parajumpers sale duvetica jas moncler jas polo ralph lauren sale goedkope nike air max canada goose sale moncler jassen mbt nederland gucci riem parajumpers jassen uggs kopen parajumpers jas michael kors tassen woolrich jas woolrich jassen uggs nederland nike air max goedkoop timberland laarzen duvetica jassen canada goose jas woolrich jas dames
ΑΡΘΡΑ http://chrysogelos.gr Sun, 17 Feb 2019 09:23:56 +0200 el-gr Υπάρχει δυνατότητα να συναντηθούν οι πράσινοι και η ανανεωτική αριστερά; http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4504-neaarxi12 http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4504-neaarxi12
Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, φύση και υπαίθριες δραστηριότητες
 
Την Κυριακή έγινε στο ξενοδοχείο Στάνλευ μια συνάντηση ανθρώπων της ανανεωτικής αριστεράς. Ο τίτλος της συνάντησης "Μια νέα αρχή" προκλητικός. Αλλά τι σημαίνει τελικά "νέα αρχή"; Σημαίνει μήπως ότι βλέπουν οι φίλοι και οι φίλες που ανέλαβαν την πρωτοβουλία προς το μέλλον ή σημαίνει κυρίως ότι θέλουν να ξαναβρεθούν επειδή είχαν βρεθεί κατά καιρούς μαζί στο παρελθόν, κάπου διαλύθηκαν στην διαδρομή και τώρα θέλουν να μαζέψουν τα κομμάτια τους;
 
Περίμενα ότι στην συνάντηση αυτή θα υπήρχαν κάποιες σκέψεις για ένα διαφορετικό μέλλον. Με απογοήτευση διαπίστωσα ότι η 'Νέα Αρχή" αφορά συναισθηματικές (κυρίως) ανάγκες, ανθρώπινες αλλά καμία σχέση με τις σύγχρονες ανάγκες. Καταλαβαίνω ότι θέλουν να συναντηθούν ξανά άνθρωποι που ήταν στο ΚΚΕεσ, στον ΣΥΝ, στη ΔΗΜΑΡ αλλά είναι λες και δεν έχει αλλάξει τίποτα τόσα χρόνια, ότι δεν υπήρξαν οι διαφορετικές διαδρομές, ότι άλλοι βρέθηκαν στο ΚΙΝΑΛ, άλλοι στο ΠΟΤΑΜΙ και άλλοι πήγαν σπίτι τους, ενώ κάποιοι άλλοι πλέον (ξανα) βρίσκονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Κρίμα.
 
Υπήρχε μια ευκαιρία στο παρελθόν να βρεθούμε πράσινοι και ανανεωτική αριστερά στο ίδιο σχήμα. Δυστυχώς η εκδοχή της ανανεωτικής αριστεράς - ΔΗΜΑΡ δεν ήταν συνεπής στην πρόσκληση που της απευθύναμε οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ το 2015 για την δημιουργία μιας πράσινης αριστεράς. Προεκλογικά τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ υποτίθεται ότι δεσμεύτηκαν με "συγκίνηση" σε μια κοινή πορεία με στόχο να πραγματοποιηθεί "το όνειρο του Παπαγιαννάκη" για μια πράσινη αριστερά. Αυτός ήταν ο ένας από τους δύο όρους που είχαμε θέσει για εκλογική συνεργασία. Ο πρώτος όρος ήταν δεσμευτική προγραμματική συμφωνία και ο δεύτερος όρος ήταν η εκλογική συνεργασία να είναι όχι αυτοσκοπός αλλά ένα πρώτο βήμα για να δημιουργήσουμε μετά τις εκλογές του Γενάρη 2015 ένα ευρύ σχήμα πράσινης αριστεράς.
 
Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ τολμήσαμε να αναλάβουμε το ρίσκο - παρά την τοξικότητα εκείνη την εποχή ακόμα και της λέξης ΔΗΜΑΡ - μετά τις "διαβεβαιώσεις" όλων των στελεχών της να δουλέψουμε στρατηγικά για μια συνεργασία των πράσινων, της ανανεωτικής δημοκρατικής αριστεράς και ευρύτερων δυνάμεων για ένα φορέα πράσινης αριστεράς.
 
Όμως τα στελέχη της ΔΗΜΑΡ - με λίγες φωτεινές εξαιρέσεις - την επόμενη μέρα μετά τις εκλογές τα ξέχασαν όλα αυτά όπως και την συγκίνησή τους που επιτέλους θα βρίσκονταν ο χώρος της ανανεωτικής αριστεράς και της οικολογίας. ΚΙ έτσι άλλοι τράβηξαν για το ΚΙΝΑΛ, άλλοι για το ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι για το ΠΟΤΑΜΙ και μερικοί προσπαθούν να καταλάβουν που βρίσκονται.
 
Το μόνο που είναι ανοικτό πλέον για εμάς ως προς την συνάντησή μας με κάποιους από τον παλιό χώρο της ανανεωτικής (?) αριστεράς είναι να βρεθούμε με εκείνο το κομμάτι της κοινωνικής κυρίως αριστεράς που μπορεί να δει τα ζητήματα της εποχής μας, αυτά που συγκινούν τους νέους και τις νέες.
 
Οργανωτικές συνεργασίες με τμήματα της ΔΗΜΑΡ που ξαναβρίσκονται στη βάση του παρελθόντος τους δεν μας ενδιαφέρουν - δυστυχώς αυτή η συνάντηση με βάση το παρελθόν γίνεται κυρίαρχη στην "Νέα Αρχή". Καταλαβαίνω ότι πολλοί άνθρωποι που έζησαν μια ζωή ως μειοψηφία της αριστεράς συγκινούνται όταν ξαναβρίσκονται μετά από αποτυχημένες διαδρομές από εδώ και από εκεί. Ίσως και στη βάση να καταγράψουν την παρουσία τους στις ευρωεκλογές και ότι προκύψει μετά. Αλλά πολιτική με προοπτική δεν χτίζεται έτσι στη βάση συναισθηματικών αναγκών από το παρελθόν. Μπορεί βέβαια να δημιουργούνται σχήματα που εκφράζουν τα μέλη τους, αλλά για να υπάρχει πολιτική παρέμβαση στην κοινωνία δεν αρκεί αυτό.
 
Μια συνάντηση ανανεωτικής αριστεράς και οικολογίας δεν πρόκειται να γίνει στη βάση αναμνήσεων του παρελθόντος ή χρησιμοποίησης λέξεων σε τίτλους προσκλήσεων.
 
Όλο και περισσότερο διαπιστώνουμε να "ξαναβάζουν" όλα τα κόμματα και τα σχήματα και λίγο από οικολογία σε πλήρη αναντιστοιχία με την πραγματική ενσωμάτωση της πράσινης πολιτικής στις πολιτικές τους πρακτικές. Όσο πιο πολύ αποδεικνύεται ότι αγνοούν τα κρίσιμα μεγάλα θέματα που θέτει πλέον η πολιτική οικολογία και αφορούν το κλίμα, την οικονομία, την δημοκρατία, την κοινωνική συνοχή, το παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο, τόσο πιο πολύ ρέπουν προς τις επιθέσεις "φιλίας" προς την οικολογία!!!!
 
Το είδαμε στον ΣΥΡΙΖΑ που ενσωμάτωσε όσους απέμειναν από τους Οικολόγους Πράσινους, το είδαμε στο Ποτάμι που προσπάθησε να βάλει και λίγους οικολόγους στην κοίτη του, το βλέπουμε και στο ΚΙΝΑΛ - ΠΑΣΟΚ διαχρονικά, Αποτυχημένες απόπειρες.
 
Όσο η πράσινη πολιτική χάνεται δεξιά κι αριστερά, θα αποτελεί το μαϊντανό σε άλλα φαγητά. Η πράσινη πολιτική πρέπει να συγκροτηθεί αυτόνομα και αποτελεσματικά για να μπορέσει να επηρεάσει την πολιτική και στη χώρα μας. Σε αυτή τη βάση είμαστε ανοικτοί σε ανθρώπους και ομάδες τόσο από το χώρο της ανανεωτικής και σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς όσο και κυρίως από ενεργούς πολίτες που δραστηριοποιούνται σε κοινωνικές παρεμβάσεις για νέες συνθέσεις και πολιτικές που βλέπουν προς το μέλλον. 
]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Sun, 03 Feb 2019 00:00:00 +0200
Δημόσιο κάλεσμα για μια νέα πολιτική http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4503-greens-call2019 http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4503-greens-call2019
 
Πόσο βοηθάει την κοινωνία στο να προχωρήσει ο απόλυτος διχασμός, ο φανατισμός και η πολεμική διάθεση; κάποτε ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, μετά μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί, φως - σκοτάδι, πουλημένοι - πατριώτες, σήμερα ΣΥΡΙΖΑ -ΑντιΣΥΡΙΖΑ κα.
Τα πολιτικά ζητήματα δεν είναι ποτέ άσπρο - μαύρο, απαιτούν διάλογο, επιχειρήματα, προφανώς κι αντιπαράθεση και σύνθεση. Στην πολιτική "κουλτούρα" μας όμως ο διάλογος με επιχειρήματα έχει απαξιωθεί, οι (κυβερνητικές) συνεργασίες δεν βασίζονται σε σαφές και ΔΕΣΜΕΥΤΙΚΟ πρόγραμμα που έχει συζητηθεί δημοκρατικά και έχει αποφασιστεί από τα μέλη και τα όργανα των κομμάτων, ενώ έννοιες όπως σύνθεση, συναίνεση και συμβιβασμός ακόμα και σε επιμέρους θέματα (είτε στη Βουλή, είτε στην κοινωνία, είτε στις σχέσεις μας με τρίτους) στην πολιτική αντιμετωπίζονται (περίπου) ως "προδοσία".
Η σύντομη εμπειρία μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (2/2012 έως 6/2014) ήταν για μένα μια επιβεβαίωση ότι αυτό το διαφορετικό μοντέλο άσκησης πολιτικής που ακολουθείται μέχρι σήμερα - για διάφορους λόγους - στο μόνο εκλεγμένο ευρωπαϊκό όργανο δουλεύει και είναι αποτελεσματικό, παράγει νομοθετικά, πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα. Βασίζεται, όμως, στην τεκμηρίωση, στην πολιτική συγκρότηση, στον διάλογο μεταξύ των ευρωβουλευτών, στον διάλογο με τους κοινωνικούς φορείς και την κοινωνία των πολιτών, στην προσέγγιση των θεμάτων με ολιστικό τρόπο μέσα από την εμπλοκή των διαφορετικών Επιτροπών που εξετάζουν ένα θέμα, στην αντιπαράθεση, με επιχειρήματα, μεταξύ των πολιτικών ομάδων και πάντα στο πλαίσιο της ευπρέπειας - υπάρχουν κι εκεί εξαιρέσεις πάντως- καθώς και στην αναζήτηση συνθέσεων και συναινέσεων αλλά και στην σαφή αποτύπωση της πλειοψηφούσας άποψης. Αυτό το μοντέλο πολιτικής προϋποθέτει προγραμματικές προσεγγίσεις - όχι απλώς τακτικισμούς - για να είναι αντιληπτές οι δυνατότητες σύνθεσης αλλά και οι διαφοροποιήσεις. Οι κόκκινες και πράσινες γραμμές βασίζονται σε τεκμηριωμένες πολιτικές απόψεις κάθε φορά όχι σε προσεγγίσεις μεταφυσικές - "το απόλυτο καλό και το απόλυτο κακό". Στο τέλος, όμως, το πολιτικό αποτέλεσμα που αποτυπώνει την πολιτική βούληση της πλειοψηφίας δεν είναι η απόλυτη κυριαρχία μιας άποψης αλλά αυτή που προκύπτει μέσα από αποδεκτό συμβιβασμό και σύνθεση.
Όποιος έχει ζήσει έστω και για λίγο αυτό το μοντέλο πολιτικής στο Ευρωκοινοβούλιο μπορεί να καταλάβει ότι η πολιτική όπως ασκείται στη χώρα μας (με πολεμικό ύφος, τακτικισμούς, απαξίωση του "αντιπάλου", διαγραφή από τον αρχηγό όποιου διαφωνεί σε ένα θέμα, απουσία τεκμηρίωσης και κυρίως έλλειψη διάθεσης να υπάρξουν συνθέσεις και συναινέσεις ακόμα και εκεί που είναι δυνατή η συμφωνία) απέχει έτη φωτός από την λογική. Αυτή η ακραία πόλωση που κυριαρχεί στην πολιτική ζωή της χώρας - κι όχι μόνο τώρα - ευθύνεται για την πολλαπλή και βαθιά χρεοκοπία μας.
Το ερώτημα είναι λοιπόν σαφές: Υπάρχουν μέσα στην κοινωνία δυνάμεις που μπορεί να εκπροσωπήσουν με αξιοπρεπείς όρους ένα νέο μοντέλο πολιτικής που προωθεί βαθιές (όχι στα λόγια ή με συνθήματα) αλλαγές ΚΑΙ στον τρόπο διαμόρφωσης κι άσκησης της πολιτικής ΚΑΙ στο περιεχόμενό της; Και μπορούν αυτές οι δημιουργικές δυνάμεις να υπερβούν πικρίες, απογοητεύσεις, προσωπικές αντιπάθειες και να συγκροτήσουν σε ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ βάση μια εναλλακτική πολιτική, μαθαίνοντας από το παρελθόν και τα λάθη αλλά ξεπερνώντας τα;
Νομίζω ναι, αλλά η απογοήτευση και η παθητικοποίηση είναι τα μεγάλα εμπόδια που πρέπει να υπερβούμε άμεσα. Όσοι/ες θεωρούν ότι τα υπάρχοντα κόμματα μπορούν να εξελιχθούν μπορεί να συνεχίσουν την προσπάθειά τους, εμείς όμως οι υπόλοιποι/ες που θεωρούμε ότι χρειάζεται ένα νέο πολιτικό σχήμα, αυτόνομο, αυτο-προσδιοριζόμενο, έχουμε χρέος να αναλάβουμε πρωτοβουλίες
Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ξεκινάμε ένα διάλογο με - κι απευθύνουμε δημόσια πρόσκληση σε - δημιουργικές δυνάμεις
- που συμμετέχουν στις αυτοδιοικητικές και περιφερειακές εκλογές, με στόχο να αντάλλαξουμε εμπειρίες και να συνδιαμορφώσουμε προτάσεις και προγράμματα, ώστε να δημιουργηθεί ένα δίκτυο προσώπων και κινήσεων που θα δεσμεύονται και θα ενσωματώσουν στην στρατηγική τους και στο πρόγραμμά τους ένα σύνολο σύγχρονων πολιτικών για το περιβάλλον, το κλίμα, την κοινωνική συνοχή, τη κυκλική και πράσινη οικονομία παράλληλα με θεσμούς συμμετοχής και διαλόγου στο τοπικό και περιφερειακό επίπεδο
- για την δημιουργία μιας πράσινης κοινωνικής λίστας στις ευρωεκλογές με τη συμμετοχή ενεργών πολιτών που εκπροσωπούν θετικές/εμβληματικές προτάσεις-λύσεις απέναντι σε σημαντικά θέματα, μια λίστα που δεν περιορίζεται μόνο σε όσους αυτοπροσδιορίζονται ως "πράσινοι" αλλά απευθύνεται σε όσες κι όσους μπορούν γύρω από μια πράσινη πρόταση για την οικονομία, το κλίμα και το περιβάλλον, να εκφράσουν την ανάγκη για μια πολιτική που προκαλεί ευχαρίστηση, μια πολιτική που προσφέρει λύσεις και δημιουργεί χαμόγελα, μια πολιτική που επιδιώκει βαθιές αλλαγές στην καθημερινότητα και στις κεντρικές πολιτικές, στο παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο μέσα όμως από διάλογο και συνθέσεις. Μια πολιτική που δίνει ενεργό ρόλο στην κοινωνία, αμφισβητώντας το μονοπώλιο των κομμάτων να καθορίζουν τις πολιτικές εξελίξεις, προωθεί την συμμετοχική δημοκρατία, εμπλουτίζει αλλά κι αλλάζει το παραδοσιακό αντιπροσωπευτικό μοντέλο δημοκρατίας. Ενθαρρύνει την αναδιάταξη των προτεραιοτήτων με στόχο τη διαγενεακή αλληλεγγύη, την πλανητική συνείδηση και τη συμφιλίωση ανθρώπου με τη φύση, αγωνίζεται για την κοινωνική δικαιοσύνη με στόχο την εξάλειψη ανισοτήτων σε ό,τι αφορά κοινωνική θέση, εισόδημα και πρόσβαση στην εξουσία.
Είμαστε πολλοί και πολλές που αναγνωρίζουμε τα κρίσιμα προβλήματα της εποχής μας: την άνοδο της ακροδεξιάς και του λαϊκισμού, την κλιματική αλλαγή, τις κοινωνικές ανισότητες και είμαστε αποφασισμένοι/-ες να τα αντιμετωπίσουμε. Αλλά είμαστε σκόρπιοι/ες. Ας σκεφτούμε ότι δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο και ότι πρέπει να ενεργοποιηθούμε αλλιώς τα πράγματα δεν βελτιώνονται από μόνα τους. Μπορεί να νοιώθουμε απογοήτευση, πικρίες, να θεωρούμε ότι έχουν γίνει λάθη, αλλά η ζωή κυλάει έτσι κι αλλιώς, δεν
Νοιώθουμε ντροπή για το επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης και του πολιτικού συστήματος, αλλά τι θα αλλάξει χωρίς την παρέμβαση δημιουργικών πολιτικών δυνάμεων; Στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης και κρίσης είναι κρίσιμες και καταλυτικές, οι πραγματικές, ρεαλιστικές, άμεσα υλοποιήσιμες προτάσεις για την αντιμετώπιση των κοινωνικών, οικονομικών και περιβαλλοντικών προκλήσεων. Προτάσεις, σχέδια και ιδέες υπάρχουν. Απουσιάζει η πολιτική βούληση. Είναι πλέον καιρός να αλλάξουμε την πορεία των πραγμάτων.
Προσκαλούμε λοιπόν στη συγκρότηση ενός ευρύτερου συνεκτικού πολιτικού χώρου που θα έχει στο κέντρο του τις πράσινες πολιτικές, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη διαγενεακή αλληλεγγύη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ενίσχυση της δημοκρατίας, τον πολιτικό διάλογο, την κοινωνική δικαιοσύνη, την λογική, την επανένωση της κοινωνίας και τη συμφιλίωση.
Αν είσαστε μέσα στείλτε ένα μήνυμα για να βρεθούμε όλοι/ες μαζί στο: Prasinoi.elections@gmail.com
#Πάμε_πράσινα #ThistimeImvoting @greensgr @prasinoi
]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Sun, 27 Jan 2019 00:00:00 +0200
Ένα πρώτο βήμα προς απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα στη Σίφνο http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4502-sifnos39 http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4502-sifnos39
Η εικόνα ίσως περιέχει: σύννεφο, ουρανός, βουνό, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό
 
Κατάγομαι από τη Σίφνο κι έχω αγωνιστεί επί δεκαετίες για να γίνει το νησί μας πρότυπο, σύγχρονο οικολογικό / πράσινο, συνδυάζοντας παραδοσιακές και σύγχρονες οικολογικές πρακτικές. Χαίρομαι πολύ όταν η τοπική κοινωνία μας κάνει βήματα προς αυτή την κατεύθυνση: προστασία φυσικού πλούτου, αρχιτεκτονικής -πολιτισμού, προώθηση νέων καινοτόμων κοινωνικών πολιτικών και υποδομών.
Ένα από τα κεντρικά θέματα με μεγάλη οικονομική, κοινωνική και οικολογική σημασία είναι το πώς παράγεται η ενέργεια στα νησιά (ηλεκτρικός, κλιματισμός, μετακινήσεις, πλοία κα). Ένα καλό πρώτο βήμα στα ενεργειακά θέματα για την Σίφνο έγινε με την τοποθέτηση των 2 σχετικά μικρών ανεμογεννητριών από τη ΔΕΗ (600 άρες). Σήμερα πέρα από την συνεισφορά μας στην αλλαγή του κλίματος (έστω και απειροελάχιστη αν κρίνει κανείς από το μέγεθος του νησιού), ξοδεύονται πολλά εκατομμύρια για εισαγωγή πετρελαίου, ενώ και το κόστος ανά κιλοβατώρα είναι υψηλό. Έτσι η στροφή στην εξοικονόμηση και τις ΑΠΕ είναι μονόδρομος για πολλούς λόγους: κλίμα, οικονομικά χώρας και τοπικής κοινωνίας, στροφή σε σύγχρονες τεχνολογίες, βιώσιμος τουρισμός κα
Μακάρι οι επόμενες ανεμογεννήτριες και οι ενεργειακές επενδύσεις να γίνουν από τον ενεργειακό συνεταιρισμό πολιτών και να κάνουμε το νησί μας πιο πράσινο, να κυκλοφορούν μόνο ηλεκτρικά οχήματα, να υπάρχουν σταθμοί φόρτισής τους από ανανεώσιμη ενέργεια, να γίνουν όλα τα σπίτια μας ενεργειακά αποτελεσματικά ώστε να μην χρειάζονται εξωτερική κατανάλωση ενέργειας συνδυάζοντας παραδοσιακή αρχιτεκτονική και σύγχρονη γνώση. Η Σίφνος και τα νησιά μπορούν να επιστρέψουν στις ΑΠΕ αφού αυτές ήταν για αιώνες οι πηγές ενέργειας, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο είναι μόνο μεταβατικά καύσιμα που οδηγούνται στο τέλος τους το αργότερο μέχρι το 2050.
Η Σίφνος κι άλλα νησιά (όπως η Τήλος) θα μπορούσαν να γίνουν κέντρα εκπαίδευσης στην ανανεώσιμη ενέργεια, στην μετάβαση σε ένα άλλο ενεργειακό μοντέλο και σε φιλικές στο περιβάλλον και το κλίμα τεχνολογίες/τεχνικές κατάλληλες για νησιά και το ιδιαίτερο φυσικό και δομημένο - πολιτισμικό περιβάλλον τους.
Το καλοκαίρι ο Άνεμος Ανανέωσης - πρόεδρος της ΔΕ του οποίου είμαι - σχεδιάζει να οργανώσει στη Σίφνο ένα διεθνές καλοκαιρινό σχολείο για τα θέματα αυτά. Ανοικτοί να συνεργαστούμε με όλους τους φορείς που ενδιαφέρονται, τον Δήμο, τους επαγγελματίες, τους συλλόγους, τους επαγγελματίες
Πρέπει να δούμε όμως και πώς θα αναπροσαρμοστεί ο σχεδιασμός του ενεργειακού συνεταιρισμού αφού μοιάζει να μένει έξω από τον ενεργειακό σχεδιασμό (εγκατάσταση 2 ανεμογεννητριών από την ΔΕΗ αντί να έχει ήδη εγκαταστήσει ο ενεργειακός συνεταιρισμός 2 - 4 ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκό πάρκο, διασύνδεση νησιών, άρνηση της ΡΑΕ να απαντήσει για τον φάκελο, κα).
Η δική μου πρόταση στη Γενική Συνέλευση του συνεταιρισμού που είχε απορριφθεί επανέρχεται: να προχωρήσουμε ως ενεργειακός συνεταιρισμός στην υποβολή νέου φακέλου για άλλες 2-4 ανεμογεννήτριες από τον Συνεταιρισμό σε συνδιασμό με ένα σχέδιο (α) σταδιακού εξηλεκτρισμού των μετακινήσεων σε συνεργασία με τους επαγγελματίες που θα βασίζονται στις ανανεώσιμες πηγές (ηλεκτρικά λεωφορεία, ταξί, ενοικιαζόμενα αυτοκίνητα) αλλά σταδιακά και οχήματα των κατοίκων, (β) ενεργειακής αναβάθμισης όλων των σπιτιών και ενοικιαζόμενων ώστε να μην χρειάζονται εξωτερική ενέργεια (παθητικά σπίτια μηδενικής κατανάλωσης ενέργειας), (γ) τοποθέτηση φωτοβολταϊκών σταθμών στα πάρκινγκ των χωριών (δ) δημιουργία ενός κέντρου εκπαίδευσης στις πράσινες τεχνολογίες και πολιτικές.
Αποδεικνύεται με την τοποθέτηση των δύο ανεμογεννητριών της ΔΕΗ ότι μπορούσαν να τοποθετηθούν ως πρώτο βήμα ανεμογεννήτριες από τον ενεργειακό συνεταιρισμό, και ότι δεν απαγορεύεται ή είναι τεχνικά ανέφικτο, όπως ισχυρίζονταν θέλω να πιστεύω καλόπιστα, κυρίως λόγω μη ολοκληρωμένης τεχνικής γνώσης του θέματος, κάποιοι. Δεν πρέπει ο αρχικός ενθουσιασμός της τοπικής κοινωνίας για το σχέδιο να χαθεί, ναι πρέπει να ξαναδούμε πώς θα προχωρήσει και να υποβάλλουμε εκ νέου ένα νέο, ισορροπημένο σχέδιο παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές στη Σίφνο μέσα από συνεταιρισμό των πολιτών ώστε τα οφέλη να μένουν στο νησί
Οι φωτογραφίες είναι από τα Σιφναϊκά Νέα / Sifnaika Nea και πολλούς φίλους φωτογράφους του νησιού
Η εικόνα ίσως περιέχει: ωκεανός, ουρανός, βουνό, σύννεφο, υπαίθριες δραστηριότητες, φύση και νερό
 
Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, ωκεανός και υπαίθριες δραστηριότητες
 
Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, σύννεφο, βουνό, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση
]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Tue, 22 Jan 2019 00:00:00 +0200
Μακεδονικό: ένα πρόβλημα που αναζητάει λύσεις, αλλά γκρεμίζει καριέρες http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4501-makedon830 http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4501-makedon830

                                                                                                                                                        Του Νίκου Χρυσόγελου

Πρώην ευρωβουλευτής των Πράσινων,

Συμπρόεδρος των ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

@chrysogelos

www.chrysogelos.gr

 

To άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στις 19.1.2019 στο TVXS https://tvxs.gr/news/ellada/makedoniko-ena-problima-poy-anazita-lyseis-alla-gkremizei-karieres 

Όταν τον Μάιο 2013 ως ευρωβουλευτής των Πράσινων είχα υπερψηφίσει, έστω με μερικές επιφυλάξεις, την ‘Έκθεση του Βρετανού Σοσιαλδημοκράτη Ρίτσαρντ Χιούιτ “Έκθεση προόδου του 2012 για την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας”, κρίνοντας ότι ήταν μια καλή βάση για την επίλυση του προβλήματος, αρκετοί μου επιτέθηκαν. Τότε ήμουν ο μόνος Έλληνας ευρωβουλευτής που τόλμησε να τοποθετηθεί θετικά σε ένα ψήφισμα που κατά τα άλλα ήταν πολύ υποστηρικτικό στην προσπάθεια εξεύρεσης μιας δίκαιας και ισορροπημένης συμβιβαστικής λύσης στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ αλλά και της εξάλειψης των εθνικισμών και του αλυτρωτισμού. Ορισμένοι έλληνες συνάδελφοι (που εξακολουθούν να παίζουν ρόλο στα πολιτικά πράγματα της χώρας) δεν τόλμησαν τότε να υπερψηφίσουν, φοβούμενοι τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας. Ήξεραν, όμως, ότι δεν μπορούσαν να πείσουν τους υπόλοιπους ευρωβουλευτές για τα ανορθολογικά επιχειρήματα του πολιτικού κόσμου μας για το θέμα. Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ήταν χαρακτηριστικό: 505 υπέρ, 61 κατά, 14 λευκά. Ήμουν, όμως, ο μόνος έλληνας ευρωβουλευτής ανάμεσα στους 505 που την είχε υπερψηφίσει γιατί ήταν ένα εν δυνάμει εργαλείο για την δίκαιη επίλυση του προβλήματος μέσα από έναν συμβιβασμό.

Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί ότι στην διακοινοβουλευτική συνάντηση Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Κοινοβουλίου ΠΓΔΜ που πραγματοποιήθηκε 22 και 23 Μαΐου 2013 στο Στρασβούργο, το κείμενο συμπερασμάτων υπερψηφίστηκε ομόφωνα από όλους τους ευρωβουλευτές (Έλληνες και ξένους) όλων των πολιτικών ομάδων και τους βουλευτές της ΠΓΔΜ που συμμετείχαν. Στη συνάντηση αυτή συμμετείχαν αρκετοί Έλληνες ευρωβουλευτές, μεταξύ των οποίων και εγώ (ως εισηγητής για θέματα ενέργειας και περιβάλλοντος). "Η για πρώτη φορά ομόφωνη ψήφιση κειμένου δείχνει ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν, κάτω από ορισμένες συνθήκες και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο, πνεύμα καλής θέλησης και πρωτοβουλίες για πραγματική επίλυση των διαφορών" είχα δηλώσει τότε.

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 μέχρι σήμερα ένα τόσο κεντρικό θέμα - που έχει ρίζες πίσω στον 19ο αιώνα, όταν γίνονταν προσπάθεια συγκρότησης κρατών στη βάση εθνικών μύθων και καθαρότητας - αντιμετωπίστηκε με προχειρότητα και συχνά με καιροσκοπισμό. Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ δεν έχουμε εκπλαγεί, λοιπόν, από την μικροκομματική διαχείριση του «Μακεδονικού» και σήμερα. Είναι ένα θέμα που κυριάρχησε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 με πολλά στοιχεία ανορθολογικότητας και εθνικιστικών υπερβολών και στην γειτονική και στην δική μας χώρα. Γρήγορα περιθωριακές ομάδες και πολιτικοί αντιλήφθηκαν ότι μπορούσαν να κερδοσκοπήσουν εκλογικά εκμεταλλευόμενοι το θυμικό των πολιτών και την απουσία μιας σοβαρής, ψύχραιμης και τεκμηριωμένης πολιτικής συζήτησης.

Μια αντιπαράθεση με …ιστορία

Το «Μακεδονικό» έπρεπε να έχει λυθεί ήδη στις αρχές της δεκαετίας του ’90, πριν οι δύο κοινωνίες μπολιαστούν με εθνικιστικές υπερβολές που δεν διευκολύνουν την υιοθέτηση μιας έντιμης και ισορροπημένης συμβιβαστικής λύσης.

Ένας συμβιβασμός δεν είναι ποτέ τέλειος. Πρέπει να αντιλαμβανόμαστε, όμως, ότι είναι η μόνη δυνατότητα επίλυσης τόσο πολύπλοκων θεμάτων, όπως η ονομασία μιας χώρας που μοιράζεται μέρος μιας γεωγραφικής περιοχής χωρίς, με το όνομά της και τον εθνικό της μύθο, να διεκδικεί μοναδικότητα στον γεωγραφικό και ιστορικό χώρο. Ένας έντιμος συμβιβασμός σε αυτό το θέμα δεν πρέπει ν’ αφήνει κάποια από τις κοινωνίες με την αίσθηση της ήττας και της ταπείνωσης, γιατί σε αντίθετη περίπτωση δεν θα είναι σταθεροποιητικός μακροχρόνια.

Η Συμφωνία για την εξεύρεση μια συμβιβαστικής λύσης για το όνομα της γειτονικής χώρας είναι στα (λίγα) θετικά της διακυβέρνησης Α. Τσίπρα (με την καθοριστική όμως υποστήριξη των Ευρωπαίων και των Αμερικανών). Αλλά αυτό δεν θα ήταν εφικτό αν ο Ζάεφ δεν άλλαζε τους συσχετισμούς.

Δυστυχώς, η Ελλάδα έκανε αργά στροφή από τον ακραίο λαϊκισμό κι εθνικισμό του «Η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική» στον ρεαλισμό της σύνθετης ονομασίας, όταν όμως κυριαρχούσε πλέον ο Γκρουέφσκι στην γειτονική χώρα. Η χώρα μας είχε χάσει την ευκαιρία για μια ισορροπημένη λύση που προσέφερε το Πακέτο Πινέιρο στις αρχές της δεκαετίας του ‘90. Έτσι μέχρι πρόσφατα ήταν αδύνατη η συζήτηση για έναν έντιμο συμβιβασμό.

Ευτυχώς που σήμερα ένας ευρωπαϊκά προσανατολισμένος πολιτικός όπως ο Ζάεφ κατάφερε μέσα σε λίγο χρόνο να ανατρέψει μια κατάσταση που έμοιαζε μη αναστρέψιμη, αξιοποιώντας το χαρτί της ευρωπαϊκής κι ευρω-ατλαντικής προοπτικής της χώρας, ακριβώς αυτό που μια χούφτα άνθρωποι είχαμε υποστηρίξει ξεκάθαρα και στην Ελλάδα, έστω κι αν πολλοί μας επιτέθηκαν άγρια.

Αν οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ήμασταν στην ελληνική Βουλή, θα ψηφίζαμε έστω και με μια κριτική προσέγγιση την συμφωνία, χωρίς αυτό να υπονοούσε ή να έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στη σημερινή κυβέρνηση, γιατί είμαστε μια πολιτική δύναμη που μπορεί να προωθεί πολιτικές και να τοποθετείται με γνώμονα το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας, να συμβάλλει στην επίλυση προβλημάτων έχοντας μια στρατηγική αυτόνομης πολιτικής πορείας, όχι συνιστώσας σε κάποιο κόμμα.

Οι ευθύνες της αντιπολίτευσης για ανιστόρητες θέσεις

Όλος αυτός ο παραλογισμός που κυριαρχεί αυτόν τον καιρό αποδεικνύει την παρακμή του πολιτικού μας συστήματος. Η στάση της αντιπολίτευσης είναι ακατανόητη, ιδιαίτερα όταν έχει διαχειριστεί στο παρελθόν πλευρές της υπόθεσης και δεν κατάφερε να πετύχει κάτι καλύτερο παρά το εμπάργκο, τις καταγγελίες και κάθε είδους προσπάθεια που κατέβαλε (1).

Η γλώσσα της γειτονικής χώρας είναι επίσημη, δημόσια καταγεγραμμένη στον ΟΗΕ ήδη από το 1945. Είναι σημαντικό ότι στην συμφωνία διευκρινίζεται ότι έχει σλαβικές ρίζες. Το Ελληνικό κράτος έχει, όμως, εκδώσει σχετικό βιβλίο στα μέσα της δεκαετίας του 1920 για να διδάσκεται στα σχολεία, ενώ σημαντικοί λογοτέχνες όπως η Πηνελόπη Δέλτα και ο Στρατής Μυριβήλης, ακόμα και ο Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς αναφέρονται σε μια …γλώσσα «που μιλούσαν οι ντόπιοι».

Πώς είναι δυνατόν να αναφέρεται η αντιπολίτευση στο θέμα ισχυριζόμενη ότι «παραχωρήθηκε η Μακεδονική γλώσσα», όταν οι αρχαίοι Μακεδόνες δεν μιλούσαν φυσικά μια τέτοια γλώσσα;

Πώς είναι δυνατόν 25 και χρόνια μετά, να επανέρχονται πολιτικές δυνάμεις στην ισοπεδωτική και ζημιογόνα για τη χώρα άρνηση μιας συμβιβαστικής λύσης;

Πώς είναι δυνατόν αντί να επιλύσουμε το ζήτημα να κινδυνεύουμε να πέσουμε σε βαθύ διχασμό με όρους πολεμικής αντιπαράθεσης;

Οι ευθύνες της κυβέρνησης για την διαχείριση με μικρότητα ενός μεγάλου θέματος

Παρά την θαρραλέα στάση προώθησης συμβιβασμού στο θέμα, που πρέπει κανείς να του αναγνωρίσει, η διαχείριση της υπόθεσης από τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα είχε το στοιχείο της μικροκομματικής τακτικής. Αντί να επιδιώξει μια ευρεία συμμαχία που θα στήριζε στο κοινοβούλιο και στην κοινωνία την συμβιβαστική λύση, για την οποία δεν είχαν στο ελάχιστο προετοιμαστεί οι πολίτες, διαχειρίστηκε το θέμα με τρόπο ώστε να προκαλέσει διχασμό στην αντιπολίτευση και βαθιά πόλωση. Θα μπορούσε να καλέσει τα δημοκρατικά κόμματα και να διαμορφώσει μια ευρεία συμμαχία ώστε να ενημερωθεί σωστά και η κοινωνία. Να προσκαλέσει σε ουσιαστικό διάλογο χωρίς επιθετικές κορώνες φορείς και κόμματα ώστε να αναλυθούν τα θέματα αλλά και τα αντιμετωπιστούν τα στερεότυπα κάθε πλευράς. Υπάρχουν τόσα άλλα θέματα στα οποία υπάρχει πολιτική αντιπαράθεση, δεν υπήρχε λόγος σε ένα τόσο δύσκολο θέμα να ανοίξει ο πρωθυπουργός μέτωπο αντιπαράθεσης. Στο ζήτημα αυτό έπρεπε να εξασφαλίσει ευρύτατη πολιτική και κοινωνική υποστήριξη. Ενώ η πρωτοβουλία επίλυσης ήταν σωστή, η κυβέρνηση την διαχειρίστηκε με μικρο-κομματική αντίληψη.

Οι τακτικισμοί αυτοί δεν συγκροτούν μια διαφορετική πολιτική, δυστυχώς επαναλαμβάνονται και σε άλλα θέματα. Αυτοί οι τακτικισμοί είναι που μετέτρεψαν έναν ψεκασμένο (Καμμένος) σε "πολιτικό αρχηγό" που μπορούσε να καθορίζει πολιτικές εξελίξεις. Η πολιτική των τακτικισμών είχε ως αποτέλεσμα να εκδιωχθεί στην πραγματικότητα, για χάρη του Π. Καμμένου, ο Υπουργός Εξωτερικών που χειρίστηκε το θέμα, ο οποίος (Καμμένος) έφυγε τώρα από την κυβέρνηση και σηκώνει τη σημαία της «πατριωτικής ανταρσίας, της απόρριψης της Συμφωνίας και της κατεδάφισης της κυβέρνησης (στην οποία συμμετείχε μέχρι πριν από λίγες ημέρες). Θα έλεγε κάποιος ότι πλέον οι γελοιογράφοι δεν μπορούν να σκεφθούν κάτι πιο αστείο από την σημερινή πολιτική πραγματικότητα!

Είναι δίκαιη η συμβιβαστική λύση για την δική μας πλευρά;

Οι ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ θεωρούμε ότι όπως και κάθε συμβιβασμός, έτσι και η Συμφωνία των Πρεσπών και οι τροπολογίες στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας, αποτελούν μια σχετικά ικανοποιητική βάση επίλυσης μιας μακροχρόνιας και συναισθηματικά φορτισμένης αντιπαράθεσης μεταξύ των δύο κοινωνιών. Η αλλαγή του ονόματος σε Βόρεια Μακεδονία και η υιοθέτηση από μια μεγάλη πλειοψηφία 81 βουλευτών των αλλαγών άρθρων του Συντάγματος που περιορίζουν δραστικά θέματα «αρχαιοποίησης» κι εκμετάλλευσης της ιστορίας αλλά κι αλυτρωτισμού, αν και σήμερα θεωρούνται «δεδομένα», έμοιαζαν μακρινά όνειρα μερικά χρόνια πριν.

Στα Βαλκάνια όπου κυριαρχούν ακόμα οι εθνικισμοί, ο Ζάεφ κατάφερε να διαλύσει στην πραγματικότητα το πανίσχυρο κάποτε - χάρη και στους δικούς μας ...εθνικιστές - VMRO, το εθνικιστικό κόμμα που απέδειξε ότι ο εθνικισμός είναι ένα καλό εργαλείο πλουτισμού ορισμένων. Θυμίζουμε ότι ο πρώην αρχηγός του κατηγορείται ότι πήρε μίζες από όλη αυτή την γελοιότητα με τα αγάλματα του Μεγαλέξανδρου. Όμως, αυτός ο φυγόδικος, πλέον, πολιτικός που αξιοποίησε στο έπακρο τα λάθη μας και τα εθνικιστικά συνθήματα («η Μακεδονία είναι μία και Ελληνική») για να κυριαρχεί επί μακρόν στη χώρα του, είχε μια πολύ σκληρή εθνικιστική στάση, όπως γνωρίζουν καλά και οι έλληνες πολιτικοί που βρέθηκαν απέναντί του, δεν έκανε ούτε βήμα πίσω, ακόμα και όταν του ασκήθηκαν έντονες πιέσεις από τον διεθνή παράγοντα.

Το μπαλάκι είναι τώρα στην ελληνική πλευρά. Έχουμε φτάσαμε κοντά σε μια σχετικά ισορροπημένη συμφωνία. Τώρα είναι η ώρα των επιλογών. Είτε θα χαράξουμε μια νέα στρατηγική για να κατοχυρώσουμε τα «κεκτημένα» και να συνεργαστούμε μακροπρόθεσμα ώστε να εξαλειφθούν οι όποιες εθνικιστικές ανοησίες στην γειτονική χώρα μέσω της αλληλο-γνωριμίας και του αμοιβαίου σεβασμού, είτε θα απορρίψουμε τη Συμφωνία με ότι κινδύνους συνεπάγεται αυτό.

Θα μπορούσε να είναι καλύτερη η συμφωνία των Πρεσπών; Πιθανόν, αν είχαμε αποδεχθεί το Πακέτο Πινέιρο το 1992 πριν συμβούν όσα συνέβησαν από τότε, πριν ξεκινήσει η εθνικιστική υστερία στην γειτονική χώρα. Αλλά τότε, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας αδυνατούσε να δει ποιο ήταν το πραγματικό συμφέρον της χώρας μας, και παρασύρονταν σε μια εθνικιστική υστερία που αδυνατούσε να κατανοήσει οποιοσδήποτε νοήμων άνθρωπος.

Θα μπορούσε η λύση να είναι καλύτερη αν είχαν αξιοποιηθεί ευρωπαϊκά κείμενα και πολιτικές, για παράδειγμα οι εκθέσεις του Ευρωκοινοβουλίου, όπως η “Έκθεση προόδου του 2012 για την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας” του Βρετανού Σοσιαλδημοκράτη Ρίτσαρντ Χιούιτ που είχε υπερψηφίσει το Ευρωκοινοβούλιο το 2013.

Θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη συμφωνία στο θέμα του ονόματος, όπως πχ το Νέα Μακεδονία, ή η γλώσσα να ονομάζονταν «Macedonski”, αντί «Macedonian”.

Οι καλόπιστοι ή κακόπιστοι επικριτές της Συμφωνίας των Πρεσπών θα πρέπει, όμως, να σκέφτονται πάντα ότι μόλις λίγα χρόνια πριν έμοιαζε απίθανο να υπάρξει οποιαδήποτε συμβιβαστική συμφωνία που θα διασφάλιζε ότι το όνομα της γειτονικής χώρας δεν θα δημιουργούσε σύγχυση σε σχέση με την δική μας Μακεδονία. Οι ίδιοι οι επικριτές της Συμφωνίας στην δημόσια συζήτηση είχαν επικεντρώσει εδώ και 25 χρόνια κυρίως στο θέμα της ονομασίας ως το σύμβολο του «αλυτρωτισμού», άρα είχαν θεωρήσει δευτερεύοντα άλλα θέματα.

Με το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον, όχι προς το παρελθόν

Το πιο καθοριστικό ήταν και παραμένει ως ζητούμενο, ο συνδυασμός της συμβιβαστικής λύσης για την ονομασία με μια μακροχρόνια πολιτική καλής γειτονίας, που θα βοηθήσει τη γειτονική χώρα να στραφεί στο μέλλον, αντί να προσπαθεί να συγκροτήσει την ταυτότητά της στη βάση μιας “αρχαιοποίησης” που δεν έχει ιστορική βάση. Και που θα την κάνει καλό εταίρο μας σε μια περιοχή όπου υπάρχει σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων διεθνών παιχτών όπως είναι η Ρωσία και οι ΗΠΑ.

Όσοι ισχυρίζονται ότι μπορούμε ως χώρα να απορρίψουμε την Συμφωνία των Πρεσπών και να διαπραγματευτούμε στο μέλλον μια καλύτερη, κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους. Κάνουν πολιτική χωρίς στοιχειώδη τεκμηρίωση δεδομένων, θεωρούν υλοποιήσιμη μια εξωπραγματική επιθυμία τους, αν και δεν τα κατάφεραν τόσα χρόνια.

Αν δεν “περάσει” η Συμφωνία κατά την ψηφοφορία στην ελληνική Βουλή, δεν θα υπάρξει καλύτερη λύση στο μέλλον. Και η γειτονική χώρα θα ονομαστεί οριστικά σκέτο «Μακεδονία», ενώ αλυτρωτικές κι εθνικιστικές πολιτικές θα επιστρέψουν πολύ πιο δυνατές. Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο κίνδυνος δεν αφορά μόνο το όνομα της γειτονικής χώρας, αλλά το μέλλον μιας χώρας στα σύνορά μας που θα μετατραπεί σε «εχθρό», δεν πρόκειται να την έχουμε ως καλό γείτονα κι εταίρο.

Η συμβιβαστική λύση θα έπρεπε να έχει μεγάλη κοινωνική και πολιτική υποστήριξη. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση ευθύνονται για την ακραία πόλωση. Η ακραία επιχειρηματολογία είτε από την πλευρά της ΠΓΔΜ είτε από την δική μας πλευρά δεν έγινε αποδεκτή ποτέ σε διεθνές επίπεδο. Τα κόμματα έπρεπε να έχουν προετοιμάσει την κοινωνία για τον συμβιβασμό. Έτσι δεν θα κινδύνευαν κι αυτά και κυρίως δεν θα υιοθετούσαν καταστροφικές πολιτικές για τη χώρα από την αγωνία μήπως ξεπεραστούν από εθνικιστικά και ακροδεξιά μορφώματα. Η αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων δεν μπορεί να βασίζεται σε μια στρατηγική υιοθέτησης του λόγου τους, αλλά, αντιθέτως, πρέπει να βασίζεται στην ανάδειξη, μέσω δημοκρατικού διαλόγου και επιχειρημάτων, των πραγματικών δεδομένων, στερώντας τους το γόνιμο εδάφος που δημιουργεί ο φόβος και η άγνοια, ότι δηλαδή διευκολύνει την ανάπτυξη των δυνάμεων αυτών.

Με την προϋπόθεση ότι έχουμε ως Ελλάδα μια δυναμική συμμετοχή και ενεργό ρόλο, τα Βαλκάνια θα μπορούσαν να μετατραπούν από πεδίο αντιπαράθεσης σε χώρο πρότυπο συνεργασίας και καλής γειτονίας. Απουσιάζει προς το παρόν μια τέτοια δύναμη από τα Βαλκάνια που θα αλλάξει το παιχνίδι. Θέλουμε και μπορούμε, όμως, ως κοινωνία να παίξουμε αυτόν τον ρόλο για λόγους ειρήνης, καλής γειτονίας, οικονομικής προοπτικής και βιωσιμότητας, με το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον;

(1) Σημειώσεις:

-  1945: δηλώνεται ως επίσημη γλώσσα της “Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας” η “Μακεδονική. Το ελληνικό κράτος έχει εκδώσει το 1925 το βιβλίο “ABECEDAR” για την διδασκαλία της γλώσσας σε “ντόπιους”.

- Ο Κ. Καραμανλής υπογράφει στις 18 Ιουνίου 1959, διακρατική συμφωνία με την τότε Γιουγκοσλαβία, όπου αναφέρεται και η "Λαϊκή Δημοκρατία της Μακεδονίας".

- 2 Δεκεμβρίου 1991, ο Αντώνης Σαμαράς συνυπογράφει ως υπουργός εξωτερικών την απόφαση για την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την διαδοχή της από τις Δημοκρατίες, ενώ εκδίδεται και ο Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου 3567/91, όπου αναγνωρίζεται η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και αναφέρονται ρητά τα κράτη που δημιουργούνται, μεταξύ άλλων η "Δημοκρατία της Μακεδονίας", 

(ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ (ΕΟΚ) αριθ. 3567/91 ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ της 2ας Δεκεμβρίου 1991
περί του καθεστώτος που εφαρμόζεται στις εισαγωγές προϊόντων καταγωγής των Δημοκρατιών
της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Κροατίας, της Μακεδονίας και της Σλοβενίας" 

  • Η γλώσσα της ΠΓΔΜ συζητήθηκε και στην 3η Συνδιάσκεψη για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων (111/16 National Standardization), που πραγματοποιήθηκε την Αθήνα το 1977 έστω και για προχωρήσει για λόγους τυποποίησης (standardization) ο μεταγραμματισμός των γεωγραφικών ονομάτων (transliteration) με λατινικά γράμματα βάσει συστημάτων μεταγραμματισμού. Στην Συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίζεται ότι “η γλώσσα αυτή ανήκει στην ομάδα των νοτιο-σλαβικών γλωσσών”

(2) Χάρτες με την "Μακεδονία" σε διαφορετικούς χρόνους

 

]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Sat, 19 Jan 2019 00:00:00 +0200
Μπορεί η έκρηξη ενός ηφαιστείου να επηρεάσει την εξέλιξη της τέχνης; http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4497-krakaou-art http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4497-krakaou-art

Η εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Η έκρηξη ενός ηφαιστείου μπορεί να επηρέασε την εξέλιξη της τέχνης, ιδιαίτερα της ζωγραφικής και της ποίησης;

H Κραυγή” (The Scream, στα Νορβηγικά “Skrik”, στα Γερμανικά “Der Schrei der Natur” - Η Κραυγή της Φύσης”) είναι ένα πολύ γνωστό έργο ζωγραφικής του Νορβηγού εξπρεσιονιστή ζωγράφου Edvard Munch (1893).

Ο καλλιτέχνης απεικονίζει ένα εμβληματικό πρόσωπο με μεγάλη αγωνία και εκφραστικότητα, που θεωρείται ότι συμβολίζει την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου. Όμως ο πίνακας έχει ως φόντο ένα κατακόκκινο -πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, κάτι που δεν δικαιολογείται από τα χρώματα που έχει ο ουρανός στην Νορβηγία. Το έργο αυτό είναι μέρος μιας συνολικότερης εργασίας του ζωγράφου με τίτλο "The Frieze of Life," που συνδέεται με προσωπικές εμπειρίες του Ε. Munch που επηρέασαν τον καλλιτέχνη, όπως ο θάνατος της μητέρας του το 1868 και της αδελφής του το 1877. Τα έργα αυτά δημιουργήθηκαν στην δεκαετία του 1890, αλλά μερικά αυτά ξεκίνησαν προηγούμενες δεκαετίες, όπως για παράδειγμα πιστεύεται για την “Κραυγή”.

Ο Edvard Munch είχε δηλώσει ότι εμπνεύστηκε αυτό το έργο κατά την διάρκεια ενός περιπάτου με φίλους του όταν είδε αυτά τα χρώματα του ουρανού κι αισθάνθηκε μια «άπειρη κραυγή περνώντας μέσα από τη φύση». Οι μελετητές έχουν εντοπίσει το σημείο της βόλτας σε ένα φιόρδ με θέα στο Όσλο και έχουν προτείνει διάφορες εξηγήσεις για τον αφύσικο - για την περιοχή - ουρανό.

Περίπου την ίδια εποχή, ένας Βρετανός καλλιτέχνης, ο William Ashcroft παρήγαγε μετά το 1883 πάρα πολλά σχέδια με εντυπωσιακά κόκκινα ηλιοβασιλέματα γύρω από την Chelsea στην Αγγλία, απεικονίζοντας τον ουρανό που έβλεπε να φλέγεται.

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

Η εικόνα ίσως περιέχει: σύννεφο και ουρανός Î— εικόνα ίσως περιέχει: ουρανός, υπαίθριες δραστηριότητες και φύση

Ορισμένες επιστημονικές δημοσιεύσεις αποδίδουν τα έντονα αυτά χρώματα στη ζωγραφική στην επίδραση που είχε η έκρηξη το 1883 του ηφαιστείου Κρακατούα στον ουρανό του μισού σχεδόν πλανήτη. Εκείνη η έκρηξη ευθύνεται για 38-40000 θανάτους στην Ινδονησία και μεγάλες καταστροφές σε κατοικίες, λιμάνια και εγκαταστάσεις, Είχε, όμως, όπως φαίνεται, κι άλλες επιπτώσεις, λιγότερο ορατές και μάλλον θετικές. Επηρέασε την τέχνη.

Η έκρηξη του ηφαιστείου απελευθέρωσε στην ατμόσφαιρα τεράστιες ποσότητες ηφαιστειακής τέφρας που σκοτείνιασε τον ουρανό σε μια τεράστια έκταση, για αρκετούς μήνες, από τον Αύγουστο 1883 μέχρι τον Φεβρουάριο 1884. Η τέφρα “δημιούργησε” εντυπωσιακά σκηνικά, ηλιοβασιλέματα με βαθύ ζωηρό κόκκινο, σε όλο τον κόσμο για πολλούς μήνες. Ήταν σαν να είχε πάρει ξαφνικά φωτιά ο ουρανός. Μάλιστα σε ορισμένες περιοχές των ΗΠΑ (ιδιαίτερα στην Νέα Υόρκη) η πυροσβεστική δέχτηκε κλήσεις από πολίτες που πίστεψαν ότι κάπου είχαν ξεσπάσει πυρκαγιές. Η τέφρα από την έκρηξη του ηφαιστείου δημιούργησε επίσης γύρω από τον ήλιο ένα “δαχτυλίδι”, που ονομάστηκε το “Δαχτυλίδι του Επισκόπου” (Bishop's Ring ), ενώ στο λυκόφως έδινε ένα ηφαιστειογενές μoβ χρώμα.

Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ακόμα φωτογραφικές μηχανές που θα μπορούσαν να αποτυπώσουν σε φιλμ αυτά τα έντονα χρώματα. Φαίνεται όμως ότι αυτό επηρέασε την ζωγραφική, Ιδιαίτερα το ρεύμα των εξπρεσιονιστών.

Σε μια επιστημονική δημοσίευση το 2004, ο Donald Olson, καθηγητής φυσικής κι αστρονομίας στο Texas State University, και οι συνάδελφοι του, αναφέρουν ότι “Για αρκετά χρόνια μετά την έκρηξη, διαπιστώνονται αναφορές ότι το φεγγάρι φαίνονταν μπλε και μερικές φορές πράσινο. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μερικά από τα σύννεφα τέφρας αποτελούνταν από σωματίδια με διάσταση περίπου 1 μm - μέγεθος που επιτρέπει να διαχέεται έντονα το κόκκινο φως, κι επιτρέπει ταυτόχρονα να περάσουν κι άλλα χρώματα. Έτσι το φεγγάρι μέσα από τα σύννεφα αναδύονταν με μπλε, και μερικές φορές με πράσινο χρώμα”. Πρότεινε μάλιστα την ιδέα ότι μέσα από παρόμοια έργα ζωγραφικής όπως αυτό του Ε. Munch, απεικονίζονταν ο ουρανός πάνω από την Νορβηγία μήνες μετά την έκρηξη.

Όμως η έκρηξη του ηφαιστείου φαίνεται ότι επηρέασε όχι μόνο τη ζωγραφική αλλά και την ποίηση. Σε διάφορες επιστημονικές καταγραφές της εποχής αναφέρονται πληροφορίες όχι μόνο για την μεγάλη καταστροφή και τους χιλιάδες ανθρώπους που βρήκαν τραγικό θάνατο από την έκρηξη και το τσουνάμι που ακολούθησε, αλλά και για την πορεία που ακολούθησε το σύννεφο τέφρας που ελευθερώθηκε από το ηφαίστειο. Ήδη από τον Αύγουστο 1883 τεράστιες ποσότητες τέφρας ελευθερώνονταν από το ηφαίστειο στην ατμόσφαιρα. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, το σύννεφο στην στρατόσφαιρα μετακινήθηκε από τους τροπικούς προς τους πόλους. Προς τα τέλη Οκτωβρίου 1883 ο περισσότερος κόσμος, μεταξύ άλλων η Βρετανία, έβλεπαν λυρικά ηλιοβασιλέματα, τα οποία προκαλούσαν τα χρώματα που δημιουργούσε η ηφαιστειακή τέφρα. “Όλο τον Νοέμβριο και Δεκέμβριο του 1883 ο ουρανός φλέγονταν από χρώματα κόκκινα της magenta, πράσινα, μπλε, πορτοκαλί, χρώματα διαφορετικά από αυτά του ηλιοβασιλέματος”, έγραφε ο ποιητής Hopkins, σε μια αναλυτική έκθεσή του 2000 λέξεων που τμήμα της δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature, τον Ιανουάριο 1884. Αν και ο Hopkings δεν γνώριζε τότε ποια ήταν η αιτία αυτών των αλλαγών στον ουρανό, καταγράφει σε ένα ιδιαίτερο ρεπορτάζ αλλά δίνοντας του μορφή ραψωδίας, αυτά που βλέπει:

Above the green in turn appeared a red glow, broader and burlier in make; it was softly brindled, and in the ribs or bars the colour was rosier, in the channels where the blue of the sky shone through it was a mallow colour. Above this was a vague lilac. The red was first noticed 45º above the horizon, and spokes or beams could be seen in it, compared by one beholder to a man’s open hand. By 4.45 the red had driven out the green, and, fusing with the remains of the orange, reached the horizon. By that time the east, which had a rose tinge, became of a duller red, compared to sand; according to my observation, the ground of the sky in the east was green or else tawny, and the crimson only in the clouds. A great sheet of heavy dark cloud, with a reefed or puckered make, drew off the west in the course of the pageant: the edge of this and the smaller pellets of cloud that filed across the bright field of the sundown caught a livid green. At 5 the red in the west was fainter, at 5.20 it became notably rosier and livelier; but it was never of a pure rose. A faint dusky blush was left as late as 5.30, or later. While these changes were going on in the sky, the landscape of Ribblesdale glowed with a frowning brown. (from G. M. Hopkins, “The Remarkable Sunsets”, Nature 29 (3 January 1884), pp. 222-23)

Κι άλλοι ποιητές (Algernon Swinburne, Robert Bridges, Alfred Tennyson) επηρεάστηκαν από τις ασυνήθιστες εικόνες του ουρανού που φλέγονταν εκείνη την εποχή, μετά την έκρηξη του ηφαιστείου, αλλά το έργο του ποιητή Hopking αναγνωρίζεται ως το πιο ολοκληρωμένο και ποιοτικό για το θέαμα αυτό.

]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Sun, 30 Dec 2018 00:00:00 +0200
COP 24: ασταθής κι ανεπαρκής πρόοδος για την προστασία του κλίματος http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4495-cop24-results2018 http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4495-cop24-results2018

Image result for COP24

Η συνδιάσκεψη για το κλίμα COP24 που έλαβε χώρα μεταξύ 3 και 14 Δεκεμβρίου 2018 στο Κατόβιτσε της Πολωνίας, είχε ως αποτέλεσμα την επίτευξη μιας συμφωνίας στην οποία  αναφέρονται ανά θεματική ενότητα τα καθήκοντα κάθε χώρας (rulebook), σχετικά με τη μείωση των εκπομπών αερίων που ευθύνονται για το «φαινόμενο του θερμοκηπίου» και την κλιματική αλλαγή.

Οι συνομιλίες του Κατοβίτσε διεξήχθησαν εν μέσω εντεινόμενης ανησυχίας μεταξύ της επιστημονικής κοινότητας για το ότι το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής εξελίσσεται ταχύτερα από την ανταπόκριση των κυβερνήσεων σε αυτό.  Εδώ και λίγες εβδομάδες, οι επιστήμονες της Διακυβερνητικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Αλλαγή του Κλίματος (IPPC/Giec) σήμαναν συναγερμό: η πρόσφατη έκθεσή της Επιτροπής ανέφερε πως, ενώ είναι δυνατό η κλιματική αλλαγή να αντιμετωπισθεί αν η παγκόσμια θερμοκρασία αυξηθεί έως 1,5 βαθμό Κελσίου στο τέλος του αιώνα σε σύγκριση με την προβιομηχανική εποχή, αυτό θα απαιτούσε μια τεράστια προσπάθεια από τη διεθνή οικονομία, στην οποία θα έπρεπε να περιληφθεί και η εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων.

Έτσι, για να παραμείνει ο πλανήτης στον +1,5 βαθμό Κελσίου, θα απαιτηθεί μείωση κατά 50% μέχρι το 2030 των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα (CO2) σε σχέση με το 2010, την στιγμή που οι δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι χώρες, παραπέμπουν σε άνοδο κατά 3 βαθμούς Κελσίου, με τις θύελλες, τα κρούσματα ξηρασίας και τις πλημμύρες που θα συνοδεύουν αυτήν την εξέλιξη.

Οι προσπάθειες να ενταχθούν  τα παραπάνω συμπεράσματα στο τελικό κείμενο της διάσκεψης του Κατοβίτσε, απέβησαν άκαρπες αφού οι πετρελαιοεξαγωγές χώρες που συμμετείχαν (ΗΠΑ, Ρωσία, Σαουδική Αραβία, Κουβέιτ) μπλόκαραν την επικύρωση της έκθεση της IPCC, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από τις πιο ευάλωτες χώρες (Least Developed Countries, οι οποίες ήλπιζαν στην αναθεώρηση των στόχων μέχρι το 2020) και από περιβαλλοντικές οργανώσεις.

Όσο για την Πολωνία, ο πρόεδρος της οποίας υπερασπίσθηκε την βιομηχανία άνθρακα κατά την διάρκεια της Διάσκεψης, δέχθηκε επίσης έντονες επικρίσεις. Η χρηματοδότηση των πολιτικών για το Κλίμα αποτέλεσε την άλλη μεγάλη ανησυχία των φτωχών χωρών και κυρίως ο τρόπος οργάνωσης των πόρων που έχει υποσχεθεί να προσφέρει ο Βορράς από το 2025.

Στον αντίποδα, αξίζει να σημειωθεί πως την ώρα που οι χώρες του Βορρά έχουν υποσχεθεί ότι θα αυξήσουν σε 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως την χρηματική βοήθεια για το κλίμα μέχρι το 2020, ορισμένες χώρες όπως η Γερμανία ανακοίνωσαν νέες παροχές, κυρίως στο Πράσινο Ταμείο, ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα υποσχέθηκε 200 δισεκατομμύρια δολάρια για την περίοδο 2021-2025.

Το πιο απροσδόκητο, οι κανόνες που αφορούν στους μηχανισμούς ανταλλαγής ποσοστώσεων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα αποσύρθηκαν από το τελικό κείμενο της συμφωνίας λόγω έντονων αμφισβητήσεων, των οποίων ηγήθηκε η Βραζιλία. Επίσης, από το τελικό κείμενο της συμφωνίας έχει παραλειφθεί προηγούμενη αναφορά σε συγκεκριμένες μειώσεις αερίων που προκαλούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου μέχρι το 2030.

Σε κάθε περίπτωση και υπό τις παρούσες συνθήκες είναι θετικό το ότι υπήρξε μια συμφωνία παρά τις επιμέρους διαφορές.

Συμπερασματικά, το κύριο αποτέλεσμα της διάσκεψης του COP 24 ήταν ότι η διεθνής κοινότητα έδωσε  στην συμφωνία του Παρισιού τα εργαλεία που θα της δώσουν ζωή. Δηλαδή τα κράτη επικεντρώθηκαν στην επεξεργασία των κανόνων που θα επιτρέψουν την εφαρμογή της συμφωνίας του Παρισιού, αλλά δεν ανέλαβαν δεσμεύσεις για πιο φιλόδοξους στόχους ή για ταχύτερη δράση κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, παρά τα σήματα συναγερμού και τις φυσικές καταστροφές που πλήττουν την Γη.

To COP25 θα πραγματοποιηθεί τον Δεκέμβριο του 2019 στο Σαντιάγκο της Χιλής το οποίο θα αφορά επιπλέον λήψη αποφάσεων για τη δράση των εμπλεκόμενων χωρών. Εντούτοις, πριν από την έναρξη της COP25, θα πραγματοποιηθεί στη Νέα Υόρκη διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή, τον Σεπτέμβριο του 2019, κατά τη διάρκεια της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, η οποία θα αποτελέσει σημαντική ευκαιρία για να σχηματιστούν συμμαχίες και συνένωση δυνάμεων που θα είναι έτοιμες μέχρι το επόμενο COP.

Όσον αφορά στην Συμφωνία των Παρισίων (Paris Climate Deal) αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι πρόκειται για μια παγκόσμια συμφωνία για την κλιματική αλλαγή που επιτεύχθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 2015 στο Παρίσι. Η Συμφωνία αποτελεί ένα σχέδιο δράσης για τη συγκράτηση της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη «αρκετά κάτω» από τους 2°C. Καλύπτει την περίοδο από το 2020 και μετά, ενώ τα κύρια στοιχεία της συνοψίζονται στα εξής:

  • μακροπρόθεσμος στόχος: οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να συγκρατήσουν την αύξηση της μέσης θερμοκρασίας του πλανήτη αρκετά κάτω από τους 2°C πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα και να συνεχίσουν τις προσπάθειες να την περιορίσουν στον 1,5°C,
  • συνεισφορές: πριν και κατά τη διάσκεψη των Παρισίων, οι χώρες υπέβαλαν ολοκληρωμένα εθνικά σχέδια κλιματικής δράσης με στόχο τη μείωση των εκπομπών τους,
  • φιλοδοξία: οι κυβερνήσεις συμφώνησαν να γνωστοποιούν ανά 5ετία τις συνεισφορές τους με σκοπό τον καθορισμό πιο φιλόδοξων στόχων,
  • διαφάνεια: δέχθηκαν επίσης να γνωστοποιούν μεταξύ τους και στο κοινό, την πρόοδό τους προς την επίτευξη των στόχων τους, με σκοπό την εξασφάλιση διαφάνειας και εποπτείας.
  • αλληλεγγύη: η ΕΕ και άλλες χώρες θα εξακολουθήσουν να παρέχουν χρηματοδότηση μέτρων αντιμετώπισης της αλλαγής του κλίματος, προκειμένου να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες, τόσο να μειώσουν τις εκπομπές τους, όσο και να θωρακιστούν έναντι των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.
]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Sun, 30 Dec 2018 00:00:00 +0200
Βλέποντας και ζωγραφίζοντας τα Χριστούγεννα αλλιώς... http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4491-cristmas-allios http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4491-cristmas-allios

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες και εσωτερικός χώρος

Rain before Christmas, Leonid Afremov

Τα Χριστούγεννα δεν αποτυπώθηκαν από τους ζωγράφους με τον ίδιο τρόπο στα έργα τους.

 

Αλλά και στην πραγματική ζωή δεν βιώνουν όλοι τα Χριστούγεννα με τον ίδιο τρόπο, άλλοι νοιώθουν χαρά, γιορτάζουν, αλλά σε άλλους οι γιορτές προκαλούν θλίψη. Τα Χριστούγεννα στην πραγματική ζωή δεν είναι μόνο μια – εορταστική – εικόνα, είναι πολλές διαφορετικές εικόνες: καταναλωτισμός αλλά και άστεγοι στο δρόμο, μαγαζιά γεμάτα κόσμο αλλά και μοναχικοί άνθρωποι, χαρά αλλά και θλίψη. Σε ορισμένες περιπτώσεις κατάνυξη αλλά σε πολλές περιπτώσεις μια κατάσταση "δήθεν" (πνευματικής ανάτασης). Αν σε αυτά προσθέσουμε και τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε χριστουγεννιάτικες αγορές τα τελευταία χρόνια από τζιχαντιστές, τα Χριστούγεννα δεν σημαίνουν για όλους το ίδιο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 15 άτομα, , τα οποία χαμογελούν, άτομα στέκονται

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα για τα Χριστούγεννα είναι αυτό του Normal Rockwell με θέμα Christmas Day (1948, λάδι σε καμβά, στο ομώνυμο μουσείο), με την συγκλονιστική εικόνα της “επιστροφής”, κάτι που πήγαζε μέσα από την ζωή των οικογενειών. Αλλά στην εποχή του brain drain, τα Χριστούγεννα σηματοδοτούν εκ νέου την επιστροφή (για λίγο) των δικών μας ανθρώπων...

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

Ο διάσημος Γάλλος ζωγράφος Paul Gauguin ζωγράφισε το 1896, κατά την διαμονή του στο νησί του Ειρηνικού, τo δικό του “Βρέφος” - Baby (Nativity οf Tahitian Christ) αλλά και μια διαφορετική Μαντόνα (Madona) που είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που έχουμε στη Δύση για την Παρθένο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα κάθονται και εσωτερικός χώρος

Ο Caravaggio αποτύπωσε στο έργο του μια διαφορετική “γέννηση του Χριστού” και την προσκύνηση των Μάγων, με το φόντο να είναι άδειο, σε αντίθεση με τα έργα της Αναγέννησης, και όλο το φως να πέφτει στα χαρακτηριστικά όλων των ανθρώπων της σύνθεσής του, αναδεικνύοντάς τα όλα ως “ιερά”.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο.

Στο έργο “Journey of the Magi” (1894), του γάλλου ζωγράφου James Tissot η έμφαση είναι όχι τόσο στο θρησκευτικό θέμα (το ταξίδι των μάγων) αλλά στο σκηνικό γύρω από το κύριο θέμα, δηλαδή στα βουνά και στο στενό μονοπάτι.

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

Ο Leonardo Da Vinci στο πρώιμο έργο του “The Adoration of the Magi” (μάλλον το 1482) αποτυπώνει την γέννηση μπροστά σε ρωμαϊκά ερείπια, ενώ ένας φοίνικας στο βάθος φαίνεται να συμβολίζει τον θρίαμβο και τη νίκη πάνω στον θάνατο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα

Την ίδια περίπου εποχή, ο Sandro Botticelli στο έργο του “Adoration of the Magi” (1475), παραγγελία της οικογένειας των Μεδίκων που κυριάρχησαν στην Φλωρεντία για μεγάλο διάστημα, απεικονίζει την ισχυρή οικογένεια ως προσκυνητές του νεογέννητου μωρού Ιησού. Μάλιστα, μεταξύ των ανθρώπων που συγκεντρώνονται μπροστά στο μωρό συμπεριλαμβάνεται και ο ίδιος ο ζωγράφος.

Δεν διατίθεται αυτόματο εναλλακτικό κείμενο. Î— εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, εσωτερικός χώρος

Στο έργο “Adoration of the Magi” ή The Epiphany, (μεταξύ 1474-1500, Μουσείο Prado της Μαδρίτης) o Ολλανδός ζωγράφος Hieronymus Bosch απεικονίζει σε ένα τρίπτυχο έργο μια διαφορετική γέννηση, με τους 3 μάγους να προσφέρουν τα ιδιαίτερα δώρα τους, αλλά ίσως το πιο μεγάλο ενδιαφέρον έχουν οι λεπτομέρειες της σύνθεσης, που αναδεικνύουν η κάθε μία ιδιαίτερους συμβολισμούς, τους οποίους πρέπει να διαβάσει κανείς προσεκτικά μέσα στο συνολικό έργο.

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα Î— εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα Î— εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα, άτομα στέκονται και υπαίθριες δραστηριότητες

Ο ίδιος ο Hieronymus Bosch έχει απεικονίσει το θέμα της Γέννησης (όπως εξ άλλου κι άλλα θέματα) μέσα από πολύ διαφορετικά έργα του, όπως στο “Adoration of the Christ Child” που επικεντρώνει στο πρόσωπο της Παναγίας και του Ιησού (1568 ή αργότερα, σήμερα στο μουσείο Wallraf-Richartz, Κολωνία), στο “Adoration of the Magi” (1475 και μετά) που βρίσκεται στο Metropolitan Museum of Art της Νέας Υόρκης, ή στο έργο του “Adoration of the Magi” (...) που βρίσκεται στο Museum of Art, Philadelphia.

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Ο Νικηφόρος Λύτρας σε ένα αντιπροσωπευτικό του έργο, τα Κάλαντα (1872) αποτυπώνει μια διαφορετική εποχή, που δεν έχει σχέση με την σημερινή καταναλωτική λάμψη των Χριστουγέννων.

Η εικόνα ίσως περιέχει: φυτό, υπαίθριες δραστηριότητες και εσωτερικός χώρος

Σε ένα εντελώς διαφορετικό έργο “Rain before Christmas” o Leonid Afremov, ένας σύγχρονος Ρωσο-εβραίος καλλιτέχνης, δουλεύει με μοναδικό τρόπο και στυλ τα θέματά του κι απεικονίζει τα δέντρα, τα φώτα, την πόλη και τα τοπία της μέσα από ένα κόσμο χρωμάτων και αλληλεπιδράσεων. Η τέχνη του θεωρείται ότι χαλαρώνει και ηρεμεί, και πολλοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι χρησιμοποιούν έργα του για θεραπεία μέσω της τέχνης. Ίσως αυτό εξηγείται από την ίδια τη ζωή του. Γεννήθηκε στην ίδια πόλη με τον Marc Chagall, την Vitebsk, της Λευκορωσίας, έζησε αποκλεισμένος από κοινωνικές συναναστροφές με καλλιτέχνες εξαιτίας των περιορισμών που του επέβαλαν οι σοβιετικές αρχές στην Λευκορωσία, βίωσε τις συνέπειες του πυρηνικού ατυχήματος στο Τσερνόμπιλ, μια και κατοικούσε πολύ κοντά στον πυρηνικό σταθμό, το 1990 αποφάσισε να μεταναστεύσει (έχοντας βιώσει τον αντισημιτισμό αλλά και τις συνέπειες από την ραδιενέργεια που ελευθερώθηκε από τον πυρηνικό αντιδραστήρα) στο Ισραήλ. Εκεί τον αντιμετώπισαν με διακρίσεις ως “ρώσο μετανάστη” ("you a Russian immigrant, you a new piece of junk, you have no choice”). Κατάφερε κάποια στιγμή να ανοίξει μια δική του γκαλερί, η οποία δέχθηκε πολλούς βανδαλισμούς. Όταν η γκαλερί του καταστράφηκε ολοκληρωτικά το 2001 (και μαζί πολλά από τα έργα του) αποφάσισε να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. Από το 2010 ζει στο Μεξικό. Ο Afrremov προωθεί τα έργα του μέσω ίντερνετ.

]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Tue, 25 Dec 2018 00:00:00 +0200
Ανησυχούμε για το γενικότερα κλίμα - Η επίθεση στον ΣΚΑΙ πρέπει να μας ταρακουνήσει http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4490-epithesiskype http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4490-epithesiskype
Τις προάλλες έγραφα για το απαράδεκτο επίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Τα πολιτικά κόμματα εδώ και χρόνια παίζουν με τα σπίρτα και όταν αρπάζουμε τελικά φωτιά, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Όταν γενικεύεται η απαξίωση της πολιτικής, όταν το μίσος κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο, όταν τα μέσα απαξιώνονται ως "βοθροκάναλα" ή κλείνουν μέσα σε μια βραδιά, όταν για όλα τα κακά στοχοποιούνται οι δημοσιογράφοι, δεν θα αργήσει η ώρα που θα σκάσει η βόμβα ή θα στοχοποιηθεί ένας δημοσιογράφος. Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν είναι στο απυρόβλητο της κριτικής, αλλά άλλο κριτική κι άλλο στοχοποίηση.
 
Αυτά που κάνει ο Τραμπ στην Αμερική, συχνά δεν είναι τίποτα σε σχέση με τις επιθέσεις προς τα ΜΜΕ (ή ορισμένα έστω από αυτά) ισοπεδωτικά, ανάλογα με το ποια θεωρεί κάθε κόμμα φιλικά ή "εχθρικά". Δεν θέλω να υπερασπιστώ την ποιότητα της δημοσιογραφίας ή την ποιότητα των ΜΜΕ στην Ελλάδα, αλλά άλλο κριτική, άλλο συζητάμε κανόνες και ήθος κι άλλο πυροβολούμε φραστικά (όμως κάποια στιγμή θα ξεφύγει αργά ή γρήγορα από το φραστικό επίπεδο...).
 
Είναι υποκρισία από τα κόμματα να μιλάνε τώρα για να πέσουν οι τόνοι, όταν κάθε μέρα ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Είναι υποκρισία όταν ακολουθούν μια ακραία πόλωση, να πιστεύουν ότι όλα αυτά θα περιορίζονται σε ένα φραστικό επίπεδο. Αν θέλουν να είναι ειλικρινή αυτά που λένε πρέπει να γίνουν σοβαρές αλλαγές στον τρόπο που ασκείται η πολιτική. Είμαστε ήδη αργά και το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι εδώ και χρόνια, είναι το 20-25% της κοινωνίας που αντιδρά με βία, μίσος, απεχθάνεται το διαφορετικό. Πώς θα επιστρέψουμε τώρα σε μια σοβαρή, δημοκρατική συζήτηση για το πώς θα αλλάξουμε αυτά που μας οδήγησαν στην κρίση και συνεχίζουν να κυριαρχούν και 10 χρόνια μετά, όταν ο κάθε αρχηγός θεωρεί ότι πρέπει να "εξοντωθεί" ο άλλος και όχι να πείσει για το πρόγραμμα και τις προτάσεις του την κοινωνία;
 
Οι Πράσινοι Αλληλεγγύη καταδικάζουμε κάθετα και χωρίς περιστροφές την τρομοκρατική βομβιστική επίθεση σήμερα το ξημερώματα στις εγκαταστάσεις του ΣΚΑΪ και της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ.
 
Οι επιθέσεις εναντίον μέσων ενημέρωσης, όποιων μέσων ενημέρωσης, στόχο έχουν την ενημέρωση και αποτελούν απειλή στη δημοκρατία και στους θεσμούς της. Το σημερινό τρομοκρατικό χτύπημα, αποτελεί μία πολύ σοβαρή κλιμάκωση στη λογική του μίσους και του αποκλεισμού της “διαφορετικής γνώμης”.
 
Από το πρωί βλέπουμε και ακούμε εκπροσώπους όλων των κομμάτων να συνωστίζονται στο να καταδικάζουν απερίφραστα την επίθεση, μέσα σε αυτούς τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Όμως τα δύο τελευταία κόμματα, έχουν σαφή ευθύνη για τις εξελίξεις αυτές. Ο αποκλεισμός και το εμπάργκο στον ΣΚΑΙ από τον πρώτο και στην ΕΡΤ από την δεύτερη, αποτελούν πράξεις απαράδεκτες για δημοκρατικά κόμματα και δίνουν τροφή στους εχθρούς της δημοκρατίας. Είναι λίγο σαν τα παιδιά που παίζανε με τα σπίρτα και έβαλαν τελικά φωτιά στο σπίτι.
 
Μπροστά στην πολύ σοβαρή αυτή εξέλιξη, θα ήταν σπουδαίο αν τα δύο αυτά μεγάλα κόμματα (αλλά και τα υπόλοιπα) με κοινή τους ανακοίνωση αποσύρανε τα αντίστοιχα εμπάργκο και δεσμεύονταν για μια πολιτική αντιπαράθεση χωρίς ακρότητες και αποκλεισμούς.
Όχι άλλα κροκοδείλια δάκρυα. Ήρθε η ώρα ο πολιτικός κόσμος της χώρας να αναλάβει τις ευθύνες του μπροστά στις επαπειλούμενες εξελίξεις.
http://prasinoi.gr/violence-23/
]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Mon, 17 Dec 2018 00:00:00 +0200
Στρασβούργο: είμαστε πολλοί, δεν φοβόμαστε, η απάντηση στην τρομοκρατία http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4489-strasbourg2018 http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4489-strasbourg2018

Η εικόνα ίσως περιέχει: υπαίθριες δραστηριότητες

Είναι η γειτονιά των Χριστουγέννων στο Στρασβούργο μια όμορφη και ζεστή γωνιά, γεμάτη από πολιτισμικό πλούτο. Όσο ήμουν ευρωβουλευτής κατάφερνα μερικές φορές να περπατήσω σε αυτή τη γειτονιά για χαλάρωση από την εντατική δουλειά στην Ολομέλεια. 

Όσοι συμμετείχαν στην δολοφονική επίθεση, θέλουν να καταστρέψουν ένα τρόπο ζωής. Θα αποτύχουν αν δεν φοβόμαστε και συνεχίσουμε να είμαστε μια ανοικτή κοινωνία, η ευρωπαϊκή κοινωνία. Η απάντηση στη βία και το μίσος, δεν είναι μίσος και τυφλή επίθεση στην διαφορετικότητα, αλλά αλληλεγγύη και ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής. Τα χαρακτηριστικά των υπευθύνων της δολοφονίας είναι μίσος απέναντι σε μια ανοικτή, δημοκρατική, πολύχρωμη κοινωνία. 

Τα συλλυπητήρια μας στους οικείους αυτών που σκοτώθηκαν, καλή ανάρρωση σε όσους τραυματίστηκαν. Την ευγνωμοσύνη μας σε όσους/ες έδειξαν τι σημαίνει αλληλεγγύη, που άνοιξαν τις πόρτες τους σε όσους/ες χρειάζονταν να μείνουν για κάποιο διάστημα σε μια γειτονιά. 
Την συμπαράστασή μου - ότι μπορεί να σημαίνει αυτό - στους φίλους και στις φίλες, συνεργάτες και συναδέλφους από το Ευρωκοινοβούλιο που έζησαν αυτές τις δύσκολες στιγμές. Χαίρομαι που αντιμετώπισαν την κατάσταση με ψυχραιμία όπως είδα από τα μηνύματά τους. 

We are many. We are not afraid. Keep on doing your work, be safe

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και υπαίθριες δραστηριότητες

 

]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Thu, 13 Dec 2018 00:00:00 +0200
Ο χρόνος τελειώνει- Έχουμε ελάχιστο χρόνο για να αποτρέψουμε την μεγαλύτερη απειλή για τους πολιτισμούς http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4485-climate12 http://chrysogelos.gr/index.php/2012-01-26-17-17-39-594/arthra/item/4485-climate12

Κλιματική Αλλαγή. 
Είναι η μεγαλύτερη απειλή για τους πολιτισμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια και η πρώτη φορά που την ευθύνη έχουν οι άνθρωποι και οι επιλογές τους, όχι ένα φυσικό φαινόμενο.

Έχουμε μεγάλη ευθύνη να δράσουμε ΤΩΡΑ για την προστασία του κλίματος. Αύριο θα είναι πολύ πολύ αργά και θα έχουμε την ευθύνη για το γεγονός ότι οι δικές μας γενιές κατέστρεψαν τους πολιτισμούς και εξόντωσαν ένα μεγάλο ποσοστό των ειδών του πλανήτη.

Image result for act now for climate

Η καταστροφή είναι ήδη πολύ μεγαλύτερη από αυτή που πιστεύαμε εξηγούν σε όλους τους τόνους επίσημα οι επιστήμονες, οι διεθνείς οργανισμοί, τα δεδομένα της επιστήμης, όχι απλώς υποθέτουμε ή εκτιμούν μοντέλα όπως λίγα χρόνια πριν. Αυτά όλα ξεπεράστηκαν από την πραγματικότητα. Έχουμε ΜΟΛΙΣ 12 χρόνια να πετύχουμε αλλαγές που κανονικά απαιτούν εκατοντάδες χρόνια. Αλλά δεν έχουμε πλέον καμία εναλλακτική, γιατί απλούστατα αδιαφορήσαμε όταν υπήρχαν οι προειδοποιήσεις και είχαμε καιρό μπροστά μας. 

Μαζί μπορούμε να κάνουμε την διαφορά. Όμως το μήνυμα είναι ξεκάθαρο, δεν υπάρχει πλέον άλλος χρόνος για καθυστερήσεις

Ο Sir David Attenborough, English broadcaster and natural historian, στην ομιλία του στην Παγκόσμια Σύνοδο για το Κλίμα CO24 καλεί τους "ηγέτες" των χωρών να δράσουν ενάντια στην κλιματική αλλαγή "Climate change is the most serious challenge humanity has faced in thousands of years. The level of destruction is by far higher than we think. We are running out of time to save our planet earth and ourselves". Ο χρόνος μας τελειώνει.

 

]]>
theodore@hotmail.com (Theo) ΑΡΘΡΑ Sat, 08 Dec 2018 00:00:00 +0200