπικές κοινωνίες ώστε αυτές να διεκδικήσουν την ιδιοκτησία του κοινωνικού αγαθού της ενέργειας μέσω συνεταιριστικών σχημάτων.

Πιστεύοντας ότι θα ήταν χρήσιμο να συμπεριληφθούν οι ενεργειακοί συνεταιρισμοί στην δημόσια συζήτηση, πήραμε την πρωτοβουλία να καλέσουμε μερικά άτομα με πολύ μεγάλη εμπειρία και γνώση σε αυτόν τον τομέα, για την καλύτερη ενημέρωση των μελών μας αλλά και της Παριανής κοινωνίας γενικότερα".

Ο Άνεμος Ανανέωσης αλλά και οι συμμετέχοντες φορείς εξέφρασαν την δέσμευσή τους να βοηθήσουν τους παριανούς και τις παριανές να προχωρήσουν σε μια τέτοια κατεύθυνση με τεχνογνωσία και κάθε είδους βοήθεια που θα απαιτηθεί. Κρατάμε και την δέσμευση του Δημάρχου είναι είναι θετικός για μια τέτοια κατεύθυνση.  

Από κοινού με τον Νικόλα Στεφάνου, μέλος του προεδρείου των ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ και αντιπροέδρου των Φίλων της Πάρου είχαμε συντάξει μια ανοικτή επιστολή για το θέμα "Αιολικά στην Πάρο: Το όχι πρέπει να συνοδεύεται από ένα εναλλακτικό σχέδιο για αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου" όπου αναφέραμε μεταξύ άλλων: 

Ενώ η μετάβαση σε ένα άλλο ενεργειακό μοντέλο είναι απαραίτητη για περιβαλλοντικούς και οικονομικούς λόγους, ο τρόπος που θα προωθηθούν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι οι τοπικές κοινωνίες δεν λένε ένα απλό ναι ή όχι. Πρέπει να είναι αυτές που έχουν την πλήρη ιδιοκτησία ή σημαντικό ποσοστό ιδιοκτησίας των επενδύσεων ΑΠΕ που γίνονται, αποφασίζουν για την έκταση και την χωροθέτηση των επενδύσεων, επωφελούνται περιβαλλοντικά και οικονομικά από την αλλαγή του ενεργειακού μοντέλου. Στο κυρίαρχο ενεργειακό μοντέλο, η ενέργεια παράγονταν από μεγάλες επιχειρήσεις που συγκέντρωναν εκείνες όλο τον πλούτο, αλλά η νέα «ενεργειακή επανάσταση» στοχεύει στο να περάσει η ενέργεια στις κοινότητες (community energy) και να βασίζεται αποκλειστικά σε ανανεώσιμες πηγές. Σημειωτέο ότι τουριστικοί προορισμοί που ακολουθούν αυτό το μοντέλο πετυχαίνουν βελτίωση του τουριστικού προϊόντος και της προβολής τους στις πιο προνομιακές τουριστικές αγορές... "  

Το διήμερο που βρέθηκα στην Πάρο, 2 και 3 Δεκεμβρίου, είχα την ευκαιρία και τη χαρά να συμμετάσχω σε 3 δράσεις στο νησί:

- στην προαναφερθείσα εκδήλωση για τους ενεργειακούς συνεταιρισμούς

- στην ημερίδα που διοργανώθηκε στον Αρχίλοχο για τις πλαστικές σακούλες και την ανάγκη περιορισμού κι εξάλειψης της χρήσης τους. Εκεί απεύθυνα και σύντομο χαιρετισμό μετά από πρόσκληση των διοργανωτών, μια και τόσο ως ενεργό στέλεχος περιβαλλοντικών οργανώσεων (Δίκτυο ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ SOS, Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης) εργαζόμουν χρόνια για τη μείωση της χρήσης της πλαστικής σακούλας, αλλά και ως ευρωβουλευτής των Πράσινων στήριξα την κινητοποίηση χιλιάδων ευρωπαίων πολιτών για την κατάργηση της πλαστικής σακούλας, αίτημα που αποτυπώθηκε στο ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου με εισηγήτρια την φίλη πράσινη ευρωβουλευτή (Δανία) Margrete Auken

- στον εθελοντικό καθαρισμό των ακτών στο Πάρκο Περιβαλλοντικής Ευαισθητοποίησης Αγ. Γιάννη που διοργάνωσε μια πολύ δραστήρια παρέα εθελοντών της Πάρου, που κατάγονται από διάφορες χώρες αλλά επέλεξαν να ζουν στην Πάρο αλλά και να συμβάλλουν στην αειφορία μέσα από ένα σύνολο οικολογικών δραστηριοτήτων και παρεμβάσεων. 

 

Υπεύθυνη διαχείριση του προσφυγικού στη βάση κοινών ευρωπαϊκών αξιών

Επικοινωνία: Χρίστος Θεοδωρόπουλος τηλ: 6949533010

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ θεωρούμε το έγγραφο Τουσκ για το προσφυγικό απαράδεκτο κι ενάντιο στις ευρωπαϊκές αξίες. Ο Ντόναλντ Τουσκ είναι πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (κυβερνήσεις) και δεν μπορεί να εκφράζει θέσεις που δεν είναι σύμφωνες με την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και σε κάθε περίπτωση αντιστρατεύονται θέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Το ότι ο ίδιος δεν συμμετείχε στη σχετική συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου θέτει περισσότερα ερωτηματικά για τους στόχους του εγγράφου, σε μια περίοδο που διεξάγονται συζητήσεις για κρίσιμα θέματα σχετικά με το προσφυγικό και την υπευθυνότητα των κρατών μελών ή την μεταρρύθμιση της Συνθήκης του Δουβλίνου. Πάντως νέα ερωτηματικά δημιουργεί η τοποθέτησή του: "There is agreement that relocation is not a solution to the issue of illegal migration".

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τη δυνατότητα και τους πόρους να διαχειριστεί το προσφυγικό με τρόπο υπεύθυνο και σύμφωνο με τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τις σχετικές Διεθνείς Συμβάσεις. Οι πρόσφυγες που φτάνουν στην Ευρώπη δεν αποτελούν πάνω από το 5% του συνόλου των προσφύγων σήμερα, ενώ χώρες όπως ο Λίβανος φιλοξενούν συνολικά μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων από ότι ολόκληρη η Ευρωπαϊκή Ένωση συνολικά τα τελευταία 3 χρόνια. Η δημιουργία νόμιμων δρόμων για τους πρόσφυγες που ζητούν προστασία στην Ευρώπη θα έκλεινε την πόρτα στους διακινητές και τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσής τους όπως συμβαίνει για παράδειγμα στη Λιβύη. Και, βέβαια, δεν θα θρυνούσαμε χιλιάδες θύματα που χάνουν τη ζωή τους στη Μεσόγειο στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε ασφαλές μέρος - μόνο το 2017 έχουν χάσει τη ζωή τους στην Κεντρική Μεσόγειο 400 παιδιά μεταξύ άλλων.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να είναι μια ένωση αξιών και δημοκρατίας, αλλιώς θα καταρρεύσει. Όλες οι χώρες μέλη της ΕΕ πρέπει να έχουν υποχρεώσεις και δικαιώματα που βασίζονται σε αξίες και στις κοινές αποφάσεις των 3 θεσμών (Ευρωκοινοβούλιο, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και Ευρωπαϊκό Συμβούλιο). Το να αρνούνται ορισμένες κυβερνήσεις και να κρύβονται κάποιες άλλες πίσω από αυτές τις αρνήσεις να συμμετάσχουν στην κοινή προσπάθεια προστασίας ανθρώπων που είναι θύματα βίας ή απειλείται η ζωή τους και γιαυτό αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους δεν είναι δικαίωμα αλλά ξεκάθαρη επίθεση στην δυνατότητα ύπαρξης μιας Ευρωπαϊκής Ένωσης που βασίζεται σε αξίες κι αρχές, ιδιαίτερα αυτές που αποτυπώνονται στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι δεσμευτικός για όλες τα κράτη που συμμετέχουν στην ΕΕ.

Από την άλλη, η Ελληνική κυβέρνηση και η Ελληνική διοίκηση διαχρονικά δεν μπορεί να είναι στο απυρόβλητο. Η χώρα αδυνατεί να εφαρμόσει αποτελεσματικά το ευρωπαϊκό και διεθνές προσφυγικό και μεταναστευτικό δίκαιο τις τελευταίες δεκαετίες και ειδικότερα από το 1992. Δεν μπορεί να παίζουν άλλο με τη φωτιά και να κάνουν κατάχρηση της διεθνούς αλληλεγγύης. Κυβέρνηση και διοίκηση θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να μην κρύβονται πίσω από τους άλλους ή πίσω από μια αφηρημένη “αλληλεγγύη των πολιτών”.

Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται παγιδευμένοι σε απαράδεκτες και ασταθείς συνθήκες, ενώ πολλοί από αυτούς στερούνται πρόσβασης σε ικανοποιητικές διαδικασίες ασύλου. Ιδιαίτερα κρίσιμη είναι η κατάσταση στη Σάμο και τη Λέσβο, όπου οι συνολικά 8.300 και πλέον αιτούντες άσυλο και μετανάστες ζουν σε καταυλισμούς που προορίζονταν να φιλοξενήσουν 3.000 άτομα. Τα όποια έκτακτα μέτρα αποσυμφόρησης και μεταφοράς μικρού αριθμού ατόμων στην ενδοχώρα, δεν αρκούν για να μετριάσουν τον ισχύοντα συνωστισμό στις εγκαταστάσεις και δεν αντιμετωπίζουν με βιώσιμο τρόπο τα συστημικά ζητήματα που έχουν προκαλέσει αυτή την κατάσταση έκτακτης ανάγκης - δηλαδή, την πολιτική περιορισμού. Δεδομένης αυτής της κατάστασης, οι τοπικές κοινωνίες παρασύρονται από ακραίες φωνές αντιδρώντας ακόμα και σε υποτυπώδεις κυβερνητικές παρεμβάσεις, όπως η μεταφορά οικίσκων στη Λέσβο. Ο εξαναγκασμός των αιτούντων άσυλο να παραμένουν υπό συνθήκες που παραβιάζουν τα δικαιώματά τους δημιουργεί επιζήμιες συνθήκες για την ευημερία, την υγεία και την αξιοπρέπεια όχι μόνο αυτών αλλά και των ντόπιων.

Το προσφυγικό δεν εμφανίστηκε σήμερα και δεν θα εξαφανιστεί αύριο. Είναι γεγονός ότι σήμερα δεν έχουμε κατάσταση έκτακτης ανάγκης (όπως πχ το 2005-2006) αλλά μια συνηθισμένη κατάσταση ροής προσφύγων που είναι μερικές εκατοντάδες ή έστω 2-3000 για κάποιους μήνες, σε μια χώρα που θέλει να έχει πάνω από 30.000.000 τουρίστες – επισκέπτες το χρόνο. Είναι δυνατόν να ισχυρίζεται συνεχώς ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί ένα τέτοιο αριθμό προσφύγων, όταν άλλες χώρες φιλοξενούν και εντάσσουν στις κοινωνίες τους ετησίως 250.000 έως 1.000.000 πρόσφυγες; Δεν ταιριάζει στην κοινωνία μας να εμφανίζεται ανίκανη σήμερα να διαχειριστεί ένα πολύ μικρό μερίδιο ευθύνης και υπευθυνότητας, που θα μπορούσε εξάλλου να είναι προς όφελός της αν αξιοποιούσε τις ικανότητες και τα προσόντα των προσφύγων, όπως έξυπνα κάνουν άλλες χώρες...

Είναι μια κατάσταση που θα έπρεπε να είναι απολύτως διαχειρίσιμη, σε όλα τα επίπεδα: υποδοχή και φιλοξενία σε ανθρώπινες κι αξιοπρεπείς συνθήκες, καταγραφή και έλεγχος των αιτήσεων σε σύντομο χρονικό διάστημα, μεταφορά στην ηπειρωτική χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα, εφαρμογή ολοκληρωμένου σχεδίου κοινωνικής ένταξης, ένταξη στο εκπαιδευτικό σύστημα, στρατηγική για δημιουργία θέσεων εργασίας σε νέους τομείς από κοινού με Έλληνες/ιδες άνεργους/ες, με βάση τις ικανότητες και τα προσόντα και των δύο ομάδων. Δεν υπάρχει καν δικαιολογία ότι δεν υπάρχουν πόροι, αφού είναι γνωστό ότι υπάρχουν διαθέσιμοι επαρκείς ευρωπαϊκοί πόροι για να υλοποιηθούν όλα αυτά που αφορούν 30-50.000 ανθρώπους αλλά δεν αξιοποιούνται με ευθύνη της ελληνικής κυβέρνησης.

Επιτέλους, θα πρέπει να λέμε κάποιες αλήθειες και να σταματήσουμε να παίζουμε το ρόλο του αδικημένου έθνους για καταστάσεις την ευθύνη των οποίων έχουμε αποκλειστικά εμείς και κυρίως το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό προσωπικό.

Φωτογραφία του Nikos Chrysogelos.
 
Είναι απίστευτο πώς τα Fake news έγιναν κεντρικό θέμα στα ελληνικά κι όχι μόνο ΜΜΕ. Προκλητικοί τίτλοι "απαγόρευση κεμπάπ και ντονέρ στην ΕΕ" παραπλάνησαν τους πολίτες και οι υπερήφανοι (Έλληνες κι άλλοι) ευρωβουλευτές ....αντιστάθηκαν στα σχέδια της Επιτροπής Δημόσιας Υγείας κι Ασφάλειας Τροφίμων του Ευρωκοινοβουλίου και κράτησαν ψιλά τη σημαία του κεμπάπ!!!!!
Ποια είναι η πραγματικότητα; ότι η Κομισιόν και τα Κράτη Μέλη προσπαθούν να επιτρέψουν την χρήση - ΧΩΡΙΣ να υπάρχουν μελέτες - στο κεμπάπ και στο ντονέρ πρόσθετων που υπάρχουν ενδείξεις ότι προκαλούν προβλήματα υγείας και ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ μέχρι σήμερα. Μάλιστα είναι σε εξέλιξη σχετική έρευνα από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων για τους κινδύνους των προσθέτων φωσφορικών αλάτων.
Η Επιτροπή Δημόσιας Υγείας κι Ασφάλειας των Τροφίμων προετοίμασε το ψήφισμα γιατί υπάρχουν αναφορές για τον κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων σε σχέση με τα πρόσθετα φωσφορικών αλάτων και γιαυτό - με πρωτοβουλία των Πράσινων και των Σοσιαλιστών - ζήτησαν να περιμένουμε καλύτερα τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης. Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος, η χρήση των πρόσθετων αυτών μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη συγκράτηση νερού και έτσι το βάρος του κρέατος να είναι μεγαλύτερο και ο καταναλωτής να το πληρώνει πιο ακριβά χωρίς λόγο.
Αν πέρναγε το ψήφισμα με την απαιτούμενη πλειοψηφία ώστε να ισχύει το βέτο (χρειάζονταν 3 επιπλέον ευρωβουλευτές), τότε απλώς θα εφαρμόζονταν το αυτονόητο, να περιμένουμε μέχρι να αποδειχθεί αν τα πρόσθετα αυτά είναι ακίνδυνα ή επικίνδυνα. Θα σήμαινε δηλαδή μια λογική και συνήθης πλέον πρακτική για τον τομέα και για τους καταναλωτές. Η Επιτροπή θα έπρεπε να υποβάλει νέα τεκμηριωμένη πρόταση.
Τώρα δόθηκε το πράσινο φως στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να επιτρέψει τη χρήση των προσθέτων στο κεμπάπ και σε άλλα κρέατα. Και αν προκύψει πρόβλημα, εκ των υστέρων, απλώς θα αποσυρθεί η άδεια, αλλά κανείς δεν θα ευθύνεται για τυχόν επιπτώσεις που θα έχουν προκύψει στην υγεία πολιτών, μερικοί από τους οποίους "έκαιγαν σημαίες της ΕΕ" γιατί ήθελε, λέει, να τους απαγορεύσει το κεμπάπ!
Μια από τις μεγαλύτερες τερατολογίες: Θα χαθούν 200.000 θέσεις εργασίας
Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, που αποτελεί τη μεγαλύτερη ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θεώρησε ότι αν απαγορευτεί η χρήση φωσφορικών αλάτων στο κεμπάπ και στο ντονέρ μπορεί να χαθούν 200.000 θέσεις εργασίας σε όλη την Ευρώπη - περισσότερες από τις μισές στη Γερμανία. Πώς θα γίνει αυτό αφού ΣΗΜΕΡΑ δεν επιτρέπεται η χρήση του πρόσθετου δεν θέλησε να το εξηγήσει. Εκτός αν εννοεί ότι τα πρόσθετα χρησιμοποιούνται παρανόμως παρά την απαγόρευση που ισχύει μέχρι σήμερα

Σχέσεις καλής γειτονίας, στη βάση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας

 

Όχι δοσοληψίες με έν

α αυταρχικό και διεφθαρμένο καθεστώς

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ έχουμε εκφράσει διαχρονικά και σταθερά τις θέσεις μας υπέρ της συνεργασίας μεταξύ γειτόνων, όπως είναι η Ελλάδα και η Τουρκία. Είμαστε όμως σαφείς, η συνεργασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε αρχές, όπως είναι οι σχέσεις καλής γειτονίας, ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου. Είμαστε σαφώς εναντίον των εθνικισμών από όπου κι αν προέρχονται και υπέρ της πολύπλευρης συνεργασίας, όχι μόνο μεταξύ κυβερνήσεων αλλά και (κυρίως) μεταξύ των κοινωνίας των πολιτών, των ακαδημαϊκών κι ερευνητικών κέντρων, των κοινωνικών και περιβαλλοντικών οργανώσεων, των κομμάτων, των επιμελητηρίων, της αυτοδιοίκησης και από τις δυο πλευρές του Αιγαίου.

Η επίσκεψη στην Ελλάδα ενός Τούρκου πρωθυπουργού ή προέδρου θα μπορούσε να ήταν μια αυτονόητη πράξη στο πλαίσιο των φυσιολογικών σχέσεων δύο γειτονικών χωρών, ακόμα και με δεδομένες τις διαφορές μεταξύ των δύο χωρών. Όμως, τώρα επρόκειτο για την επίσκεψη στην Ελλάδα του «σουλτάνου» Ερντογάν, που σήμερα απειλεί την δημοκρατία στην Τουρκία, με μαζικές διώξεις και φυλακίσεις πολιτών αναγνωρισμένης δημοκρτικότητας. Με δικαιολογία την απόπειρα πραξικοπήματος – μια πράξη που αμέσως οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ καταδικάσαμε ξεκάθαρα – ο «σουλτάνος» προσπαθεί να κάνει εκκαθαρίσεις όλων όσων δεν αποδέχονται τις βλέψεις του. Το δίλημμα που θέτει είναι ξεκάθαρο: είτε μαζί του είτε στη φυλακή.

Δεν ξέρουμε αν και κατά πόσον ήταν «καλά προετοιμασμένη» από κυβερνητικής πλευράς η επίσκεψη του «σουλτάνου» στην Ελλάδα, κι αν θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση διμερών θεμάτων και στην ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών μακροχρόνια, αν και τίποτα δεν πείθει για κάτι τέτοιο. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα αποδειχθεί άλλη μία από τις αστοχίες της ελληνικής κυβέρνησης λόγω ασαφούς στρατηγικής για την επόμενη μέρα και τους στόχους της επίσκεψης. Πάντως, η συγκεκριμένη επίσκεψη ήταν άστοχη από άποψη συγκυρίας και συμβολισμού, όταν όλη η Ευρώπη παρακολουθεί με αποτροπιασμό τις ενέργειες του Ερντογάν. Η Ελλάδα για άλλη μια φορά, με πρωτοβουλία της κυβέρνησης, έδειξε να αδιαφορεί για τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων της χώρας. Δεν μπορεί να είναι δικαιολογία το ότι είμαστε «μικρή χώρα» για τις επιλογές που κάνει η ελληνική κυβέρνηση να αγνοεί τα θέματα της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναζητώντας κάποια πολιτικά ή οικονομικά ανταλλάγματα (πώληση εξοπλισμού στην Σαουδική Αραβία, μπλοκάρισμα σε ψήφισμα για τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα, αποχή από την ψηφοφορία στην Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών για την κατάργηση των πυρηνικών όπλων κα).

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – στη βάση σταθερών αξιών κι αρχών – είμαστε δίπλα σε όσους κι όσες αγωνίζονται για την δημοκρατία, την ειρήνη, την πολύ-πολιτισμικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την οικολογία στην Τουρκία. Είμαστε στο πλευρό όσων ζητάνε την απελευθέρωση:

  • των φυλακισμένων βουλευτών αλλά και της ηγεσίας του Κόμματος HDP (Peoples’ Democratic Party), όπως ζητάνεχιλιάδες πανεπιστημιακοί, φορείς, οργανώσεις, βουλευτές. Η δίκη του εκλεγμένου συμπροέδρου του HDP Demirtasξεκίνησε με κατηγορίες που επισείουν ποινή φυλάκισης 400 ετών, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος και το κόμμα HDP επιδιώκουν ειρηνικές λύσεις, ενίσχυση της ισότητας των φύλων, κοινωνική δικαιοσύνη, οικολογικές μεταρρυθμίσεις!

  • Του επιχειρηματία και ακτιβιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και υποστηρικτή της δημοκρατίας και της κοινωνίας των πολιτών OsmanKavala (που έχει και καταγωγή από την Καβάλα), όπως ζητάνε δεκάδες πανεπιστήμια και ιδρύματα

  • Χιλιάδων πολιτών, δημοσιογράφων, πανεπιστημιακών, δημοσίων υπαλλήλων που βρίσκονται σήμερα στις τουρκικές φυλακές ως αποτέλεσμα ενός αυταρχικού καθεστώτος που προσπαθεί να επιβάλει ο «Σουλτάνος».

 

 

Στην Αττική οι Δήμοι τρέχουν άρον-άρον να υποβάλλουν σχέδια αντιπλημμυρικής προστασίας (χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα αποφύγουν τις αστοχίες που έχουν εντοπιστεί σε ανάλογες μελέτες στο παρελθόν που αντιμετωπίζουν το θέμα ως τεχνικό έργο και μόνο). Νέες πλημμύρες πλήττουν περιοχές κι επαναλαμβάνονται συχνά, αφού η χώρα μας είναι εκτεθειμένη σε αυτές, αλλά δεν έχει οργανωθεί σωστά για να ελαχιστοποιήσει και να διαχειριστεί σωστά αυτούς τους κινδύνους.

Πρόσφατα, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου έδωσε παράταση για κατάθεση προτάσεων για αντιπλημμυρικά έργα στην νησιωτική περιφέρεια μέχρι 31.1.2018, μετά από αίτημα του Δήμου Ρόδου, αλλά και διότι υποβλήθηκαν μόνο δύο προτάσεις από τους δυνητικούς δικαιούχους (Δήμους και ΔΕΥΑ), παρά το γεγονός ότι έχουν συμβεί πλημμύρες σε πολλά νησιά (με πιο πρόσφατες αυτές στη Σύμη, στη Νάξο κα).

Σωστά η Ομοσπονδία Δωδεκανησιακών Σωματείων Αθήνα – Πειραιά θέτει το ερώτημαΥπάρχει δρομολόγηση των σχετικών ενεργειών από την πλειοψηφία των Δήμων Δωδεκανήσου και Κυκλάδων για τα αντι-πλημμυρικά έργα ή υπάρχει αδυναμία να υποβάλλουν προτάσεις και που οφείλεται αυτό;

Υπάρχουν όμως και δύο άλλα κρίσιμα ερωτήματα που θέτουμε οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ:

– Γιατί η Περιφέρεια δεν έχει βοηθήσει τους Δήμους (ιδιαίτερα όσους δεν έχουν στελεχωμένες υπηρεσίες) να εκπονήσουν σύγχρονες μελέτες πρόληψης πλημμυρών που είναι υποχρεωμένοι οι Δήμοι να έχουν στο πλαίσιο των σχεδίων πρόληψης και διαχείρισης κινδύνων πλημμύρας; Μελέτες που θα είναι συμβατές με τις νέες προσεγγίσεις που θέτει η Οδηγία 60/2000 για την διαχείριση των υδάτων σε επίπεδο υδρολογικής λεκάνης καθώς και η Οδηγία 2007/60/ΕΚ για την “αξιολόγηση και την διαχείριση των κινδύνων πλημμυρών” και της ΚΥΑ 31822/2010 με την οποία ενσωματώθηκε η Οδηγία στο Ελληνικό δίκαιο;

– Και το Υπουργείο Περιβάλλοντος που έχει υποχρέωση να εφαρμόσει τις δύο Οδηγίες και να έχει ολοκληρώσει μελέτες και σχέδια εδώ και χρόνια, πόσο έχει συντονιστεί με την Περιφέρεια Ν. Αιγαίου και τους νησιωτικούς Δήμους αλλά και τις άλλες περιφέρειες;

Να επισημάνουμε ότι η Ευρωπαϊκή Οδηγία 2007/60 ‘για την αξιολόγηση και τη διαχείριση των κινδύνων πλημμύρας’’ (Directive of the European Parliament and of the Council ‘‘on the assessment and management of flood risks’’) δημιούργησε το ευρωπαϊκό πλαίσιο για τη διαχείριση των κινδύνων πλημμύρας, το οποίο επεκτείνει και συντονίζεται στενά με την Οδηγία Πλαίσιο (2000/60/ΕΚ) για τα Νερά. Η Οδηγία αυτή προβλέπει, στο πλαίσιο μιας προσέγγισης μακροπρόθεσμου σχεδιασμού, μια διαδικασία διαχείρισης του κινδύνου πλημμυρών, η οποία υλοποιείται σε τρία στάδια

Σύμφωνα με την Οδηγία 2007/60 έπρεπε:

– Μέχρι το τέλος του 2011 τα Κράτη Μέλη να έχουν προβεί σε προκαταρκτική εκτίμηση των κινδύνων πλημμύρας για τις λεκάνες απορροής ποταμών και να προσδιορίσουν, με τον τρόπο αυτό, τις περιοχές με σοβαρή πιθανότητα πλημμύρας.

– Σε περιοχές, στις οποίες υφίστανται όντως κίνδυνοι για ζημιές από πλημμύρες, τα Κράτη Μέλη όφειλαν να εκπονήσουν, μέχρι το τέλος του 2013, χάρτες επικινδυνότητας και χάρτες κινδύνων πλημμύρας, στους οποίους θα αποτυπώνονται οι αρνητικές συνέπειες των πλημμυρών (σε πληθυσμό, εγκαταστάσεις, κλπ.).

– Το αργότερο μέχρι το 2015, για τις περιοχές αυτές έπρεπε να καταρτισθούν σχέδια διαχείρισης των κινδύνων πλημμύρας. Τα σχέδια διαχείρισης πρέπει να περιλαμβάνουν μέτρα για τη μείωση της πιθανότητας πλημμύρας και τον περιορισμό των πιθανών της επιπτώσεων. Τα σχέδια αυτά θα καλύπτουν μεν όλες τις φάσεις του κύκλου διαχείρισης των κινδύνων πλημμύρας αλλά θα εστιάζονται ιδίως στην πρόληψη (όπως πρόληψη των ζημιών από πλημμύρες, με την αποφυγή κατασκευής οικιών και βιομηχανιών σε περιοχές που απειλούνται σήμερα ή που θα απειληθούν στο μέλλον από πλημμύρες ή προσαρμογή των μελλοντικών αναπτυξιακών προγραμμάτων στους κινδύνους πλημμύρας), την προστασία (με την λήψη μέτρων μείωσης της πιθανότητας πλημμυρών ή/και περιορισμού των επιπτώσεων των πλημμυρών σε συγκεκριμένες τοποθεσίες όπως π.χ. με αποκατάσταση κατακλυζόμενων περιοχών και υγροτόπων) και την ετοιμότητα (π.χ. μέσω της παροχής οδηγιών στο κοινό σχετικά με το τι πρέπει να κάνει σε περίπτωση πλημμύρας).

Μέχρι τώρα:

  • έχει ολοκληρωθεί ο Προσδιορισμός των Ζωνών Δυνητικά Υψηλού Κινδύνου Πλημμύρας στα 14 Υδατικά Διαμερίσματα της χώρας και υποβλήθηκε στην ΕΕ επικαιροποίηση της έκθεσης Προκαταρκτικής Αξιολόγησης Κινδύνων Πλημμύρας (22-11-2012)
  • έχουν εκπονηθεί οι χάρτες Δ.Υ.Κ. Πλημμύρας,
  • έχουν εκπονηθεί προσχέδια διαχείρισης των κινδύνων πλημμύρας.

Η εκπόνηση σχεδίων δεν σημαίνει αυτομάτως ότι τα σχέδια είναι κατάλληλα και διορθώνουν λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν κυρίως στον τρόπο αντιμετώπιση των ρεμάτων και των ποταμών (πάγια πρακτική ήταν η μετατροπής τους σε τσιμεντένιους αγωγούς μια συγκεκριμένης διάστασης με βάση υποθέσεις για την παροχή νερών της βροχής).

Ένταξη έργων στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου για συστήματα διαχείρισης καταστροφών

Οι επιλέξιµες δράσεις στην εν λόγω πρόσκληση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου (μέχρι 31/01/2018) είναι:

  • Έργα αντιπληµµυρικής προστασίας, όπως έργα αύξησης της αντοχής των κοιτών στη διάβρωση, έργα διαµόρφωσης κατάλληλων κοιτών, έργα ανάσχεσης πληµµυρών, µικρά έργα οδοποιίας κατά µήκος των ρεµάτων κ.α.
  • Προµήθεια εξοπλισµού αντιπληµµυρικής προστασίας

Στο ΠΕΠ Ν.Α. στον ΑΞΟΝΑ 2, Επενδυτική προτεραιότητα 5b “Προώθηση των επενδύσεων για την αντιµετώπιση ειδικών κινδύνων, εξασφάλιση της ανθεκτικότητας στις καταστροφές και ανάπτυξη συστηµάτων διαχείρισης των καταστροφών” (συνολικής Δ.Δ. 7.000.000€), Κατηγορία παρεμβάσεων 5.β.1.2 “Αντιµετώπιση κινδύνων και καταστροφών – αντιπληµµυρικά έργα” (συνολικής Δ.Δ. 3.000.000€) έχουν ενταχθεί μόνον το έργο ¨Διευθέτηση ρέματος “Ρένη Φαληρακίου Δήμου Ρόδου” (συνολικής Δ.Δ. 676.000€) και το έργο “Προμήθεια οχήματος έκτακτης ανάγκης της Πολιτικής Προστασίας Δήμου Κω” (συνολικής Δ.Δ. 200.000€).

Από τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ εντοπίζουμε τρία βασικά:

  • δεν υπάρχουν κατάλληλες μελέτες που να ενσωματώνουν, όπως απαιτεί η Οδηγία, πράσινες προσεγγίσεις στην εκπόνηση των σχεδίων για πρόληψη, αντιμετώπιση και διαχείριση κινδύνων και καταστροφών, πλημμυρών, μια και συχνά δεν λαμβάνουν υπόψη με ολοκληρωμένο τρόπο την ανάγκη παρέμβασης σε επίπεδο υδρολογικής λεκάνης (πχ πρόληψη πυρκαγιών μετά από πυρκαγιές και καταστροφή δασών ή μετά από έντονες χιονοπτώσεις),
  • δεν υπάρχει κατάλληλο προσωπικό στους περισσότερους ΟΤΑ, ιδιαίτερα στους νησιωτικούς, που να είναι σε θέση να εκπονήσει παρόμοια σχέδια, την ίδια στιγμή που διαπιστώνουμε αδυναμία συντονισμού των τριών επιπέδων διοίκησης (Κεντρικές υπηρεσίες, περιφέρεια, τοπική αυτοδιοίκηση),
  • πολύ σπάνια οι μελέτες υλοποιούνται στην πράξη και μάλιστα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Συχνά βλέπουμε να υλοποιούνται σχέδια που έχουν εκπονηθεί 10 και 20 χρόνια πριν, μ’ αποτέλεσμα να είναι ήδη ξεπερασμένα.

Είναι σωστό βήμα ότι η χώρα έχει προχωρήσει σε αίτημα για συγ-χρηματοδότηση  αντιπλημμυρικών έργων μεγάλης κλίμακας από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ETEp) ύψους 1 δις (από τα οποία 500 εκατ. δανεισμός από την ΕΤΕπ και 500 εκατ από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων). Θέλουμε να τονίσουμε, όμως, ότι δεν πρέπει να αναπαραχθούν τα τραγικά λάθη του παρελθόντος, όταν αντιπλημμυρικά έργα σήμαινε εγκιβωτισμός των ρεμάτων.

Ελπίζουμε ότι η ΕΤΕπ (πολύ περισσότερο που τα έργα δεν θα ενταχθούν σε ευρωπαϊκά προγράμματα ώστε να υπάρχει απαίτηση συμμόρφωσης με το ευρωπαϊκό περιβαλλοντικό κεκτημένο), θα παρακολουθεί στενά τα έργα αφού αυτά πρέπει να είναι συμβατά με την ευρωπαϊκή πολιτική που δίνει πλέον έμφαση στην ολοκληρωμένη διαχείριση σε επίπεδο υδρολογικής λεκάνης και στις πράσινες υποδομές και όχι σε βαριά «τεχνικά» (γκρίζα) έργα, όπως ακόμα σχεδιάζουν πολλές περιφερειακές αρχές (όπως για παράδειγμα για το Ρέμα της Πικροδάφνης στην Αττική).

Πάντως, η χώρα δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αξιοποιήσει τα 1,3 δις Ευρώ που είναι διαθέσιμα για την Ελλάδα, μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, για την αντιμετώπιση των φυσικών καταστροφών από την κλιματική αλλαγή, όπως επεσήμανε πρόσφατα και η αρμόδια Επίτροπος για την Περιφερειακή Ανάπτυξη, κυρία Corina Cretu, κατά τη διάρκεια της συζήτησης που διεξήχθη στην ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου με αφορμή τις πρόσφατες πλημμύρες στη Δυτική Αττική.

Τετάρτη, 29 Νοέμβριος 2017 00:00

Με το WELCOMMON στην έκθεση Face forward...into my home

Written by

Tα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας Face forward ...into my home έγιναν με πολύ μεγάλη επιτυχία στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση αναφέρεται στις ιστορίες 20 ανθρώπων που είναι πρόσφυγες και ξεκινάνε μια νέα ζωή. Τρεις από τους φιλοξενούμενους/ες στο WELCOMMON συμμετέχουν μεταξύ των 20 πρωταγωνιστών της έκθεσης.

Τα εγκαίνια της έκθεσης φωτογραφίας Face forward ...into my home έγιναν με πολύ μεγάλη επιτυχία στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Η έκθεση αναφέρεται στις ιστορίες 20 ανθρώπων που είναι πρόσφυγες και ξεκινάνε μια νέα ζωή.

Τρεις από τους φιλοξενούμενους/ες στο WELCOMMON συμμετέχουν μεταξύ των 20 πρωταγωνιστών της έκθεσης. Το WELCOMMON και ο Άνεμος Ανανέωσης στήριξαν με θέρμη την ιδέα και είμαστε παρόντες/ουσες για να βοηθήσουμε όπου χρειάστηκε. Ήμασταν εκεί στην συνέντευξη τύπου, με την Bibiche και τον Ghassan. Και πήγαμε μαζικά στα εγκαίνια της έκθεσης.

Εμείς φωτογραφήσαμε μέσα στις δικές τους εικόνες τους πρωταγωνιστές, όπως τον Ghassan, την Bibiche και τον Besher.

 

Το Face Forward …into my home αποτελεί διαδραστικό πρόγραμμα, το οποίο εστιάζει σε ιστορίες ανθρώπων που αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους και προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους στην Ελλάδα. Περιλαμβάνει βιωματικά εργαστήρια αφήγησης στα οποία πρόσφυγες, με έναυσμα την παρουσίαση έργων από τη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), αφηγούνται προσωπικές τους ιστορίες, φωτογράφιση των συμμετεχόντων και έκθεση με τα φωτογραφικά πορτρέτα των συμμετεχόντων και ηχητικά κείμενα των προσωπικών ιστοριών τους.

Στο Face Forward …into my home συμμετέχουν πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο που ζουν στην Αθήνα και υποστηρίζονται μέσω του προγράμματος ESTIA (στήριξη έκτακτης ανάγκης για τη στέγαση και την ένταξη), που υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που είναι οι διοργανωτές και υποστηρικτές της έκθεσης.

Το Face Forward into my home συστήνει στο κοινό τα πρόσωπα – τη γυναίκα, τον άνδρα, τον έφηβο, την οικογένεια – πίσω από τους αριθμούς και την πρόσφατη προσφυγική κρίση στην Ελλάδα. Γνωρίζοντας κανείς τα πρόσωπα και τις ιστορίες  τους, συνειδητοποιεί ότι οι πρόσφυγες, όποια κι αν είναι η χώρα καταγωγής τους, όσες δύσκολες καταστάσεις κι αν αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν, είναι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές επιθυμίες, κοινά όνειρα και κοινές αγωνίες για το μέλλον. Και ότι, παρά το γεγονός πως άφησαν πίσω τους μεγάλο κομμάτι της ζωής τους, δεν έχασαν την ταυτότητά τους και την ελπίδα τους.

Το Face Forward …into my home σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από το ΕΜΣΤ και, ειδικότερα, από το τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του OHE για τους Πρόσφυγες  και με τη χρηματοδότηση του τμήματος  Πολιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ECHO), στο πλαίσιο του προγράμματος ESTIA.

Το Face Forward …into my home αποτελείται από τις εξής τρεις φάσεις:

Φάση Ι: Εργαστήρια Αφήγησης

Οι συμμετέχοντες, ωφελούμενοι του προγράμματος ESTIA, καλούνται να μοιραστούν συναισθήματα, αναμνήσεις, ελπίδες και όνειρα για το μέλλον, εμπνευσμένα από έργα σύγχρονης τέχνης της συλλογής του ΕΜΣΤ. Τα έργα τέχνης αποτελούν το ερέθισμα ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση πάνω σε σύγχρονα κοινωνικά θέματα, όπως η αναγκαστική μετακίνηση, η ένταξη, η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων, η κοινωνική αλληλεπίδραση, η ταυτότητα. Μέσα από δέκα συναντήσεις στους χώρους του ΕΜΣΤ και σε κλίμα σεβασμού και αποδοχής, οι συμμετέχοντες σταδιακά αφηγούνται αυτοβιογραφικές ιστορίες τους που αποκαλύπτουν βιώματα του παρελθόντος, στιγμές της καθημερινότητας και σχέδια και όνειρα για το μέλλον.

Φάση ΙΙ: Φωτογραφικά Πορτρέτα

Η φωτογράφιση γίνεται αφού έχει προηγηθεί η εξιστόρηση των βιωμάτων στο εργαστήριο και επιχειρεί την ψυχογραφική απόδοση της φυσιογνωμίας των συμμετεχόντων. Συνοδευόμενα από τις ιστορίες τους, τα πορτρέτα ρίχνουν φως στη μοναδικότητα του κάθε ατόμου. Τα πορτρέτα και οι ιστορίες αποκαλύπτουν το «ανθρώπινο πρόσωπο» του προσφυγικού ζητήματος, εστιάζοντας σε θέματα κοινά, υπαρξιακά και συναισθηματικά, που ενώνουν.

Φάση ΙΙΙ: Έκθεση Φωτογραφικών Πορτρέτων και Προσωπικών Αφηγήσεων

Οι προσωπικές αφηγήσεις και τα φωτογραφικά πορτρέτα εκτίθενται στο ΕΜΣΤ από τις 22 Νοεμβρίου 2017 έως και τις 31 Ιανουαρίου 2018. Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, παρουσιάζονται σε ηλεκτρονική μορφή τα έργα από τη συλλογή του ΕΜΣΤ που αποτέλεσαν το ερέθισμα για τις αφηγήσεις καθώς και ένα σύντομο βίντεο-καταγραφή όλου του προγράμματος.

Η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο που περιλαμβάνει όλα τα πορτρέτα και τις προσωπικές αφηγήσεις, σε μία δίγλωσση έκδοση, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα διοργανωθούν επίσης ειδικές εκδηλώσεις για το κοινό με τη συμμετοχή των ίδιων των προσφύγων και αιτούντων άσυλο, καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

Face Forward …into my home
22 Νοεμβρίου 2017 – 31 Ιανουαρίου 2018
Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων ΕΜΣΤ, Ισόγειο
Είσοδος ελεύθερη
Επιμέλεια έκθεσης / Ιδέα-Υλοποίηση προγράμματος
Μαρίνα Τσέκου, Επιμελήτρια Εκπαίδευσης ΕΜΣΤ
Γιάννης Βασταρδής, Φωτογράφος

Το WELCOMMON και ο Άνεμος Ανανέωσης στήριξαν με θέρμη την ιδέα και είμαστε παρόντες/ουσες για να βοηθήσουμε όπου χρειάστηκε. Ήμασταν εκεί στην συνέντευξη τύπου, με την Bibiche και τον Ghassan. Και πήγαμε μαζικά στα εγκαίνια της έκθεσης.

Εμείς φωτογραφήσαμε μέσα στις δικές τους εικόνες τους πρωταγωνιστές, όπως τον Ghassan, την Bibiche και τον Besher.

Το Face Forward …into my home αποτελεί διαδραστικό πρόγραμμα, το οποίο εστιάζει σε ιστορίες ανθρώπων που αναγκάστηκαν να αφήσουν την πατρίδα τους και προσπαθούν να ξαναχτίσουν τη ζωή τους στην Ελλάδα. Περιλαμβάνει βιωματικά εργαστήρια αφήγησης στα οποία πρόσφυγες, με έναυσμα την παρουσίαση έργων από τη συλλογή του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), αφηγούνται προσωπικές τους ιστορίες, φωτογράφιση των συμμετεχόντων και έκθεση με τα φωτογραφικά πορτρέτα των συμμετεχόντων και ηχητικά κείμενα των προσωπικών ιστοριών τους.

Στο Face Forward …into my home συμμετέχουν πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο που ζουν στην Αθήνα και υποστηρίζονται μέσω του προγράμματος ESTIA (στήριξη έκτακτης ανάγκης για τη στέγαση και την ένταξη), που υλοποιείται από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) με χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που είναι οι διοργανωτές και υποστηρικτές της έκθεσης.

Το Face Forward into my home συστήνει στο κοινό τα πρόσωπα – τη γυναίκα, τον άνδρα, τον έφηβο, την οικογένεια – πίσω από τους αριθμούς και την πρόσφατη προσφυγική κρίση στην Ελλάδα. Γνωρίζοντας κανείς τα πρόσωπα και τις ιστορίες  τους, συνειδητοποιεί ότι οι πρόσφυγες, όποια κι αν είναι η χώρα καταγωγής τους, όσες δύσκολες καταστάσεις κι αν αναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν, είναι άνθρωποι με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινές επιθυμίες, κοινά όνειρα και κοινές αγωνίες για το μέλλον. Και ότι, παρά το γεγονός πως άφησαν πίσω τους μεγάλο κομμάτι της ζωής τους, δεν έχασαν την ταυτότητά τους και την ελπίδα τους.

Το Face Forward …into my home σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από το ΕΜΣΤ και, ειδικότερα, από το τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων, σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του OHE για τους Πρόσφυγες  και με τη χρηματοδότηση του τμήματος  Πολιτικής Προστασίας και Ανθρωπιστικής Βοήθειας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (ECHO), στο πλαίσιο του προγράμματος ESTIA.

Το Face Forward …into my home αποτελείται από τις εξής τρεις φάσεις:

Φάση Ι: Εργαστήρια Αφήγησης

Οι συμμετέχοντες, ωφελούμενοι του προγράμματος ESTIA, καλούνται να μοιραστούν συναισθήματα, αναμνήσεις, ελπίδες και όνειρα για το μέλλον, εμπνευσμένα από έργα σύγχρονης τέχνης της συλλογής του ΕΜΣΤ. Τα έργα τέχνης αποτελούν το ερέθισμα ώστε να ξεκινήσει η συζήτηση πάνω σε σύγχρονα κοινωνικά θέματα, όπως η αναγκαστική μετακίνηση, η ένταξη, η ανταλλαγή πολιτισμικών στοιχείων, η κοινωνική αλληλεπίδραση, η ταυτότητα. Μέσα από δέκα συναντήσεις στους χώρους του ΕΜΣΤ και σε κλίμα σεβασμού και αποδοχής, οι συμμετέχοντες σταδιακά αφηγούνται αυτοβιογραφικές ιστορίες τους που αποκαλύπτουν βιώματα του παρελθόντος, στιγμές της καθημερινότητας και σχέδια και όνειρα για το μέλλον.

Φάση ΙΙ: Φωτογραφικά Πορτρέτα

Η φωτογράφιση γίνεται αφού έχει προηγηθεί η εξιστόρηση των βιωμάτων στο εργαστήριο και επιχειρεί την ψυχογραφική απόδοση της φυσιογνωμίας των συμμετεχόντων. Συνοδευόμενα από τις ιστορίες τους, τα πορτρέτα ρίχνουν φως στη μοναδικότητα του κάθε ατόμου. Τα πορτρέτα και οι ιστορίες αποκαλύπτουν το «ανθρώπινο πρόσωπο» του προσφυγικού ζητήματος, εστιάζοντας σε θέματα κοινά, υπαρξιακά και συναισθηματικά, που ενώνουν.

Φάση ΙΙΙ: Έκθεση Φωτογραφικών Πορτρέτων και Προσωπικών Αφηγήσεων

Οι προσωπικές αφηγήσεις και τα φωτογραφικά πορτρέτα εκτίθενται στο ΕΜΣΤ από τις 22 Νοεμβρίου 2017 έως και τις 31 Ιανουαρίου 2018. Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο, παρουσιάζονται σε ηλεκτρονική μορφή τα έργα από τη συλλογή του ΕΜΣΤ που αποτέλεσαν το ερέθισμα για τις αφηγήσεις καθώς και ένα σύντομο βίντεο-καταγραφή όλου του προγράμματος.

Η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο που περιλαμβάνει όλα τα πορτρέτα και τις προσωπικές αφηγήσεις, σε μία δίγλωσση έκδοση, στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα. Στο πλαίσιο της έκθεσης θα διοργανωθούν επίσης ειδικές εκδηλώσεις για το κοινό με τη συμμετοχή των ίδιων των προσφύγων και αιτούντων άσυλο, καθώς και εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

Face Forward …into my home
22 Νοεμβρίου 2017 – 31 Ιανουαρίου 2018
Αίθουσα Περιοδικών Εκθέσεων ΕΜΣΤ, Ισόγειο
Είσοδος ελεύθερη
Επιμέλεια έκθεσης / Ιδέα-Υλοποίηση προγράμματος
Μαρίνα Τσέκου, Επιμελήτρια Εκπαίδευσης ΕΜΣΤ
Γιάννης Βασταρδής, Φωτογράφος

 

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ έχουμε πραγματικά εντυπωσιαστεί από το πώς κυβέρνηση κι αντιπολίτευση αντιμετωπίζουν ένα θέμα, όπως αυτό της πώλησης εξοπλισμού προς την Σαουδική Αραβία. Προφανώς έχει σημασία αν και πώς εμπλέκονται κάποιοι προμηθευτές στις συμφωνίες για πώληση εξοπλισμού από την Ελλάδα σε μια άλλη χώρα. Είναι δεδομένο ότι πρέπει να πέσει άπλετο φως σε αυτή την σκοτεινή υπόθεση. Αλλά το κυρίαρχο γεγονός – που δεν θέλουν να συζητήσουν καν τα πολιτικά κόμματα – είναι το πώς είναι δυνατόν η χώρας μας να υπογράφει είτε διακρατικές συμφωνίες είτε συμφωνίες με την μεσολάβηση κάποιων ιδιωτών (έτσι κι αλλιώς σκοτεινών τύπων) πώλησης πολεμικού εξοπλισμού που μπορεί ή θα χρησιμοποιηθεί σε μια πολεμική σύγκρουση. Όλη αυτή η διαδικασία πώλησης γίνονταν σε μια περίοδο κατά την οποία η Σαουδική Αραβία διεξήγαγε πολεμικές επιχειρήσεις στην Υεμένη και πολλές χώρες είχαν απαγορεύσει την πώληση εξοπλισμού που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε αυτές τις επιχειρήσεις.

 

Για άλλη μια φορά η χώρα μας – και μάλιστα ενώ στην κυβέρνηση είναι ένα κόμμα της …αριστεράς που υποτίθεται συμμετείχε σε κινήματα ειρήνης – παίζει ένα βρώμικο ρόλο πώλησης εξοπλισμού στην διάρκεια εμπόλεμων συγκρούσεων, τώρα Σαουδική Αραβία στην Υεμένη, παλιότερα στη διάρκεια του πολέμου Ιράκ – Ιράν. Εξάλλου τα πρόσωπα που εμπλέκονται και σε αυτή την υπόθεση δεν κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που έκαναν στο παρελθόν διάφορες…προσωπικότητες κοντά στην εξουσία.

 

Δεν είμαστε μόνο μια χώρα που δαπανάει απίστευτα ποσά σε εξοπλιστικά προγράμματα που σχεδόν όλα συνδέθηκαν με μίζες (250 δις Ευρώ από το 1974 μέχρι σήμερα, με αύξηση των σχετικών δαπανών μετά το 2015) αλλά και μια χώρα με ανύπαρκτους κώδικες δεοντολογίας για το εμπόριο όπλων, εμπλεκόμενη είτε μέσω κρατικών εταιριών είτε μέσω ιδιωτών στην πώληση όπλων στην διάρκεια πολεμικών συγκρούσεων ή σε καταπιεστικά και βάρβαρα καθεστώτα, είτε στην κυβέρνηση είναι η δεξιά είτε οι σοσιαλιστές είτε η αριστερά.

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ παραμένουμε η συνείδηση της κοινωνίας, θέλοντας να σώσουμε την χαμένη τιμή μιας χώρας που θέλει να ισχυρίζεται ότι είναι φιλειρηνική, την ίδια στιγμή όμως που πουλάει όπλα χωρίς τύψεις σε εμπλεκόμενους σε πολέμους και σε βάρβαρα καθεστώτα!

 

 

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ καλούμε την ελληνική κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στα νησιά με βάση τον λεγόμενο “γεωγραφικό περιορισμό” των αιτούντων άσυλο. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να επικαλείται τη Συμφωνία Κρατών Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας για την απαράδεκτη αυτή κράτηση ανθρώπων που έχουν διαφύγει από πολέμους, συρράξεις, περιοχές εκμετάλλευσης. Τα κύματα μετακινούμενων πληθυσμών που φτάνουν στα νησιά είναι κυρίως άνθρωποι απελπισμένοι που αναζητούν μια ασφάλεια. Το να παγιδεύονται στον περιορισμένο χώρο του νησιού χωρίς τη θέλησή τους είναι σαφής παραβίαση της Συνθήκης της Γενεύης αλλά και μια πράξη που δημιουργεί επικίνδυνες καταστάσεις τόσο για τους ίδιους τους πρόσφυγες (άνδρες, γυναίκες και ιδιαίτερα παιδιά) αλλά και για τις τοπικές κοινωνίες.

 

Όλα τα όρια έχουν ξεπεραστεί αυτή την περίοδο και ενόψει χειμώνα είναι σαφές ότι η κυβέρνηση θα έχει πλήρως την ευθύνη για ότι συμβεί. To διαπίστωσε εξάλλου – και το μετέφερε στο Ευρωκοινοβούλιο – και η πράσινη ευρωβουλευτής Barbara Lochbihler, αντιπρόεδρος της Υπο-Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που επισκέφθηκε την Αθήνα και την Λέσβο και είχε συναντήσεις με πολλούς φορείς και οργανώσεις ώστε να έχει μια πλήρη εικόνα της κατάστασης. Είχαμε την ευκαιρία να της μεταφέρουμε και τις δικές μας ανησυχίες για την απαράδεκτη κατάσταση στην συνάντηση που είχαμε μαζί της στην Αθήνα.

Η κυβέρνηση συχνά υπονοεί ότι η κράτηση τόσο μεγάλου αριθμού προσφύγων για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στα νησιά είναι συνέπεια της Συμφωνίας αλλά και επιβάλλεται από τις ευρωπαϊκές χώρες ώστε να αποτρέπονται οι ενδιαφερόμενοι να έρχονται στην Ευρώπη. Αν και δεν υπάρχει επίσημα μια τέτοια διάταξη στην Συμφωνία, η κυβέρνηση οφείλει να θέσει τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις προ των ευθυνών τους λαμβάνοντας μέτρα ώστε να μετακινηθούν σε αξιοπρεπείς συνθήκες μερικές χιλιάδες πρόσφυγες που τώρα έχουν πλημμυρίσει τα hot spotsΑν υπάρξει επίσημη αντίδραση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ή το Συμβούλιο, θα αποκαλυφθεί η συνενοχή τους.Αλλά μέχρι τότε την ευθύνη την έχει πλήρως η ελληνική κυβέρνηση. Μπορεί, ίσως, κάποιες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βολεύονται από μια τέτοια κατάσταση, αλλά, όπως έδειξε και η πρόσφατη συζήτηση στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη είναι αντίθετη με τις απαράδεκτες και απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν τώρα στους ασφυκτικά γεμάτους χώρους των hot spots. Και τα διεθνή ΜΜΕ αλλά και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιρρίπτουν την κύρια ευθύνη στην Ελληνική κυβέρνηση. Ενώ και αξιωματούχοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής εγκαλούν συνεχώς την ελληνική κυβέρνηση γιατί δεν είναι σε θέση να βελτιώσει τις συνθήκες διαμονής και κοινωνικής ένταξης των προσφύγων.

 

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να πετάει συνεχώς την μπάλα στην εξέδρα και να μεταθέτει σε άλλους τις ευθύνες της. Πριν θρηνήσουμε νέα θύματα τον χειμώνα στην στεριά (όχι μόνο στη θάλασσα) και πριν οι καταστάσεις γίνουν εκρηκτικές, πρέπει να μεταφερθεί ο μεγαλύτερος αριθμός αιτούντων άσυλο στην ηπειρωτική Ελλάδα και να δουλέψουν πιο αποτελεσματικά οι υπηρεσίες, αναγνωρίζοντας τα δικαιώματα σε όσους έχουν ανάγκη προστασίας και επιταχύνοντας τις διαδικασίες επανένωσης οικογενειών, που καθυστερούν αδικαιολόγητα.